Mahābhārata · Adhyāya 12.102
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.102.1
जयिन्याः कानि रूपाणि भवन्ति भरतर्षभ ।
पृतनायाः प्रशस्तानि तानि चेच्छामि वेदितुम् ॥ १२.१०२.१ ॥
Ó touro dos Bharatas, quais são as formas de um exército vitorioso? Desejo conhecer aquelas que são auspiciosas para a hoste.
12.102.2
जयिन्या यानि रूपाणि भवन्ति भरतर्षभ ।
पृतनायाः प्रशस्तानि तानि वक्ष्यामि सर्वशः ॥ १२.१०२.२ ॥
Ó touro dos Bharatas, eu te direi por completo aqueles sinais de um exército vitorioso que são auspiciosos.
12.102.3
दैवे पूर्वं प्रकुपिते मानुषे कालचोदिते ।
तद्विद्व अऽनुपस्यन्ति ज्ञानदीर्घेण चक्षुषा ॥ १२.१०२.३ ॥
Quando o destino se ira antes e os assuntos humanos são impelidos pelo tempo, os sábios o percebem com a longa visão do conhecimento.
12.102.4
प्रायश्चित्तविधिं चात्र जपहोमांश्च तद्विदः ।
मङ्गल नि च कुर्वन्ति शमयन्त्यहितानि च ॥ १२.१०२.४ ॥
Aqui também, os que conhecem a regra da expiação realizam a recitação e as oferendas ao fogo; executam ritos auspiciosos e apaziguam o nefasto.
12.102.5
उदीणानसो योधा वाहनानि च भारत ।
यस्यां भवन्ति सेनायां ध्रुवं तस्या जयो भवेत् ॥ १२.१०२.५ ॥
Ó Bharata, em qualquer exército em que os guerreiros e suas montarias tenham o nariz alto, a vitória certamente será deles.
12.102.6
अन्वेव वायवो यान्ति तथैवेन्द्रधनूंषि च ।
अनुप्लवन्ते मेघाश्च तथाऽऽदित्यस्य रश्मयः ॥ १२.१०२.६ ॥
Os ventos seguem atrás, e igualmente os arco-íris; as nuvens também flutuam por trás, e assim também os raios do sol.
12.102.7
गोमायवश्चातुलोमबला गृध्राश्च सर्वशः ।
अर्हयेयुर्यदा सेनां तदा सिद्धिरनुत्तमा ॥ १२.१०२.७ ॥
Quando chacais, criaturas peludas e fortes e abutres acompanham o exército por todos os lados, então chega o sucesso supremo.
12.102.8
प्रसन्नभाः पावकश्चोर्ध्वरश्मिः ।
प्रदक्षिणावर्तशिखो विधूमः।
पुण्या गन्धाश्चाहुतीनां भवन्ति ।
जयस्यैतद्भाविनो रूपमाहुः ॥ १२.१०२.८ ॥
Quando o fogo tem chama clara, raios que se elevam, uma chama que gira para a direita e sem fumaça, e o perfume auspicioso das oferendas está presente, declaram isto como o sinal da vitória futura.
12.102.9
गम्भीरशब्दाश्च महास्वनाश्च ।
शङ्ख्याश्च भेर्यश्च नदन्ति यत्र।
युयुत्सवश्चाप्रतीपा भवन्ति ।
जयस्यैतद्भाविनो रूपमाहुः ॥ १२.१०२.९ ॥
Onde conchas e tambores ressoam com sons profundos e poderosos, e os guerreiros ansiosos pela luta não se opõem, declaram isto como o sinal da vitória futura.
12.102.10
इष्टा मृगाः पृष्ठतो वामतश्च ।
संप्रस्थितानां च गमिष्यतां च।
जिघांसतां दक्षिणाः सिद्धिमाहु ।
र्ये त्वग्रतस्ते प्रतिषेधयन्ति ॥ १२.१०२.१० ॥
Veados auspiciosos vistos por trás e pela esquerda, à direita daqueles que partem, que vão partir e que desejam golpear, declaram ser sucesso; mas os que bloqueiam pela frente, declaram o contrário.
12.102.11
माङ्गल्यशब्दाञ्शकुना वदन्ति ।
हंसाः क्रौञ्चाः शतपत्राश्च चाषाः।
हृष्टा योधाः सत्ववन्तो भवन्ति ।
जयस्यैतद्भाविनो रूपमाहुः ॥ १२.१०२.११ ॥
Quando aves como cisnes, grous, shatapatras e chāṣas emitem gritos auspiciosos, e os guerreiros estão alegres e cheios de coragem, declaram isto como o sinal da vitória futura.
12.102.12
शस्त्रैर्यन्त्रैः कवचैः केतुभिश्च ।
सुभानुभिर्मुखवर्णैश्च यूनाम्।
भ्राजिष्मती दुष्प्रतिवीक्षणीया ।
येषां चमूस्तेऽभिभवन्ति शत्रून् ॥ १२.१०२.१२ ॥
Aqueles cujo exército resplandece com armas, máquinas, armaduras, estandartes e o brilho e as faces dos jovens guerreiros, difícil de contemplar, vencem os inimigos.
12.102.13
शुश्रूषवश्चानभिमानिनश्च ।
परस्परं सौहृदमास्थिताश्च।
येषां योधाः शौर्यमनुष्ठिताश्च ।
जयस्यैतद्भाविनो रुपमाहुः ॥ १२.१०२.१३ ॥
Aqueles cujos guerreiros são obedientes, livres de arrogância, unidos pela amizade mútua e praticam a bravura: isto, dizem, é o sinal que anuncia a vitória.
12.102.14
शब्दाः स्पर्शास्तथा गन्धा विचरन्ति मनः प्रियाः ।
धैर्यं चाविशते योधान्विजयस्य मुखं च तत् ॥ १२.१०२.१४ ॥
Quando sons, toques e fragrâncias agradáveis circulam e a firmeza penetra os guerreiros, esse é, de fato, o rosto da vitória.
12.102.15
शब्दो वामः प्रस्थितस्य दक्षिणः प्रविविक्षतः ।
पश्चात्संसाधयत्यर्थं पुरस्ताच्च निषेधति ॥ १२.१०२.१५ ॥
Um som à esquerda de quem parte é desfavorável; um som à direita de quem vai entrar é favorável. Um som ouvido por trás realiza o intento; um ouvido à frente o proíbe.
12.102.16
संहत्य महतीं सेनां चतुरङ्गां युधिष्ठिर ।
साम्नैव वर्तयेः पूर्वं प्रसतेथास्ततो युधि ॥ १२.१०२.१६ ॥
Yudhiṣṭhira, tendo reunido um grande exército de quatro corpos, deves primeiro conduzir as coisas somente pela conciliação; só depois te esforçarás na batalha.
12.102.17
जघन्य एष विजयो यद्युद्धे सामभाषणम् ।
यादृच्छिको युधि जयो दैवेनेति विचारणम् ॥ १२.१०२.१७ ॥
Uma vitória na batalha alcançada somente por palavras conciliatórias é a mais baixa; uma vitória obtida por acaso na batalha vem do destino — eis o que se deve refletir.
12.102.18
आपगेव महावेगा त्रस्ता इव महामृगाः ।
दुर्निवार्यतमा चैव प्रभग्ना महती चमूः ॥ १२.१०२.१८ ॥
Como um rio de grande ímpeto, como grandes veados aterrorizados, o grande exército, o mais difícil de conter, foi despedaçado.
12.102.19
भग्ना इत्येव भज्यन्ते विद्वांसोऽपि न कारणम् ।
उदारसारा महती रुरुसंघोपमा चमूः ॥ १२.१०२.१९ ॥
Até os sábios se quebram ao dizer "estão quebrados"; essa não é a causa. O grande exército de nobre força é como um rebanho de rurus.
12.102.20
परस्परज्ञाः संहृष्टास्त्यक्तप्राणाः सुनिश्चिताः ।
अपि पञ्चत्रतै शूरा निघ्नन्ति परवाहिनीम् ॥ १२.१०२.२० ॥
Heróis que se conhecem, exultantes, tendo abandonado a vida, firmemente resolvidos, mesmo em grupos de cinco ou três, abatem o exército inimigo.
12.102.21
अपि वा पञ्चषट्सप्तसंहिताः कृतनिश्चयाः ।
क्ललीनाः पूजिताः सम्यग्विजयन्तीह शात्रवान् ॥ १२.१०२.२१ ॥
Ou então, unidos em grupos de cinco, seis ou sete, resolutos, ocultos e devidamente honrados, vencem aqui os seus inimigos.
12.102.22
सन्निपातो न मन्तव्यः शक्ये सति कथंचन ।
सान्त्वभेदप्रदानानां युद्धमुत्तरमुच्यते ॥ १२.१०२.२२ ॥
Quando for possível de alguma forma, o choque direto não deve ser considerado. A guerra é dita o recurso seguinte, após a conciliação, a divisão e os presentes.
12.102.23
संसर्पेण हि सेनाया भयं भीरून्प्रबाधते ।
वज्रादिय प्रज्वलितादियं स्वित्क्षपयिष्यति ॥ १२.१०२.२३ ॥
Com efeito, o medo causado pelo avanço rastejante do exército oprime os tímidos; como um raio ou um fogo ardente, certamente destruirá.
12.102.24
अमिप्रयातां समितिं ज्ञात्वा ये प्रतियान्त्यथ ।
तेषां सन्दन्ति गात्राणि योधानां विवयस्य च ॥ १२.१०२.२४ ॥
Para os que recuam ao saber que um exército avança contra eles, tremem os membros desses guerreiros e do reino.
12.102.25
विषयो व्यथते राजन्सर्वः सस्थाणुजङ्गमः ।
अस्त्रप्रतापतप्तानां मज्जाः सीदन्ति देहिनाम् ॥ १२.१०२.२५ ॥
Ó rei, todo o reino se angustia, com todos os seus seres, imóveis e móveis; a medula dos seres encarnados, queimados pelo calor das armas, enfraquece.
12.102.26
तेषां सान्त्वं क्रूरमिश्रं प्रणेतव्यं पुनः पुनः ।
संपीड्यमाना हि परैर्योगमायान्ति सर्वतः ॥ १२.१०२.२६ ॥
Para com eles devem-se empregar, repetidas vezes, palavras de consolo misturadas com dureza; pois, pressionados por inimigos por todos os lados, vêm buscar aliança.
12.102.27
आन्तराणां च भेदार्थं चरानभ्यवचारयेत् ।
यश्च तस्मात्परो राजा तेन संधिः प्रशस्यते ॥ १२.१०२.२७ ॥
Para dividir os inimigos internos devem ser enviados espiões; e a paz com um rei mais poderoso do que si é louvada.
12.102.28
न हि तस्यान्यथा पीडा शक्या कर्तुं तथाविधा ।
यथा सार्धममित्रेण सर्वतः प्रतिबाधनम् ॥ १२.१०२.२८ ॥
Tal aflição não pode ser infligida a ele de outra maneira senão unindo-se ao inimigo e assediando-o por todos os lados.
12.102.29
क्षमा वै साधुमायाति न ह्यसाधून्क्षमा सदा ।
क्षमायाश्चाक्षमायाश्च पार्थ विद्धि प्रयोजनम् ॥ १२.१०२.२९ ॥
A paciência vem aos bons; a paciência nunca vem aos maus. Ó Pārtha, conhece o propósito tanto da paciência quanto da sua ausência.
12.102.30
विजित्य क्षममाणस्य यशो राज्ञो विवर्धते ।
महापराधे ह्यप्यस्मिन्विश्वसन्त्यपि शत्रवः ॥ १२.१०२.३० ॥
O rei que perdoa após a vitória vê sua fama crescer; mesmo após uma grande ofensa, os inimigos passam a confiar nele.
12.102.31
मन्यन्ते कर्षयित्वा तु क्षमा साध्वीति शाम्बराः ।
असंतप्तं तु यद्दारु प्रत्येति प्रकृतिं पुनः ॥ १२.१०२.३१ ॥
Os Śāmbaras acham que o perdão arrancado à força é bom; mas a madeira que não foi aquecida volta à sua própria natureza.
12.102.32
नैतत्प्रशंसन्त्याचार्या न चैतत्साधु दर्शनम् ।
अक्रोधेनाविनाशेन नियन्तव्याः स्वपुत्रवत् ॥ १२.१०२.३२ ॥
Os mestres não louvam isso, e essa visão também não é boa: deve-se governar os súditos como aos próprios filhos, sem ira e sem destruição.
12.102.33
द्वेष्यो भवति भूतानामुग्रो राजा युधिष्ठिर ।
मृदुमप्यवमन्यन्ते तस्मादुभयभाग्भवेत् ॥ १२.१०२.३३ ॥
Yudhiṣṭhira, um rei demasiado severo torna-se odiado pelos seres; mas também o gentil é desprezado, por isso um rei deve possuir ambas as qualidades.
12.102.34
प्रहरिष्यन्प्रियं ब्रूयात्प्रहरन्नपि भारत ।
प्रहृत्य च प्रियं ब्रूयाच्छोचन्निव रुदन्निव ॥ १२.१०२.३४ ॥
Bhārata, quem vai golpear deve dizer palavras agradáveis; mesmo ao golpear deve falar com doçura; e após golpear deve falar com doçura, como se lamentasse ou chorasse.
12.102.35
न मे प्रिया ये स्म हताः संप्रहृष्टाः परेऽपि च ।
न च कत्थनमेवाग्र्यमुच्यमानं पुनः पुनः ॥ १२.१०२.३५ ॥
Os que me eram caros e foram mortos não me são caros, nem os outros que se alegram; nem a jactância repetida sem cessar é o mais excelente.
12.102.36
अहो जीवितमाकाङ्क्षेन्नेदृशो वधमर्हति ।
सुदुर्लभाः सुपुरुषाः संग्रामेष्वपलायिनः ॥ १२.१०२.३६ ॥
Ah! Quem deseja a vida não merece tal morte; os homens excelentes que não fogem nas batalhas são extremamente raros.
12.102.37
कृतं ममाप्रियं तेन येनायं निहतो मृधे ।
इति वाचा वदन्हन्तृन्पूजयेत रहोगतः ॥ १२.१०२.३७ ॥
Dizendo com palavras: "Quem o matou na batalha me fez algo desagradável", quem se retirou em particular deve honrar os matadores.
12.102.38
हन्तॄणां च हतानां च पूजां कुर्याद्यथार्थतः ।
क्रोशेद्बाहुं प्रगृह्यापि चिकीर्षञ्जनसंग्रहम् ॥ १२.१०२.३८ ॥
Deve honrar os matadores e os mortos segundo o que é apropriado; e, desejando reunir o povo, pode até erguer o braço e clamar.
12.102.39
एवं सर्वास्ववस्थासु सान्त्वपूर्वं समाचरेत् ।
प्रियो भवति भूतानां धर्मज्ञो वीतभीर्नृपः ॥ १२.१०२.३९ ॥
Assim, em todas as circunstâncias, o rei deve conduzir-se com conciliação; o rei que conhece o dharma e é destemido torna-se querido pelos seres.
12.102.40
विश्वासं चात्र गच्छन्ति सर्वभूतानि भारत ।
विश्वस्तः शक्यते भोक्तुं यथाकालं समुत्थितः ॥ १२.१०२.४० ॥
Ó Bhārata, aqui todos os seres chegam à confiança; o homem em quem se confia pode ser utilizado quando, no tempo devido, se tiver levantado.
12.102.41
तस्माद्विश्वासयेद्राजा सर्वभूतान्यमायया ।
सर्वतः परिरक्षेच्च यो महीं भोक्तुमिच्छति ॥ १२.१०२.४१ ॥
Portanto, o rei deve inspirar confiança em todos os seres sem engano, e quem deseja fruir a terra deve protegê-la por todos os lados.