Mahābhārata · Adhyāya 12.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.12.1
अर्जुनस्य वचः श्रुत्वा नकुलो वाक्यमब्रवीत् ।
राजानमभिसंप्रेक्ष्य सर्वधर्मभृतां वरम् ॥ १२.१२.१ ॥
Als Nakula die Worte Arjunas hörte, blickte er auf den König, den Besten aller Träger des Dharma, und sprach diese Worte.
12.12.2
अनुरुध्य महाप्राज्ञो भ्रातुश्चित्तमरिंदम ।
व्यूढोरस्को महाबाहुस्ताम्रास्यो मितभाषिता ॥ १२.१२.२ ॥
O Bezwinger der Feinde! Der hochweise, dem Willen seines Bruders folgend, breitbrüstig, starkarmig, kupfergesichtig und von maßvoller Rede.
12.12.3
विशाखयूपे देवानां सर्वेषामग्नयश्चिताः ।
तस्माद्विद्वि महाराज देवाः कर्मफले स्थिताः ॥ १२.१२.३ ॥
Am Opferpfahl Viśākhas wurden für alle Götter Feuer entzündet. Darum, großer König, wisse, dass die Götter im Lohn der Handlung verweilen.
12.12.4
अनास्तिकानां भूतानां प्राणदाः पितरश्च ये ।
तेऽपि कर्मैव कुर्वन्ति विधिं पश्यस्व पार्थिव ॥ १२.१२.४ ॥
Auch die Ahnen, die den Wesen, die nicht ungläubig sind, Leben schenken, vollziehen nur Handlung. Betrachte die Regel, o König.
12.12.5
वेदवादापविद्धास्तु तान्विद्धि भृशनास्तिकान् ।
न हि वेदोक्तमुत्सृज्य विप्रः सर्वेषु कर्मसु ॥ १२.१२.५ ॥
Wisse, dass jene, die aus der Lehre der Veden verstoßen sind, völlig ungläubig sind. Denn der Brahmane, der das im Veda Gelehrte aufgibt, widmet sich nicht allen Riten.
12.12.6
देवयानेन नाकस्य पृष्ठमाप्नोति भारत ।
अत्याश्रमानयं सर्वानित्याहुर्वेदमिश्चयाः ॥ १२.१२.६ ॥
O Bhārata, auf dem Pfad der Götter erreicht der Mensch den Gipfel des Himmels. Dies liegt jenseits aller Lebensstufen, so sagen jene, die sich auf die Veden stützen.
12.12.7
ब्राह्मणाः श्रुतिसंपन्नास्तान्निबोध नराधिप ।
वित्तानि धर्मलब्धानि क्रतुमुख्येष्ववासृजन् ॥ १२.१२.७ ॥
O Herr der Menschen, höre von jenen Brahmanen, die mit Śruti-Wissen begabt sind. Den durch Dharma erworbenen Reichtum gaben sie bei den vornehmsten Opfern hin.
12.12.8
कृतात्मा स महाराज स वै त्यागी स्मृतो नरः ॥ १२.१२.८ ॥
O großer König, jener Mensch, dessen Selbst gezügelt ist, gilt wahrlich als Entsagender.
12.12.9
अनवेक्ष्य सुखादानं तथैवोर्ध्वं प्रतिष्ठितः ।
आत्मत्यागी महाराज स त्यागी तापसो मतः ॥ १२.१२.९ ॥
Ohne auf das Erlangen von Freude zu achten, und ebenso oben gegründet, o großer König, gilt jener, der sich selbst entsagt, als Entsagender und Asket.
12.12.10
अनिकेतः परिपतन्वृक्षमूलाश्रयो मुनिः ।
अयाचकः सदायोगी स त्यागी पार्थ भिक्षुकः ॥ १२.१२.१० ॥
Der heimatlose Weise, der umherzieht, am Fuß eines Baumes wohnt, nicht bettelt und stets im Yoga versenkt ist – er, o Pārtha, ist der Entsagende und Bettelmönch.
12.12.11
क्रोधहर्षावनादृत्य पैशुन्यं च विशेषतः ।
विप्रो वेदानधीते यः स त्यागी गुरुपूजकः ॥ १२.१२.११ ॥
Der Brahmane, der Zorn und Freude beiseitelässt und vor allem das Verleumden unterlässt, die Veden studiert – er ist der Entsagende und der Verehrer seines Lehrers.
12.12.12
आश्रमांस्तुलया सर्वान्धृतानाहुर्मनीषिणः ।
एकतश्च त्रयो राजन्गृहस्थाश्रम एकतः ॥ १२.१२.१२ ॥
Die Weisen sagen, alle Āśramas würden auf einer Waage gewogen. O König, die drei stehen auf der einen Seite, und die Stufe des Hausvaters auf der anderen.
12.12.13
समीक्ष्य तुलया पार्थ कामं स्वर्गं च भारत ।
अयं पन्था महर्षीणाप्रियं लोकविदां गतिः ॥ १२.१२.१३ ॥
O Sohn der Pṛthā, o Bharata, wäge Verlangen und Himmel auf der Waage: Dies ist der Pfad der großen Weisen, den Kennern der Welten unlieb, doch ihr Ziel.
12.12.14
इति यः कुरुते भावं स त्यागी भरतर्षभ ।
नरः परित्यज्य गृहान्वनमेति विमूढवत् ॥ १२.१२.१४ ॥
Wer diese Gesinnung hegt, o Stier der Bharatas, ist der Entsagende. Ein Mensch, der das Haus verlässt und wie ein Verwirrter in den Wald geht, ist es nicht.
12.12.15
यदा कामान्समीक्षेत धर्मवैतंसिको नरः ।
अथैनं मृत्युपाशेन कण्ठे बध्नाति सृत्युराट् ॥ १२.१२.१५ ॥
Wenn ein Mensch, mit dem Dharma als Schmuck, seine Begierden prüft, dann bindet ihn der Todeskönig mit der Schlinge des Todes am Hals.
12.12.16
अभिमानकृतं कर्म नैतत्फलवदुच्यते ।
त्यागयुक्तं महाराज सर्वमेव महाफलम् ॥ १२.१२.१६ ॥
Handlung aus Stolz gilt nicht als fruchtbringend. O großer König, alles, was mit Entsagung verbunden ist, trägt große Frucht.
12.12.17
शमो दमस्तथा धैर्यं सत्यं शौचमथार्जवम् ।
यज्ञो धृतिश्च धर्मश्च नित्यमार्षो विधिः स्मृतः ॥ १२.१२.१७ ॥
Ruhe, Selbstbeherrschung, Standhaftigkeit, Wahrheit, Reinheit und Geradheit, Opfer, Festigkeit und Dharma — dies gilt stets als die Regel der Weisen.
12.12.18
पितृदेवातिथिकृते समारम्भोऽत्र शस्यते ।
अत्रैव हि महाराज त्रिवर्गः केवलं फलम् ॥ १२.१२.१८ ॥
Das Unternehmen zugunsten der Ahnen, Götter und Gäste wird hier gepriesen. Hier, o großer König, ist das Dreifache allein die Frucht.
12.12.19
एतस्मिन्वर्तमानस्य विधौ विप्रनिषेविते ।
त्यागिनः प्रसृतस्येह नोच्छित्तिर्विद्यते क्वचित् ॥ १२.१२.१९ ॥
Für den, der dieser von den Brāhmaṇas befolgten Regel folgt, der hier entsagt und sich ausbreitet, gibt es niemals Untergang.
12.12.20
असृजद्धि प्रजा राजन्प्रजापतिरकल्मषः ।
मां यक्ष्यन्तीति धर्मात्मा यज्ञैर्विविधदक्षिणैः ॥ १२.१२.२० ॥
O König, der makellose Prajāpati erschuf die Wesen, der Gerechte dachte: „Sie werden mich mit Opfern mit verschiedenen Gaben verehren.“
12.12.21
वीरुधश्चैव वृक्षांश्च यज्ञार्थं वै तथौषधीः ।
पशूंश्चैव तथा मेध्यान्यज्ञार्थानि हवींषि च ॥ १२.१२.२१ ॥
Ranken und Bäume, Kräuter eben zum Opfer, Tiere und ebenso reine, zum Opfer taugliche Dinge, und ebenso die Opfergaben, die für das Opfer bestimmt sind, wurden geschaffen.
12.12.22
गृहस्थाश्रमिणस्तच्च यज्ञकर्माविरोधितम् ।
तस्माद्गार्हस्थ्यमेवेह दुष्करं दुर्लभं तथा ॥ १२.१२.२२ ॥
Für die Hausväter steht es den Opferriten nicht entgegen; daher ist eben das Leben des Hausvaters hier schwierig und selten.
12.12.23
तत्संप्राप्य गृहस्था ये पशुधान्यधनान्विताः ।
न यजन्ते महाराज शाश्वतं तेषु किल्विषम् ॥ १२.१२.२३ ॥
O großer König, die Hausväter, die jenen Zustand erreicht haben und mit Vieh, Getreide und Reichtum begabt sind, aber nicht opfern — auf ihnen lastet dauernde Sünde.
12.12.24
स्वाध्याययज्ञा ऋषयो ज्ञानयज्ञास्तथा परे ।
अथापरे महायज्ञान्मनस्येव वितन्वते ॥ १२.१२.२४ ॥
Die Weisen haben das Rezitieren als ihr Opfer, andere das Wissen als ihr Opfer; und wieder andere entfalten die großen Opfer allein im Geist.
12.12.25
इदमन्यन्महाराज विद्वद्भिः कथितं मम ।
भूमिरग्निश्च वायुश्च न चापो न दिवाकरः ॥ १२.१२.२५ ॥
Großer König, die Gelehrten haben mir dies andere gesagt: Es gibt weder Erde noch Feuer, weder Wind noch Wasser, noch die Sonne.
12.12.26
नक्षत्राणि न चन्द्रश्च न दिशः काल एव च ।
शब्दः स्पर्शश्च रूपं च न गन्धो न रसः क्वचित् ॥ १२.१२.२६ ॥
Es gibt keine Sterne, keinen Mond, keine Richtungen, nicht einmal die Zeit; kein Klang, keine Berührung, keine Gestalt; kein Geruch, und nirgends Geschmack.
12.12.27
न च सन्ति प्रमाणानि यैः प्रमेयं प्रसाध्यते ।
प्रत्यक्षमनुमानं न नोपमानमथागमः ॥ १२.१२.२७ ॥
Es gibt auch keine gültigen Erkenntnismittel, durch die ein Erkenntnisgegenstand festgestellt werden könnte: weder Wahrnehmung noch Schluss, weder Vergleich noch heilige Überlieferung.
12.12.28
नार्थापत्तिर्न चैतिह्यं न दृष्टान्तो न संशयः ।
न क्वचिन्निर्णयो राजन्न धर्माधर्म एव च ॥ १२.१२.२८ ॥
Es gibt weder Unterstellung noch Überlieferung; weder Beispiel noch Zweifel; nirgends gibt es eine Entscheidung, o König, weder Dharma noch Adharma.
12.12.29
तिर्यक्व स्थावरं चैव न देवा न च मानुषाः ।
वर्णाश्रमविभागाश्च न च कर्ता न कामकृत्।
न चार्थश्च विभूतिश्च न चार्थस्य विचेष्टितम् ॥ १२.१२.२९ ॥
Es gibt weder Tiere noch Pflanzen, weder Götter noch Menschen; keine Einteilung in Stände und Lebensstufen; keinen Handelnden, keinen, der Wünsche erfüllt; keinen Reichtum, keine Herrlichkeit und kein Streben nach Reichtum.
12.12.30
तमोभूतमिदं सर्वमनालोकं जगन्नृप ।
न चात्मा विद्यमानोपि मनसा योगमिच्छति ॥ १२.१२.३० ॥
Diese ganze Welt ist zur Finsternis geworden, o König, ohne Licht; und obwohl das Selbst existiert, begehrt es nicht die Vereinigung durch den Geist.
12.12.31
अचेतनं मनस्त्वासीदात्मा एव सचेतनः ।
ईश्वरश्चेतनस्त्वेकस्तेनेदं गहनीकृतम्।
मन्त्राश्च चेतना राजन्न च देहेन योजिताः ॥ १२.१२.३१ ॥
Der Geist war unbewusst; allein das Selbst (ātman) war bewusst. Der eine Herr ist bewusst, und durch ihn wurde diese Welt tief gemacht. O König, auch die Mantras sind bewusst, doch sind sie nicht mit dem Körper verbunden.
12.12.32
तेन विश्वसृजो नाम ऋषयो मन्त्रदेवताः ।
चैतन्यमीश्वरात्प्राप्य ब्रह्माण्डं तैर्विनिर्मितम् ॥ १२.१२.३२ ॥
Durch ihn entstanden die Weisen namens Viśvasṛj und die Gottheiten der Mantras. Nachdem sie das Bewusstsein vom Herrn empfangen hatten, wurde das kosmische Ei von ihnen geformt.
12.12.33
इष्ट्वा विश्वसृजं यज्ञं निर्मितः प्रपितामहः ।
सृष्टिस्तेन समारब्धा प्रसादादीश्वरस्य च ॥ १२.१२.३३ ॥
Nachdem er das Opfer des Weltenschöpfers vollzogen hatte, wurde der Urgroßvater (Brahmā) geschaffen. Durch die Gnade des Herrn wurde die Schöpfung durch ihn begonnen.
12.12.34
चैतन्यमीश्वरस्येदं सचेतनमिदं जगत् ।
योगेन च समाविष्टं जगत्कृत्स्नं च शंभुना ॥ १२.१२.३४ ॥
Diese beseelte Welt stammt vom Bewusstsein des Herrn. Durch Yoga und durch Śambhu ist die ganze Welt durchdrungen.
12.12.35
धर्मश्चार्थश्च कामश्च उक्तो मोक्षश्च संक्षये ।
ब्रह्मणः परमेशस्य ईश्वरेण यदृच्छया ॥ १२.१२.३५ ॥
Dharma, artha und kāma werden genannt, und die Befreiung bei der Auflösung. Vom Herrn, dem höchsten Gebieter Brahmās, nach eigenem Willen verkündet.
12.12.36
अज्ञो जन्तुरनीशश्च भाजनं सुखदुःखयोः ।
ईश्वरप्रेरितो गच्छेत्स्वर्गं वा श्वभ्रमेव वा ॥ १२.१२.३६ ॥
Das unwissende Lebewesen, machtlos und Gefäß von Lust und Leid, vom Herrn angetrieben, geht entweder in den Himmel oder in den Abgrund der Hölle.
12.12.37
प्रधानं पुरुषः चैव आत्मानं सर्वदेहिनाम् ।
मनसा विषयैश्चैव चेतनेन प्रचोदिताः।
सुखदुःखेन युज्यन्ते कर्मभिश्च प्रचोदिताः ॥ १२.१२.३७ ॥
Pradhāna und Puruṣa sowie das Selbst aller verkörperten Wesen, angetrieben von Geist, Sinnesobjekten und Bewusstsein, verbinden sich mit Freude und Leid; auch durch Handlungen werden sie angetrieben.
12.12.38
वर्णाश्रमविभागाश्च ईश्वरेण प्रवर्तिताः ।
सदेवासुरगन्धर्वं येनेदं निर्मितं जगत् ॥ १२.१२.३८ ॥
Die Einteilungen der Stände und Lebensstufen wurden vom Herrn eingeführt, durch den diese Welt samt Göttern, Asuras und Gandharvas erschaffen wurde.
12.12.39
त्वं चान्ये च महाराज ईश्वरस्य वशे स्थिताः ।
जीवन्ते च म्रियन्ते च न स्वतन्त्राः कथंचन ॥ १२.१२.३९ ॥
O großer König, du und die anderen stehen in der Macht des Herrn; sie leben und sterben und sind keineswegs unabhängig.
12.12.40
हित्वाहित्वा च भूतानि हत्वा सर्वमिदं जगत् ।
यजन्ते कर्मणा देवा न स पापेन लिप्यते ॥ १२.१२.४० ॥
Nachdem sie die Wesen wiederholt verlassen und diese ganze Welt getötet haben, opfern die Götter durch Handlung; er wird nicht durch Sünde befleckt.
12.12.41
हिंसात्मकानि कर्माणि सर्वेषां गृहमेधिनाम् ।
देवतानामृषीणां च ते च यान्ति परां गतिम् ॥ १२.१२.४१ ॥
Die gewaltsamen Handlungen aller Hausväter sowie die der Götter und Weisen – auch sie gelangen zum höchsten Ziel.
12.12.42
पातिताः शत्रवः पूर्व सर्वत्र वसुधाधिपैः ।
प्रजानां हितकामैश्च आत्मनश्च हितैषिभिः। ॥ १२.१२.४२ ॥
In früheren Zeiten streckten die Herren der Erde überall ihre Feinde nieder, aus Verlangen nach dem Wohl ihrer Untertanen und aus Sorge um das eigene Wohl.
12.12.43
यदि तत्र भवेत्पापं कथं ते स्वर्गमास्थिताः ।
न प्राप्ता नरकं राजन्वेष्टिताः पापकर्मभिः ॥ १२.१२.४३ ॥
Wenn dort Sünde gewesen wäre, wie hätten sie den Himmel erreicht? O König, obwohl von sündigen Taten umhüllt, gelangten sie nicht in die Hölle.
12.12.44
एवं मनःसमाधानं मार्गमातिष्ठतो नृप ।
द्विजातेर्ब्रह्मभूतस्य स्पृहयन्ति दिवौकसः ॥ १२.१२.४४ ॥
So, o König, begehren die Himmelsbewohner den Zweimalgeborenen, der dem Pfad der Gemütsruhe folgt und Brahman geworden ist.
12.12.45
स रत्नानि विचित्राणि संहृतानि ततस्ततः ।
मखेष्वनभिसन्त्यज्य नास्तिक्यमभिजल्पसि ॥ १२.१२.४५ ॥
Er sammelte vielerlei Juwelen hier und dort; doch ohne die Opfer aufzugeben, sprichst du von Unglauben.
12.12.46
कुटुम्बमास्थिते त्यागं न पश्यामि नराधिप ।
राजसूयाश्वमेधेषु सर्वमेधेषु वा पुनः ॥ १२.१२.४६ ॥
O Herr der Menschen, ich sehe keine Entsagung bei dem, der im Haushalt verweilt; im Rājasūya und Aśvamedha, oder wiederum in allen Opfern.
12.12.47
ये चान्ये क्रतवस्तात ब्राह्मणैरभिपूजिताः ।
तैर्यजस्व महीपाल शक्रो देवपतिर्यथा। ॥ १२.१२.४७ ॥
Lieber, vollziehe auch die anderen Opfer, die von den Brahmanen geehrt werden, o Beschützer der Erde, wie Indra, der Herr der Götter, es tut.
12.12.48
राज्ञः प्रमाददोषेण दस्युभिः परिमुष्यताम् ।
अशरण्यः प्रजानां यः स राजा कलिरुच्यते ॥ १२.१२.४८ ॥
Der König, der durch die Schuld der Nachlässigkeit zulässt, dass seine Untertanen von Räubern geplündert werden, und ihnen keine Zuflucht gibt, heißt Kali.
12.12.49
अश्वान्गाश्चैव दासीश्च करेणूश्च स्वलंकृताः ।
ग्रामाञ्जनपदांश्चैव क्षेत्राणि च गृहाणि च ॥ १२.१२.४९ ॥
Pferde, Kühe, Dienerinnen, prächtig geschmückte Elefantenkühe, Dörfer und Landschaften, Felder und Häuser ebenso.
12.12.50
अप्रदाय द्विजातिभ्यो मात्सर्याविष्टचेतसः ।
वयं ते राजकलयो भविष्याम विशांपते ॥ १२.१२.५० ॥
Wenn wir den Zweimalgeborenen nichts geben und unser Geist von Neid erfüllt ist, werden wir deine Kali-Könige sein, o Herr der Völker.
12.12.51
अदातारोऽशरण्याश्च राजकिल्विषभागिनः ।
दुःखानामेव भोक्तारो न सुखानां कदाचन ॥ १२.१२.५१ ॥
Wer nicht gibt und keine Zuflucht gewährt, teilt die Schuld des Königs; sie erfahren nur Leid und niemals Freude.
12.12.52
अनिष्ट्वा च महायज्ञैरकृत्वा च पितृस्वधाम् ।
तीर्थेष्वनभिसंप्लुत्य प्रव्रजिष्यसि चेत्प्रभो ॥ १२.१२.५२ ॥
O Herr, wenn du in die Entsagung ziehst, ohne große Opfer dargebracht, ohne den Ahnen Svadhā gespendet und ohne an heiligen Furten gebadet zu haben…
12.12.53
छिन्नाभ्रमिव गन्तासि विलयं मारुतेरितम् ।
लोकयोरुभयोर्भ्रष्टो ह्यन्तराले व्यवस्थितः ॥ १२.१२.५३ ॥
Du wirst vergehen wie eine vom Wind getriebene zerrissene Wolke, von beiden Welten gefallen und dazwischen verharrend.
12.12.54
अन्तर्बहिश्च यत्किंचिन्मनोव्यासङ्गकारकम् ।
परित्यज्य भवेत्त्यागी न हित्वा प्रतितिष्ठति ॥ १२.१२.५४ ॥
Wer alles aufgibt, was im Innern oder Äußeren den Geist bindet, wird ein Entsagender; ohne es aufzugeben, bleibt er nicht standhaft.
12.12.55
एतस्मिन्वर्तमानस्य विधौ विप्रनिषेविते ।
ब्राह्मणस्य महाराज नोच्छित्तिर्विद्यते क्वचित् ॥ १२.१२.५५ ॥
O großer König, für den Brahmanen, der in dieser von Brahmanen befolgten Ordnung verweilt, gibt es niemals Verlust.
12.12.56
निहत्य शत्रूंस्तरसा समृद्धाञ्शक्रो यथा दैत्यबलानि सङ्ख्ये ।
कः पार्थ शोचेन्निरतः स्वधर्मे पूर्वैः स्मृते पार्थिवशिष्टजुष्टे ॥ १२.१२.५६ ॥
O Pārtha, wer würde trauern, der seine Feinde rasch erschlagen hat, wie Indra die Heere der Daityas in der Schlacht vernichtet, der seiner eigenen Pflicht ergeben ist und dem von den Ahnen überlieferten, von den weisen Königen befolgten Pfad folgt?
12.12.57
क्षात्रेण धर्मेण पराक्रमेण जित्वा महीं मन्त्रविद्भ्यः प्रदाय ।
नाकस्य पृष्ठेऽसि नरेन्द्र गन्ता न शोचितव्यं भवताऽद्य पार्थ ॥ १२.१२.५७ ॥
Nachdem du die Erde durch die Pflicht des Kriegers und durch Tapferkeit erobert und sie den Kundigen des Rates geschenkt hast, o Herr der Menschen, wirst du zum Rücken des Himmels gehen. O Pārtha, heute sollst du nicht trauern.