மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.12.1
अर्जुनस्य वचः श्रुत्वा नकुलो वाक्यमब्रवीत् ।
राजानमभिसंप्रेक्ष्य सर्वधर्मभृतां वरम् ॥ १२.१२.१ ॥
அர்ஜுனனின் சொற்களைக் கேட்ட நகுலன், அனைத்து தர்மதாரிகளிலும் சிறந்த அரசனை நோக்கி இவ்வாறு கூறினான்.
12.12.2
अनुरुध्य महाप्राज्ञो भ्रातुश्चित्तमरिंदम ।
व्यूढोरस्को महाबाहुस्ताम्रास्यो मितभाषिता ॥ १२.१२.२ ॥
எதிரிகளை அடக்குபவனே! பேரறிவாளனான அவன், சகோதரனின் விருப்பத்தைப் பின்பற்றி, விரிந்த மார்பும் வலிய தோள்களும் செந்நிற முகமும் கொண்டு, அளவாகப் பேசினான்.
12.12.3
विशाखयूपे देवानां सर्वेषामग्नयश्चिताः ।
तस्माद्विद्वि महाराज देवाः कर्मफले स्थिताः ॥ १२.१२.३ ॥
விசாகயூபத்தில் எல்லா தேவர்களுக்காகவும் அக்னிகள் மூட்டப்பட்டுள்ளன. ஆகவே, மகாராஜனே, தேவர்கள் கர்மபலனில் நிலைத்திருக்கின்றனர் என்பதை அறிவாயாக.
12.12.4
अनास्तिकानां भूतानां प्राणदाः पितरश्च ये ।
तेऽपि कर्मैव कुर्वन्ति विधिं पश्यस्व पार्थिव ॥ १२.१२.४ ॥
நம்பிக்கையுள்ள உயிர்களுக்கு உயிரளிக்கும் பிதிரர்களும் கர்மத்தையே செய்கின்றனர். அரசே, விதியைப் பார்.
12.12.5
वेदवादापविद्धास्तु तान्विद्धि भृशनास्तिकान् ।
न हि वेदोक्तमुत्सृज्य विप्रः सर्वेषु कर्मसु ॥ १२.१२.५ ॥
வேதவாதத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டவர்களை முழு நாஸ்திகர்கள் என்று அறிவாயாக. வேதத்தில் சொல்லப்பட்டதை விட்டு, அந்தணர் எல்லா கர்மங்களிலும் (ஈடுபடமாட்டார்).
12.12.6
देवयानेन नाकस्य पृष्ठमाप्नोति भारत ।
अत्याश्रमानयं सर्वानित्याहुर्वेदमिश्चयाः ॥ १२.१२.६ ॥
பாரதனே, தேவயானப் பாதையால் ஒருவன் சொர்க்கத்தின் உச்சியை அடைகிறான். எல்லா ஆசிரமங்களையும் கடந்தது இது என்று வேதத்தைச் சார்ந்தோர் கூறுவர்.
12.12.7
ब्राह्मणाः श्रुतिसंपन्नास्तान्निबोध नराधिप ।
वित्तानि धर्मलब्धानि क्रतुमुख्येष्ववासृजन् ॥ १२.१२.७ ॥
நராதிபா, வேதக் கல்வியால் நிறைந்த அந்தப் பிராமணர்களைக் கேள். தர்மத்தால் பெற்ற செல்வத்தை அவர்கள் முதன்மையான யாகங்களில் அர்ப்பணித்தார்கள்.
12.12.8
कृतात्मा स महाराज स वै त्यागी स्मृतो नरः ॥ १२.१२.८ ॥
மகாராஜனே, தன்னை அடக்கிய அந்த மனிதனே உண்மையில் துறவி என்று நினைவுகூரப்படுகிறான்.
12.12.9
अनवेक्ष्य सुखादानं तथैवोर्ध्वं प्रतिष्ठितः ।
आत्मत्यागी महाराज स त्यागी तापसो मतः ॥ १२.१२.९ ॥
இன்பத்தைப் பற்றிக் கருதாமல், அவ்வாறே உயர்ந்த நிலையில் நிலைபெற்று, மகாராஜனே, தன்னைத் துறந்த அவனே துறவியும் தபஸ்வியும் என்று கருதப்படுகிறான்.
12.12.10
अनिकेतः परिपतन्वृक्षमूलाश्रयो मुनिः ।
अयाचकः सदायोगी स त्यागी पार्थ भिक्षुकः ॥ १२.१२.१० ॥
வீடற்றவனாய், அலைந்து திரிந்து, மரத்தடியில் தங்கும் முனிவனாய், யாசிக்காதவனாய், எப்போதும் யோகத்தில் ஈடுபட்டவனாய் இருப்பவனே, பார்த்தா, துறவியும் பிச்சைக்காரனும் ஆவான்.
12.12.11
क्रोधहर्षावनादृत्य पैशुन्यं च विशेषतः ।
विप्रो वेदानधीते यः स त्यागी गुरुपूजकः ॥ १२.१२.११ ॥
கோபத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் புறக்கணித்து, குறிப்பாகப் புறங்கூறுதலைத் தவிர்த்து, வேதங்களைக் கற்கும் பிராமணனே துறவியும் குருவை வணங்குபவனும் ஆவான்.
12.12.12
आश्रमांस्तुलया सर्वान्धृतानाहुर्मनीषिणः ।
एकतश्च त्रयो राजन्गृहस्थाश्रम एकतः ॥ १२.१२.१२ ॥
ஞானிகள் எல்லா ஆசிரமங்களையும் தராசில் நிறுக்கப்பட்டவையாகச் சொல்கிறார்கள். ராஜனே, மூன்று ஒரு பக்கம், இல்லறமான கிரஹஸ்தாசிரமம் மறுபக்கம்.
12.12.13
समीक्ष्य तुलया पार्थ कामं स्वर्गं च भारत ।
अयं पन्था महर्षीणाप्रियं लोकविदां गतिः ॥ १२.१२.१३ ॥
பார்த்தா, பரதா, தராசில் வைத்து ஆராய்ந்தால் ஆசையும் சொர்க்கமும் வேறுபடுகின்றன. இது மகரிஷிகளின் வழி; உலகை அறிந்தவர்களுக்கு இது விருப்பமற்றது, ஆனால் அவர்களின் நிலை இதுவே.
12.12.14
इति यः कुरुते भावं स त्यागी भरतर्षभ ।
नरः परित्यज्य गृहान्वनमेति विमूढवत् ॥ १२.१२.१४ ॥
இவ்வாறு மனதில் கொள்பவனே, பரதர்களில் சிறந்தவனே, துறவி ஆவான். வீட்டைத் துறந்து மூடனைப் போல் காட்டுக்குச் செல்பவன் அப்படி அல்ல.
12.12.15
यदा कामान्समीक्षेत धर्मवैतंसिको नरः ।
अथैनं मृत्युपाशेन कण्ठे बध्नाति सृत्युराट् ॥ १२.१२.१५ ॥
ஒருவன் ஆசைகளைப் பற்றி ஆராயும்போது, தர்மத்தை அணியாகக் கொண்டவனாக இருந்தாலும், மரணத்தின் அரசன் அவனை மரணக் கயிற்றால் கழுத்தில் கட்டிவிடுகிறான்.
12.12.16
अभिमानकृतं कर्म नैतत्फलवदुच्यते ।
त्यागयुक्तं महाराज सर्वमेव महाफलम् ॥ १२.१२.१६ ॥
அகங்காரத்தால் செய்யப்பட்ட செயல் பயனுள்ளது என்று சொல்லப்படுவதில்லை. மகாராஜனே, துறவுடன் கூடிய அனைத்துமே பெரும் பலனைத் தரும்.
12.12.17
शमो दमस्तथा धैर्यं सत्यं शौचमथार्जवम् ।
यज्ञो धृतिश्च धर्मश्च नित्यमार्षो विधिः स्मृतः ॥ १२.१२.१७ ॥
சமம், தமம், தைரியம், சத்தியம், தூய்மை, நேர்மை, யாகம், உறுதி, தர்மம் ஆகியவை எப்போதும் முனிவர்களின் விதியாக நினைவுகூரப்படுகின்றன.
12.12.18
पितृदेवातिथिकृते समारम्भोऽत्र शस्यते ।
अत्रैव हि महाराज त्रिवर्गः केवलं फलम् ॥ १२.१२.१८ ॥
முன்னோர், தேவர், விருந்தினர் ஆகியோருக்காகச் செய்யப்படும் செயல் இங்கே புகழப்படுகிறது. மகாராஜனே, இங்கேயே திரிவர்கமே பயனாகும்.
12.12.19
एतस्मिन्वर्तमानस्य विधौ विप्रनिषेविते ।
त्यागिनः प्रसृतस्येह नोच्छित्तिर्विद्यते क्वचित् ॥ १२.१२.१९ ॥
அந்தணர்கள் பின்பற்றும் இந்த விதியில் நடப்பவனுக்கும், தியாகம் செய்பவனுக்கும், இவ்வுலகில் விரிவடைபவனுக்கும் ஒருபோதும் அழிவு இல்லை.
12.12.20
असृजद्धि प्रजा राजन्प्रजापतिरकल्मषः ।
मां यक्ष्यन्तीति धर्मात्मा यज्ञैर्विविधदक्षिणैः ॥ १२.१२.२० ॥
அரசே, களங்கமற்ற பிரஜாபதி உயிரினங்களைப் படைத்தார். தர்மாத்மாவாகிய அவர், பல்வேறு தக்ஷிணைகளுடன் கூடிய யாகங்களால் அவர்கள் என்னை வணங்குவார்கள் என்று நினைத்தார்.
12.12.21
वीरुधश्चैव वृक्षांश्च यज्ञार्थं वै तथौषधीः ।
पशूंश्चैव तथा मेध्यान्यज्ञार्थानि हवींषि च ॥ १२.१२.२१ ॥
கொடிகளும் மரங்களும், யாகத்திற்காகவே மூலிகைகளும், விலங்குகளும், யாகத்திற்குத் தகுந்த புனிதப் பொருட்களும், யாகத்திற்கான ஹவிஸ்களும் அவ்வாறே படைக்கப்பட்டன.
12.12.22
गृहस्थाश्रमिणस्तच्च यज्ञकर्माविरोधितम् ।
तस्माद्गार्हस्थ्यमेवेह दुष्करं दुर्लभं तथा ॥ १२.१२.२२ ॥
இல்லறத்தார்களுக்கு அது யாகச் செயலுக்கு எதிரானதல்ல. எனவே இவ்வுலகில் இல்லறமே கடினமானதும் அரியதுமாகும்.
12.12.23
तत्संप्राप्य गृहस्था ये पशुधान्यधनान्विताः ।
न यजन्ते महाराज शाश्वतं तेषु किल्विषम् ॥ १२.१२.२३ ॥
அந்த நிலையை அடைந்த இல்லறத்தார், கால்நடைகளும் தானியமும் செல்வமும் உடையவர்களாயிருந்தும் யாகம் செய்யாவிட்டால், அவர்கள்மேல் நிலையான பாவம் உண்டு, மகாராஜனே.
12.12.24
स्वाध्याययज्ञा ऋषयो ज्ञानयज्ञास्तथा परे ।
अथापरे महायज्ञान्मनस्येव वितन्वते ॥ १२.१२.२४ ॥
முனிவர்கள் சுவாத்யாயத்தை யாகமாகக் கொள்கின்றனர்; மற்றவர்கள் ஞானத்தை யாகமாகக் கொள்கின்றனர். வேறு சிலர் மனதிலேயே மகாயாகங்களை விரிவாக நடத்துகின்றனர்.
12.12.25
इदमन्यन्महाराज विद्वद्भिः कथितं मम ।
भूमिरग्निश्च वायुश्च न चापो न दिवाकरः ॥ १२.१२.२५ ॥
மகாராஜாவே, அறிஞர்கள் எனக்குச் சொன்ன மற்றொன்று இது: பூமியும் இல்லை, அக்னியும் இல்லை, வாயுவும் இல்லை, நீரும் இல்லை, சூரியனும் இல்லை.
12.12.26
नक्षत्राणि न चन्द्रश्च न दिशः काल एव च ।
शब्दः स्पर्शश्च रूपं च न गन्धो न रसः क्वचित् ॥ १२.१२.२६ ॥
நட்சத்திரங்களும் இல்லை, சந்திரனும் இல்லை, திசைகளும் இல்லை, காலமும் இல்லை; ஒலியும் இல்லை, தொடுதலும் இல்லை, உருவமும் இல்லை; மணமும் இல்லை, சுவையும் எங்கும் இல்லை.
12.12.27
न च सन्ति प्रमाणानि यैः प्रमेयं प्रसाध्यते ।
प्रत्यक्षमनुमानं न नोपमानमथागमः ॥ १२.१२.२७ ॥
எதைக்கொண்டு அறியப்படும் பொருள் நிறுவப்படுமோ அந்த பிரமாணங்களும் இல்லை: நேரடி அறிவும் இல்லை, அனுமானமும் இல்லை, உவமானமும் இல்லை, ஆகமமும் இல்லை.
12.12.28
नार्थापत्तिर्न चैतिह्यं न दृष्टान्तो न संशयः ।
न क्वचिन्निर्णयो राजन्न धर्माधर्म एव च ॥ १२.१२.२८ ॥
அர்த்தாபத்தியும் இல்லை, ஐதிஹ்யமும் இல்லை; திருஷ்டாந்தமும் இல்லை, சந்தேகமும் இல்லை; எங்கும் எந்த முடிவும் இல்லை, அரசே, தர்மமும் இல்லை, அதர்மமும் இல்லை.
12.12.29
तिर्यक्व स्थावरं चैव न देवा न च मानुषाः ।
वर्णाश्रमविभागाश्च न च कर्ता न कामकृत्।
न चार्थश्च विभूतिश्च न चार्थस्य विचेष्टितम् ॥ १२.१२.२९ ॥
விலங்குகளும் இல்லை, தாவரங்களும் இல்லை; தேவர்களும் இல்லை, மனிதர்களும் இல்லை; வர்ண-ஆசிரம பிரிவுகளும் இல்லை; செய்பவனும் இல்லை, விருப்பம் கொள்பவனும் இல்லை; செல்வமும் இல்லை, விபூதியும் இல்லை, செல்வத்தின் செயலும் இல்லை.
12.12.30
तमोभूतमिदं सर्वमनालोकं जगन्नृप ।
न चात्मा विद्यमानोपि मनसा योगमिच्छति ॥ १२.१२.३० ॥
அரசே, இந்த உலகம் முழுவதும் இருளாகி ஒளியற்றதாக உள்ளது; ஆன்மா இருந்தாலும் அது மனதால் யோகத்தை விரும்புவதில்லை.
12.12.31
अचेतनं मनस्त्वासीदात्मा एव सचेतनः ।
ईश्वरश्चेतनस्त्वेकस्तेनेदं गहनीकृतम्।
मन्त्राश्च चेतना राजन्न च देहेन योजिताः ॥ १२.१२.३१ ॥
மனம் உணர்வற்றிருந்தது; ஆத்மாவே உணர்வுள்ளதாக இருந்தது. ஈஸ்வரனே ஒருவரே உணர்வுள்ளவர்; அவராலேயே இவ்வுலகம் ஆழமானதாக ஆக்கப்பட்டது. அரசே, மந்திரங்களும் உணர்வுள்ளவை; அவை உடலுடன் இணைக்கப்படவில்லை.
12.12.32
तेन विश्वसृजो नाम ऋषयो मन्त्रदेवताः ।
चैतन्यमीश्वरात्प्राप्य ब्रह्माण्डं तैर्विनिर्मितम् ॥ १२.१२.३२ ॥
அவராலேயே விஸ்வஸ்ருஜ் எனும் முனிவர்களும் மந்திர தேவதைகளும் தோன்றினர். ஈஸ்வரனிடமிருந்து சைதன்யத்தைப் பெற்று, அவர்களால் பிரபஞ்சம் உருவாக்கப்பட்டது.
12.12.33
इष्ट्वा विश्वसृजं यज्ञं निर्मितः प्रपितामहः ।
सृष्टिस्तेन समारब्धा प्रसादादीश्वरस्य च ॥ १२.१२.३३ ॥
விஸ்வஸ்ருஜின் யாகத்தைச் செய்து பிரபிதாமகர் (பிரம்மா) உருவாக்கப்பட்டார். ஈஸ்வரனின் அருளால் அவராலேயே சிருஷ்டி தொடங்கப்பட்டது.
12.12.34
चैतन्यमीश्वरस्येदं सचेतनमिदं जगत् ।
योगेन च समाविष्टं जगत्कृत्स्नं च शंभुना ॥ १२.१२.३४ ॥
இந்த சச்சேதன உலகம் ஈஸ்வரனின் சைதன்யத்தால் ஆனது. யோகத்தாலும் சம்புவாலும் முழு உலகமும் ஊடுருவப்பட்டுள்ளது.
12.12.35
धर्मश्चार्थश्च कामश्च उक्तो मोक्षश्च संक्षये ।
ब्रह्मणः परमेशस्य ईश्वरेण यदृच्छया ॥ १२.१२.३५ ॥
தர்மம், அர்த்தம், காமம் என்பன கூறப்பட்டுள்ளன; சங்ஷயத்தில் (பிரளயத்தில்) மோட்சமும். பிரம்மாவின் பரமேசுவரனாகிய ஈஸ்வரன் தன் விருப்பத்தால் இவ்வாறு அருளினார்.
12.12.36
अज्ञो जन्तुरनीशश्च भाजनं सुखदुःखयोः ।
ईश्वरप्रेरितो गच्छेत्स्वर्गं वा श्वभ्रमेव वा ॥ १२.१२.३६ ॥
அறியாமையுள்ள உயிர், ஆற்றலற்றது, இன்பதுன்பங்களின் பாத்திரமானது; ஈஸ்வரனால் தூண்டப்பட்டு சொர்க்கத்திற்கோ அல்லது நரகத்திற்கோ செல்லும்.
12.12.37
प्रधानं पुरुषः चैव आत्मानं सर्वदेहिनाम् ।
मनसा विषयैश्चैव चेतनेन प्रचोदिताः।
सुखदुःखेन युज्यन्ते कर्मभिश्च प्रचोदिताः ॥ १२.१२.३७ ॥
பிரதானமும் புருஷனும், அனைத்து உயிருடையவர்களின் ஆன்மாவும், மனம், புலன்பொருள்கள், உணர்வு ஆகியவற்றால் தூண்டப்பட்டு, இன்பதுன்பத்துடன் இணைகின்றனர்; செயல்களாலும் தூண்டப்படுகின்றனர்.
12.12.38
वर्णाश्रमविभागाश्च ईश्वरेण प्रवर्तिताः ।
सदेवासुरगन्धर्वं येनेदं निर्मितं जगत् ॥ १२.१२.३८ ॥
வர்ண-ஆசிரம பிரிவுகள் ஈசுவரனால் நிறுவப்பட்டன; தேவர், அசுரர், கந்தர்வர்களுடன் இந்த உலகைப் படைத்தவன் அவனே.
12.12.39
त्वं चान्ये च महाराज ईश्वरस्य वशे स्थिताः ।
जीवन्ते च म्रियन्ते च न स्वतन्त्राः कथंचन ॥ १२.१२.३९ ॥
மகாராஜாவே, நீயும் மற்றவர்களும் ஈசுவரனின் ஆதிக்கத்தில் இருக்கின்றீர்; அவர்கள் வாழ்கின்றனர், இறக்கின்றனர்; எந்த வகையிலும் சுதந்திரர் அல்லர்.
12.12.40
हित्वाहित्वा च भूतानि हत्वा सर्वमिदं जगत् ।
यजन्ते कर्मणा देवा न स पापेन लिप्यते ॥ १२.१२.४० ॥
உயிர்களை அவ்வப்போது விட்டுவிட்டும், இந்த உலகனைத்தையும் கொன்றும், தேவர்கள் செயலால் யாகம் செய்கின்றனர்; அவன் பாவத்தால் கறைபடுவதில்லை.
12.12.41
हिंसात्मकानि कर्माणि सर्वेषां गृहमेधिनाम् ।
देवतानामृषीणां च ते च यान्ति परां गतिम् ॥ १२.१२.४१ ॥
இல்லறத்தாரனைவருடைய செயல்கள் தீங்கை உள்ளடக்கியவை; தேவர்களும் முனிவர்களும் செய்பவையும் அவையே; அவர்களும் உயர்ந்த நிலையை அடைகின்றனர்.
12.12.42
पातिताः शत्रवः पूर्व सर्वत्र वसुधाधिपैः ।
प्रजानां हितकामैश्च आत्मनश्च हितैषिभिः। ॥ १२.१२.४२ ॥
முன்பு எங்கும் நிலமன்னர்கள் குடிகளின் நலனை விரும்பியும் தங்கள் நலனை நாடியும் பகைவர்களை வீழ்த்தினர்.
12.12.43
यदि तत्र भवेत्पापं कथं ते स्वर्गमास्थिताः ।
न प्राप्ता नरकं राजन्वेष्टिताः पापकर्मभिः ॥ १२.१२.४३ ॥
அங்கே பாவம் இருந்திருந்தால், அவர்கள் எவ்வாறு சொர்க்கத்தை அடைந்தார்கள்? அரசே, பாவச் செயல்களால் சூழப்பட்டிருந்தும் அவர்கள் நரகத்தை அடையவில்லையே.
12.12.44
एवं मनःसमाधानं मार्गमातिष्ठतो नृप ।
द्विजातेर्ब्रह्मभूतस्य स्पृहयन्ति दिवौकसः ॥ १२.१२.४४ ॥
அரசே, இவ்வாறு மன அமைதியின் வழியை மேற்கொண்டு பிரம்மமாகிய துவிஜனை விண்ணுலகவாசிகளும் விரும்புகின்றனர்.
12.12.45
स रत्नानि विचित्राणि संहृतानि ततस्ततः ।
मखेष्वनभिसन्त्यज्य नास्तिक्यमभिजल्पसि ॥ १२.१२.४५ ॥
அவன் பல்வேறு ரத்தினங்களை இங்கும் அங்கும் சேர்த்தான்; ஆனாலும் யாகங்களைக் கைவிடாமல் நாத்திகத்தைப் பேசுகிறாய்.
12.12.46
कुटुम्बमास्थिते त्यागं न पश्यामि नराधिप ।
राजसूयाश्वमेधेषु सर्वमेधेषु वा पुनः ॥ १२.१२.४६ ॥
அரசே, குடும்பத்தில் நிலைத்திருப்பவனிடம் நான் துறவைக் காணவில்லை; ராஜசூயம், அஸ்வமேதம் அல்லது மற்ற எல்லா யாகங்களிலும் மீண்டும்.
12.12.47
ये चान्ये क्रतवस्तात ब्राह्मणैरभिपूजिताः ।
तैर्यजस्व महीपाल शक्रो देवपतिर्यथा। ॥ १२.१२.४७ ॥
அன்பனே, பிராமணர்களால் போற்றப்பட்ட மற்ற யாகங்களையும் செய், பூமிபாலனே; தேவர்களின் தலைவன் இந்திரன் செய்ததுபோல்.
12.12.48
राज्ञः प्रमाददोषेण दस्युभिः परिमुष्यताम् ।
अशरण्यः प्रजानां यः स राजा कलिरुच्यते ॥ १२.१२.४८ ॥
அரசனின் அலட்சியக் குற்றத்தால் கொள்ளையர்களால் கொள்ளையடிக்கப்படும் போது, குடிமக்களுக்குப் புகலிடம் இல்லாத அரசன் கலி எனப்படுகிறான்.
12.12.49
अश्वान्गाश्चैव दासीश्च करेणूश्च स्वलंकृताः ।
ग्रामाञ्जनपदांश्चैव क्षेत्राणि च गृहाणि च ॥ १२.१२.४९ ॥
குதிரைகள், பசுக்கள், பணிப்பெண்கள், நன்கு அலங்கரிக்கப்பட்ட பெண் யானைகள், கிராமங்கள், நாடுகள், வயல்கள், வீடுகள் ஆகியவையும்.
12.12.50
अप्रदाय द्विजातिभ्यो मात्सर्याविष्टचेतसः ।
वयं ते राजकलयो भविष्याम विशांपते ॥ १२.१२.५० ॥
பிராமணர்களுக்கு கொடாமல், பொறாமையால் மனம் கவரப்பட்டு, ஓ மக்களின் தலைவரே, நாங்கள் உமது தீய அரசர்களாவோம்.
12.12.51
अदातारोऽशरण्याश्च राजकिल्विषभागिनः ।
दुःखानामेव भोक्तारो न सुखानां कदाचन ॥ १२.१२.५१ ॥
கொடாதவர்களும் அடைக்கலம் அளிக்காதவர்களும் அரசனின் பாவத்தில் பங்கு கொள்வர்; அவர்கள் எப்போதும் துன்பத்தையே அனுபவிப்பர், இன்பத்தை ஒருபோதும் அல்ல.
12.12.52
अनिष्ट्वा च महायज्ञैरकृत्वा च पितृस्वधाम् ।
तीर्थेष्वनभिसंप्लुत्य प्रव्रजिष्यसि चेत्प्रभो ॥ १२.१२.५२ ॥
ஓ பிரபுவே! பெரிய யாகங்களைச் செய்யாமலும், பிதிரர்களுக்கு ஸ்வதா அளிக்காமலும், புனித தீர்த்தங்களில் நீராடாமலும் நீர் துறவு ஏற்றால்…
12.12.53
छिन्नाभ्रमिव गन्तासि विलयं मारुतेरितम् ।
लोकयोरुभयोर्भ्रष्टो ह्यन्तराले व्यवस्थितः ॥ १२.१२.५३ ॥
காற்றால் அடிக்கப்பட்ட கிழிந்த மேகம் போல நீ அழிவை அடைவாய்; இரண்டு உலகங்களிலிருந்தும் விழுந்து, இடையிலேயே நின்றிருப்பாய்.
12.12.54
अन्तर्बहिश्च यत्किंचिन्मनोव्यासङ्गकारकम् ।
परित्यज्य भवेत्त्यागी न हित्वा प्रतितिष्ठति ॥ १२.१२.५४ ॥
உள்ளேயும் வெளியேயும் மனதை பற்றுக்கொள்ளச் செய்யும் எது இருந்தாலும், அதை விட்டவனே துறவியாவான்; விடாமல் அவன் நிலைபெறுவதில்லை.
12.12.55
एतस्मिन्वर्तमानस्य विधौ विप्रनिषेविते ।
ब्राह्मणस्य महाराज नोच्छित्तिर्विद्यते क्वचित् ॥ १२.१२.५५ ॥
மகாராஜா, அந்தணர்களால் பின்பற்றப்படும் இந்த விதியில் நடப்பவனுக்கு ஒருபோதும் அழிவு ஏற்படுவதில்லை.
12.12.56
निहत्य शत्रूंस्तरसा समृद्धाञ्शक्रो यथा दैत्यबलानि सङ्ख्ये ।
कः पार्थ शोचेन्निरतः स्वधर्मे पूर्वैः स्मृते पार्थिवशिष्टजुष्टे ॥ १२.१२.५६ ॥
பார்த்தா, இந்திரன் போரில் தைத்திய படைகளை அழிப்பது போல, விரைவாக எதிரிகளை வென்று தன் கடமையில் ஈடுபட்டவன், முன்னோர் நினைவுகூர்ந்ததும் அரசர்களும் சான்றோர்களும் பின்பற்றியதுமான வழியில் இருப்பவன் யாருக்காக வருந்துவான்?
12.12.57
क्षात्रेण धर्मेण पराक्रमेण जित्वा महीं मन्त्रविद्भ्यः प्रदाय ।
नाकस्य पृष्ठेऽसि नरेन्द्र गन्ता न शोचितव्यं भवताऽद्य पार्थ ॥ १२.१२.५७ ॥
க்ஷத்திரிய தர்மத்தாலும் பராக்கிரமத்தாலும் பூமியை வென்று, மந்திரம் அறிந்தவர்களுக்கு அதை தானமாகக் கொடுத்து, நரேந்திரா, நீர் சுவர்க்கத்தின் பின்புறம் செல்வீர். பார்த்தா, இன்று நீர் வருந்தக்கூடாது.