Mahābhārata · Adhyāya 12.12
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.12.1
अर्जुनस्य वचः श्रुत्वा नकुलो वाक्यमब्रवीत् ।
राजानमभिसंप्रेक्ष्य सर्वधर्मभृतां वरम् ॥ १२.१२.१ ॥
Ouvindo as palavras de Arjuna, Nakula olhou para o rei, o melhor de todos os portadores do dharma, e proferiu esta fala.
12.12.2
अनुरुध्य महाप्राज्ञो भ्रातुश्चित्तमरिंदम ।
व्यूढोरस्को महाबाहुस्ताम्रास्यो मितभाषिता ॥ १२.१२.२ ॥
Ó domador de inimigos! O de grande sabedoria, seguindo a vontade do irmão, de peito largo, braços poderosos, rosto avermelhado e de fala medida.
12.12.3
विशाखयूपे देवानां सर्वेषामग्नयश्चिताः ।
तस्माद्विद्वि महाराज देवाः कर्मफले स्थिताः ॥ १२.१२.३ ॥
No poste sacrificial de Viśākha, fogos foram acesos para todos os deuses. Portanto, grande rei, saiba que os deuses permanecem no fruto da ação.
12.12.4
अनास्तिकानां भूतानां प्राणदाः पितरश्च ये ।
तेऽपि कर्मैव कुर्वन्ति विधिं पश्यस्व पार्थिव ॥ १२.१२.४ ॥
Até os antepassados, que dão vida aos seres que não são descrentes, realizam apenas a ação. Contempla a regra, ó rei.
12.12.5
वेदवादापविद्धास्तु तान्विद्धि भृशनास्तिकान् ।
न हि वेदोक्तमुत्सृज्य विप्रः सर्वेषु कर्मसु ॥ १२.१२.५ ॥
Saiba que os expulsos da doutrina dos Vedas são totalmente descrentes. Pois o brâmane, abandonando o que está ensinado no Veda, não se dedica a todos os ritos.
12.12.6
देवयानेन नाकस्य पृष्ठमाप्नोति भारत ।
अत्याश्रमानयं सर्वानित्याहुर्वेदमिश्चयाः ॥ १२.१२.६ ॥
Ó Bhārata, pelo caminho dos deuses o homem alcança o cume do céu. Isto está além de todas as etapas da vida, dizem os que se apoiam nos Vedas.
12.12.7
ब्राह्मणाः श्रुतिसंपन्नास्तान्निबोध नराधिप ।
वित्तानि धर्मलब्धानि क्रतुमुख्येष्ववासृजन् ॥ १२.१२.७ ॥
Ó senhor dos homens, ouve sobre aqueles brâmanes dotados de saber. Eles ofertaram a riqueza obtida pelo dharma nos principais sacrifícios.
12.12.8
कृतात्मा स महाराज स वै त्यागी स्मृतो नरः ॥ १२.१२.८ ॥
Ó grande rei, aquele homem cujo eu está disciplinado é de fato lembrado como um renunciante.
12.12.9
अनवेक्ष्य सुखादानं तथैवोर्ध्वं प्रतिष्ठितः ।
आत्मत्यागी महाराज स त्यागी तापसो मतः ॥ १२.१२.९ ॥
Sem olhar para a obtenção do prazer, e igualmente firmemente estabelecido no alto, ó grande rei, aquele que renuncia a si mesmo é considerado renunciante e asceta.
12.12.10
अनिकेतः परिपतन्वृक्षमूलाश्रयो मुनिः ।
अयाचकः सदायोगी स त्यागी पार्थ भिक्षुकः ॥ १२.१२.१० ॥
O sábio sem morada que vagueia, habita à raiz de uma árvore, não mendiga e está sempre absorto no yoga: esse, ó Pārtha, é o renunciante e o mendicante.
12.12.11
क्रोधहर्षावनादृत्य पैशुन्यं च विशेषतः ।
विप्रो वेदानधीते यः स त्यागी गुरुपूजकः ॥ १२.१२.११ ॥
O brâmane que, desprezando a ira e a alegria, e sobretudo abandonando a calúnia, estuda os Vedas: esse é o renunciante e o honrador de seu mestre.
12.12.12
आश्रमांस्तुलया सर्वान्धृतानाहुर्मनीषिणः ।
एकतश्च त्रयो राजन्गृहस्थाश्रम एकतः ॥ १२.१२.१२ ॥
Os sábios dizem que todos os āśramas são pesados numa balança. Ó rei, os três estão de um lado, e o estágio do chefe de família do outro.
12.12.13
समीक्ष्य तुलया पार्थ कामं स्वर्गं च भारत ।
अयं पन्था महर्षीणाप्रियं लोकविदां गतिः ॥ १२.१२.१३ ॥
Ó filho de Pṛthā, ó Bharata, pesa na balança o desejo e o céu: este é o caminho dos grandes sábios, pouco agradável aos conhecedores dos mundos, mas é a sua meta.
12.12.14
इति यः कुरुते भावं स त्यागी भरतर्षभ ।
नरः परित्यज्य गृहान्वनमेति विमूढवत् ॥ १२.१२.१४ ॥
Quem mantém esta atitude, ó touro dos Bharatas, é o renunciante. O homem que abandona a casa e vai à floresta como um insensato não o é.
12.12.15
यदा कामान्समीक्षेत धर्मवैतंसिको नरः ।
अथैनं मृत्युपाशेन कण्ठे बध्नाति सृत्युराट् ॥ १२.१२.१५ ॥
Quando um homem, adornado com o dharma, considera os seus desejos, então o rei da morte lhe amarra o pescoço com o laço da morte.
12.12.16
अभिमानकृतं कर्म नैतत्फलवदुच्यते ।
त्यागयुक्तं महाराज सर्वमेव महाफलम् ॥ १२.१२.१६ ॥
A ação feita por orgulho não é dita frutífera. Ó grande rei, tudo o que está unido à renúncia dá grande fruto.
12.12.17
शमो दमस्तथा धैर्यं सत्यं शौचमथार्जवम् ।
यज्ञो धृतिश्च धर्मश्च नित्यमार्षो विधिः स्मृतः ॥ १२.१२.१७ ॥
A calma, o domínio de si, a firmeza, a verdade, a pureza e a retidão, o sacrifício, a constância e o dharma: estes são sempre lembrados como a regra dos sábios.
12.12.18
पितृदेवातिथिकृते समारम्भोऽत्र शस्यते ।
अत्रैव हि महाराज त्रिवर्गः केवलं फलम् ॥ १२.१२.१८ ॥
A prática realizada em favor dos antepassados, dos deuses e dos hóspedes é aqui louvada. Aqui mesmo, ó grande rei, o tríplice fim é o único fruto.
12.12.19
एतस्मिन्वर्तमानस्य विधौ विप्रनिषेविते ।
त्यागिनः प्रसृतस्येह नोच्छित्तिर्विद्यते क्वचित् ॥ १२.१२.१९ ॥
Para quem segue esta regra praticada pelos brâmanes, que renuncia e se estende aqui, nunca há ruína.
12.12.20
असृजद्धि प्रजा राजन्प्रजापतिरकल्मषः ।
मां यक्ष्यन्तीति धर्मात्मा यज्ञैर्विविधदक्षिणैः ॥ १२.१२.२० ॥
Ó rei, o Prajāpati imaculado criou as criaturas, pensando o justo: 'Ele me adorarão com sacrifícios com várias oferendas.'
12.12.21
वीरुधश्चैव वृक्षांश्च यज्ञार्थं वै तथौषधीः ।
पशूंश्चैव तथा मेध्यान्यज्ञार्थानि हवींषि च ॥ १२.१२.२१ ॥
As trepadeiras e as árvores, as ervas para o sacrifício, os animais e igualmente as coisas puras aptas ao sacrifício, e as oblações destinadas ao sacrifício foram igualmente criadas.
12.12.22
गृहस्थाश्रमिणस्तच्च यज्ञकर्माविरोधितम् ।
तस्माद्गार्हस्थ्यमेवेह दुष्करं दुर्लभं तथा ॥ १२.१२.२२ ॥
Para os chefes de família, não se opõe aos ritos do sacrifício; portanto, a própria vida de chefe de família é aqui difícil e rara.
12.12.23
तत्संप्राप्य गृहस्था ये पशुधान्यधनान्विताः ।
न यजन्ते महाराज शाश्वतं तेषु किल्विषम् ॥ १२.१२.२३ ॥
Ó grande rei, os chefes de família que, tendo alcançado esse estado e possuindo gado, grãos e riqueza, não sacrificam — sobre eles recai um pecado duradouro.
12.12.24
स्वाध्याययज्ञा ऋषयो ज्ञानयज्ञास्तथा परे ।
अथापरे महायज्ञान्मनस्येव वितन्वते ॥ १२.१२.२४ ॥
Os sábios têm a recitação como sacrifício, outros têm o conhecimento como sacrifício; e ainda outros estendem os grandes sacrifícios apenas na mente.
12.12.25
इदमन्यन्महाराज विद्वद्भिः कथितं मम ।
भूमिरग्निश्च वायुश्च न चापो न दिवाकरः ॥ १२.१२.२५ ॥
Grande rei, os sábios me disseram isto outro: não há terra, nem fogo, nem vento, nem água, nem sol.
12.12.26
नक्षत्राणि न चन्द्रश्च न दिशः काल एव च ।
शब्दः स्पर्शश्च रूपं च न गन्धो न रसः क्वचित् ॥ १२.१२.२६ ॥
Não há estrelas, nem lua, nem direções, nem mesmo o tempo; nem som, nem tato, nem forma; nem odor, e em lugar algum sabor.
12.12.27
न च सन्ति प्रमाणानि यैः प्रमेयं प्रसाध्यते ।
प्रत्यक्षमनुमानं न नोपमानमथागमः ॥ १२.१२.२७ ॥
Tampouco há meios de conhecimento válido pelos quais um objeto de conhecimento possa ser estabelecido: nem percepção, nem inferência, nem comparação, nem escritura.
12.12.28
नार्थापत्तिर्न चैतिह्यं न दृष्टान्तो न संशयः ।
न क्वचिन्निर्णयो राजन्न धर्माधर्म एव च ॥ १२.१२.२८ ॥
Não há presunção nem tradição; nem exemplo nem dúvida; em lugar algum há conclusão, ó rei, nem dharma nem adharma.
12.12.29
तिर्यक्व स्थावरं चैव न देवा न च मानुषाः ।
वर्णाश्रमविभागाश्च न च कर्ता न कामकृत्।
न चार्थश्च विभूतिश्च न चार्थस्य विचेष्टितम् ॥ १२.१२.२९ ॥
Não há animais nem plantas, nem deuses nem humanos; nenhuma divisão de castas e estágios da vida; nenhum agente, nenhum realizador de desejos; nenhuma riqueza, nenhum esplendor e nenhuma busca por riqueza.
12.12.30
तमोभूतमिदं सर्वमनालोकं जगन्नृप ।
न चात्मा विद्यमानोपि मनसा योगमिच्छति ॥ १२.१२.३० ॥
Este mundo inteiro tornou-se trevas, ó rei, sem luz; e, embora o eu exista, não deseja a união pela mente.
12.12.31
अचेतनं मनस्त्वासीदात्मा एव सचेतनः ।
ईश्वरश्चेतनस्त्वेकस्तेनेदं गहनीकृतम्।
मन्त्राश्च चेतना राजन्न च देहेन योजिताः ॥ १२.१२.३१ ॥
A mente era inconsciente; somente o eu (ātman) era consciente. O Senhor, o único, é consciente, e por Ele este mundo foi tornado profundo. Ó rei, também os mantras são conscientes, mas não estão unidos ao corpo.
12.12.32
तेन विश्वसृजो नाम ऋषयो मन्त्रदेवताः ।
चैतन्यमीश्वरात्प्राप्य ब्रह्माण्डं तैर्विनिर्मितम् ॥ १२.१२.३२ ॥
Por Ele surgiram os sábios chamados Viśvasṛj e as divindades dos mantras. Tendo recebido a consciência do Senhor, o ovo cósmico foi formado por eles.
12.12.33
इष्ट्वा विश्वसृजं यज्ञं निर्मितः प्रपितामहः ।
सृष्टिस्तेन समारब्धा प्रसादादीश्वरस्य च ॥ १२.१२.३३ ॥
Tendo realizado o sacrifício do Criador do Mundo, o bisavô (Brahmā) foi criado. Pela graça do Senhor, a criação foi iniciada por ele.
12.12.34
चैतन्यमीश्वरस्येदं सचेतनमिदं जगत् ।
योगेन च समाविष्टं जगत्कृत्स्नं च शंभुना ॥ १२.१२.३४ ॥
Este mundo consciente é da consciência do Senhor. Pelo yoga e por Śambhu, todo o mundo foi penetrado.
12.12.35
धर्मश्चार्थश्च कामश्च उक्तो मोक्षश्च संक्षये ।
ब्रह्मणः परमेशस्य ईश्वरेण यदृच्छया ॥ १२.१२.३५ ॥
Dharma, artha e kāma são declarados, e a libertação na dissolução. Pelo Senhor, o soberano supremo de Brahmā, dito à vontade.
12.12.36
अज्ञो जन्तुरनीशश्च भाजनं सुखदुःखयोः ।
ईश्वरप्रेरितो गच्छेत्स्वर्गं वा श्वभ्रमेव वा ॥ १२.१२.३६ ॥
O ser vivo ignorante, impotente e recipiente de prazer e dor, impelido pelo Senhor, vai ao céu ou ao abismo do inferno.
12.12.37
प्रधानं पुरुषः चैव आत्मानं सर्वदेहिनाम् ।
मनसा विषयैश्चैव चेतनेन प्रचोदिताः।
सुखदुःखेन युज्यन्ते कर्मभिश्च प्रचोदिताः ॥ १२.१२.३७ ॥
Pradhāna e Puruṣa, e o ātman de todos os seres encarnados, impelidos pela mente, pelos objetos dos sentidos e pela consciência, unem-se ao prazer e à dor; também são impelidos pelas ações.
12.12.38
वर्णाश्रमविभागाश्च ईश्वरेण प्रवर्तिताः ।
सदेवासुरगन्धर्वं येनेदं निर्मितं जगत् ॥ १२.१२.३८ ॥
As divisões dos varṇas e dos āśramas foram estabelecidas pelo Senhor, por quem este mundo foi criado junto com deuses, asuras e gandharvas.
12.12.39
त्वं चान्ये च महाराज ईश्वरस्य वशे स्थिताः ।
जीवन्ते च म्रियन्ते च न स्वतन्त्राः कथंचन ॥ १२.१२.३९ ॥
Ó grande rei, tu e os outros estais sob o poder do Senhor; vivem e morrem, e de modo algum são independentes.
12.12.40
हित्वाहित्वा च भूतानि हत्वा सर्वमिदं जगत् ।
यजन्ते कर्मणा देवा न स पापेन लिप्यते ॥ १२.१२.४० ॥
Tendo repetidamente abandonado os seres e matado todo este mundo, os deuses sacrificam pela ação; ele não se mancha com o pecado.
12.12.41
हिंसात्मकानि कर्माणि सर्वेषां गृहमेधिनाम् ।
देवतानामृषीणां च ते च यान्ति परां गतिम् ॥ १२.१२.४१ ॥
As ações violentas de todos os chefes de família e as dos deuses e dos sábios: também eles alcançam o estado supremo.
12.12.42
पातिताः शत्रवः पूर्व सर्वत्र वसुधाधिपैः ।
प्रजानां हितकामैश्च आत्मनश्च हितैषिभिः। ॥ १२.१२.४२ ॥
Em tempos antigos, em toda parte, os senhores da terra derrubaram os seus inimigos, desejando o bem dos seus súditos e buscando o próprio bem.
12.12.43
यदि तत्र भवेत्पापं कथं ते स्वर्गमास्थिताः ।
न प्राप्ता नरकं राजन्वेष्टिताः पापकर्मभिः ॥ १२.१२.४३ ॥
Se houvesse pecado ali, como teriam alcançado o céu? Ó rei, embora envolvidos por ações pecaminosas, não chegaram ao inferno.
12.12.44
एवं मनःसमाधानं मार्गमातिष्ठतो नृप ।
द्विजातेर्ब्रह्मभूतस्य स्पृहयन्ति दिवौकसः ॥ १२.१२.४४ ॥
Assim, ó rei, os habitantes do céu desejam o dvija que segue o caminho da serenidade mental e se tornou Brahman.
12.12.45
स रत्नानि विचित्राणि संहृतानि ततस्ततः ।
मखेष्वनभिसन्त्यज्य नास्तिक्यमभिजल्पसि ॥ १२.१२.४५ ॥
Ele reuniu diversas joias daqui e dali; ainda assim, sem abandonar os sacrifícios, você fala de descrença.
12.12.46
कुटुम्बमास्थिते त्यागं न पश्यामि नराधिप ।
राजसूयाश्वमेधेषु सर्वमेधेषु वा पुनः ॥ १२.१२.४६ ॥
Ó senhor dos homens, não vejo renúncia em quem habita no lar; no Rājasūya e no Aśvamedha, ou novamente em todos os sacrifícios.
12.12.47
ये चान्ये क्रतवस्तात ब्राह्मणैरभिपूजिताः ।
तैर्यजस्व महीपाल शक्रो देवपतिर्यथा। ॥ १२.१२.४७ ॥
Querido, realiza também os outros sacrifícios honrados pelos brâmanes, ó protetor da terra, como Indra, senhor dos deuses, faz.
12.12.48
राज्ञः प्रमाददोषेण दस्युभिः परिमुष्यताम् ।
अशरण्यः प्रजानां यः स राजा कलिरुच्यते ॥ १२.१२.४८ ॥
O rei que, pela falta de negligência, deixa seus súditos serem saqueados por bandidos e não lhes dá refúgio, é chamado Kali.
12.12.49
अश्वान्गाश्चैव दासीश्च करेणूश्च स्वलंकृताः ।
ग्रामाञ्जनपदांश्चैव क्षेत्राणि च गृहाणि च ॥ १२.१२.४९ ॥
Cavalos, vacas, servas, elefantas bem adornadas, aldeias e territórios, campos e casas também.
12.12.50
अप्रदाय द्विजातिभ्यो मात्सर्याविष्टचेतसः ।
वयं ते राजकलयो भविष्याम विशांपते ॥ १२.१२.५० ॥
Sem dar aos dvijas, com a mente tomada pela inveja, tornar-nos-emos teus reis kali, ó senhor dos povos.
12.12.51
अदातारोऽशरण्याश्च राजकिल्विषभागिनः ।
दुःखानामेव भोक्तारो न सुखानां कदाचन ॥ १२.१२.५१ ॥
Os que não dão e não oferecem refúgio partilham do pecado do rei; só desfrutam de dores, nunca de prazeres.
12.12.52
अनिष्ट्वा च महायज्ञैरकृत्वा च पितृस्वधाम् ।
तीर्थेष्वनभिसंप्लुत्य प्रव्रजिष्यसि चेत्प्रभो ॥ १२.१२.५२ ॥
Ó senhor, se partires para a renúncia sem teres realizado grandes sacrifícios, sem teres oferecido svadhā aos antepassados e sem te banhares nos vaus sagrados…
12.12.53
छिन्नाभ्रमिव गन्तासि विलयं मारुतेरितम् ।
लोकयोरुभयोर्भ्रष्टो ह्यन्तराले व्यवस्थितः ॥ १२.१२.५३ ॥
Desvanecer-te-ás como uma nuvem rasgada levada pelo vento, caído de ambos os mundos e suspenso no meio.
12.12.54
अन्तर्बहिश्च यत्किंचिन्मनोव्यासङ्गकारकम् ।
परित्यज्य भवेत्त्यागी न हित्वा प्रतितिष्ठति ॥ १२.१२.५४ ॥
Quem abandona tudo o que, dentro ou fora, prende a mente torna-se renunciante; sem o abandonar, não permanece firme.
12.12.55
एतस्मिन्वर्तमानस्य विधौ विप्रनिषेविते ।
ब्राह्मणस्य महाराज नोच्छित्तिर्विद्यते क्वचित् ॥ १२.१२.५५ ॥
Ó grande rei, para o brâmane que permanece nesta regra seguida pelos brâmanes, nunca há perda alguma.
12.12.56
निहत्य शत्रूंस्तरसा समृद्धाञ्शक्रो यथा दैत्यबलानि सङ्ख्ये ।
कः पार्थ शोचेन्निरतः स्वधर्मे पूर्वैः स्मृते पार्थिवशिष्टजुष्टे ॥ १२.१२.५६ ॥
Ó Pārtha, quem se afligiria, tendo abatido rapidamente seus inimigos como Indra destrói os exércitos dos daityas na batalha, devotado ao seu próprio dever, seguindo o caminho lembrado pelos ancestrais e seguido pelos reis sábios?
12.12.57
क्षात्रेण धर्मेण पराक्रमेण जित्वा महीं मन्त्रविद्भ्यः प्रदाय ।
नाकस्य पृष्ठेऽसि नरेन्द्र गन्ता न शोचितव्यं भवताऽद्य पार्थ ॥ १२.१२.५७ ॥
Tendo conquistado a terra pelo dever do guerreiro e pelo valor, e tendo-a dado aos versados no conselho, ó senhor dos homens, irás ao dorso do céu. Ó Pārtha, hoje não deves lamentar.