Mahābhārata · Adhyāya 12.122
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.122.1
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
अङ्गेषु राजा द्युतिमान्वसुहोम इति श्रुतः ॥ १२.१२२.१ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte: Unter den Aṅgas war ein strahlender König namens Vasuhoma bekannt.
12.122.2
स राजा धर्मविन्नित्यं सह पत्न्या महातपाः ।
मुञ्जपृष्ठं जगामाथ देवर्षिगणसेवितम्। ॥ १२.१२२.२ ॥
Dieser König, stets dharmakundig und von großer Askese, ging mit seiner Gattin nach Muñjapṛṣṭha, das von Scharen göttlicher Seher bedient wurde.
12.122.3
तत्र शृङ्गे हिमवतो वसतिं समुपागमत् ।
यत्र मुञ्जवटे रामो जटाहरणमादिशत् ॥ १२.१२२.३ ॥
Dort auf einem Gipfel des Himalaya kam er zum Wohnen, wo am Muñja-Banyanbaum Rāma das Abschneiden der verfilzten Haare befohlen hatte.
12.122.4
तदादि च महाप्राज्ञः ऋषिभिः संशितव्रतैः ।
मुञ्जपृष्ठ इति प्रोक्तः स देशो रुद्रसेवितः ॥ १२.१२२.४ ॥
Von da an nannten die sehr weisen Seher mit strengen Gelübden jene Gegend Muñjapṛṣṭha, von Rudra bedient.
12.122.5
स तत्र बहुभिर्युक्तस्तदा श्रुतिमयैर्गुणैः ।
ब्राह्मणानामनुमतो देवर्षिसदृशोऽभवत् ॥ १२.१२२.५ ॥
Dort, mit vielen aus der heiligen Lehre stammenden Tugenden begabt, von den Brahmanen gebilligt, wurde er einem göttlichen Seher gleich.
12.122.6
तं कदाचिददीनात्मा सखा शक्रस्य मानितः ।
अभ्यगच्छन्महीपालो मान्धाता शत्रुकर्शनः ॥ १२.१२२.६ ॥
Einst kam Māndhātā zu ihm, der Schützer der Erde, Freund Indras, geehrt, Bezwinger der Feinde, dessen Geist unerschüttert war.
12.122.7
सोपसृत्य तु मान्धाता वसुहोमं नराधिपम् ।
दृष्ट्वा प्रकृष्टतपसं विनयेनोपतिष्ठते ॥ १२.१२२.७ ॥
Māndhātṛ trat näher, sah den König Vasuhoma von höchster Askese und stand demütig vor ihm.
12.122.8
वसुहोमोऽपि राज्ञो वै गामर्ध्यं च न्यवेदयत् ।
सप्ताङ्गस्य तु राज्यस्य पप्रच्छ कुशलाव्ययौ ॥ १२.१२२.८ ॥
Auch Vasuhoma bot dem König eine Kuh und die Arghya-Gabe dar und erkundigte sich nach Wohlergehen und Gedeihen des siebengliedrigen Reiches.
12.122.9
सद्भिराचरितं पूर्वं यथावदनुयायिनम् ।
अब्रवीद्वसुहोमस्तं राजन्किं करवाणि ते ॥ १२.१२२.९ ॥
Vasuhoma sprach zu ihm, der nach der Sitte der Guten von alters her gefolgt war: "O König, was soll ich für dich tun?"
12.122.10
सोऽब्रवीत्परमप्रीतो मान्धाता राजसत्तमः ।
वसुहोमं महाप्राज्ञमासीनं कुरुनन्दन ॥ १२.१२२.१० ॥
Māndhātṛ, hoch erfreut und der beste der Könige, sprach zu Vasuhoma, dem überaus weisen, der saß: "O Freude der Kurus!"
12.122.11
बृहस्पतेर्मतं राजन्नघीतं सकलं त्वया ।
तथैवौशनसं शास्त्रं विज्ञातं ते नरोत्तम ॥ १२.१२२.११ ॥
O König, du hast die ganze Lehre des Bṛhaspati studiert; ebenso, o Bester der Menschen, hast du das Lehrbuch des Uśanas verstanden.
12.122.12
तदहं श्रोतुमिच्छामि दण्ड उत्पद्यते कथम् ।
किं वाऽस्य पूर्वं जागर्ति किं वा परममुच्यते ॥ १२.१२२.१२ ॥
Daher möchte ich hören, wie die Strafe entsteht. Was wacht vor ihr, oder was wird das Höchste genannt?
12.122.13
कथं क्षत्रियसंस्थश्च दण्डः संप्रत्यवस्थितः ।
ब्रूहि मे तद्यथातत्वं ददाम्याचार्यवेतनम् ॥ १२.१२२.१३ ॥
Wie wurde die Strafe unter den Kṣatriyas eingesetzt, und wie besteht sie jetzt? Sag es mir genau so, wie es wahrhaftig ist; ich werde dem Lehrer seinen Lohn geben.
12.122.14
शृणु राजन्यथा दण्डः संभूतो लोकसंग्रहः ।
प्रजाविनयरक्षार्थं धर्मस्यात्मा सनातनः ॥ १२.१२२.१४ ॥
Höre, o König, wie die Strafe entstand, die die Welt zusammenhält. Zum Schutz und zur Zucht der Untertanen ist sie das Selbst des ewigen Dharma.
12.122.15
ब्रह्मा यियक्षुर्भगवान्सर्वलोकपितामहः ।
ऋत्विजं नात्मनस्तुल्यं ददर्शेति हि नः श्रुतम् ॥ १२.१२२.१५ ॥
Der erhabene Brahmā, Ahnherr aller Welten, wollte ein Opfer darbringen. Wir haben gehört, dass er keinen Priester sah, der ihm gleichkam.
12.122.16
स गर्भं भगवान्देवो बहुवर्षाण्यधारयत् ।
अथ पूर्णे सहस्रे तु स गर्भः क्षुवतोऽपतत् ॥ १२.१२२.१६ ॥
Jener erhabene Gott trug den Keim viele Jahre lang. Als dann tausend Jahre vollendet waren, fiel der Keim heraus, als er niesen musste.
12.122.17
स क्षुपो नाम संभूतः प्रजापतिररिंदम् ।
ऋत्विगासीन्महाराज यज्ञे तस्य महात्मनः ॥ १२.१२२.१७ ॥
Er wurde unter dem Namen Kṣupa geboren, o Bezwinger der Feinde, und wurde Herr der Geschöpfe. O großer König, er war der Priester bei dem Opfer jenes großherzigen.
12.122.18
तस्मिन्प्रवृत्ते सत्रे तु ब्रह्मणः पार्थिवर्षभ ।
इष्टरूपप्रचारत्वाद्दण्डः सोऽन्तर्हितोऽभवत् ॥ १२.१२२.१८ ॥
O Stier unter den Königen, als jene Opfersitzung Brahmās begann, verschwand die Strafe, weil das Ritual in seiner rechten Form verlief.
12.122.19
तस्मिन्नन्तर्हिते चापि प्रजानां संकरोऽभवत् ।
नैव कार्यं न वा कार्यं भोज्याभोज्यं न विद्यते ॥ १२.१२२.१९ ॥
Als jener verschwunden war, entstand Verwirrung (saṃkara) unter den Geschöpfen. Es gab weder Pflicht noch Unpflicht, und es war nicht mehr bekannt, was zu essen erlaubt und was verboten war.
12.122.20
पेयापेये कुतः सिद्धिर्हिसन्ति च परस्परम् ।
गम्यागम्यं तदा नासीत्स्वं परस्वं च वै समम् ॥ १२.१२२.२० ॥
Wie sollte es Erfolg geben bei dem, was man trinken darf und nicht trinken darf? Sie schädigten einander. Damals gab es keinen Unterschied zwischen dem Erlaubten und Verbotenen, und das Eigene und das Fremde wurden gleich.
12.122.21
परस्परं विलुम्पन्ति सारमेया यथाऽऽमिषम् ।
अबलान्बलिनो जघ्नुर्निर्मर्यादं प्रवर्तते ॥ १२.१२२.२१ ॥
Wie Hunde, die sich um Fleisch reißen, plünderten sie einander. Die Starken erschlugen die Schwachen, und ein Verhalten ohne Maß setzte sich durch.
12.122.22
ततः पितामहो विष्णुं भगवन्तं सनातनम् ।
संपूज्य वरदं देवं महादेवमथाब्रवीत् ॥ १२.१२२.२२ ॥
Da sprach der Großvater (Brahmā), nachdem er den ewigen, gesegneten Herrn Viṣṇu geehrt hatte, zu dem gewährenden Gott Mahādeva.
12.122.23
अत्र त्वमनुकम्पां वै कर्तुमर्हसि शङ्कर ।
अयं विष्णुः सखा तुभ्यं धर्मस्य परिरक्षणे ॥ १२.१२२.२३ ॥
O Śaṅkara, du solltest in dieser Angelegenheit wahrlich Mitgefühl zeigen. Dieser Viṣṇu ist dein Freund bei der Bewahrung des dharma.
12.122.24
त्वं हि सर्वविधानज्ञः सत्वानां त्वं गतिः परा ।
संकरो न भवेदत्र यथा तद्वै विधीयताम् ॥ १२.१२२.२४ ॥
Du bist ja der Kenner aller Ordnungen und das höchste Ziel der Wesen. Möge es so angeordnet werden, dass hier keine Verwirrung entsteht.
12.122.26
ततः स भगवान्ध्यात्वा तदा शूलवरायुधः ।
देवदेवो महादेवः कारणं जगतः परम्
ब्रह्मविष्ण्विन्द्रसहितः सर्वैश्च ससुरासुरैः ।
लोकसन्धारणार्थं च लोकसंकरनाशनम्।
आत्मानमात्माना दण्डं ससृजे देवसत्तमः ॥ १२.१२२.२६ ॥
Da meditierte der Herr, der den Dreizack als vortreffliche Waffe trug, Mahādeva, Gott der Götter, die höchste Ursache der Welt, zusammen mit Brahmā, Viṣṇu und Indra, und mit allen Göttern und Asuras, um die Welten zu erhalten und die Verwirrung der Welten zu vernichten; der Beste der Götter erschuf die Strafe aus sich selbst heraus.
12.122.27
तस्माच्च धर्मचरणान्नीतिं देवीं सरस्वतीम् ।
असृजद्दण्डनीतिं वै त्रिषु लोकेषु विश्रुताम् ॥ १२.१२२.२७ ॥
Daher erschuf er durch die Ausübung des Dharma die göttliche Sarasvatī, die Lehre von der Strafe, berühmt in den drei Welten.
12.122.28
यथाऽसौ नीयते दण्डः सततं पापकारिषु ।
दण्डस्य नयनात्सा हि दण्डनीतिरिहोच्यते ॥ १२.१२२.२८ ॥
Wie die Strafe stets gegen die Übeltäter gerichtet wird, so heißt sie hier die Lehre von der Strafe, weil sie die Strafe lenkt.
12.122.29
भूयः स भगवान्ध्यात्वा चिरं शूलघरः प्रभुः ।
असृजत्सर्वशास्त्राणि महादेवो महेश्वरः ॥ १२.१२२.२९ ॥
Erneut erschuf der gesegnete Herr, der Dreizackträger, nachdem er lange meditiert hatte, Mahādeva, der große Herr, alle Wissenschaften.
12.122.30
दण्डनीतेः प्रयोगार्थं प्रमाणानि च सर्वशः ।
विद्याश्चतस्रः कूटस्थास्तासां भेदविकल्पनाः ॥ १२.१२२.३० ॥
Zur Anwendung der Lehre von der Strafe und die Autoritäten in jeder Hinsicht; die vier Wissenschaften, die auf dem Gipfel festgelegt sind, und ihre Einteilungen und Unterteilungen.
12.122.31
अङ्गानि वेदाश्चत्वारो मीमांसा न्यायविस्तरः ।
पुराणं धर्मशास्त्रं च विद्या ह्येताश्चतुर्दश ॥ १२.१२२.३१ ॥
Die Hilfswissenschaften, die vier Veden, die Mīmāṃsā, die Ausbreitung der Logik, die Purāṇa und die Rechtstraktate; dies sind die vierzehn Wissenschaften.
12.122.32
आयुर्वेदो धनुर्वेदो गान्धर्वश्चेति ते त्रयः ।
अर्थशास्त्रं चतुर्थं तु विद्या ह्यष्टादशैव तु ॥ १२.१२२.३२ ॥
Āyurveda, Dhanurveda und Gāndharva sind diese drei; das vierte ist Arthaśāstra. Tatsächlich sind die Wissenschaften achtzehn.
12.122.33
दश चाष्टौ च विख्याता एता धर्मस्य संहिताः ।
एतासामेव विद्यानां व्यासमाह महेश्वरः ॥ १२.१२२.३३ ॥
Zehn und acht — diese berühmten Sammlungen sind die Saṃhitās des Dharma. Die Darlegung eben dieser Wissenschaften sprach Maheśvara.
12.122.34
शतानि त्रीणि शास्त्राणां महातन्त्राणि सप्ततिम् ।
व्यास एव तु विद्यानां महादेवेन कीर्तितः ॥ १२.१२२.३४ ॥
Es gibt dreihundert Traktate und siebzig große Tantras; doch die Darlegung der Wissenschaften verkündete Mahādeva selbst.
12.122.35
तन्त्रं पाशुपतं नाम पञ्चरात्रं च विश्रुतम् ।
योगशास्त्रं च साङ्ख्यं च तन्त्रं लोकायतं तथा ॥ १२.१२२.३५ ॥
Das System namens Pāśupata, das berühmte Pañcarātra, die Wissenschaft des Yoga, das Sāṅkhya und ebenso das System Lokāyata.
12.122.36
तन्त्रं ब्रह्मतुला नाम तर्कविद्या दिवौकसाम् ।
सुखदुःखार्थजिज्ञासा कारणं चेति विश्रुतम् ॥ १२.१२२.३६ ॥
Das System namens Brahma-tulā ist die Logik der Götter; die Untersuchung von Zweck und Ursache von Lust und Schmerz ist als solche berühmt.
12.122.37
तर्कविद्यास्तथा चाष्टौ स चोक्तो न्यायविस्तरः ।
दश चाष्टौ च विज्ञेयाः पौराणा यज्ञसंहिताः ॥ १२.१२२.३७ ॥
Die Wissenschaften der Logik sind ebenfalls acht, und das gilt als Ausbreitung des Nyāya; die puranischen Opfersammlungen sind als achtzehn zu erkennen.
12.122.38
पुराणाश्च प्रणीताश्च तावदेवेह संहिताः ।
धर्मशास्त्राणि तद्वच्च एकार्थानि च नान्यथा ॥ १२.१२२.३८ ॥
Auch die Purāṇas wurden verfasst, und es gibt hier ebenso viele Sammlungen. Ebenso die Dharma-Schriften, die alle ein und dieselbe Bedeutung haben, nicht anders.
12.122.39
एकार्थानि पुराणानि वेदाश्चैकार्यसंहिताः ।
नानार्थानि च सर्वाणि ततः शास्त्राणि शंकरः ॥ १२.१२२.३९ ॥
Die Purāṇas haben eine Bedeutung, und auch die Veden sind Sammlungen einer Bedeutung. Alle Śāstras aber haben viele Bedeutungen; daher lehrte sie Śaṅkara.
12.122.40
प्रोवाच भगवान्देवः कालज्ञानानि यानि च ।
चतुःषष्टिप्रमाणानि आयुर्वेदं च सोत्तरम् ॥ १२.१२२.४० ॥
Der erhabene Gott verkündete die Bücher der Zeitkunde, die vierundsechzig an Zahl sind, und den Āyurveda samt seinem Anhang.
12.122.41
अष्टादशविकल्पां तां दण्डनीतिं च शाश्वतीम् ।
गान्धर्वमितिहासं च नानाविस्तरमुक्तवान् ॥ १२.१२२.४१ ॥
Er verkündete auch jene ewige Staatskunst mit achtzehn Gliederungen, die Musiklehre und die Itihāsa von vielfältigem Umfang.
12.122.42
इत्येताः शंकरप्रोक्ता विद्याः शब्दार्थसंहिताः ।
पुनर्भेदसहस्रं तु तासामेव तु विस्तरः ॥ १२.१२२.४२ ॥
So sind diese von Śaṅkara verkündeten Wissenszweige Sammlungen von Wort und Sinn. Ihre weiteren Gliederungen gehen in die Tausende, und ihre Ausbreitung liegt in ihnen selbst.
12.122.43
ऋषिभिर्देवगन्धर्वैः सविकल्पः सविस्तरः ।
शश्वदभ्यस्यते लोके वेद एव तु सर्वशः ॥ १२.१२२.४३ ॥
Von Weisen, Göttern und Gandharvas wird mit seinen Gliederungen und seiner Ausbreitung der Veda allein in der Welt ständig und auf jede Weise studiert.
12.122.44
वेदाश्चतस्रः संक्षिप्ता वेदवादाश्च ते स्मृताः ।
एतासां पारगो यश्च स चोक्तो वेदपारगः ॥ १२.१२२.४४ ॥
Die Veden sind vier, verdichtet; sie gelten auch als vedische Lehren. Wer sie durchschritten hat, heißt Meister der Veden.
12.122.45
वेदानां पारगो रुद्रो विष्णुरिन्द्रो बृहस्पतिः ।
शक्रः स्वायंभुवश्चैव मनुः परमधर्मवित् ॥ १२.१२२.४५ ॥
Meister der Veden sind Rudra, Viṣṇu, Indra und Bṛhaspati; Śakra und der Selbstgeborene, und Manu, Kenner des höchsten Dharma.
12.122.46
ब्रह्मा च परमो देवः सदा सर्वैः सुरासुरैः ।
सर्वस्यानुग्रहाच्चैव व्यासो वै वेदपारगः ॥ १२.१२२.४६ ॥
Brahmā ist der höchste Gott, stets verehrt von Göttern und Asuras; und durch die Gnade aller wurde auch Vyāsa ein Meister der Veden.
12.122.47
अहं शान्तनवो भीष्मः प्रसादान्माधवस्य च ।
शंकरस्य प्रसादाच्च ब्रह्मणश्च कुरूद्वह।
वेदपारग इत्युक्तो याज्ञवल्क्यश्च सर्वशः ॥ १२.१२२.४७ ॥
Ich, Bhīṣma, Sohn Śantanus, durch die Gnade Mādhavas, durch die Gnade Śaṅkaras und durch die Gnade Brahmās, o Bester der Kurus, werde ein Meister der Veden genannt; und Yājñavalkya ebenso, in jeder Hinsicht.
12.122.48
कल्पेकल्पे महाभागैर्ऋषिभिस्तत्त्वदर्शिभिः ।
ऋषिपुत्रैर्ऋषिगणैर्भिद्यन्ते मिश्रकैरपि ॥ १२.१२२.४८ ॥
In jedem Kalpa werden die Veden von den hochgesegneten, die Wahrheit schauenden Weisen, von den Söhnen der Weisen, von Scharen der Weisen und auch von den Gemischten geteilt.
12.122.49
शिवेन ब्रह्मणा चैव विष्णुना च विकल्पिताः ।
आदिकल्पे पुनश्चैव भिद्यन्ते साधुभिः पुनः ॥ १२.१२२.४९ ॥
Die Veden wurden von Śiva, von Brahmā und von Viṣṇu geordnet; und im ersten Kalpa werden sie von den Tugendhaften wieder geteilt.
12.122.50
इदानीमपि विद्वद्भिर्भिद्यन्ते च विकल्पकैः ।
पूर्वजन्मानुसारेण बहुधेयं सरस्वती ॥ १२.१२२.५० ॥
Auch jetzt wird sie von Gelehrten und Neuerern geteilt; gemäß dem Verdienst früherer Geburten spaltet sich diese Sarasvatī auf vielfache Weise.
12.122.51
भूयः स भगवान्ध्यात्वा चिरं शूलवरायुधः ।
तस्यतस्य निकायस्य चकारैकैकमीश्वरम् ॥ १२.१२२.५१ ॥
Darauf machte jener Gesegnete, dessen beste Waffe der Dreizack ist, nachdem er lange meditiert hatte, für jede Klasse der Wesen einen Herrn.
12.122.52
देवानामीश्वरं चक्रे दैवं दशशतेक्षणम् ।
यमं वैवस्वतं चापि पितॄणामकरोत्पतिम् ॥ १२.१२२.५२ ॥
Den göttlichen Tausendäugigen machte er zum Herrn der Götter, und Yama, den Sohn des Vivasvat, machte er zum Herrn der Ahnen.
12.122.53
अपां राज्ये सुराणां च विदधे वरुणं प्रभुम् ।
धनानां राक्षसानां च कुवेरमपि चेश्वरम् ॥ १२.१२२.५३ ॥
Im Reich der Wasser und unter den Göttern setzte er Varuṇa als Herrn ein; auch Kubera machte er zum Herrn der Schätze und der Rākṣasas.
12.122.54
पर्वतानां पतिं मेरुं सरितां च महोदधिम् ।
मृत्युं प्राणेश्वरमथो तेजसां च हुताशनम् ॥ १२.१२२.५४ ॥
Den Meru machte er zum Herrn der Berge und den großen Ozean zum Herrn der Flüsse; den Tod zum Herrn des Lebensatems und Hutāśana, das Feuer, zum Herrn der Glanzwesen.
12.122.55
रुद्राणामपि चेशानं गोप्तारं विदधे प्रभुः ।
महात्मानं महादेवं विशालाक्षं सनातनम् ॥ १२.१२२.५५ ॥
Unter den Rudras setzte der Herr Īśāna ein, den Beschützer, den großherzigen Mahādeva, den Breitäugigen, den Ewigen.
12.122.56
दश चैकश्च ये रुद्रास्तस्यैते मूर्तिसंभवाः ।
नानारूपधरो देवः स एव भगवाञ्शिवः ॥ १२.१२२.५६ ॥
Die Zehn und Eins, die Rudras, sind aus seinen Gestalten entstanden. Jener Gott, der viele Gestalten annimmt, ist eben der erhabene Śiva.
12.122.57
वसिष्ठमीशं विप्राणां वसूनां जातवेदसम् ।
तेजसां भास्करं चक्रे नक्षत्राणां निशाकरम् ॥ १२.१२२.५७ ॥
Er machte Vasiṣṭha zum Herrn unter den Brahmanen, Agni, den Kenner der Geburten, unter den Vasus, die Sonne unter den leuchtenden Dingen und den Mond unter den Sternen.
12.122.58
वीरुधां वसुमन्तं च भूतानां च प्रभुं वरम् ।
कुमारं द्वादशभुजं स्कन्दं राजानमादिशत् ॥ १२.१२२.५८ ॥
Er setzte Vasumat zum König der Kräuter ein, den vortrefflichen Herrn unter den Wesen und den Jüngling Skanda mit den zwölf Armen.
12.122.59
कालं सर्वेशमकरोत्संहारविनयात्मकम् ।
मृत्योश्चतुर्विभागस्य दुःखस्य च सुखस्य च ॥ १२.१२२.५९ ॥
Er machte die Zeit zum Herrn über alles, deren Wesen die Ordnung der Vernichtung ist, über die vierfache Teilung des Todes, über Leid und Glück.
12.122.60
ईश्वरो देवदेवस्तु राजराजो नराधिपः ।
सर्वेषामेव रुद्राणां शूलपाणिरिति श्रुतिः ॥ १२.१२२.६० ॥
Der Herr ist der Gott der Götter, der König der Könige, der Herr der Menschen; unter allen Rudras ist er der Dreizackträger, so sagt die Schrift.
12.122.61
ईश्वरश्चेतनः कर्ता पुरुषः कारणं शिवः ।
विष्णुर्ब्रह्मा शशी सूर्यः शक्रो देवाश्च सान्वयाः ॥ १२.१२२.६१ ॥
Der Herr ist der bewusste Handelnde, die Person, die Ursache; er ist Śiva. Viṣṇu, Brahmā, der Mond, die Sonne, Indra und die Götter mit ihren Geschlechtern sind ebenfalls er.
12.122.62
सृजते ग्रसते चैतत्तमोभूतमिदं यथा ।
अप्रज्ञातं जगत्सर्वं यदा ह्येको महेश्वरः ॥ १२.१२२.६२ ॥
Wenn diese ganze unbekannte Welt in Finsternis versunken ist, erschafft der große Herr allein sie und verschlingt sie.
12.122.63
तमेनं ब्रह्मणः पुत्रमनुजातं क्षुपं ददौ ।
प्रजानामधिपं श्रेष्ठं सर्वधर्मभृतामपि ॥ १२.१२२.६३ ॥
Er gab diesen nach ihm geborenen Sohn Brahmās, Kṣupa, den besten aller Träger des Dharma, als Herrn der Geschöpfe.
12.122.64
महादेवस्ततस्तस्मिन्वृत्ते यज्ञे समाहितः ।
दण्डं धर्मस्य गोप्तारं विष्णवे सत्कृतं ददौ ॥ १२.१२२.६४ ॥
Als dann jenes Opfer vollzogen war, gab der gesammelte Mahādeva Viṣṇu ehrenvoll den Stab, den Hüter des Dharma.
12.122.65
विष्णुरङ्गिरसे प्रादादङ्गिरा मुनिसत्तमः ।
प्रादादिन्द्रमरीचिभ्या मरीचिर्भृगवे ददौ ॥ १२.१२२.६५ ॥
Viṣṇu gab ihn Aṅgiras, und Aṅgiras, der beste der Weisen, gab ihn Indra und Marīci; Marīci gab ihn Bhṛgu.
12.122.66
भृगुर्ददावृषिभ्यस्तु दण्डं धर्मसमाहितम् ।
ऋषयो लोकपालेभ्यो लोकपालाः क्षुपाय च ॥ १२.१२२.६६ ॥
Bhṛgu gab den mit dem Dharma verbundenen Stab den Weisen; die Weisen gaben ihn den Weltenhütern, und die Weltenhüter gaben ihn Kṣupa.
12.122.67
क्षुपस्तु मनवे प्रादादादित्यतनयाय च ।
पुत्रेभ्यः श्राद्धदेवस्तु सूक्ष्मधर्मार्थकारणात् ॥ १२.१२२.६७ ॥
Kṣupa gab ihn Manu und dem Sohn Aditis; und Śrāddhadeva gab ihn seinen Söhnen, um des feinen Dharma und Zwecks willen.
12.122.68
विभज्य दण्डः कर्तव्यो दण्डे तु नयमिच्छता ।
दुर्वाचा निग्रहो दण्डो हिरण्यं बाह्यतः क्रिया ॥ १२.१२२.६८ ॥
Strafe ist abgestuft zu verhängen; wer Gerechtigkeit wünscht, soll im Strafen Maß halten. Zurechtweisung durch harte Worte ist Strafe; Gold (Buße) ist von außen einzufordern.
12.122.69
व्यङ्गत्वं च शरीरस्य वधो वाऽनल्पकारणात् ।
शरीरपीडा कार्या तु स्वदेशाच्च विवासनम् ॥ १२.१२२.६९ ॥
Verstümmelung des Körpers oder Tötung aus schwerwiegendem Grund, körperliche Qual und Verbannung aus dem eigenen Land sind ebenfalls Strafen.
12.122.70
तं ददौ सूर्यपुत्राय मनवे रक्षणात्मकम् ।
आनुपूर्व्याच्च दण्डोऽयं प्रजा जागर्ति पालयन् ॥ १२.१२२.७० ॥
Jenes, dessen Wesen Schutz ist, gab er Manu, dem Sohn der Sonne. In der rechten Ordnung wacht diese Strafe und schützt die Untertanen.
12.122.71
इन्द्रो जागर्ति भगवानिन्द्रादग्निर्विभावसुः ।
अग्नेर्जागर्ति वरुणो वरुणाच्च प्रजापतिः ॥ १२.१२२.७१ ॥
Der erhabene Indra wacht; von Indra wacht Agni Vibhāvasu. Von Agni wacht Varuṇa; und von Varuṇa Prajāpati.
12.122.72
प्रजापतेस्ततो धर्मो जागर्ति विनयात्मकः ।
धर्माच्च ब्रह्मणः पुत्रो व्यवसायः सनातनः ॥ १२.१२२.७२ ॥
Von Prajāpati wacht dann das Dharma, dessen Wesen Zucht ist; und vom Dharma wacht der Sohn Brahmās, das ewige Vorhaben.
12.122.73
व्यवसायात्ततस्तेजो जागर्ति परिपालयत् ।
ओषध्यस्तेजसस्तस्मादोषधीभ्यश्च पर्वताः ॥ १२.१२२.७३ ॥
Aus dem Vorhaben wacht dann die Glut und schützt. Aus der Glut wachen die Kräuter; und aus den Kräutern die Berge.
12.122.74
पर्वतेभ्यश्च जागर्ति रसो रसगुणात्तथा ।
जागर्ति निर्ऋतिर्देवी ज्योतींषि निर्ऋतीमनु ॥ १२.१२२.७४ ॥
Von den Bergen wacht der Saft, und ebenso durch die Qualität des Geschmacks. Die Göttin Nirṛti wacht; die Lichter folgen Nirṛti.
12.122.75
वेदाः प्रतिष्ठा ज्योतिर्भ्यस्ततो हयशिराः प्रभुः ।
ब्रह्मा पितामहस्तस्माज्जागर्ति प्रभुरव्ययः ॥ १२.१२२.७५ ॥
Die Veden haben ihren Halt in den Leuchten; dann der Herr Hayaśiras. Von ihm wacht der Großvater Brahmā, der unvergängliche Herr wacht.
12.122.76
पितामहान्महादेवो जागर्ति भगवाञ्शिवः ।
विश्वेदेवाः शिवाच्चापि विश्वेभ्य ऋषयस्तथा ॥ १२.१२२.७६ ॥
Vom Großvater wacht der große Gott; der gesegnete Śiva wacht. Von Śiva auch die Viśvedevas, und von den Viśvas ebenso die Seher.
12.122.77
ऋषिभ्यो भगवान्सोमः सोमाद्देवाः सनातनाः ।
देवेभ्यो ब्राह्मणा लोके जाग्रतीत्युपधारय ॥ १२.१२२.७७ ॥
Von den Sehern der gesegnete Soma; von Soma die ewigen Götter. Von den Göttern wachen die Brahmanen in der Welt — merke dir dies.
12.122.78
ब्राह्मणेभ्यश्च राजन्या लोकान्रक्षन्ति धर्मताः ।
स्थावरं जङ्गमं चैव क्षत्रियेभ्यः सनातनम् ॥ १२.१२२.७८ ॥
Von den Brahmanen schützen die Könige, die Krieger, die Welten gemäß dem Dharma. Das Unbewegliche und das Bewegliche ebenso, durch die Kṣatriyas, ewig.
12.122.79
प्रजा जाग्रति लोकेऽस्मिन्दण्डो जागर्ति तासु च ।
सर्वसंक्षेपको दण्डः पितामहसुतः प्रभुः ॥ १२.१२२.७९ ॥
In dieser Welt wachen die Geschöpfe, und unter ihnen wacht die Rute der Strafe. Die Rute der Strafe, die alles zusammenfasst, Sohn des Großvaters, der Herr.
12.122.80
जागर्ति कालः पूर्वं च मध्ये चान्ते च भारत ।
ईशः सर्वस्य कालो हि महादेवः प्रजापतिः ॥ १२.१२२.८० ॥
Die Zeit wacht am Anfang, in der Mitte und am Ende, o Bhārata. Die Zeit ist der Herr über alles; ja, die Zeit ist der große Gott Mahādeva, der Herr der Geschöpfe.
12.122.81
देवदेवः शिवः सर्वो जागर्ति सततं प्रभुः ।
कपर्दी शंकरो रुद्रो भवः स्थाणुरुमापतिः ॥ १२.१२२.८१ ॥
Śiva, der Gott der Götter, der allgegenwärtige Herr, wacht unablässig: der Verfilzthaarige, Śaṅkara, Rudra, Bhava, Sthāṇu, der Herr der Umā.
12.122.82
इत्येष दण्डो व्याख्यातस्तथौषध्यस्तथापरे ।
भूमिपालो यथान्यायं वर्तेतानेन धर्मवित् ॥ १२.१२२.८२ ॥
So ist dieser Stab der Strafe erklärt worden, ebenso die Heilkräuter und das Übrige. Der dharma-kundige Herrscher soll gemäß dem Recht danach regieren.
12.122.83
इतीदं वसुहोमस्य योऽऽत्मवाञ्शृणुयान्मतम् ।
श्रुत्वा सम्यक्प्रवर्तेत स लोकानाप्नुयान्नृपः ॥ १२.१२२.८३ ॥
Wer sich selbst beherrscht, diese Lehre des Vasuhoma hört, der soll sie hören und sich recht verhalten; ein solcher König wird die Welten erlangen.
12.122.84
इति ते सर्वमाख्यातं यो दण्डो मनुजर्षभ ।
नियन्ता सर्वलोकस्य धर्माक्रान्तस्य भारत ॥ १२.१२२.८४ ॥
So habe ich dir alles gesagt: Die Strafe, o Bester unter den Menschen, ist der Lenker der ganzen Welt für den, der dem dharma verpflichtet ist, o Bhārata.
12.122.85
वसुहोमाच्छ्रुतं राज्ञा मान्धात्रा भूभृता पुरा ।
मयापि कथितं राजन्नाख्यानं प्रथितं मया ॥ १२.१२२.८५ ॥
König Māndhātṛ hörte dies einst von Vasuhoma; und auch ich, o König, habe diese berühmte Erzählung vorgetragen.