மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.122

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

சொற்பொருளுடன் படிக்க

12.122.1

अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
अङ्गेषु राजा द्युतिमान्वसुहोम इति श्रुतः ॥ १२.१२२.१ ॥

இங்கும் இந்தப் பழைய இதிகாசத்தை எடுத்துரைக்கின்றனர்: அங்கர்களிடையே வசுஹோமன் என்று புகழ் பெற்ற பிரகாசமான அரசன் இருந்தான்.

12.122.2

स राजा धर्मविन्नित्यं सह पत्न्या महातपाः ।
मुञ्जपृष्ठं जगामाथ देवर्षिगणसेवितम्। ॥ १२.१२२.२ ॥

அந்த அரசன், எப்போதும் தர்மத்தை அறிந்தவன், பெரும் தவம் செய்பவன், தன் மனைவியுடன் தேவரிஷிக் கூட்டங்களால் சேவிக்கப்பட்ட முஞ்சபிருஷ்டத்திற்குச் சென்றான்.

12.122.3

तत्र शृङ्गे हिमवतो वसतिं समुपागमत् ।
यत्र मुञ्जवटे रामो जटाहरणमादिशत् ॥ १२.१२२.३ ॥

அங்கே இமயத்தின் சிகரத்தில் வசிப்பிடத்தை அடைந்தான்; முஞ்ச ஆலமரத்தின் அருகில் ராமன் சடை களைதலை ஆணையிட்டான்.

12.122.4

तदादि च महाप्राज्ञः ऋषिभिः संशितव्रतैः ।
मुञ्जपृष्ठ इति प्रोक्तः स देशो रुद्रसेवितः ॥ १२.१२२.४ ॥

அதுமுதல் மிகுந்த ஞானமுடைய, கடும் விரதமுள்ள ரிஷிகளால் அந்த நிலம் முஞ்சபிருஷ்டம் என்று சொல்லப்பட்டது; அது ருத்திரரால் சேவிக்கப்படுகிறது.

12.122.5

स तत्र बहुभिर्युक्तस्तदा श्रुतिमयैर्गुणैः ।
ब्राह्मणानामनुमतो देवर्षिसदृशोऽभवत् ॥ १२.१२२.५ ॥

அங்கே வேத ஞானமயமான பல குணங்களுடன் கூடியவனாகி, பிராமணர்களால் ஏற்கப்பட்டு, தேவரிஷிக்கு ஒத்தவன் ஆனான்.

12.122.6

तं कदाचिददीनात्मा सखा शक्रस्य मानितः ।
अभ्यगच्छन्महीपालो मान्धाता शत्रुकर्शनः ॥ १२.१२२.६ ॥

ஒருமுறை அந்த உறுதியுள்ள மனமுடையவனிடம் இந்திரனின் நண்பனும் மதிக்கப்பட்டவனும், பகைவரை வாட்டும் மன்னன் மாந்தாதா வந்தான்.

12.122.7

सोपसृत्य तु मान्धाता वसुहोमं नराधिपम् ।
दृष्ट्वा प्रकृष्टतपसं विनयेनोपतिष्ठते ॥ १२.१२२.७ ॥

மாந்தாதா அருகில் சென்று, பெரும் தவம் செய்த மன்னன் வசுஹோமனைக் கண்டு, பணிவுடன் அவர் முன் நின்றான்.

12.122.8

वसुहोमोऽपि राज्ञो वै गामर्ध्यं च न्यवेदयत् ।
सप्ताङ्गस्य तु राज्यस्य पप्रच्छ कुशलाव्ययौ ॥ १२.१२२.८ ॥

வசுஹோமனும் அரசனுக்கு ஒரு பசுவும் அர்க்கியமும் அளித்தான்; ஏழு அங்கங்கள் கொண்ட அரசின் நலனையும் செழிப்பையும் விசாரித்தான்.

12.122.9

सद्भिराचरितं पूर्वं यथावदनुयायिनम् ।
अब्रवीद्वसुहोमस्तं राजन्किं करवाणि ते ॥ १२.१२२.९ ॥

முன்பு நல்லோர் கடைப்பிடித்த முறைப்படி பின்தொடர்ந்து வந்த அவனிடம் வசுஹோமன் கூறினான்: "அரசே, உனக்காக நான் என்ன செய்யட்டும்?"

12.122.10

सोऽब्रवीत्परमप्रीतो मान्धाता राजसत्तमः ।
वसुहोमं महाप्राज्ञमासीनं कुरुनन्दन ॥ १२.१२२.१० ॥

மிகவும் மகிழ்ந்த அரசர்களில் சிறந்த மாந்தாதா, அமர்ந்திருந்த மகா அறிவாளியான வசுஹோமனிடம் கூறினான்: "ஓ குருக்களின் மகிழ்ச்சியே!"

12.122.11

बृहस्पतेर्मतं राजन्नघीतं सकलं त्वया ।
तथैवौशनसं शास्त्रं विज्ञातं ते नरोत्तम ॥ १२.१२२.११ ॥

அரசே, பிருஹஸ்பதியின் கொள்கையை நீ முழுவதும் கற்றிருக்கிறாய்; அவ்வாறே, ஓ நரோத்தமா, உசனஸின் சாஸ்திரத்தையும் நீ அறிந்திருக்கிறாய்.

12.122.12

तदहं श्रोतुमिच्छामि दण्ड उत्पद्यते कथम् ।
किं वाऽस्य पूर्वं जागर्ति किं वा परममुच्यते ॥ १२.१२२.१२ ॥

ஆகவே தண்டம் எவ்வாறு உண்டாகிறது என்பதை நான் கேட்க விரும்புகிறேன்? அதற்கு முன் எது விழித்திருக்கிறது, அல்லது எது மேலானது என்று சொல்லப்படுகிறது?

12.122.13

कथं क्षत्रियसंस्थश्च दण्डः संप्रत्यवस्थितः ।
ब्रूहि मे तद्यथातत्वं ददाम्याचार्यवेतनम् ॥ १२.१२२.१३ ॥

க்ஷத்திரியர்களிடையே தண்டம் எவ்வாறு நிலைநாட்டப்பட்டது, இப்போது அது எவ்வாறு நிற்கிறது? அதை உள்ளபடி எனக்குச் சொல், ஆசிரியருக்குரிய சம்பளத்தைத் தருவேன்.

12.122.14

शृणु राजन्यथा दण्डः संभूतो लोकसंग्रहः ।
प्रजाविनयरक्षार्थं धर्मस्यात्मा सनातनः ॥ १२.१२२.१४ ॥

அரசே, கேள்: தண்டம் எவ்வாறு தோன்றியது — அது உலகை ஒன்றாகப் பிடித்து வைப்பது. குடிமக்களின் ஒழுங்கையும் பாதுகாப்பையும் காக்கும் பொருட்டு, அது நித்திய தர்மத்தின் ஆன்மாவாகும்.

12.122.15

ब्रह्मा यियक्षुर्भगवान्सर्वलोकपितामहः ।
ऋत्विजं नात्मनस्तुल्यं ददर्शेति हि नः श्रुतम् ॥ १२.१२२.१५ ॥

எல்லா உலகங்களுக்கும் பிதாமகரான பகவான் பிரம்மா யாகம் செய்ய விரும்பினார். தமக்கு ஒப்பான ஒரு ருத்விக்கை அவர் காணவில்லை என்று நாம் கேட்டிருக்கிறோம்.

12.122.16

स गर्भं भगवान्देवो बहुवर्षाण्यधारयत् ।
अथ पूर्णे सहस्रे तु स गर्भः क्षुवतोऽपतत् ॥ १२.१२२.१६ ॥

அந்த பகவான் தேவன் பல ஆண்டுகள் கருவைத் தாங்கினார். பின்னர் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நிறைவுற்றபோது, அந்தக் கரு தும்மும்போது விழுந்தது.

12.122.17

स क्षुपो नाम संभूतः प्रजापतिररिंदम् ।
ऋत्विगासीन्महाराज यज्ञे तस्य महात्मनः ॥ १२.१२२.१७ ॥

அவர் க்ஷுபன் என்ற பெயரில் தோன்றினார்; ஓ எதிரிகளை அடக்குபவரே, அவர் பிரஜாபதியானார். ஓ மகாராஜா, அந்த மகாத்மாவின் யாகத்தில் அவர் ருத்விக்காக இருந்தார்.

12.122.18

तस्मिन्प्रवृत्ते सत्रे तु ब्रह्मणः पार्थिवर्षभ ।
इष्टरूपप्रचारत्वाद्दण्डः सोऽन्तर्हितोऽभवत् ॥ १२.१२२.१८ ॥

ஓ அரசர்களில் காளையே, பிரம்மாவின் அந்த சத்திரம் தொடங்கியபோது, யாக முறை முறையாக நடந்ததால், அந்தத் தண்டம் மறைந்துவிட்டது.

12.122.19

तस्मिन्नन्तर्हिते चापि प्रजानां संकरोऽभवत् ।
नैव कार्यं न वा कार्यं भोज्याभोज्यं न विद्यते ॥ १२.१२२.१९ ॥

அது மறைந்ததும் உயிர்களிடையே கலப்புக் குழப்பம் உண்டானது. செய்யத்தக்கதும் செய்யத்தகாததும் இல்லை; உண்ணத்தக்கதும் உண்ணத்தகாததும் தெரியவில்லை.

12.122.20

पेयापेये कुतः सिद्धिर्हिसन्ति च परस्परम् ।
गम्यागम्यं तदा नासीत्स्वं परस्वं च वै समम् ॥ १२.१२२.२० ॥

குடிக்கத்தக்கதும் குடிக்கத்தகாததும் எங்கிருந்து ஒழுங்காகும்? அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் துன்புறுத்தினர். அப்போது செல்லத்தக்கதும் செல்லத்தகாததும் இல்லாமல் போனது; தன் சொத்தும் பிறர் சொத்தும் ஒன்றாயின.

12.122.21

परस्परं विलुम्पन्ति सारमेया यथाऽऽमिषम् ।
अबलान्बलिनो जघ्नुर्निर्मर्यादं प्रवर्तते ॥ १२.१२२.२१ ॥

நாய்கள் இறைச்சிக்காக ஒன்றையொன்று கடித்துப் பிடுங்குவது போல, அவர்கள் ஒருவரை ஒருவர் கொள்ளையடித்தனர். வலிமையுள்ளோர் பலவீனரைக் கொன்றனர்; வரம்பற்ற நடத்தை பரவியது.

12.122.22

ततः पितामहो विष्णुं भगवन्तं सनातनम् ।
संपूज्य वरदं देवं महादेवमथाब्रवीत् ॥ १२.१२२.२२ ॥

பின்னர் பிதாமகர் (பிரம்மா) நித்தியமான பகவான் விஷ்ணுவை வணங்கி, வரமளிக்கும் தேவனான மகாதேவனிடம் பேசினார்.

12.122.23

अत्र त्वमनुकम्पां वै कर्तुमर्हसि शङ्कर ।
अयं विष्णुः सखा तुभ्यं धर्मस्य परिरक्षणे ॥ १२.१२२.२३ ॥

சங்கரரே, இவ்விஷயத்தில் நீர் கருணை காட்ட வேண்டும். இந்த விஷ்ணு உமக்கு நண்பர்; தர்மத்தைக் காப்பதில் உம்முடன் இருக்கிறார்.

12.122.24

त्वं हि सर्वविधानज्ञः सत्वानां त्वं गतिः परा ।
संकरो न भवेदत्र यथा तद्वै विधीयताम् ॥ १२.१२२.२४ ॥

நீரே எல்லா விதிகளையும் அறிந்தவர்; உயிர்களுக்கு நீரே உயர்ந்த புகலிடம். இங்கு கலப்புக் குழப்பம் ஏற்படாதபடி அதற்கான ஒழுங்கை ஏற்படுத்தருளும்.

ततः स भगवान्ध्यात्वा तदा शूलवरायुधः ।
देवदेवो महादेवः कारणं जगतः परम्
ब्रह्मविष्ण्विन्द्रसहितः सर्वैश्च ससुरासुरैः ।
लोकसन्धारणार्थं च लोकसंकरनाशनम्।
आत्मानमात्माना दण्डं ससृजे देवसत्तमः ॥ १२.१२२.२६ ॥

அப்போது பகவான் தியானித்து, சூலத்தை சிறந்த ஆயுதமாகக் கொண்ட தேவதேவரான மகாதேவர், உலகின் உயர்ந்த காரணரான அவர், பிரம்மா, விஷ்ணு, இந்திரனுடனும், தேவர்கள் அசுரர்கள் அனைவருடனும் சேர்ந்து, உலகங்களைத் தாங்கவும் உலகக் குழப்பத்தை அழிக்கவும், தேவர்களில் சிறந்தவர் தானே தண்டனையைப் படைத்தார்.

12.122.27

तस्माच्च धर्मचरणान्नीतिं देवीं सरस्वतीम् ।
असृजद्दण्डनीतिं वै त्रिषु लोकेषु विश्रुताम् ॥ १२.१२२.२७ ॥

ஆகவே, தர்மத்தை கடைப்பிடிப்பதால், தெய்வீக சரஸ்வதியாகிய நீதியை, மூன்று உலகங்களிலும் புகழ்பெற்ற தண்டநீதியை அவர் படைத்தார்.

12.122.28

यथाऽसौ नीयते दण्डः सततं पापकारिषु ।
दण्डस्य नयनात्सा हि दण्डनीतिरिहोच्यते ॥ १२.१२२.२८ ॥

தீயவர்கள் மீது தண்டனை எப்போதும் செலுத்தப்படுவதால், தண்டத்தை வழிநடத்துவதால் அவள் இங்கே தண்டநீதி என்று சொல்லப்படுகிறாள்.

12.122.29

भूयः स भगवान्ध्यात्वा चिरं शूलघरः प्रभुः ।
असृजत्सर्वशास्त्राणि महादेवो महेश्वरः ॥ १२.१२२.२९ ॥

மீண்டும் அந்த பகவான், சூலதாரியாகிய பிரபு, நீண்ட நேரம் தியானித்து, மகாதேவர் மகேஸ்வரர் அனைத்து சாஸ்திரங்களையும் படைத்தார்.

12.122.30

दण्डनीतेः प्रयोगार्थं प्रमाणानि च सर्वशः ।
विद्याश्चतस्रः कूटस्थास्तासां भेदविकल्पनाः ॥ १२.१२२.३० ॥

தண்டநீதியின் பயன்பாட்டிற்கும், எல்லா வகைகளிலும் பிரமாணங்களும்; கூடத்தில் நிலைபெற்ற நான்கு வித்தைகளும், அவற்றின் பிரிவுகளும் பகுப்புகளும்.

12.122.31

अङ्गानि वेदाश्चत्वारो मीमांसा न्यायविस्तरः ।
पुराणं धर्मशास्त्रं च विद्या ह्येताश्चतुर्दश ॥ १२.१२२.३१ ॥

அங்கங்கள், நான்கு வேதங்கள், மீமாம்சை, நியாயத்தின் விரிவு, புராணம், தர்மசாஸ்திரம்; இவையே பதினான்கு வித்தைகள்.

12.122.32

आयुर्वेदो धनुर्वेदो गान्धर्वश्चेति ते त्रयः ।
अर्थशास्त्रं चतुर्थं तु विद्या ह्यष्टादशैव तु ॥ १२.१२२.३२ ॥

ஆயுர்வேதம், தனுர்வேதம், காந்தர்வம் ஆகிய மூன்றும், நான்காவது அர்த்தசாஸ்திரம்; உண்மையில் வித்தைகள் பதினெட்டே.

12.122.33

दश चाष्टौ च विख्याता एता धर्मस्य संहिताः ।
एतासामेव विद्यानां व्यासमाह महेश्वरः ॥ १२.१२२.३३ ॥

பத்தும் எட்டும் என்று பிரபலமான இவை தர்மத்தின் சம்ஹிதைகள்; இந்த வித்தைகளின் விரிவை மகேஸ்வரரே உரைத்தார்.

12.122.34

शतानि त्रीणि शास्त्राणां महातन्त्राणि सप्ततिम् ।
व्यास एव तु विद्यानां महादेवेन कीर्तितः ॥ १२.१२२.३४ ॥

முந்நூற்று எழுபது சாஸ்திரங்களும் மகாதந்திரங்களும் உள்ளன; ஆனால் வித்தைகளின் விரிவை மகாதேவரே எடுத்துரைத்தார்.

12.122.35

तन्त्रं पाशुपतं नाम पञ्चरात्रं च विश्रुतम् ।
योगशास्त्रं च साङ्ख्यं च तन्त्रं लोकायतं तथा ॥ १२.१२२.३५ ॥

பாசுபதம் என்ற தந்திரமும், புகழ்பெற்ற பஞ்சராத்திரமும், யோக சாஸ்திரமும், சாங்கியமும், அவ்வாறே லோகாயதத் தந்திரமும்.

12.122.36

तन्त्रं ब्रह्मतुला नाम तर्कविद्या दिवौकसाम् ।
सुखदुःखार्थजिज्ञासा कारणं चेति विश्रुतम् ॥ १२.१२२.३६ ॥

பிரம்மதுலா என்ற தந்திரம் தேவர்களின் தர்க்க வித்தை; இன்பதுன்பத்தின் நோக்கத்தையும் காரணத்தையும் ஆராய்வது என்று புகழ்பெற்றது.

12.122.37

तर्कविद्यास्तथा चाष्टौ स चोक्तो न्यायविस्तरः ।
दश चाष्टौ च विज्ञेयाः पौराणा यज्ञसंहिताः ॥ १२.१२२.३७ ॥

தர்க்க வித்தைகள் எட்டும், அது நியாயத்தின் விரிவு என்று சொல்லப்பட்டது; புராண யாக சம்ஹிதைகள் பதினெட்டு என அறிய வேண்டும்.

12.122.38

पुराणाश्च प्रणीताश्च तावदेवेह संहिताः ।
धर्मशास्त्राणि तद्वच्च एकार्थानि च नान्यथा ॥ १२.१२२.३८ ॥

புராணங்களும் இயற்றப்பட்டவை; இங்கு அதே அளவு சம்ஹிதைகளும் உள்ளன. தர்மசாஸ்திரங்களும் அவ்வாறே; அவற்றின் பொருள் ஒன்றே, வேறுவிதம் அல்ல.

12.122.39

एकार्थानि पुराणानि वेदाश्चैकार्यसंहिताः ।
नानार्थानि च सर्वाणि ततः शास्त्राणि शंकरः ॥ १२.१२२.३९ ॥

புராணங்கள் ஒரே பொருளைக் கொண்டவை; வேதங்களும் ஒரே பொருளின் சம்ஹிதைகளே. ஆனால் எல்லா சாஸ்திரங்களும் பல பொருள் கொண்டவை; ஆகவே சங்கரர் (அவற்றை அருளினார்).

12.122.40

प्रोवाच भगवान्देवः कालज्ञानानि यानि च ।
चतुःषष्टिप्रमाणानि आयुर्वेदं च सोत्तरम् ॥ १२.१२२.४० ॥

பகவான் தேவர் காலஞானம் பற்றிய நூல்களை அறிவித்தார்; அவை அறுபத்துநான்கு அளவுடையவை. துணைப்பகுதியுடன் கூடிய ஆயுர்வேதத்தையும் (அருளினார்).

12.122.41

अष्टादशविकल्पां तां दण्डनीतिं च शाश्वतीम् ।
गान्धर्वमितिहासं च नानाविस्तरमुक्तवान् ॥ १२.१२२.४१ ॥

பதினெட்டு வகைகளைக் கொண்ட அந்த நித்திய தண்டநீதியையும், காந்தர்வ சாஸ்திரத்தையும், பல விரிவுகளையுடைய இதிகாசத்தையும் அவர் அறிவித்தார்.

12.122.42

इत्येताः शंकरप्रोक्ता विद्याः शब्दार्थसंहिताः ।
पुनर्भेदसहस्रं तु तासामेव तु विस्तरः ॥ १२.१२२.४२ ॥

இவ்வாறு சங்கரரால் அறிவிக்கப்பட்ட இந்த வித்தைகள் சொல்லும் பொருளும் கொண்ட சம்ஹிதைகள். அவற்றுக்கு மீண்டும் ஆயிரம் பிரிவுகள் உண்டு; அவற்றின் விரிவும் அவற்றிலேயே உள்ளது.

12.122.43

ऋषिभिर्देवगन्धर्वैः सविकल्पः सविस्तरः ।
शश्वदभ्यस्यते लोके वेद एव तु सर्वशः ॥ १२.१२२.४३ ॥

முனிவர்களாலும் தேவர்கள், கந்தர்வர்களாலும் அதன் பிரிவுகளோடும் விரிவோடும் வேதமே உலகில் எப்போதும் எல்லா வகையிலும் ஓதப்படுகிறது.

12.122.44

वेदाश्चतस्रः संक्षिप्ता वेदवादाश्च ते स्मृताः ।
एतासां पारगो यश्च स चोक्तो वेदपारगः ॥ १२.१२२.४४ ॥

வேதங்கள் நான்கு, அவை சுருக்கப்பட்டவை; வேதவாதங்கள் என்றும் அவை நினைவுகூரப்படுகின்றன. இவற்றில் தேர்ச்சி பெற்றவனே வேதபாரகன் எனப்படுகிறான்.

12.122.45

वेदानां पारगो रुद्रो विष्णुरिन्द्रो बृहस्पतिः ।
शक्रः स्वायंभुवश्चैव मनुः परमधर्मवित् ॥ १२.१२२.४५ ॥

வேதங்களில் பாரகர்கள்: ருத்ரன், விஷ்ணு, இந்திரன், பிருஹஸ்பதி; சக்ரனும் சுவாயம்புவ மனுவும், உயர்ந்த தர்மத்தை அறிந்த மனுவும்.

12.122.46

ब्रह्मा च परमो देवः सदा सर्वैः सुरासुरैः ।
सर्वस्यानुग्रहाच्चैव व्यासो वै वेदपारगः ॥ १२.१२२.४६ ॥

பரம தேவனாகிய பிரம்மா, தேவர்களும் அசுரர்களும் எப்போதும் வணங்கும் தேவன்; அனைவரின் அருளாலேயே வியாசரும் வேதபாரகரானார்.

12.122.47

अहं शान्तनवो भीष्मः प्रसादान्माधवस्य च ।
शंकरस्य प्रसादाच्च ब्रह्मणश्च कुरूद्वह।
वेदपारग इत्युक्तो याज्ञवल्क्यश्च सर्वशः ॥ १२.१२२.४७ ॥

ஷந்தனுவின் மகனான நான், பீஷ்மன் — மாதவனின் அருளாலும், சங்கரனின் அருளாலும், பிரம்மாவின் அருளாலும், குருக்களில் சிறந்தவனே, வேதபாரகன் என்று சொல்லப்பட்டேன்; யாஜ்ஞவல்க்யரும் எல்லா வகையிலும்.

12.122.48

कल्पेकल्पे महाभागैर्ऋषिभिस्तत्त्वदर्शिभिः ।
ऋषिपुत्रैर्ऋषिगणैर्भिद्यन्ते मिश्रकैरपि ॥ १२.१२२.४८ ॥

ஒவ்வொரு கல்பத்திலும், உண்மையைக் காணும் மகாபாக்கிய ரிஷிகளாலும், ரிஷி புதல்வர்களாலும், ரிஷி கூட்டங்களாலும், கலப்பினரானவர்களாலும் வேதங்கள் பகுக்கப்படுகின்றன.

12.122.49

शिवेन ब्रह्मणा चैव विष्णुना च विकल्पिताः ।
आदिकल्पे पुनश्चैव भिद्यन्ते साधुभिः पुनः ॥ १२.१२२.४९ ॥

சிவனாலும், பிரம்மாவாலும், விஷ்ணுவாலும் வேதங்கள் பகுக்கப்பட்டன; ஆதிக் கல்பத்திலும் மீண்டும் நல்லோர்களால் அவை மீண்டும் பகுக்கப்படுகின்றன.

12.122.50

इदानीमपि विद्वद्भिर्भिद्यन्ते च विकल्पकैः ।
पूर्वजन्मानुसारेण बहुधेयं सरस्वती ॥ १२.१२२.५० ॥

இன்றும் அறிஞர்களாலும் வேறுபாடு உண்டாக்குபவர்களாலும் இது பிளக்கப்படுகிறது; முற்பிறவி வாசனைக்கு ஏற்ப இந்த சரஸ்வதி பலவாறாகப் பிரிகிறாள்.

12.122.51

भूयः स भगवान्ध्यात्वा चिरं शूलवरायुधः ।
तस्यतस्य निकायस्य चकारैकैकमीश्वरम् ॥ १२.१२२.५१ ॥

மீண்டும் அந்த பகவான், சூலத்தை சிறந்த ஆயுதமாகக் கொண்டவர், நீண்ட நேரம் தியானித்து, ஒவ்வொரு வகுப்புக்கும் ஒவ்வொரு ஈசுவரனை ஏற்படுத்தினார்.

12.122.52

देवानामीश्वरं चक्रे दैवं दशशतेक्षणम् ।
यमं वैवस्वतं चापि पितॄणामकरोत्पतिम् ॥ १२.१२२.५२ ॥

தேவர்களுக்கு ஈசுவரனாக ஆயிரம் கண்களையுடைய தெய்வீகனை (இந்திரனை) ஆக்கினார்; விவஸ்வானின் மகனான யமனையும் பிதிர்களுக்குத் தலைவனாக்கினார்.

12.122.53

अपां राज्ये सुराणां च विदधे वरुणं प्रभुम् ।
धनानां राक्षसानां च कुवेरमपि चेश्वरम् ॥ १२.१२२.५३ ॥

நீர்நிலைகளின் அரசில் தேவர்களுக்கு மேலாக வருணனை அதிபதியாக நியமித்தார்; செல்வங்களுக்கும் ராட்சசர்களுக்கும் ஈசுவரனாக குபேரனையும் ஆக்கினார்.

12.122.54

पर्वतानां पतिं मेरुं सरितां च महोदधिम् ।
मृत्युं प्राणेश्वरमथो तेजसां च हुताशनम् ॥ १२.१२२.५४ ॥

மலைகளுக்குத் தலைவனாக மேருவையும், நதிகளுக்கு மாபெரும் கடலையும்; உயிர்களின் ஈசுவரனாக மரணத்தையும், ஒளிகளுக்குத் தலைவனாக அக்னியையும் ஆக்கினார்.

12.122.55

रुद्राणामपि चेशानं गोप्तारं विदधे प्रभुः ।
महात्मानं महादेवं विशालाक्षं सनातनम् ॥ १२.१२२.५५ ॥

ருத்திரர்களுக்கும் ஈசானனாக, காப்பாளனாக அந்த பிரபு நியமித்தார்; மகாத்மா, மகாதேவன், விசாலாக்ஷன், சனாதனன் ஆகியோரை.

12.122.56

दश चैकश्च ये रुद्रास्तस्यैते मूर्तिसंभवाः ।
नानारूपधरो देवः स एव भगवाञ्शिवः ॥ १२.१२२.५६ ॥

பத்தும் ஒன்றும் ஆகிய எந்த ருத்திரர்கள் உள்ளனரோ, அவர்கள் அவனது வடிவங்களிலிருந்து தோன்றியவர்கள். பல வடிவங்களை ஏற்கும் அந்தத் தேவனே பகவான் சிவன்.

12.122.57

वसिष्ठमीशं विप्राणां वसूनां जातवेदसम् ।
तेजसां भास्करं चक्रे नक्षत्राणां निशाकरम् ॥ १२.१२२.५७ ॥

அவன் பிராமணர்களில் வசிஷ்டரையும், வசுக்களில் ஜாதவேதஸ் அக்னியையும், ஒளிர்வனவற்றில் சூரியனையும், நட்சத்திரங்களில் சந்திரனையும் தலைவராக்கினான்.

12.122.58

वीरुधां वसुमन्तं च भूतानां च प्रभुं वरम् ।
कुमारं द्वादशभुजं स्कन्दं राजानमादिशत् ॥ १२.१२२.५८ ॥

செடிகொடிகளில் வசுமானையும், உயிர்களில் சிறந்த தலைவனையும், பன்னிரு கரங்கள் கொண்ட குமாரன் ஸ்கந்தனையும் அரசனாக நியமித்தான்.

12.122.59

कालं सर्वेशमकरोत्संहारविनयात्मकम् ।
मृत्योश्चतुर्विभागस्य दुःखस्य च सुखस्य च ॥ १२.१२२.५९ ॥

அவன் காலத்தை அனைத்திற்கும் தலைவனாக ஆக்கினான்; அதன் இயல்பு அழிவை ஒழுங்குபடுத்துவது. மரணத்தின் நான்கு பகுதிகளும், துன்பமும் இன்பமும் அதனாலேயே நிகழ்கின்றன.

12.122.60

ईश्वरो देवदेवस्तु राजराजो नराधिपः ।
सर्वेषामेव रुद्राणां शूलपाणिरिति श्रुतिः ॥ १२.१२२.६० ॥

ஈசுரன் தேவர்களின் தேவன், அரசர்களின் அரசன், மனிதர்களின் தலைவன். எல்லா ருத்திரர்களிலும் அவனே சூலம் ஏந்தியவன் என்று சுருதி கூறுகிறது.

12.122.61

ईश्वरश्चेतनः कर्ता पुरुषः कारणं शिवः ।
विष्णुर्ब्रह्मा शशी सूर्यः शक्रो देवाश्च सान्वयाः ॥ १२.१२२.६१ ॥

ஈசுரன் உணர்வுள்ளவன், செயல்புரிபவன், புருஷன், காரணம்; அவனே சிவன். விஷ்ணு, பிரம்மா, சந்திரன், சூரியன், இந்திரன் மற்றும் அவர்களின் வம்சத்துடன் கூடிய தேவர்களும் அவனே.

12.122.62

सृजते ग्रसते चैतत्तमोभूतमिदं यथा ।
अप्रज्ञातं जगत्सर्वं यदा ह्येको महेश्वरः ॥ १२.१२२.६२ ॥

இந்த முழு உலகமும் அறியப்படாததாகி இருளில் ஆழ்ந்திருக்கும்போது, தனியாக இருக்கும் மகேஸ்வரன் இதை இவ்வாறு படைக்கிறார், விழுங்குகிறார்.

12.122.63

तमेनं ब्रह्मणः पुत्रमनुजातं क्षुपं ददौ ।
प्रजानामधिपं श्रेष्ठं सर्वधर्मभृतामपि ॥ १२.१२२.६३ ॥

பிரம்மாவின் அந்த மகனும் பின்பிறந்தவனுமான க்ஷுபனை, அனைத்து தர்மம் தாங்குவோரிலும் சிறந்தவனாக, உயிரினங்களின் அதிபதியாக அளித்தார்.

12.122.64

महादेवस्ततस्तस्मिन्वृत्ते यज्ञे समाहितः ।
दण्डं धर्मस्य गोप्तारं विष्णवे सत्कृतं ददौ ॥ १२.१२२.६४ ॥

பின்னர் அந்த யாகம் நிறைவேறியபோது, ஒருமுகப்பட்ட மஹாதேவர் தர்மத்தின் காவலான தண்டத்தை விஷ்ணுவுக்கு மரியாதையுடன் அளித்தார்.

12.122.65

विष्णुरङ्गिरसे प्रादादङ्गिरा मुनिसत्तमः ।
प्रादादिन्द्रमरीचिभ्या मरीचिर्भृगवे ददौ ॥ १२.१२२.६५ ॥

விஷ்ணு அங்கிரசுக்கு அளித்தார்; முனிசிறந்த அங்கிரசு இந்திரனுக்கும் மரீசிக்கும் அளித்தார்; மரீசி பிருகுவுக்கு அளித்தார்.

12.122.66

भृगुर्ददावृषिभ्यस्तु दण्डं धर्मसमाहितम् ।
ऋषयो लोकपालेभ्यो लोकपालाः क्षुपाय च ॥ १२.१२२.६६ ॥

பிருகு ரிஷிகளுக்குத் தர்மத்தால் நிறைந்த தண்டத்தை அளித்தார்; ரிஷிகள் லோகபாலர்களுக்கு அளித்தனர்; லோகபாலர்கள் க்ஷுபனுக்கு அளித்தனர்.

12.122.67

क्षुपस्तु मनवे प्रादादादित्यतनयाय च ।
पुत्रेभ्यः श्राद्धदेवस्तु सूक्ष्मधर्मार्थकारणात् ॥ १२.१२२.६७ ॥

க்ஷுபன் மனுவுக்கும் ஆதித்யனின் மகனுக்கும் அளித்தான்; சிராத்ததேவன் நுட்பமான தர்மமும் பொருளும் கருதி தன் மகன்களுக்கு அளித்தான்.

12.122.68

विभज्य दण्डः कर्तव्यो दण्डे तु नयमिच्छता ।
दुर्वाचा निग्रहो दण्डो हिरण्यं बाह्यतः क्रिया ॥ १२.१२२.६८ ॥

தண்டனையைப் பிரித்துச் செய்ய வேண்டும்; நீதியை விரும்புபவன் தண்டனையில் நடுநிலை கொள்ள வேண்டும். கடுஞ்சொல்லால் கட்டுப்படுத்துவதே தண்டனை; பொன் (அபராதம்) வெளியிலிருந்து செலுத்தப்பட வேண்டும்.

12.122.69

व्यङ्गत्वं च शरीरस्य वधो वाऽनल्पकारणात् ।
शरीरपीडा कार्या तु स्वदेशाच्च विवासनम् ॥ १२.१२२.६९ ॥

பெரிய காரணத்திற்காக உடலை ஊனமாக்குதல் அல்லது கொல்லுதல், உடல் வேதனை கொடுத்தல், தன் நாட்டிலிருந்து நாடு கடத்தல் ஆகியவையும் (தண்டனைகள்) ஆகும்.

12.122.70

तं ददौ सूर्यपुत्राय मनवे रक्षणात्मकम् ।
आनुपूर्व्याच्च दण्डोऽयं प्रजा जागर्ति पालयन् ॥ १२.१२२.७० ॥

காப்பதே இயல்பான அதை சூரியனின் மகனாகிய மனுவுக்குக் கொடுத்தான். முறைப்படி இந்தத் தண்டனை மக்களைக் காத்து விழித்திருக்கிறது.

12.122.71

इन्द्रो जागर्ति भगवानिन्द्रादग्निर्विभावसुः ।
अग्नेर्जागर्ति वरुणो वरुणाच्च प्रजापतिः ॥ १२.१२२.७१ ॥

பகவான் இந்திரன் விழித்திருக்கிறார்; இந்திரனிடமிருந்து விபாவசு அக்னி (விழித்திருக்கிறான்). அக்னியிடமிருந்து வருணன் விழித்திருக்கிறான்; வருணனிடமிருந்து பிரஜாபதி.

12.122.72

प्रजापतेस्ततो धर्मो जागर्ति विनयात्मकः ।
धर्माच्च ब्रह्मणः पुत्रो व्यवसायः सनातनः ॥ १२.१२२.७२ ॥

பிரஜாபதியிடமிருந்து பின்னர் பணிவை இயல்பாகக் கொண்ட தர்மம் விழித்திருக்கிறது; தர்மத்திலிருந்து பிரம்மாவின் மகனாகிய நித்திய முயற்சி (விழித்திருக்கிறது).

12.122.73

व्यवसायात्ततस्तेजो जागर्ति परिपालयत् ।
ओषध्यस्तेजसस्तस्मादोषधीभ्यश्च पर्वताः ॥ १२.१२२.७३ ॥

முயற்சியிலிருந்து பின்னர் தேஜஸ் விழித்திருந்து காக்கிறது. தேஜஸிலிருந்து மூலிகைகள் (விழித்திருக்கின்றன); அந்த மூலிகைகளிலிருந்து மலைகள் (விழித்திருக்கின்றன).

12.122.74

पर्वतेभ्यश्च जागर्ति रसो रसगुणात्तथा ।
जागर्ति निर्ऋतिर्देवी ज्योतींषि निर्ऋतीमनु ॥ १२.१२२.७४ ॥

மலைகளிலிருந்து சாறு விழிக்கிறது; சுவையின் குணத்தால் அவ்வாறே. தேவி நிருதி விழிக்கிறாள்; ஒளிகள் நிருதியைப் பின்தொடர்கின்றன.

12.122.75

वेदाः प्रतिष्ठा ज्योतिर्भ्यस्ततो हयशिराः प्रभुः ।
ब्रह्मा पितामहस्तस्माज्जागर्ति प्रभुरव्ययः ॥ १२.१२२.७५ ॥

வேதங்கள் ஒளிகளிலிருந்து நிலைபெறுகின்றன; பின்னர் பிரபு ஹயசிரஸ். அவரிடமிருந்து பிதாமஹர் பிரம்மா விழிக்கிறார்; அழியாத பிரபு விழிக்கிறார்.

12.122.76

पितामहान्महादेवो जागर्ति भगवाञ्शिवः ।
विश्वेदेवाः शिवाच्चापि विश्वेभ्य ऋषयस्तथा ॥ १२.१२२.७६ ॥

பிதாமஹரிலிருந்து மகாதேவர் விழிக்கிறார்; பகவான் சிவன் விழிக்கிறார். சிவனிடமிருந்து விஶ்வதேவர்களும், விஶ்வர்களிடமிருந்து ரிஷிகளும் அவ்வாறே.

12.122.77

ऋषिभ्यो भगवान्सोमः सोमाद्देवाः सनातनाः ।
देवेभ्यो ब्राह्मणा लोके जाग्रतीत्युपधारय ॥ १२.१२२.७७ ॥

ரிஷிகளிடமிருந்து பகவான் சோமன்; சோமனிடமிருந்து சனாதன தேவர்கள். தேவர்களிடமிருந்து உலகில் பிராமணர்கள் விழிக்கின்றனர் — இதை அறிந்துகொள்.

12.122.78

ब्राह्मणेभ्यश्च राजन्या लोकान्रक्षन्ति धर्मताः ।
स्थावरं जङ्गमं चैव क्षत्रियेभ्यः सनातनम् ॥ १२.१२२.७८ ॥

பிராமணர்களிடமிருந்து அரசர்கள் தர்மப்படி உலகங்களைக் காக்கின்றனர். நிலையானதும் நகர்வதும், க்ஷத்திரியர்களிடமிருந்து என்றும் நிலைத்தவையாக.

12.122.79

प्रजा जाग्रति लोकेऽस्मिन्दण्डो जागर्ति तासु च ।
सर्वसंक्षेपको दण्डः पितामहसुतः प्रभुः ॥ १२.१२२.७९ ॥

இந்த உலகில் மக்கள் விழிக்கின்றனர்; அவர்களில் தண்டம் விழிக்கிறது. எல்லாவற்றையும் சுருக்கும் தண்டம், பிதாமஹரின் மகன், பிரபு ஆவான்.

12.122.80

जागर्ति कालः पूर्वं च मध्ये चान्ते च भारत ।
ईशः सर्वस्य कालो हि महादेवः प्रजापतिः ॥ १२.१२२.८० ॥

காலம் தொடக்கத்திலும், நடுவிலும், முடிவிலும் விழித்திருக்கிறது, ஓ பாரதா. காலமே அனைத்திற்கும் ஈசன்; அவரே மகாதேவன், பிரஜாபதி.

12.122.81

देवदेवः शिवः सर्वो जागर्ति सततं प्रभुः ।
कपर्दी शंकरो रुद्रो भवः स्थाणुरुमापतिः ॥ १२.१२२.८१ ॥

தேவர்களின் தேவனாகிய சிவன், எங்கும் நிறைந்த பிரபு, எப்போதும் விழித்திருக்கிறார். சடையன், சங்கரன், ருத்ரன், பவன், ஸ்தாணு, உமாபதி.

12.122.82

इत्येष दण्डो व्याख्यातस्तथौषध्यस्तथापरे ।
भूमिपालो यथान्यायं वर्तेतानेन धर्मवित् ॥ १२.१२२.८२ ॥

இவ்வாறு தண்டம் விளக்கப்பட்டது, மூலிகைகளும் பிறவும் அவ்வாறே. தர்மம் அறிந்த அரசன் இதன்படி நீதியுடன் நடக்கவேண்டும்.

12.122.83

इतीदं वसुहोमस्य योऽऽत्मवाञ्शृणुयान्मतम् ।
श्रुत्वा सम्यक्प्रवर्तेत स लोकानाप्नुयान्नृपः ॥ १२.१२२.८३ ॥

இவ்வாறு வசுஹோமனின் இந்தக் கொள்கையை எவன் அடக்கமுள்ளவனாகக் கேட்பானோ, அவன் நன்கு கேட்டு நடக்கவேண்டும்; அத்தகைய அரசன் உலகங்களை அடைவான்.

12.122.84

इति ते सर्वमाख्यातं यो दण्डो मनुजर्षभ ।
नियन्ता सर्वलोकस्य धर्माक्रान्तस्य भारत ॥ १२.१२२.८४ ॥

இவ்வாறு உனக்கு அனைத்தும் சொல்லப்பட்டன; தண்டம் எதுவோ, அது மனிதர்களில் சிறந்தவனே, அனைத்து உலகையும் நியமிப்பது; தர்மத்தால் பற்றப்பட்டவனுக்கு, ஓ பாரதா.

12.122.85

वसुहोमाच्छ्रुतं राज्ञा मान्धात्रा भूभृता पुरा ।
मयापि कथितं राजन्नाख्यानं प्रथितं मया ॥ १२.१२२.८५ ॥

வசுஹோமனிடமிருந்து மன்னன் மாந்தாதா முன்பு கேட்டான்; அரசே, நானும் இந்த புகழ்பெற்ற கதையைச் சொல்லியிருக்கிறேன்.