Mahābhārata · Adhyāya 12.123
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.123.1
तात धर्मार्थकामानां श्रोतुमिच्छामि निश्चयम् ।
लोकयात्रा हि कार्त्स्न्येन त्रिष्वेतेषु प्रतिष्ठिता ॥ १२.१२३.१ ॥
Lieber, ich wünsche die feste Wahrheit über Pflicht, Reichtum und Lust zu hören, denn der Lauf des weltlichen Lebens ruht ganz auf diesen dreien.
12.123.2
धर्मार्थकामाः किंमूलाः प्रभवः प्रलयश्च कः ।
अन्योन्यं चानुषज्जन्ते वर्तन्ते च पृथक्पृथक् ॥ १२.१२३.२ ॥
Was ist die Wurzel von Pflicht, Reichtum und Lust? Was ist ihr Ursprung und ihr Vergehen? Wie sind sie miteinander verbunden, und wie bestehen sie jeweils für sich?
12.123.3
य एते स्युः सुमनसो लोकसंस्थार्थनिश्चये ।
कामप्रभवसंस्थासु सज्जन्ते च त्रयस्तदा ॥ १२.१२३.३ ॥
Wenn diese drei, wohlgesinnt in der Bestimmung der Weltordnung und ihrer Ziele, dann an den aus dem Verlangen entstehenden Zuständen haften.
12.123.4
धर्ममूलोऽर्थ इत्युक्तः कामोऽर्थफलमुच्यते ।
संकल्पमूलास्ते सर्वे संकल्पो विषयात्मकः ॥ १२.१२३.४ ॥
Artha heißt es sei in dharma verwurzelt, und kāma wird als Frucht des artha erklärt. Alle diese haben ihre Wurzel in der Absicht, und die Absicht hat die Objekte zu ihrem Wesen.
12.123.5
विषयाश्चैव कार्त्स्न्येन सर्व आहारसिद्धये ।
मूलमेतन्त्रिवर्गस्य निवृत्तिर्मोक्ष उच्यते ॥ १२.१२३.५ ॥
Alle Sinnesobjekte dienen ganz der Erlangung des Unterhalts; sie sind die Wurzel der Dreiheit. Das Ablassen von ihnen heißt Befreiung.
12.123.6
धर्मः शरीरसंगुप्तिर्धर्मार्थश्चार्थ इष्यते ।
कामो रतिफलश्चात्र सर्वे रतिफलाः स्मृताः ॥ १२.१२३.६ ॥
Dharma ist der Schutz des Körpers; Reichtum, der dem dharma dient, gilt als artha. Hier ist die Frucht des kāma die Lust (rati); alle werden als Lust zur Frucht habend erinnert.
12.123.7
सन्निकृष्टांश्चरेदेतान्न चैतान्मनसा त्यजेत् ।
विमुक्तस्तपसा सर्वान्धर्मादीन्कामनैष्ठिकान् ॥ १२.१२३.७ ॥
Man mag diese nahe liegenden Dinge üben, sie aber nicht im Geiste aufgeben. Durch Askese befreit, soll man alle Dharmas und das Übrige, die dem Verlangen geweiht sind, aufgeben.
12.123.8
श्रेष्ठबुद्धिस्त्रिवर्गस्य उदयं प्राप्नुयात्क्षणात् ।
कर्मणा बुद्धिपूर्वेण भवत्यर्थो न वा पुनः ॥ १२.१२३.८ ॥
Wer von vortrefflichem Verstand ist, mag den Aufstieg der Dreiheit im Augenblick erlangen. Durch Handeln, dem Absicht vorausgeht, entsteht Reichtum, oder er entsteht nicht.
12.123.9
अर्थार्थमन्यद्भवति विपरीतमथापरम् ।
अनर्थार्थमवाप्यार्थमन्यत्राद्योपकारकम्।
बुद्ध्या बुद्ध इहार्थेन तदह्ना तु निकृष्टया ॥ १२.१२३.९ ॥
Was um des Reichtums willen geschieht, wird etwas anderes, ein Umgekehrtes und wieder anderes. Wer Reichtum um des Unheils willen erlangt hat, wird zum Diener eines anderen, höheren Nutzens. Hier begreift der durch Verstand Erwachte dies durch den Reichtum zusammen mit jenem geringeren Tag.
12.123.10
अपध्यानमलो धर्मो मलोऽर्थस्य निगूहनम् ।
संप्रमोहमलः कामो भूयस्तद्गुणवर्धितः ॥ १२.१२३.१० ॥
Böses Denken ist der Makel des Dharma; Verheimlichung ist der Makel des Reichtums. Völlige Verblendung ist der Makel des Verlangens, und dieses, durch seine eigenen Eigenschaften gemehrt, wächst weiter.
12.123.11
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
अरिष्टस्य च संवादं कामन्दस्य च भारत ॥ १२.१२३.११ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte, o Bhārata: das Zwiegespräch zwischen Ariṣṭa und Kāmanda.
12.123.12
कामन्दमृषिमासीनमभिवाद्य नराधिपः ।
आङ्गोरिष्ठोऽथ पप्रच्छ कृत्वा समयमव्ययम् ॥ १२.१२३.१२ ॥
Als der Weise Kāmanda saß, grüßte der Menschenherr Āṅgoriṣṭha ihn, schloss einen unvergänglichen Vertrag und fragte dann.
12.123.13
यः पापं कुरुते राजा काममोहबलात्कृतः ।
प्रत्यासन्नस्य तस्यर्षे किं स्यात्पापप्रणाशनम् ॥ १२.१२३.१३ ॥
Was würde die Sünde eines Königs tilgen, der, getrieben von der Macht von Begierde und Verblendung, Böses tut, o Weiser, wenn sein Ende nahe ist?
12.123.14
अधर्मं धर्म इति च यो मोहादाचरेन्नरः ।
तं चापि प्रथितं लोके कथं राजा निवर्तयेत् ॥ १२.१२३.१४ ॥
Wie soll ein König einen Mann zurückbringen, der aus Verblendung das Unrecht als Recht ausübt, eine in der Welt bekannte Praxis?
12.123.15
यो धर्मार्थौ परित्यज्य काममेवानुवर्तते ।
स धर्मार्थपरित्यागात्प्रज्ञानाशमिहार्च्छति ॥ १२.१२३.१५ ॥
Wer Dharma und Besitz aufgibt und nur dem Begehren folgt, verfällt hier durch den Verlust von Dharma und Besitz dem Verlust der Einsicht.
12.123.16
प्रज्ञानाशात्मको मोहस्तथा धर्मार्थनाशकः ।
तस्मान्नास्तिकता चैव दुराचारश्च जायते ॥ १२.१२३.१६ ॥
Die Verblendung, deren Wesen der Verlust der Einsicht ist, zerstört ebenso Dharma und Besitz; daher entstehen Unglaube und Fehlverhalten.
12.123.17
दुराचारान्यदा राजा प्रदुष्टान्न नियच्छति ।
तस्मादुद्विजते लोकः सर्पाद्वेश्मगतादिव ॥ १२.१२३.१७ ॥
Wenn der König Übeltäter und Verderbte nicht zügelt, gerät das Volk in Unruhe wie vor einer Schlange, die ins Haus eingedrungen ist.
12.123.18
तं प्रजा नानुरज्यन्ते न विप्रा न च साधवः ।
ततः संक्षयमाप्नोति तथा वध्यत्वमेव च ॥ १२.१२३.१८ ॥
Die Untertanen halten ihm nicht die Treue, weder die Brahmanen noch die Guten; dann gerät er ins Verderben und wird auch des Todes würdig.
12.123.19
अपध्वस्तस्त्ववमतो दुःखं जीवति जीवितम् ।
जीवते यदपध्वस्तः शुद्धं मरणमेव तत् ॥ १२.१२३.१९ ॥
Der Gefallene und Verachtete lebt in Leid; als Gefallener zu leben ist in Wahrheit der reine Tod.
12.123.20
अत्रैतदाहुराचार्याः पापस्य परिवर्तनम् ।
सेवितव्या त्रयी विद्या सत्कारो ब्राह्मणेषु च ॥ १२.१२३.२० ॥
Hierzu sagen die Lehrer: Die Umkehr von der Sünde besteht darin, die dreifache Veda-Lehre zu pflegen und den Brahmanen Ehre zu erweisen.
12.123.21
महामना भवेद्धर्मे विवहेच्च महाकुले ।
ब्राह्मणांश्चापि सेवेत क्षमायुक्तान्मनस्विनः ॥ १२.१२३.२१ ॥
Er sei großmütig im Dharma, heirate in eine angesehene Familie und diene den geduldigen, weisen Brahmanen.
12.123.22
जपेदुदकशीलः स्यात्सुमुखो न च नास्तिकः ।
धर्मान्वितान्संप्रविशेद्बहिः प्लुत्यैव दुष्कृतम् ॥ १२.१२३.२२ ॥
Er rezitiere Gebete, liebe die Wasserreinigung, bewahre ein heiteres Gesicht und sei kein Ungläubiger. Er suche die Gesellschaft der Rechtschaffenen; durch das Bad wasche er die böse Tat äußerlich ab.
12.123.23
प्रसादयेन्मधुरया वाचा वाऽप्यथ कर्मणा ।
इत्यस्तीति वदेन्नित्यं परेषां कीर्तयन्गुणान् ॥ १२.१२३.२३ ॥
Er besänftige mit süßen Worten oder durch Taten; er sage stets: »So ist es«, und preise die Tugenden anderer.
12.123.24
अपापो ह्येवमाचारः क्षिप्रं बहुमतो भवेत् ।
पापान्यपि हि कृच्छ्राणि शमयेन्नात्र संशयः ॥ १२.१२३.२४ ॥
Durch solches Verhalten wird der Mensch bald sündenfrei und hoch geachtet; auch schwere Sünden kann er besänftigen — daran ist kein Zweifel.
12.123.25
गुरवो हि परं धर्मं यं ब्रूयुस्तं तथा कुरु ।
गुरूणां हि प्रसादाद्वै श्रेयः परमवाप्स्यसि ॥ १२.१२३.२५ ॥
Tue, was die Lehrer als höchste Pflicht erklären; durch die Gnade der Lehrer wirst du wahrlich das höchste Heil erlangen.