Mahābhārata · Adhyāya 12.123
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.123.1
तात धर्मार्थकामानां श्रोतुमिच्छामि निश्चयम् ।
लोकयात्रा हि कार्त्स्न्येन त्रिष्वेतेषु प्रतिष्ठिता ॥ १२.१२३.१ ॥
Querido, desejo ouvir a verdade firme sobre o dever, a riqueza e o prazer, pois o curso da vida mundana repousa inteiramente sobre esses três.
12.123.2
धर्मार्थकामाः किंमूलाः प्रभवः प्रलयश्च कः ।
अन्योन्यं चानुषज्जन्ते वर्तन्ते च पृथक्पृथक् ॥ १२.१२३.२ ॥
Qual é a raiz do dever, da riqueza e do prazer? Qual é a origem e a dissolução deles? Como estão ligados uns aos outros, e como cada um procede separadamente?
12.123.3
य एते स्युः सुमनसो लोकसंस्थार्थनिश्चये ।
कामप्रभवसंस्थासु सज्जन्ते च त्रयस्तदा ॥ १२.१२३.३ ॥
Quando esses três, bem dispostos a determinar a ordem do mundo e seus fins, então se apegam aos estados nascidos do desejo.
12.123.4
धर्ममूलोऽर्थ इत्युक्तः कामोऽर्थफलमुच्यते ।
संकल्पमूलास्ते सर्वे संकल्पो विषयात्मकः ॥ १२.१२३.४ ॥
Diz-se que artha tem raiz em dharma, e kāma é declarado fruto de artha. Todos eles têm raiz na intenção, e a intenção tem por natureza os objetos.
12.123.5
विषयाश्चैव कार्त्स्न्येन सर्व आहारसिद्धये ।
मूलमेतन्त्रिवर्गस्य निवृत्तिर्मोक्ष उच्यते ॥ १२.१२३.५ ॥
Todos os objetos dos sentidos, por inteiro, existem para a realização do sustento; estes são a raiz da tríade. O cessar deles chama-se libertação.
12.123.6
धर्मः शरीरसंगुप्तिर्धर्मार्थश्चार्थ इष्यते ।
कामो रतिफलश्चात्र सर्वे रतिफलाः स्मृताः ॥ १२.१२३.६ ॥
O dharma é a proteção do corpo; a riqueza que serve ao dharma é considerada artha. Aqui o fruto do kāma é o deleite (rati); todos são lembrados como tendo o deleite por fruto.
12.123.7
सन्निकृष्टांश्चरेदेतान्न चैतान्मनसा त्यजेत् ।
विमुक्तस्तपसा सर्वान्धर्मादीन्कामनैष्ठिकान् ॥ १२.१२३.७ ॥
Pode-se praticar estas coisas que estão ao alcance, mas não se deve abandoná-las na mente. Libertado pela austeridade, deve-se abandonar todos os dharmas e o restante, dedicados ao desejo.
12.123.8
श्रेष्ठबुद्धिस्त्रिवर्गस्य उदयं प्राप्नुयात्क्षणात् ।
कर्मणा बुद्धिपूर्वेण भवत्यर्थो न वा पुनः ॥ १२.१२३.८ ॥
Quem tem inteligência excelente pode alcançar a ascensão da tríade num instante. Pela ação precedida de intenção, a riqueza surge, ou não surge.
12.123.9
अर्थार्थमन्यद्भवति विपरीतमथापरम् ।
अनर्थार्थमवाप्यार्थमन्यत्राद्योपकारकम्।
बुद्ध्या बुद्ध इहार्थेन तदह्ना तु निकृष्टया ॥ १२.१२३.९ ॥
O que é feito pela riqueza torna-se outra coisa, algo invertido e ainda outro. Tendo obtido riqueza para o não-bem, o homem torna-se quem serve outro benefício principal. Aqui, quem foi despertado pelo intelecto compreende isso pela riqueza, junto com aquele dia inferior.
12.123.10
अपध्यानमलो धर्मो मलोऽर्थस्य निगूहनम् ।
संप्रमोहमलः कामो भूयस्तद्गुणवर्धितः ॥ १२.१२३.१० ॥
O pensamento mau é a impureza do dharma; a ocultação é a impureza da riqueza. A completa confusão é a impureza do desejo, e este, aumentado por suas próprias qualidades, cresce ainda mais.
12.123.11
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
अरिष्टस्य च संवादं कामन्दस्य च भारत ॥ १२.१२३.११ ॥
Aqui também narram esta antiga história, ó Bhārata: o diálogo de Ariṣṭa e Kāmanda.
12.123.12
कामन्दमृषिमासीनमभिवाद्य नराधिपः ।
आङ्गोरिष्ठोऽथ पप्रच्छ कृत्वा समयमव्ययम् ॥ १२.१२३.१२ ॥
Estando sentado o sábio Kāmanda, o senhor dos homens Āṅgoriṣṭha, tendo-o saudado e feito um pacto imperecível, então perguntou.
12.123.13
यः पापं कुरुते राजा काममोहबलात्कृतः ।
प्रत्यासन्नस्य तस्यर्षे किं स्यात्पापप्रणाशनम् ॥ १२.१२३.१३ ॥
O que destruiria o pecado de um rei que, impelido pela força do desejo e da ilusão, pratica o mal, ó sábio, quando seu fim está próximo?
12.123.14
अधर्मं धर्म इति च यो मोहादाचरेन्नरः ।
तं चापि प्रथितं लोके कथं राजा निवर्तयेत् ॥ १२.१२३.१४ ॥
Como deve um rei fazer retroceder um homem que, por ilusão, pratica a injustiça como se fosse justiça, prática conhecida no mundo?
12.123.15
यो धर्मार्थौ परित्यज्य काममेवानुवर्तते ।
स धर्मार्थपरित्यागात्प्रज्ञानाशमिहार्च्छति ॥ १२.१२३.१५ ॥
Quem, abandonando o dharma e a riqueza, segue apenas o desejo, incorre aqui na perda da sabedoria pelo abandono do dharma e da riqueza.
12.123.16
प्रज्ञानाशात्मको मोहस्तथा धर्मार्थनाशकः ।
तस्मान्नास्तिकता चैव दुराचारश्च जायते ॥ १२.१२३.१६ ॥
A ilusão, cuja natureza é a destruição da sabedoria, destrói também o dharma e a riqueza; por isso surgem a descrença e a má conduta.
12.123.17
दुराचारान्यदा राजा प्रदुष्टान्न नियच्छति ।
तस्मादुद्विजते लोकः सर्पाद्वेश्मगतादिव ॥ १२.१२३.१७ ॥
Quando o rei não refreia os malfeitores e os corruptos, o povo se agita como diante de uma serpente que entrou na casa.
12.123.18
तं प्रजा नानुरज्यन्ते न विप्रा न च साधवः ।
ततः संक्षयमाप्नोति तथा वध्यत्वमेव च ॥ १२.१२३.१८ ॥
Os súditos não se afeiçoam a ele, nem os brâmanes nem os bons; então ele alcança a ruína e também se torna digno de ser morto.
12.123.19
अपध्वस्तस्त्ववमतो दुःखं जीवति जीवितम् ।
जीवते यदपध्वस्तः शुद्धं मरणमेव तत् ॥ १२.१२३.१९ ॥
O homem caído e desprezado vive em sofrimento; viver caído é, na verdade, a própria morte.
12.123.20
अत्रैतदाहुराचार्याः पापस्य परिवर्तनम् ।
सेवितव्या त्रयी विद्या सत्कारो ब्राह्मणेषु च ॥ १२.१२३.२० ॥
Sobre isso dizem os mestres que a reversão do pecado consiste em praticar a tríplice ciência védica e honrar os brâmanes.
12.123.21
महामना भवेद्धर्मे विवहेच्च महाकुले ।
ब्राह्मणांश्चापि सेवेत क्षमायुक्तान्मनस्विनः ॥ १२.१२३.२१ ॥
Seja generoso no dharma, case-se numa grande família e sirva aos brâmanes dotados de paciência e sabedoria.
12.123.22
जपेदुदकशीलः स्यात्सुमुखो न च नास्तिकः ।
धर्मान्वितान्संप्रविशेद्बहिः प्लुत्यैव दुष्कृतम् ॥ १२.१२३.२२ ॥
Que recite preces, ame a purificação pela água, tenha rosto alegre e não seja descrente. Que entre na companhia dos justos; pelo banho lave exteriormente a má ação.
12.123.23
प्रसादयेन्मधुरया वाचा वाऽप्यथ कर्मणा ।
इत्यस्तीति वदेन्नित्यं परेषां कीर्तयन्गुणान् ॥ १२.१२३.२३ ॥
Que apazigue com palavras doces ou com ações; que sempre diga «assim é» e louve as virtudes dos outros.
12.123.24
अपापो ह्येवमाचारः क्षिप्रं बहुमतो भवेत् ।
पापान्यपि हि कृच्छ्राणि शमयेन्नात्र संशयः ॥ १२.१२३.२४ ॥
Com tal conduta o homem logo se torna sem pecado e muito estimado; até pecados graves ele pode apaziguar — disso não há dúvida.
12.123.25
गुरवो हि परं धर्मं यं ब्रूयुस्तं तथा कुरु ।
गुरूणां हि प्रसादाद्वै श्रेयः परमवाप्स्यसि ॥ १२.१२३.२५ ॥
Faze o que os mestres declararem ser o dever supremo; pela graça dos mestres alcançarás, em verdade, o bem supremo.