Mahābhārata · Adhyāya 12.130

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

12.130.1

त्रैः प्रहीयमाणस्य बह्वमित्रस्य का गतिः ।
… संक्षीणकोशस्य बलहीनस्य भारत ॥ १२.१३०.१ ॥

O Bhārata, welchen Weg geht, wer von drei Seiten geschwächt wird, viele Feinde hat, dessen Schatzkammer erschöpft und dessen Kraft gering ist? …

12.130.2

…मात्यसहायस्य श्रुतमन्त्रस्य सर्वतः ।
ज्यात्प्रच्यवमानस्य गतिमन्यामपश्यतः ॥ १२.१३०.२ ॥

…wer keine Minister als Helfer hat, dessen Ratschläge überall bekannt sind, der von seiner Stellung fällt und keinen anderen Weg sieht…

12.130.3

परचक्राभियातस्य परराष्ट्राणि मृद्गतः ।
विग्रहे वर्तमानस्य दुर्बलस्य बलीयसा ॥ १२.१३०.३ ॥

des Schwachen, der vom feindlichen Heer angegriffen wird, andere Reiche verwüstet und im Krieg gegen den Stärkeren steht…

12.130.4

असंविहितराष्ट्रस्य देशकालावजानतः ।
अप्राप्यं च भवेत्सान्त्वं भेदो वाऽप्यतिपीडनात्। ॥ १२.१३०.४ ॥

Für den, dessen Reich schlecht geordnet ist und der Ort und Zeit missachtet, wird Versöhnung unerreichbar; oder Spaltung entsteht durch übermäßige Unterdrückung.

12.130.5

जीवितं त्वर्थहेतोर्वा तत्र किं सुकृतं भवेत् ।
गुह्यां मा धर्ममप्राक्षीरतीव भरतर्षभ। ॥ १२.१३०.५ ॥

Aber wenn es um das Leben oder um Reichtum geht, welche gute Tat könnte darin liegen? O Stier der Bharatas, frage nicht so sehr nach diesem geheimen Dharma.

12.130.6

प्रवक्तुं नोत्सहे पृष्टो धर्ममेतं युधिष्ठिर ।
धर्मो ह्यणीयान्वचनाद्वुद्धेश्च भरतर्षभ।
श्रुत्वौपम्यं सदाचारैः साधुर्भवति स क्वचित् ॥ १२.१३०.६ ॥

O Yudhiṣṭhira, obwohl gefragt, bin ich nicht bereit, von diesem Dharma zu sprechen. O Stier der Bharatas, Dharma ist feiner als Rede und als Verstand; wer den Vergleich mit den Tugendhaften gehört hat, wird bisweilen gut.

12.130.7

कर्मणा बुद्धिपूर्वेण भवत्याढ्ये न वा पुनः ।
तादृशोऽयमनुप्रश्नस्तद्ध्यायस्व स्वया धिया ॥ १२.१३०.७ ॥

Ob ein Mensch durch bewusst gewolltes Handeln wohlhabend wird oder nicht, ist eine ähnliche Anschlussfrage; denke darüber mit deinem eigenen Verstand nach.

12.130.8

उपायं धर्मबहुलं यात्रार्थं शृणु भारत ।
नाहमेतादृशे धर्मे बुभूषे धर्मकारणात् ॥ १२.१३०.८ ॥

Höre, o Bhārata, das an Dharma reiche Mittel zur Führung der Geschäfte; ich wünsche nicht, aus Dharma-Gründen in einem solchen Dharma zu sein.

12.130.9

दुःखादान इह ह्येष स्यात्तु पश्चात्क्षमो मम ।
अभिगम्य मतीनां हि सर्वासामेव निश्चयम् ॥ १२.१३०.९ ॥

Hier mag dies Leid bringen, doch danach werde ich fähig sein, nachdem ich zur Entscheidung aller Meinungen gelangt bin.

12.130.10

यथायथा हि पुरुषो नित्यं शास्त्रमवेक्षते ।
तथातथा विजानाति विज्ञानं चास्य रोचते ॥ १२.१३०.१० ॥

Je mehr ein Mensch die Schrift beständig prüft, desto mehr versteht er, und sein Wissen leuchtet auf.

12.130.11

अविज्ञानादयोगो हि पुरुषस्योपजायते ।
विज्ञानादपि योगश्च योगो भूतिकरः परः ॥ १२.१३०.११ ॥

Aus Unwissenheit entsteht dem Menschen Nicht-Einheit; und aus Wissen entsteht auch Einheit, und diese Einheit ist die höchste Ursache des Wohlstands.

12.130.12

अशङ्कमानो वचनमनसूयुरिदं शृणु ।
राज्ञः कोशक्षयादेव जायते बलसंक्षयः ॥ १२.१३०.१२ ॥

Ohne Zweifel und ohne Neid höre dieses Wort: Aus der Erschöpfung des Schatzes des Königs allein entsteht der Verlust der Stärke.

12.130.13

कोशं संजनयेद्राजा नित्यमेभ्यो यथाबलम् ।
कालं प्राप्यानुगृह्णीयादेष धर्मोऽत्र सांप्रतम् ॥ १२.१३०.१३ ॥

Der König soll seinen Schatz stets aus diesen Untertanen gemäß seiner Kraft füllen; wenn die Zeit gekommen ist, soll er auch Gnade erweisen. Dies ist hier und jetzt die Pflicht.

12.130.14

उपायधर्मं प्राप्यैनं पूर्वैराचरितं जनैः ।
अन्यो धर्मः समर्थानामापत्स्वल्पश्च भारत ॥ १२.१३०.१४ ॥

Hat man zu dieser von den Alten geübten Pflicht der Mittel gegriffen, gibt es für die Mächtigen in Notlagen noch eine andere Pflicht, o Bhārata, und sie ist geringer.

12.130.15

प्रकार्यं प्रोच्यते धर्मो वृत्तिर्धर्मे गरीयसी ।
धर्मं प्राप्य यथान्यायं न बलीयान्निषीदति ॥ १२.१३०.१५ ॥

Das Handeln heißt Pflicht, und in der Pflicht wiegt die Lebensführung schwerer. Wer die Pflicht gemäß dem Recht erlangt, fällt auch als Starker nicht.

12.130.16

यस्माद्धर्मस्योपचितिरेकान्तेन न विद्यते ।
तस्मादापद्यधर्मोऽपि श्रूयते धर्मलक्षणः ॥ १२.१३०.१६ ॥

Da die Anhäufung des Dharma niemals vollständig ist, wird auch die Pflicht der Not als Dharma-Kennzeichen tragend vernommen.

12.130.17

अधर्मो जायते तस्मिन्निति वै कवयो विदुः ।
अनन्तरं क्षत्रियस्य तत्र किं विचिकित्स्यते ॥ १२.१३०.१७ ॥

In diesem Fall entsteht Adharma, so wissen es die Weisen. Was gibt es dann für den Kṣatriya dort zu zweifeln?

12.130.18

यथास्य धर्मो न ग्लायेन्नेयाच्छत्रुवशं यथा ।
तत्कर्तव्यमिहेत्याहुर्नात्मानमवसादयेत् ॥ १२.१३०.१८ ॥

Damit seine Pflicht nicht versagt und er nicht in die Gewalt des Feindes gerät, das soll hier getan werden, sagt man; man soll sich nicht selbst niederdrücken.

12.130.19

सर्वात्मनैव धर्मस्य न परस्य न चात्मनः ।
सर्वोपायैरुज्जिहीर्षेदात्मानमिति निश्चयः ॥ १२.१३०.१९ ॥

Ganz um des Dharma willen, nicht für einen anderen und nicht für sich selbst, mit allen Mitteln soll man sich selbst emporheben – das ist die Entscheidung.

12.130.20

तत्र धर्मविदस्तात निश्चयो धर्मनैपुणैः ।
उद्यमं जीवनं क्षात्रे बाहुवीर्यादिति श्रुतिः ॥ १२.१३०.२० ॥

Lieber Sohn, in dieser Sache lautet der Entschluss derer, die den Dharma kennen und darin geschickt sind: Der Lebensunterhalt des Kṣatriya beruht auf Mühe und der Kraft seiner Arme, so lehrt es die Śruti.

12.130.21

क्षत्रियो वृत्तिसंरोधे कस्य नादातुमर्हति ।
अन्यत्र तापसस्वाच्च श्रोत्रियस्वाच्च भारत ॥ १२.१३०.२१ ॥

Wenn der Lebensunterhalt eines Kṣatriya blockiert ist, darf er von jedem nehmen – außer vom Besitz der Asketen und vom Besitz der gelehrten Brahmanen, o Bhārata.

12.130.22

यथा वै ब्राह्मणः सीदन्नयाज्यमपि याजयेत् ।
अभोज्यमपि चाश्नीयात्तत्रेदं नात्र संशयः ॥ १२.१३०.२२ ॥

So wie ein Brahmane in Not auch für den opfern darf, für den er nicht opfern sollte, und sogar verbotene Speise essen darf – daran ist kein Zweifel.

12.130.23

पीडितस्य किमद्वारमुत्पथेनार्दितस्य च ।
अद्वारतः प्रद्रवति यथा भवति पीडितः ॥ १२.१३०.२३ ॥

Für den Bedrängten und durch einen falschen Weg Gequälten, welche Ausgangstür gibt es? Wer ohne Tür flieht, ist ebenso bedrängt.

12.130.24

तस्य कोशबलग्लान्यां सर्वलोकपराभवः ।
भैक्षचर्या न विहिता न च विट्शूद्रजीविका ॥ १२.१३०.२४ ॥

Wenn sein Schatz und sein Heer geschwächt sind, wird er von aller Welt verachtet. Das Betteln ist nicht vorgeschrieben, auch nicht der Lebensunterhalt eines Vaiśya oder Śūdra.

12.130.25

स्वधर्मानन्तरावृत्तिर्याऽन्यामनुपजीवतः ।
जहतः प्रथमं कल्पमनुकल्पेन जीवनम् ॥ १२.१३०.२५ ॥

Die Rückkehr zur eigenen Pflicht in der nächsten Reihenfolge gilt für den, der nicht von einem anderen Mittel lebt; wer das zuerst vorgeschriebene Mittel aufgibt, lebt durch das ersatzweise Mittel.

12.130.26

आपद्गतेन धर्माणामन्यायेनोपजीवनम् ।
अपि ह्येतद्ब्राह्मणेषु दृष्टं वृत्तिपरिक्षये ॥ १२.१३०.२६ ॥

Wer in Not geraten ist, mag von unrechten Mitteln entgegen den Pflichten leben; dies hat man selbst bei Brahmanen gesehen, wenn der Lebensunterhalt erschöpft war.

12.130.27

क्षत्रिये संशयः कस्मादित्येत्निश्चितं सदा ।
आददीत विशिष्टेभ्यो नावसीदेत्कथंचन ॥ १२.१३०.२७ ॥

Warum sollte es bei einem Kṣatriya Zweifel geben? Dies steht stets fest: Er soll von den Angesehenen nehmen und keinesfalls verzagen.

12.130.28

आर्तानां रक्षितारं च प्रजानां क्षत्रियं विदुः ।
तस्मात्संरक्षता कार्यमादानं क्षत्रबन्धुना ॥ १२.१३०.२८ ॥

Man kennt den Kṣatriya als Beschützer der Bedrängten und der Untertanen; deshalb soll der beschützende Kṣatriya-Verwandte das Nehmen besorgen.

12.130.29

अन्यत्रापि विहिंसाया वृत्तिर्नेहास्ति कस्यचित् ।
अप्यरण्यसमुत्थस्य एकस्य चरतो मुनेः ॥ १२.१३०.२९ ॥

Auch anderswo gibt es hier für niemanden einen Lebensunterhalt aus Gewalt; auch nicht für einen einsamen, umherziehenden Weisen, im Wald entsprungen.

12.130.30

न शङ्खलिखितां वृत्तिं शक्यमास्थाय जीवितुम् ।
विशेषतः कुरुश्रेष्ठ प्रजापालनमीप्सता ॥ १२.१३०.३० ॥

Es ist nicht möglich, vom Lebensunterhalt des Śaṅkha und Likhita zu leben, o Bester der Kurus, zumal für den, der das Schützen der Untertanen begehrt.

12.130.31

परस्पराभिहरणं राज्ञा राष्ट्रेण चापदि ।
नित्यमेव हि कर्तव्यमेष धर्मः सनातनः ॥ १२.१३०.३१ ॥

In der Not müssen König und Reich einander stets beistehen; dies ist das ewige Dharma.

12.130.32

राजा राष्ट्रं यथापत्सु द्रव्यौधैः परिरक्षति ।
राष्ट्रेण राजा व्यसने परिरक्ष्यस्तथा भवेत् ॥ १२.१३०.३२ ॥

So wie der König das Reich in Notzeiten mit Haufen von Reichtum schützt, so soll das Reich in Unglück den König schützen.

12.130.33

कोशं दण्डं बलं मित्रं यदन्यदपि संचितम् ।
न कुर्वीतान्तरं राष्ट्रे राजा परिगतः क्षुधा ॥ १२.१३०.३३ ॥

Auch wenn der König vom Hunger bedrängt ist, soll er im Schatz, in der Strafgewalt, der Stärke, den Verbündeten oder was sonst angesammelt ist, keinen Unterschied zum Reich machen.

12.130.34

बीजं भक्तेन संपाद्यमिति धर्मविदो विदुः ।
अत्रैतच्छम्बरस्याहुर्महामायस्य दर्शनम् ॥ १२.१३०.३४ ॥

Die Kenner des Dharma sagen, dass das Saatgut mit Nahrung versorgt werden muss; hierin, so sagt man, liegt die Lehre des großen Illusionisten Śambara.

12.130.35

धिक्तस्य जीवितं राज्ञो राष्ट्रं यस्यावसीदति ।
अवृत्त्यान्यमनुष्योऽपि यो वैदेशिक इत्यपि ॥ १२.१३०.३५ ॥

Schande über das Leben jenes Königs, dessen Reich durch Mangel an Lebensunterhalt versinkt, wo auch andere Menschen, selbst Fremde, leiden.

12.130.36

राज्ञः कोशबलं मूलं कोशमूलं पुनर्बलम् ।
तन्मूलं सर्वधर्माणां धर्ममूलाः पुनः प्रजाः ॥ १२.१३०.३६ ॥

Die Wurzel des Königs sind Schatz und Stärke; die Wurzel des Schatzes ist wiederum die Stärke. Diese ist die Wurzel aller Dharmas, und die Untertanen wiederum gründen in der Wurzel des Dharma.

12.130.37

नान्यानपीडयित्वेह कोशः शक्यः कुतो बलम् ।
तदर्थं पीडयित्वा च न दोषं प्राप्नुमर्हति ॥ १२.१३०.३७ ॥

Ohne andere zu bedrängen, wie kann hier ein Schatz entstehen, wie Stärke? Um dieses Zwecks willen verdient der König, auch wenn er bedrängt, keine Schuld auf sich zu laden.

12.130.38

अकार्यमपि कार्यार्थं क्रियते यज्ञकर्मसु ।
एतस्मिन्कारणे राजा न दोषं प्राप्नुमर्हति ॥ १२.१३०.३८ ॥

Selbst das Unzulässige wird in den Opferhandlungen um einer Pflicht willen getan. Aus diesem Grund verdient der König keine Schuld.

12.130.39

अर्थार्थमन्यद्भवति विपरीतमथापरम् ।
अनर्थार्थमथाप्यन्यत्तत्सर्वं ह्यर्थकारणम्।
एवं बुद्ध्या संप्रपश्येन्मेधावी कार्यनिश्चयम् ॥ १२.१३०.३९ ॥

Um des Gewinnes willen geschieht ein Anderes, und ein weiteres ist das Gegenteil. Um des Verlustes willen gibt es wieder etwas anderes; all dies ist fürwahr die Ursache des Gewinns. So sollte der Weise mit dem Verstand die Entscheidung des Handelns erkennen.