Mahābhārata · Adhyāya 12.14
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.14.1
अव्याहरति कौन्तेये धर्मराजे युधिष्ठिरे ।
भ्रातृणां ब्रुवतां तांस्तान्विविधान्वेदनिश्चयान् ॥ १२.१४.१ ॥
Der Sohn der Kuntī, König Yudhiṣṭhira, der Herr des Dharma, schwieg, während seine Brüder verschiedene aus den Veden gewonnene Entscheidungen vortrugen.
12.14.2
महाभिजनसंपन्ना श्रीमत्यायतलोचना ।
अभ्यभाषत राजानं द्रौपदी योषितां वरा ॥ १२.१४.२ ॥
Draupadī, aus großem Geschlecht geboren, strahlend, langäugig und die beste unter den Frauen, sprach den König an.
12.14.3
आसीनमृषभं राज्ञां भ्रातृभिः परिवारितम् ।
सिंहशार्दूलसदृशैर्वारणैरिव यूथपम् ॥ १२.१४.३ ॥
Der Stier unter den Königen saß, umgeben von seinen Brüdern, gleich Löwen und Tigern, wie der Anführer einer Elefantenherde.
12.14.4
अभिमानवती नित्यं विशेषेण युधिष्ठिरे ।
लालिता सततं राज्ञा धर्माधर्मनिदर्शिनी ॥ १२.१४.४ ॥
Sie war stets stolz, besonders gegenüber Yudhiṣṭhira, ständig vom König verwöhnt, und diejenige, die Dharma und Adharma aufzeigte.
12.14.5
आमन्त्रयित्वा सुश्रोणी साम्ना परमवल्गुना ।
भर्तारमभिसंप्रेक्ष्य ततो वचनमब्रवीत् ॥ १२.१४.५ ॥
Nachdem sie ihren Gemahl angesprochen hatte, blickte die schönhüftige ihn an und sprach mit sanftesten, süßesten Worten diese Rede.
12.14.6
इमे ते भ्रातरः पार्थ शुष्यन्ते स्तोकका इव ।
वावाश्यमानास्तिष्ठन्ति न चैनानभिनन्दसे ॥ १२.१४.६ ॥
O Pārtha, deine Brüder verwelken wie kleine Kinder; sie stehen klagend da, und du heißt sie nicht willkommen.
12.14.7
नन्दयैतान्महाराज मत्तानिव महाद्विपान् ।
उपपन्नेन वाक्येन सततं दुःखभागिनः ॥ १२.१४.७ ॥
Großer König, erfreue diese, die ständig am Leid teilhaben, wie man große, brünstige Elefanten besänftigt, mit passenden Worten.
12.14.8
कथं द्वैतवने राजन्पूर्वमुक्त्वा तथा वचः ।
भ्रातॄनेतान्स्म सहिताञ्शीतवातातपार्दितान् ॥ १२.१४.८ ॥
O König, wie kannst du, nachdem du zuvor im Dvaita-Wald so gesprochen hast, diese Brüder, vereint und von Kälte, Wind und Hitze gequält, so ansehen?
12.14.9
वयं दुर्योधनं हत्वा मृधे भोक्ष्याम मेदिनीम् ।
संपूर्णां सर्वकामानामाहवे विजयैषिणः ॥ १२.१४.९ ॥
Nachdem wir Duryodhana im Kampf erschlagen haben, werden wir, die nach Sieg streben, die Erde genießen, erfüllt von allen Wünschen.
12.14.10
नृवीरांश्च रथान्हत्वा निहत्य च महागजान् ।
संस्तीर्य च रथैर्भूमिं ससादिभिररिंदमाः ॥ १२.१४.१० ॥
O Bezwinger der Feinde, nachdem wir heldenhafte Krieger und Streitwagen erschlagen und große Elefanten niedergestreckt haben, und die Erde mit Wagen und Reitern bedeckt haben.
12.14.11
यजेभ विविधैर्यज्ञैः समृद्धैराप्तदक्षिणैः ।
वनवासकृतं दुःखं भविष्यति सुखाय नः ॥ १२.१४.११ ॥
Wir werden verschiedene prächtige Opfer mit reichlichen Gaben darbringen, und das Leid durch das Waldexil wird uns zum Glück werden.
12.14.12
इत्येतानेवमुक्त्वा त्वं स्वयं धर्मभृतां वर ।
कथमद्य पुनर्वीर विनिहंसि मनांसि नः ॥ १२.१४.१२ ॥
O Bester der Dharma-Hüter, nachdem du selbst so zu diesen gesprochen hast, warum zerbrichst du, o Held, heute erneut unsere Herzen?
12.14.13
न क्लीबो वसुधां भुङ्क्ते न क्लीबो धनमश्नुते ।
न क्लीबस्य गृहे पुत्रा मत्स्याः पङ्क इवासते ॥ १२.१४.१३ ॥
Der Unmännliche genießt die Erde nicht; der Unmännliche erlangt keinen Reichtum. Im Hause des Unmännlichen liegen die Söhne wie Fische im Schlamm.
12.14.14
नादण्डः क्षत्रियो भाति नादण्डो भूमिमश्नुते ।
नादण्डस्य प्रजा राज्ञः सुखं विन्दन्ति भारत ॥ १२.१४.१४ ॥
Ohne den Stab der Strafe glänzt der Kṣatriya nicht; ohne den Stab erlangt er die Erde nicht. O Bhārata, die Untertanen eines Königs ohne Stab finden kein Glück.
12.14.15
सदेवासुरगन्घर्वैरप्सरोभिर्विभूषितम् ।
रक्षोभिर्गुह्यकैर्नागैर्मनुष्यैश्च विभूषितम् ॥ १२.१४.१५ ॥
Geschmückt von Göttern, Asuras und Gandharvas, mit Apsaras; geschmückt auch von Rākṣasas, Guhyakas, Nāgas und Menschen.
12.14.16
त्रिवर्गेण च संपूर्णं त्रिवर्गस्यागमेन च ।
दण्डेनाभ्याहृतं सर्वं जगद्भोगाय कल्पते ॥ १२.१४.१६ ॥
Vollständig durch die dreifache Zielsetzung und verbunden mit der Lehre der dreifachen Zielsetzung: Die ganze Welt, durch den Stab der Strafe geleitet, wird zum Genuss geeignet.
12.14.17
स्वायंभुवं महीपाल आगमं शृणु शाश्वतम् ।
विप्राणां विदितश्चायं तव चैव विशांपते ॥ १२.१४.१७ ॥
O Beschützer der Erde, höre diese ewige Überlieferung des Svayambhū (Brahmā). O Herr des Volkes, sie ist den Brahmanen bekannt und auch dir.
12.14.18
अराजके हि लोकेऽस्मिन्सर्वतो विद्रुते भयात् ।
रक्षार्थमस्य लोकस्य राजानमसृजत्प्रभुः।
महाकायं महावीर्यं पालने जगतः क्षमम् ॥ १२.१४.१८ ॥
In dieser Welt ohne König, die vor Furcht nach allen Seiten zerstreut war, schuf der Herr einen König zum Schutz dieser Welt — großgestaltig, von großer Kraft, fähig, die Welt zu erhalten.
12.14.19
अनिलाग्नियमार्काणामिन्द्रस्य वरुणस्य च ।
चन्द्रवित्तेशयोश्चैव मात्रा निर्हृत्य शाश्वतीः ॥ १२.१४.१९ ॥
Nachdem die ewigen Essenzen von Vāyu, Agni, Yama, der Sonne, Indra, Varuṇa, Candra und dem Herrn der Reichtümer entnommen worden waren, (wurde der König geschaffen).
12.14.20
यस्मादेषां सुरेन्द्राणां संभवत्यंशतो नृपः ।
तस्मादभिभवत्येष सर्वभूतानि तेजसा ॥ १२.१४.२० ॥
Da der König aus einem Teil dieser Herren der Götter entsteht, überwältigt er alle Wesen durch seinen Glanz.
12.14.21
तपत्यादित्यवच्चैव चक्षूंषि च मनांसि च ।
च चैनं भुवि शक्नोति कश्चिदप्यभिवीक्षितुम् ॥ १२.१४.२१ ॥
Er strahlt wie die Sonne, und niemand auf Erden kann ihn mit Augen oder Geist unverwandt ansehen.
12.14.22
सोऽग्निर्भवति वायुश्च सोऽर्कः सोमश्च धर्मराट् ।
स कुबेरः स वरुणः स महेन्द्रः प्रतापवान् ॥ १२.१४.२२ ॥
Er ist Agni, er ist Vāyu, er ist die Sonne und Soma, der König des Dharma; er ist Kubera, er ist Varuṇa, er ist der große Indra — der Mächtige.
12.14.23
पितामहस्य देवस्य विष्णोः शर्वस्य चैव हि ।
ऋषीणां चैव सर्वेषां तस्मिंस्तेजः प्रतिष्ठितम् ॥ १२.१४.२३ ॥
Der Glanz des Großvater-Gottes (Brahmā), Viṣṇus, Śarvas (Śiva) und aller Weisen ist in ihm gegründet.
12.14.24
बालोऽपि नावमन्तव्यो मनुष्य इति भूमिपः ।
महती देवता ह्येषा नररूपेण तिष्ठति ॥ १२.१४.२४ ॥
Auch ein kindlicher König darf nicht verachtet werden mit dem Gedanken »er ist nur ein Mensch«; denn dies ist eine große Gottheit, die in Menschengestalt weilt.
12.14.25
एकमेव दहत्यग्निर्नरं दुरुपसर्पिणम् ।
कुलं दहति राजाग्निः सपशुद्रव्यसंचयम् ॥ १२.१४.२५ ॥
Das Feuer verbrennt nur den einen Mann, der sich ihm auf falsche Weise nähert, aber das Feuer eines Königs verbrennt eine ganze Familie samt ihrem Vieh und ihrem angesammelten Reichtum.
12.14.26
धृतराष्ट्रकुलं दग्धं क्रोधोद्भूतेन वह्निना ।
प्रत्यक्षमेतल्लोकस्य संशयो हि न विद्यते ॥ १२.१४.२६ ॥
Die Familie des Dhṛtarāṣṭra ist vom Feuer verbrannt worden, das aus dem Zorn geboren wurde; dies liegt für die Welt offen zutage, und daran besteht kein Zweifel.
12.14.27
कुलजो वृत्तसंपन्नो धार्मिकश्च महीपतिः ।
प्रजानां पालने युक्तः पूज्यते दैवतैरपि ॥ १२.१४.२७ ॥
Ein König von edler Geburt, mit gutem Verhalten begabt, rechtschaffen und dem Schutz seiner Untertanen ergeben, wird sogar von den Göttern geehrt.
12.14.28
कार्यं योऽवेक्ष्य शक्तिं च देशकालौ च तत्वतः ।
कुरुते धर्मसिद्ध्यर्थं वैश्वरूप्यं पुनः पुनः ॥ १२.१४.२८ ॥
Wer, nachdem er die Aufgabe, seine eigene Kraft, den Ort und die Zeit wahrhaftig abgewogen hat, immer wieder mit vielerlei Mitteln handelt, um das Dharma zu vollenden.
12.14.29
तस्य प्रसादे पद्मा श्रीर्विजयश्च पराक्रमे ।
मृत्युश्च वसति क्रोधे सर्वतेजोमयो हि सः ॥ १२.१४.२९ ॥
In seiner Gunst wohnen Padmā und Śrī, in seiner Tapferkeit ist der Sieg, und in seinem Zorn wohnt der Tod; denn er ist wahrhaftig aus aller Strahlkraft gemacht.
12.14.30
तं यस्तु द्वेष्टि संमोहात्स विनश्यति मानवः ।
तस्य ह्याशुविनाशाय राजाऽपि कुरुते मनः ॥ १२.१४.३० ॥
Der Mensch, der ihn aus Verblendung hasst, geht zugrunde; und zu seiner raschen Vernichtung richtet der König selbst seinen Sinn.
12.14.31
तस्माद्धर्मं यदिष्टेषु स व्यवस्यति पार्थिवः ।
अनिष्टं चाप्यनिष्टेषु तद्धर्मं न विचालयेत् ॥ १२.१४.३१ ॥
Daher soll der König von jenem Dharma, das er für die Lieben festlegt und das Unangenehme für die Unangenehmen, nicht abweichen.
12.14.32
तस्यार्थे सर्वभूतानां गोप्तारं धर्ममात्मजम् ।
ब्रह्मतेजोमयं दण्डमसृजत्पूर्वमीश्वरः ॥ १२.१४.३२ ॥
Für ihn schuf der Herr einst den Stab der Strafe, erfüllt vom Glanz Brahmans, den Beschützer aller Wesen, aus sich selbst geboren als Dharma.
12.14.33
तस्य सर्वाणि भूतानि स्थावराणि चराणि च ।
भयाद्भोगाय कल्पन्ते धर्मान्न विचलन्ति च ॥ १२.१४.३३ ॥
Aus Furcht vor ihm werden alle Wesen, die unbeweglichen und die beweglichen, geeignet zum Genuss, und sie weichen nicht vom Dharma ab.
12.14.34
देशकालौ च शक्तिं च कार्यं चावेक्ष्य तत्वतः ।
यथार्हतः संप्रणयेन्नरेष्वन्यायवर्तिषु ॥ १२.१४.३४ ॥
Nachdem man Ort, Zeit, Kraft und die Sache wahrhaftig bedacht hat, soll man das Angemessene gegen Menschen anwenden, die ungerecht handeln.
12.14.35
स राजा पुरुषो दण्डः स नेता शासिता च सः ।
वर्णानामाश्रमाणां च धर्मप्रभुरथाव्ययः ॥ १२.१४.३५ ॥
Jener König ist der Mensch, er ist der Stab der Strafe, er ist der Führer und der Herrscher; er ist der Herr des Dharma für die Stände und Lebensstufen, der Unvergängliche.
12.14.36
दण्डः शास्ति प्रजाः सर्वा दण्ड एवाभिरक्षति ।
दण्डः सुप्तेषु जागर्ति दण्डं धर्मं विदुर्बुधाः ॥ १२.१४.३६ ॥
Die Strafe regiert alle Untertanen; die Strafe allein beschützt sie. Unter den Schlafenden wacht die Strafe; die Weisen kennen die Strafe selbst als Dharma.
12.14.37
सुसमीक्ष्य धृतो दण्डः सर्वा रञ्जयति प्रजाः ।
असमीक्ष्य प्रणीतस्तु विनाशयति सर्वशः ॥ १२.१४.३७ ॥
Die Strafe, die nach sorgfältiger Überlegung verhängt wird, erfreut alle Untertanen; die ohne Überlegung verhängte vernichtet sie gänzlich.
12.14.38
यदि न प्रणयेद्राजा दण्डं दण्ड्येष्वतन्द्रितः ।
जले मत्स्यानिवाभक्ष्यन्दुर्बलान्बलवत्तराः ॥ १२.१४.३८ ॥
Wenn der König nicht unermüdlich Strafe an den Strafwürdigen vollzieht, werden die Starken die Schwachen verschlingen, wie große Fische im Wasser die kleinen.
12.14.39
काकोऽद्याच्च पुरोडाशं श्वा चैवावलिहेद्धविः ।
स्वामित्वं न क्वचिच्च स्यात्प्रपद्येताधरोत्तरम् ॥ १२.१४.३९ ॥
Die Krähe würde den Opferkuchen fressen und der Hund die Opfergabe lecken; nirgends bliebe Herrschaft, und Oben und Unten würden vertauscht.
12.14.40
सर्वो दण्डजितो लोको दुर्लभस्तु शुचिर्नरः ।
दण्डस्य हि भयात्सर्वं जगद्भोगाय कल्पते ॥ १२.१४.४० ॥
Die ganze Welt wird durch Strafe gebändigt, und ein reiner Mensch ist selten; allein aus Furcht vor der Strafe wird die ganze Welt zum Genuss tauglich.
12.14.41
देवदानवगन्धर्वा रक्षांसि पतगोरगाः ।
तेऽपि भोगाय कल्पन्ते दण्डेनैवाभिपीडिताः ॥ १२.१४.४१ ॥
Auch Götter, Dämonen, Gandharvas, Rākṣasas, Vögel und Schlangen werden nur, von der Strafe bedrängt, zum Genuss tauglich.
12.14.42
दूष्येयुः सर्ववर्णाश्च भिद्येरन्सर्वसेतवः ।
सर्वलोकप्रकोपश्च भवेद्दण्डस्य विभ्रमात् ॥ १२.१४.४२ ॥
Durch die Verwirrung der Strafe würden alle Stände verdorben, alle Dämme und Grenzen brechen, und in allen Welten gäbe es Aufruhr.
12.14.43
यत्र श्यामो लोहिताक्षो दण्डश्चरति पापहा ।
प्रजास्तत्र न मुह्यन्ति नेता चेत्साधु पश्यति ॥ १२.१४.४३ ॥
Wo die dunkle, rotäugige Rute der Strafe, Vernichterin der Sünde, umhergeht, da verwirren sich die Untertanen nicht, wenn der Führer recht sieht.
12.14.44
आहुस्तस्य प्रणेतारं राजानं सत्यवादिनम् ।
समीक्ष्यकारिणं प्राज्ञं धर्मकामार्थकोविदम् ॥ १२.१४.४४ ॥
Sie nennen den König, der ihn lenkt, einen, der die Wahrheit spricht, nach Prüfung handelt, weise ist und in Dharma, Begierde und Reichtum erfahren ist.
12.14.45
तं राजा प्रणयन्सम्यक्स्वर्गायाभिप्रवर्तते ।
कामात्मविषयी क्षुद्रो दण्डेनैव निहन्यते ॥ १२.१४.४५ ॥
Der König, der es recht lenkt, wendet sich dem Himmel zu; doch der niedrige Mensch, dem Begierde und Sinnesobjekte hingegeben sind, wird eben durch die Rute der Strafe erschlagen.
12.14.46
दण्डो हि सुमहातेजा दुर्धरश्चाकृतात्मभिः ।
धर्माद्विचलितं हन्ति नृपमेव सबान्धवम् ॥ १२.१४.४६ ॥
Die Rute der Strafe ist von großer Kraft und für die Ungeläuterten schwer zu ertragen; sie erschlägt den vom Dharma abgewichenen König samt seinen Verwandten.
12.14.47
ततो दुर्गं च राष्ट्रं च लोकं च सचराचरम् ।
अन्तरिक्षगतांश्चैव मुनीन्देवांश्च हिंसति ॥ १२.१४.४७ ॥
Dann schädigt sie die Festung, das Reich, die Welt mit ihren beweglichen und unbeweglichen Wesen und selbst die Weisen und Götter, die im Himmel wohnen.
12.14.48
सोऽसहायेन मूढेन लुब्धेनाकृतबुद्धिना ।
अशक्यो न्यायतो नेतुं विषयांश्चैव सेवता ॥ १२.१४.४८ ॥
Wer ohne Helfer ist, verblendet, gierig, von unreifem Verstand und den Sinnesobjekten hingegeben, der lässt sich nicht gerecht lenken.
12.14.49
शुचिना सत्यसन्धेन नीतिशास्त्रानुसारिणा ।
दण्डः प्रणेतुं शक्यो हि सुसहायेन धीमता ॥ १२.१४.४९ ॥
Nur ein reiner, wahrhaftiger Mann, der der Lehre der Klugheit folgt, und ein Weiser mit guten Gefährten vermag die Rute der Strafe zu führen.
12.14.50
स्वराष्ट्रे न्यायवर्ती स्याद्भृशदण्डश्च शत्रुषु ।
सुहृत्स्वजिह्मः स्निग्धेषु ब्राह्मणेषु क्षमान्वितः ॥ १२.१४.५० ॥
In seinem eigenen Reich sei er gerecht, gegenüber Feinden streng in der Strafe, gegenüber Freunden aufrichtig, gegenüber den Wohlgesinnten und den Brahmanen von Geduld erfüllt.
12.14.51
एवंवृत्तस्य राज्ञस्तु शिलोञ्छेनापि जीवतः ।
विस्तीर्येत यशो लोके तैलबिन्दुरिवाम्भसि ॥ १२.१४.५१ ॥
Der Ruhm eines Königs, der so handelt, breitet sich in der Welt aus wie ein Öltropfen im Wasser, auch wenn er vom Ährenlesen lebt.
12.14.52
अतस्तु विपरीतस्य नृपतेरकृतात्मनः ।
संक्षिप्येन यशो लोके घृतबिन्दुरिवाम्भसि ॥ १२.१४.५२ ॥
Doch der Ruhm eines Königs, der dem entgegen handelt und sich nicht selbst beherrscht, schrumpft in der Welt wie ein Tropfen Butterschmalz auf dem Wasser.
12.14.53
देवदेवेन रुद्रेण ब्रह्मणा च महीपते ।
विष्णुना चैव देवेन शक्रेण च महात्मना ॥ १२.१४.५३ ॥
O Herr der Erde, vom Gott der Götter Rudra, von Brahmā, vom Gott Viṣṇu und vom großmütigen Indra ist dies festgesetzt worden.
12.14.54
लोकपालैश्च भूतैश्च पाण्डवैश्च महात्मभिः ।
धर्माद्विचलिता राजन्धार्तराष्ट्रा निपातिताः।
अधार्मिका दुराचाराः ससैन्या विनिपातिताः ॥ १२.१४.५४ ॥
O König, die Söhne Dhṛtarāṣṭras, die vom Dharma abgewichen waren, wurden von den Weltenhütern, von den Wesen und von den großmütigen Pāṇḍavas niedergestreckt; unrechtmäßig und von schlechtem Wandel, wurden sie samt ihren Heeren völlig vernichtet.
12.14.55
तान्निहत्य न दोषस्ते स्वल्पोऽपि जगतीपते ।
छलेन मायया वाऽथ क्षत्रधर्मेण वा नृप ॥ १२.१४.५५ ॥
Sie getötet zu haben, trägt dir keine Schuld, auch nicht die geringste, o Herr der Erde, sei es durch List, durch Täuschung oder durch die Pflicht des Kriegers, o König.
12.14.56
मित्रता सर्वभूतेषु दानमध्ययनं तपः ।
ब्राह्मणस्यैव धर्मः स्यान्न राज्ञो राजसत्तम ॥ १२.१४.५६ ॥
Freundschaft gegenüber allen Wesen, Geben, Studium und Askese sind die Pflicht des Brahmanen, nicht des Königs, o Bester der Könige.
12.14.57
असतां प्रतिषेधश्च सतां च परिपालनम् ।
एष राज्ञां परो धर्मः समरे चापलायनम् ॥ १२.१४.५७ ॥
Die Bösen zurückzuhalten und die Guten zu schützen, das ist die höchste Pflicht der Könige, und im Kampf nicht zu fliehen.
12.14.58
यस्मिन्क्षमा च क्रोधश्च दानादाने भयाभये ।
निग्रहानुग्रहौ चोभौ स वै धर्मविदुच्यते ॥ १२.१४.५८ ॥
Wer in sich Vergebung und Zorn, Geben und Nehmen, Furcht und Furchtlosigkeit, Strafe und Gnade vereint, der heißt ein Kenner des Dharma.
12.14.59
न श्रुतेन न दानेन न सांत्वेन न चेज्यया ।
त्वयेयं पृथिवी लब्धा न संकोचेन चाप्युत ॥ १२.१४.५९ ॥
Nicht durch Gelehrsamkeit, nicht durch Geben, nicht durch Versöhnung, nicht durch das Opfer hast du diese Erde erlangt, auch nicht durch Zögern.
12.14.60
यत्तद्बलममित्राणां तथा वीरसमुद्यतम् ।
हस्त्यश्वरथसंपन्नं त्रिभिरङ्गैरनुत्तमम् ॥ १२.१४.६० ॥
Jenes Heer der Feinde, von Helden gerüstet, mit Elefanten, Pferden und Wagen ausgestattet, war in seinen drei Gliedern unübertroffen.
12.14.61
रक्षितं द्रोणकर्णाभ्यामश्वत्थाम्ना कृपेण च ।
तत्त्वया निहतं वीर तस्माद्भुङ्क्ष्व वसुंधराम् ॥ १२.१४.६१ ॥
Jenes Heer, beschützt von Droṇa und Karṇa, von Aśvatthāman und von Kṛpa, hast du erschlagen, o Held; darum genieße die Erde.
12.14.62
जम्बूद्वीपो महाराज नानाजनपदैर्युतः ।
त्वया पुरुषशार्दूल दण्डेन मृदितः प्रभो ॥ १२.१४.६२ ॥
Jambudvīpa, großer König, reich an vielen Reichen: du hast sie mit dem Stab unterworfen, Tiger unter den Menschen, o Herr.
12.14.63
जम्बूद्वीपेन सदृशः क्रौञ्चद्वीपो नराधिप ।
अपरेण महामेरोर्दण्डेन मृदितस्त्वया ॥ १२.१४.६३ ॥
Krauñcadvīpa, Jambudvīpa gleich, westlich des großen Meru gelegen: du hast sie mit dem Stab unterworfen, Herr der Menschen.
12.14.64
क्रौञ्चद्वीपेन सदृशः शाकद्वीपो नराधिप ।
पूर्वेण तु महामेरोर्दण्डेन मृदितस्त्वया ॥ १२.१४.६४ ॥
Śākadvīpa, Krauñcadvīpa gleich, östlich des großen Meru gelegen: du hast sie mit dem Stab unterworfen, Herr der Menschen.
12.14.65
उत्तरेण महामेरोः शाकद्वीपेन संमितः ।
भद्राश्वः पुरुषव्याघ्र दण्डेन मृदितस्त्वया ॥ १२.१४.६५ ॥
Nördlich des großen Meru liegt Bhadrāśva, Śākadvīpa vergleichbar: du hast sie mit dem Stab unterworfen, Tiger unter den Menschen.
12.14.66
द्वीपाश्च सान्तरद्वीपा नानाजनपदाश्रयाः ।
विगाह्य सागरं वीर दण्डेन मृदितास्त्वया ॥ १२.१४.६६ ॥
Die Inseln und Zwischeninseln, Wohnstätten vieler Reiche: nachdem du in den Ozean eingedrungen bist, o Held, hast du sie mit dem Stab unterworfen.
12.14.67
एतान्यप्रतिमेयानि कृत्वा कर्माणि भारत ।
न प्रीयसे महाराज पूज्यमानो द्विजातिभिः ॥ १२.१४.६७ ॥
Obwohl du solche unvergleichlichen Taten vollbracht hast, o Nachkomme Bharatas, und von den Zweimalgeborenen geehrt wirst, o großer König, freust du dich nicht.
12.14.68
स त्वं भ्रातॄनिमान्दृष्ट्वा प्रतिनन्दस्व भारत ।
ऋषभानिव संमत्तान्गजेन्द्रान्गर्जितानिव ॥ १२.१४.६८ ॥
So freue dich nun, o Nachkomme Bharatas, beim Anblick dieser Brüder, wie man sich an brünstigen Stieren und brüllenden Elefantenfürsten erfreut.
12.14.69
अमरप्रतिमाः सर्वे शत्रुसाहाः परंतपाः ।
एकैकोऽपि सुखायैषां मम स्यादिति मे मतिः ॥ १२.१४.६९ ॥
Sie alle gleichen den Unsterblichen, sind Bezwinger der Feinde und Versenger der Gegner. Meine Meinung ist, dass schon einer von ihnen allein mein Glück wäre.
12.14.70
किं पुनः पुरुषव्याघ्राः पतयो मे नरर्षभाः ।
समस्तानीन्द्रियाणीव शरीरस्य विचेष्टने ॥ १२.१४.७० ॥
Um wie viel mehr sind dann meine Gatten — Tiger unter den Männern, Stiere unter den Männern — wie alle Sinne für das Wirken des Körpers!
12.14.71
अनृतं नाब्रवीच्छ्वश्रूः सर्वज्ञा सर्वदर्शिनी ।
युधिष्ठिरस्त्वां पाञ्चालि सुखे धास्यत्यनुत्तमे ॥ १२.१४.७१ ॥
Meine Schwiegermutter, die alles weiß und alles sieht, hat niemals Unwahres gesprochen. O Pāñcālī, Yudhiṣṭhira wird dich in höchstem Glück einsetzen.
12.14.72
इत्वा राजसहस्राणि बहून्याशुपराक्रमः ।
तद्व्यर्थं संप्रपश्यामि मोहात्तव जनाधिप ॥ १२.१४.७२ ॥
O Herr der Menschen, nachdem du viele tausend Könige erschlagen hast, schnell an Tapferkeit, sehe ich dein Bemühen als vergeblich an, aus deiner Verblendung.
12.14.73
येषामुन्मत्तको ज्येष्ठः सर्वे तेऽप्यनुसारिणः ।
तवोन्मादान्महाराजसोन्मादाः सर्वपाण्डवाः ॥ १२.१४.७३ ॥
Denen der Älteste wahnsinnig ist, die alle folgen ihm ebenfalls. Großer König, durch deinen Wahnsinn sind alle Pāṇḍavas ebenfalls wahnsinnig geworden.
12.14.74
यदि हि स्युरनुन्मत्ता भ्रातरस्ते नराधिप ।
बद्ध्वा त्वां नास्तिकैः सार्धं प्रशासेयुर्वसुंधराम् ॥ १२.१४.७४ ॥
Wären deine Brüder nicht wahnsinnig, o Herr der Menschen, so würden sie dich mit den Ungläubigen fesseln und die Erde beherrschen.
12.14.75
कुरुते मूढ एवं हि यः श्रेयो नाधिगच्छति ।
धूपैरञ्जनयोगैश्च नस्यकर्मभिरेव च ॥ १२.१४.७५ ॥
Der Tor, der das Gute nicht erlangt, handelt so; er sollte mit Räucherungen, Augensalben und Nasenbehandlungen behandelt werden.
12.14.76
उन्मत्तिरपनेतव्या तव राजन्यदृच्छया ।
भेषजैः स चिकित्स्यः स्याद्य उन्मार्गेण गच्छति ॥ १२.१४.७६ ॥
Dein Wahnsinn, o König, muss auf irgendeine Weise beseitigt werden; wer auf dem falschen Weg geht, sollte mit Arzneien behandelt werden.
12.14.77
साहं सर्वाधमा लोके स्त्रीणां भरतसत्तम ।
तथा विनिकृता पुत्रैर्याऽहमिच्छामि जीवितुम् ॥ १२.१४.७७ ॥
Ich, o Bester der Bharatas, bin die Niedrigste aller Frauen in der Welt, die, so von meinen Söhnen gedemütigt, dennoch leben möchte.
12.14.78
धृतराष्ट्रसुता राजन्नित्यमुत्पथगामिनः ।
तादृशानां वधे दोषं नाहं पश्यामि कर्हिचित् ॥ १२.१४.७८ ॥
Die Söhne Dhṛtarāṣṭras, o König, gehen stets den falschen Weg; bei der Tötung solcher Männer sehe ich niemals einen Fehler.
12.14.79
इमांश्चोशनसा गीताञ्श्लोकाञ्श्रृणु नराधिप ॥ १२.१४.७९ ॥
Höre, o Herr der Menschen, diese von Uśanas gesungenen Verse.
12.14.80
आत्महन्ताऽर्थहन्ता च बन्धुहन्ता विषप्रदः ।
अकारणेन हन्ता च यश्च भार्यां परामृशेत् ॥ १२.१४.८० ॥
Der Selbstmörder, der Räuber von Reichtum, der Verwandtenmörder, der Giftgeber, der grundlos Tötende und wer die Frau eines anderen anrührt—
12.14.81
निर्दोषं वधमेतेषां षण्णामप्याततायिनाम् ।
ब्रह्मा प्रोवाच भगवान्भार्गवाय महात्मने ॥ १२.१४.८१ ॥
Die Tötung auch dieser sechs Angreifer ist schuldlos, sagte der ehrwürdige Brahmā zu dem großmütigen Bhārgava.
12.14.82
ब्रह्मक्षत्रविशां राजन्सत्पथे वर्तिनामपि ।
प्रसह्यागारमागम्य हन्तारं गरदं तथा ॥ १२.१४.८२ ॥
O König, wer gewaltsam in das Haus von Brahmanen, Kṣatriyas oder Vaiśyas auf dem rechten Pfad eindringt und tötet oder Gift gibt, darf erschlagen werden.
12.14.83
अभक्ष्यापेयदातारमग्निदं च निशातयेत् ।
मार्ग एष महीपानां गोब्राह्मणवधेषु च ॥ १२.१४.८३ ॥
Wer verbotene Speise oder Trank gibt, und der Brandstifter, soll erschlagen werden. Dies ist der Weg der Könige bei der Tötung von Kühen und Brahmanen.
12.14.84
केशग्रहे च नारीणामपि युध्येत्पितामहम् ।
ब्रह्माणं देवदेवेशं किं पुनः पापकारिणम् ॥ १२.१४.८४ ॥
Wenn man einer Frau an den Haaren greift, soll man selbst gegen Brahmā, den Großvater, den Herrn der Götter, kämpfen—umso mehr gegen einen Übeltäter.
12.14.85
गोब्राह्मणार्थे व्यसने च राज्ञां राष्ट्रोपमर्दे स्वशरीरहेतोः ।
स्त्रीणां च विक्रुष्टरुतानि श्रुत्वा विप्रोऽपि युध्येत महाप्रभावः ॥ १२.१४.८५ ॥
Für die Kühe und Brahmanen, im Unglück der Könige, bei der Verwüstung des Reiches, um des eigenen Leibes willen und wenn er die Klagerufe der Frauen hört, soll auch ein Brahmane von großer Macht kämpfen.
12.14.86
धर्माद्विचलितं विप्रं निहन्यादाततायिनम् ।
तस्यान्यत्र वधं विद्वान्मनसाऽपि न चिन्तयेत् ॥ १२.१४.८६ ॥
Ein Brahmane, der vom Dharma abgewichen ist und ein Angreifer ist, darf getötet werden. Der Weise soll auch nicht im Geiste an ein anderes Mittel denken als seine Tötung.
12.14.87
गोब्राह्मणवधे वृत्तं मन्त्रत्राणार्थमेव च ।
निहन्यात्क्षत्रियो विप्रं स्वकुटुम्बस्य चाप्तये ॥ १२.१४.८७ ॥
Bei der Tötung von Kühen und Brahmanen, zum Schutz der Mantras und zum Wohl der eigenen Familie darf ein Kṣatriya sogar einen Brahmanen töten.
12.14.88
तस्करेण नृशंसेन धर्मात्प्रचलितेन च ।
क्षत्रबन्धुः परं शक्त्या युध्येद्विप्रेण संयुगे ॥ १२.१४.८८ ॥
Ein Kṣatriya dem Namen nach soll im Kampf mit aller Kraft gegen einen Brahmanen kämpfen, der ein Dieb, grausam und vom Dharma abgefallen ist.
12.14.89
आततायिनमायान्तमपि वेदान्तपारगम् ।
जिघांसन्तं जिघांसीयान्न तेन भ्रूणहा भवेत् ॥ १२.१४.८९ ॥
Auch einen Angreifer, der die Veden vollständig beherrscht und mit Tötungsabsicht naht, darf töten, wer ihn töten will; dadurch wird er kein Embryonenmörder.
12.14.90
ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रो वाऽप्यन्त्यजोपि वा ।
न हन्याद्ब्राह्मणं शान्तं तृणेनापि कदाचन ॥ १२.१४.९० ॥
Ob Brahmane, Kṣatriya, Vaiśya, Śūdra oder gar Unberührbarer, er soll niemals einen friedlichen Brahmanen töten, auch nicht mit einem Grashalm.
12.14.91
ब्राह्मणायावगुर्याद्यः स्पृष्ट्वा गुरुतरं महत् ।
वर्षाणां त्रिशतं पापः प्रतिष्ठां नाधिगच्छति ॥ १२.१४.९१ ॥
Wer einen Brahmanen angreift und ihn berührend eine schwere, große Sünde begeht, dieser Sünder findet dreihundert Jahre lang keinen festen Halt.
12.14.92
सहस्राणि च वर्षाणि निहत्य नरके पतेत् ।
तस्मान्नैवावगुर्याद्धि नैव शस्त्रं निपातयेत् ॥ १२.१४.९२ ॥
Wer einen Brahmanen erschlägt, fällt tausende Jahre in die Hölle. Darum soll man ihn weder angreifen noch mit einer Waffe schlagen.
12.14.93
शोणितं यावतः पांसून्गृह्णातीति हि धारणा ।
तावतीः स समाः पापो नरके परिवर्तते ॥ १२.१४.९३ ॥
Man sagt, so viele Jahre, wie Staubkörner das Blut aufnimmt, so viele Jahre kreist der Sünder in der Hölle.
12.14.94
त्वगस्थिभेदं विप्रस्य यः कुर्यात्कारयेत वा ।
ब्रह्महा स तु विज्ञेयः प्रायश्चित्ती नराधमः ॥ १२.१४.९४ ॥
Wer die Haut und die Knochen eines Brahmanen zerbricht oder dies veranlasst, ist als Brahmanenmörder zu betrachten; dieser niedrigste der Menschen muss Sühne leisten.
12.14.95
श्रोत्रियं ब्राह्मणं हत्वा तथाऽऽत्रेयीं च ब्राह्मणीम् ।
चतुर्विशतिवर्षाणि चरेद्ब्रह्महणो व्रतम् ॥ १२.१४.९५ ॥
Wer einen des Veda kundigen Brahmanen oder ebenso eine brahmanische Frau aus dem Geschlecht des Atri erschlägt, soll vierundzwanzig Jahre lang das Gelübde des Brahmanenmörders halten.
12.14.96
द्विगुणां ब्रह्महत्येयं सर्वैः प्रोक्ता महर्षिभिः ।
प्रायश्चित्तमकुर्वाणं कृताङ्कं विप्रवासयेत् ॥ १२.१४.९६ ॥
Alle großen Weisen haben erklärt, dass die Sünde der Brahmanentötung doppelt so schwer wiegt. Wer die Sühne nicht vollzieht, soll gebrandmarkt und aus der Gemeinschaft der Brahmanen verbannt werden.
12.14.97
ब्राह्मणं क्षत्रियं वैश्यं शूद्रं वा घातयेन्नृपः ।
ब्रह्मघ्नं तस्करं चैव माभूदेवं चरिष्यति ॥ १२.१४.९७ ॥
Der König soll einen Brahmanen, einen Kṣatriya, einen Vaiśya oder einen Śūdra töten lassen, ebenso den Brahmanenmörder und den Dieb, damit sich solches Verhalten nicht wiederhole.
12.14.98
छित्त्वा हस्तौ च पादौ च नासिकोष्ठौ च भूपतिः ।
ब्रह्मघ्नं चोत्तमं पापं नेत्रोद्धारेण योजयेत् ॥ १२.१४.९८ ॥
Nachdem der König Hände und Füße sowie Nase und Lippen abgeschnitten hat, soll er den größten Sünder, den Mörder eines Brahmanen, dem Ausreißen der Augen unterwerfen.
12.14.99
शूद्रस्यैव स्मृतो दण्डस्तद्वद्राजन्यवैश्ययोः ।
प्रायश्चित्तमकुर्वाणं ब्राह्मणं तु प्रवासयेत् ॥ १२.१४.९९ ॥
Die Strafe, die für einen Śūdra vorgeschrieben ist, gilt ebenso für einen Kṣatriya und einen Vaiśya; doch ein Brahmane, der keine Sühne vollzieht, soll verbannt werden.
12.14.100
क्षत्रियं वैश्यशूद्रौ च शस्त्रेणैव च घातयेत् ।
ब्रह्मघ्नान्ब्राह्मणात्राजा कृताङ्कान्विप्रवासयेत् ॥ १२.१४.१०० ॥
Der König soll einen Kṣatriya, einen Vaiśya und einen Śūdra mit einer Waffe töten lassen; und er soll aus der Schar der Brahmanen die Mörder von Brahmanen und die Gebrandmarkten verbannen.
12.14.101
विकलेन्द्रियांस्त्रिवर्णांश्च चण्डालैः सह वासयेत् ।
तैश्च यः संपिबेत्कश्चित्स पिबन्ब्रह्महा भवेत् ॥ १२.१४.१०१ ॥
Die mit fehlerhaften Sinnen und die drei oberen Stände sollen zusammen mit den Caṇḍālas wohnen gelassen werden; wer mit ihnen trinkt, wird allein durch das Trinken zum Mörder eines Brahmanen.
12.14.102
प्रेतानां न च देयानि पिण्डदानानि केनचित् ॥ १२.१४.१०२ ॥
Den Toten sollen von niemandem Reisklößchen-Opfer dargebracht werden.
12.14.103
कृष्णवर्णा विरूपा च निर्णीता लम्बमूर्धजा ।
दुनोत्यदृष्ट्वा कर्तारं ब्रह्महत्येति तां विदुः ॥ १२.१४.१०३ ॥
Dunkel von Farbe, missgestaltet und langhaarig, wird sie bestimmt; sie quält, ohne den Täter zu sehen — man nennt sie brahmahatyā.
12.14.104
ब्रह्मघ्नेन पिबन्तश्च विप्रा देशाः पुराणि च ।
अचिरादेव पीड्यन्ते दुर्भिक्षव्याधितस्करैः ॥ १२.१४.१०४ ॥
Brahmanen, die mit einem Brahmanenmörder trinken, sowie Länder und Städte werden bald von Hungersnot, Krankheit und Dieben heimgesucht.
12.14.105
ब्राह्मणं पापकर्माणं विप्राणामाततायिनम् ।
क्षत्रियं वैश्यशूद्रौ च नेत्रोद्धारेण योजयेत् ॥ १२.१४.१०५ ॥
Die Strafe des Augenausreißens soll man einem sündigen Brahmanen, einem Angreifer von Brahmanen, einem Kṣatriya, einem Vaiśya und einem Śūdra auferlegen.
12.14.106
दुर्बलानां बलं राजा बलिनो ये च साधवः ।
बलिनां दुर्बलानां च पापानां मृत्त्युरिष्यते ॥ १२.१४.१०६ ॥
Der König ist die Stärke der Schwachen, und ebenso die Rechtschaffenen, die stark sind. Für die Starken, die Schwachen und die Sünder ist der Tod bestimmt.
12.14.107
सदोषमपि यो हन्यादश्राव्य जगतीपते ।
दुर्बलं बलवन्तं वा स पराजयमर्हति ॥ १२.१४.१०७ ॥
O Herr der Erde, wer auch einen Schuldigen tötet, ohne ihn anzuhören, sei er schwach oder stark, verdient die Niederlage.
12.14.108
राजाज्ञां प्राड्विवाकं च नेच्छेद्यच्चापि निष्पतेत् ।
साक्षिणं साधुवाक्यं च जितं तमपि निर्दिशेत् ॥ १२.१४.१०८ ॥
Man soll weder den Befehl des Königs noch einen Richter wünschen, noch einen Unparteiischen fehlen lassen; einen Zeugen und wahrhaftige Rede, und den Besiegten soll man als schuldig bezeichnen.
12.14.109
बन्धनान्निष्पतेद्यच्च प्रतिभूर्न ददाति च ।
कुलजश्च धनाढ्यश्च स पराजयमर्हति ॥ १२.१४.१०९ ॥
Wer den Fesseln entkommt, keinen Bürgen stellt und von edler Herkunft und reich ist — der verdient die Niederlage.
12.14.110
राजाज्ञया समाहूतो यो न गच्छेत्सभां नरः ।
बलवन्तमुपाश्रित्य सायुधः स पराजितः ॥ १२.१४.११० ॥
Wer auf Befehl des Königs vorgeladen wird, nicht zur Versammlung geht, sich einem Mächtigen anvertraut und bewaffnet bleibt — der ist besiegt.
12.14.111
तं दण्डेन विनिर्जित्य महासाहसिकं नरम् ।
वियुक्तदेहसर्वस्वं परलोकं विसर्जयेत् ॥ १२.१४.१११ ॥
Nachdem man jenen großen Frevler durch Strafe besiegt hat, soll man ihn, seines Körpers und aller Habe beraubt, in die andere Welt schicken.
12.14.112
मृतस्यापि न देयानि पिण्डदानानि केनचित् ।
दत्त्वा दण्डं प्रयच्छेत मध्यमं पूर्वसाहयम् ॥ १२.१४.११२ ॥
Auch für einen Toten sollen von niemandem Totenopfer-Kugeln gegeben werden. Nachdem man die Strafe gezahlt hat, soll man einen mittleren Betrag entsprechend der früheren Hilfe geben.
12.14.113
कुलस्त्रीव्यभिचारं च राष्ट्रस्य च विमर्दनम् ।
ब्रह्महत्यां च चौर्यं च राजद्रोहं च पञ्चमम् ॥ १२.१४.११३ ॥
Ehebruch mit einer Frau aus gutem Hause, die Verwüstung des Reiches, die Tötung eines Brahmanen, Diebstahl und Verrat am König — dies ist das fünfte.
12.14.114
युद्धादन्यत्र हिंसायां सुरापस्य च कीर्तने ।
महान्तं गुरुतल्पे च मित्रद्रोहे च पातकम् ॥ १२.१४.११४ ॥
Gewalt außerhalb des Krieges, das Preisen eines Trinkers, das Lager der Frau des Lehrers und der Verrat an einem Freund — dies sind große Sünden.
12.14.115
न कथंचिदुपेक्षेत महासाहसिकं नरम् ।
सर्वस्वमपहृत्याशु ततः प्राणैर्वियोजयेत् ॥ १२.१४.११५ ॥
Einen Mann, der große Gewalttaten begeht, darf man auf keinen Fall übersehen; nachdem man ihm rasch alle seine Habe genommen hat, soll man ihm schließlich auch das Leben nehmen.
12.14.116
त्रिषु वर्णेषु यो दण्डः प्रणीतो ब्रह्मणा पुरा ।
महासाहसिकं विप्रं कृताङ्कं विप्रवासयेत् ॥ १२.१४.११६ ॥
Die Strafe, die Brahmā einst für die drei Varṇas festsetzte: Ein Brahmane, der große Gewalttaten begeht und gezeichnet ist, soll verbannt werden.
12.14.117
साहस्रो वा भवेद्दण्डः काञ्चनो देहनिष्क्रिया ।
चतुर्णामपि वर्णानामेवमाहोशना कविः ॥ १२.१४.११७ ॥
Die Strafe sei eine Geldbuße von tausend oder eine Buße in Gold oder eine Strafe am Körper; so hat der Weise Uśanas es für alle vier Varṇas erklärt.
12.14.118
नारीणां बालवृद्धानां गोपतेश्च महामतिः ।
पापानां दुर्विनीतानां प्राणान्तं च बृहस्पतिः।
दण्डमाह महाभाग सर्वेषामाततायिनाम् ॥ १२.१४.११८ ॥
Für Frauen, Kinder und Greise sowie für den Herrn der Kühe (den König), und für Sünder und Ungezogene hat der weise Bṛhaspati die Todesstrafe verkündet; o Glücklicher, für alle Angreifer hat er diese Strafe erklärt.
12.14.119
सर्वेषां पापबुद्धीनां पापकर्मैव क्वुर्वताम् ।
धृतराष्ट्रस्य पुत्राणां दण्डो निर्दोष इष्यते।
सौबलस्य च दुर्बुद्धेः कर्णस्य च दुरात्मनः ॥ १२.१४.११९ ॥
Für alle, die böse Absichten hegen und böse Taten vollbringen, ist eine einwandfreie Strafe gewünscht; so ist es für die Söhne Dhṛtarāṣṭras, und ebenso für den Sohn Subalas mit böser Gesinnung (Śakuni) und für Karṇa von verdorbener Seele.
12.14.120
पश्यतां चैव शूराणां याऽहं द्यूते सभां तदा ।
रजस्वला समानीता भवतां पश्यतां नृप।
वाससैकेन संवीता तव दोषेण भूपते ॥ १२.१४.१२० ॥
Während die Helden zusahen, wurde ich damals in der Versammlung des Würfelspiels, in meinem monatlichen Zustand, o König, hereingebracht, während ihr alle zusaht, mit einem einzigen Tuch bedeckt, durch deine Schuld, o Herr der Erde.
12.14.121
माभूद्धर्मविलोपस्ते धृतराष्ट्रकुलक्षयात् ।
क्रोधाग्निना तु दग्धं च सपशुद्रव्यसंचयम् ॥ १२.१४.१२१ ॥
Möge dein Dharma nicht durch die Vernichtung der Familie Dhṛtarāṣṭras zugrunde gehen; durch das Feuer des Zorns wurde er verbrannt, samt Vieh und Reichtumsschatz.
12.14.122
साऽहमेवंविधं दुःखं संप्राप्ता तव हेतुना ।
आदित्यस्य प्रसादेन न च प्राणैर्वियोजिता ॥ १२.१४.१२२ ॥
Ich habe durch deine Schuld ein solches Leid erlitten; doch durch die Gnade der Sonne wurde ich nicht vom Lebensatem getrennt.
12.14.123
रक्षिता देवदेवेन जगतः कालहेतुना ।
दिवाकरेण देवेन विवस्त्रा न कृता तदा ॥ १२.१४.१२३ ॥
Ich wurde vom Gott der Götter, der Sonne, der Ursache der Zeit für die Welt, beschützt; damals wurde ich nicht entkleidet.
12.14.124
एतेषां यतमानानां न मेऽद्य वचनं मृषा ।
त्वं तु सर्वां महीं त्यक्त्वा कुरुषे स्वयमापदम् ॥ १२.१४.१२४ ॥
Was diese Strebenden betrifft, so ist mein Wort heute nicht falsch; doch du, der du die ganze Erde verlässt, ziehst dir selbst dieses Unglück zu.
12.14.125
यथाऽऽस्तां संमतौ राज्ञां पृथिव्यां राजसत्तम् ।
मांधाता चाम्बरीषश्च तथा राजन्विराजसे ॥ १२.१४.१२५ ॥
So wie Māndhātṛ und Ambarīṣa im Einvernehmen mit den Königen der Erde waren, o Bester der Könige, so wirst du, o König, erstrahlen.
12.14.126
प्रशाधि पृथिवीं देवीं प्रजा धर्मेण पालयन् ।
सपर्वतवनद्वीपां मा राजन्विमना भव ॥ १२.१४.१२६ ॥
Herrsche über diese göttliche Erde mit ihren Bergen, Wäldern und Inseln und schütze deine Untertanen mit Dharma; sei nicht niedergeschlagen, o König.
12.14.127
यजस्व विविधैर्यज्ञैर्युध्यस्वारीन्प्रयच्छ च ।
धनानि भोगान्वासांसि द्विजातिभ्यो नृपोत्तम ॥ १२.१४.१२७ ॥
Vollziehe vielerlei Opfer, kämpfe gegen deine Feinde und schenke den Zweimalgeborenen Reichtum, Genüsse und Gewänder, o Bester der Könige.