Mahābhārata · Adhyāya 12.14
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.14.1
अव्याहरति कौन्तेये धर्मराजे युधिष्ठिरे ।
भ्रातृणां ब्रुवतां तांस्तान्विविधान्वेदनिश्चयान् ॥ १२.१४.१ ॥
O filho de Kuntī, o rei Yudhiṣṭhira, senhor do dharma, nada disse enquanto seus irmãos expunham diversas conclusões fundadas nos Vedas.
12.14.2
महाभिजनसंपन्ना श्रीमत्यायतलोचना ।
अभ्यभाषत राजानं द्रौपदी योषितां वरा ॥ १२.१४.२ ॥
Draupadī, nascida de uma grande linhagem, radiante, de olhos longos e a melhor das mulheres, dirigiu-se ao rei.
12.14.3
आसीनमृषभं राज्ञां भ्रातृभिः परिवारितम् ।
सिंहशार्दूलसदृशैर्वारणैरिव यूथपम् ॥ १२.१४.३ ॥
O touro entre os reis estava sentado, cercado pelos irmãos, semelhantes a leões e tigres, como o chefe de uma manada de elefantes.
12.14.4
अभिमानवती नित्यं विशेषेण युधिष्ठिरे ।
लालिता सततं राज्ञा धर्माधर्मनिदर्शिनी ॥ १२.१४.४ ॥
Ela era sempre orgulhosa, especialmente com Yudhiṣṭhira, constantemente mimada pelo rei, e aquela que apontava o dharma e o adharma.
12.14.5
आमन्त्रयित्वा सुश्रोणी साम्ना परमवल्गुना ।
भर्तारमभिसंप्रेक्ष्य ततो वचनमब्रवीत् ॥ १२.१४.५ ॥
Tendo se dirigido ao marido, a de belos quadris olhou para ele e, com palavras muito doces e suaves, proferiu estas palavras.
12.14.6
इमे ते भ्रातरः पार्थ शुष्यन्ते स्तोकका इव ।
वावाश्यमानास्तिष्ठन्ति न चैनानभिनन्दसे ॥ १२.१४.६ ॥
Ó Pārtha, estes teus irmãos definham como crianças pequenas; estão de pé, lamentando-se, e tu não os acolhes.
12.14.7
नन्दयैतान्महाराज मत्तानिव महाद्विपान् ।
उपपन्नेन वाक्येन सततं दुःखभागिनः ॥ १२.१४.७ ॥
Grande rei, alegra estes que constantemente partilham o sofrimento, como se acalmam grandes elefantes enfurecidos, com palavras adequadas.
12.14.8
कथं द्वैतवने राजन्पूर्वमुक्त्वा तथा वचः ।
भ्रातॄनेतान्स्म सहिताञ्शीतवातातपार्दितान् ॥ १२.१४.८ ॥
Ó rei, como, tendo falado assim antes na floresta de Dvaita, podes olhar para estes irmãos, unidos e atormentados pelo frio, pelo vento e pelo calor?
12.14.9
वयं दुर्योधनं हत्वा मृधे भोक्ष्याम मेदिनीम् ।
संपूर्णां सर्वकामानामाहवे विजयैषिणः ॥ १२.१४.९ ॥
Tendo matado Duryodhana em batalha, nós, que buscamos a vitória, desfrutaremos a terra, plena de todos os desejos.
12.14.10
नृवीरांश्च रथान्हत्वा निहत्य च महागजान् ।
संस्तीर्य च रथैर्भूमिं ससादिभिररिंदमाः ॥ १२.१४.१० ॥
Ó vencedores de inimigos, tendo matado heróis e carros, e derrubado grandes elefantes, tendo coberto a terra com carros e cavaleiros.
12.14.11
यजेभ विविधैर्यज्ञैः समृद्धैराप्तदक्षिणैः ।
वनवासकृतं दुःखं भविष्यति सुखाय नः ॥ १२.१४.११ ॥
Realizaremos diversos sacrifícios prósperos com ricas oferendas, e o sofrimento causado pelo exílio na floresta se tornará felicidade para nós.
12.14.12
इत्येतानेवमुक्त्वा त्वं स्वयं धर्मभृतां वर ।
कथमद्य पुनर्वीर विनिहंसि मनांसि नः ॥ १२.१४.१२ ॥
Ó melhor dos guardiões do dharma, tendo tu mesmo dito isto a estes, por que, ó herói, hoje de novo despedaças os nossos corações?
12.14.13
न क्लीबो वसुधां भुङ्क्ते न क्लीबो धनमश्नुते ।
न क्लीबस्य गृहे पुत्रा मत्स्याः पङ्क इवासते ॥ १२.१४.१३ ॥
O homem sem virilidade não desfruta da terra; o homem sem virilidade não obtém riqueza. Na casa do homem sem virilidade, os filhos jazem como peixes na lama.
12.14.14
नादण्डः क्षत्रियो भाति नादण्डो भूमिमश्नुते ।
नादण्डस्य प्रजा राज्ञः सुखं विन्दन्ति भारत ॥ १२.१४.१४ ॥
Sem a vara do castigo, o kṣatriya não resplandece; sem ela, não obtém a terra. Ó Bhārata, os súditos de um rei sem a vara não encontram felicidade.
12.14.15
सदेवासुरगन्घर्वैरप्सरोभिर्विभूषितम् ।
रक्षोभिर्गुह्यकैर्नागैर्मनुष्यैश्च विभूषितम् ॥ १२.१४.१५ ॥
Adornado por deuses, asuras e gandharvas, com apsaras; adornado também por rākṣasas, guhyakas, nāgas e homens.
12.14.16
त्रिवर्गेण च संपूर्णं त्रिवर्गस्यागमेन च ।
दण्डेनाभ्याहृतं सर्वं जगद्भोगाय कल्पते ॥ १२.१४.१६ ॥
Completo com a tríade dos fins e unido ao ensino da tríade dos fins, todo o mundo, conduzido pela vara do castigo, torna-se apto ao gozo.
12.14.17
स्वायंभुवं महीपाल आगमं शृणु शाश्वतम् ।
विप्राणां विदितश्चायं तव चैव विशांपते ॥ १२.१४.१७ ॥
Ó protetor da terra, ouve esta tradição eterna de Svayambhū (Brahmā). Ó senhor do povo, ela é conhecida pelos brâmanes e também por ti.
12.14.18
अराजके हि लोकेऽस्मिन्सर्वतो विद्रुते भयात् ।
रक्षार्थमस्य लोकस्य राजानमसृजत्प्रभुः।
महाकायं महावीर्यं पालने जगतः क्षमम् ॥ १२.१४.१८ ॥
Neste mundo sem rei, disperso por todos os lados pelo medo, o senhor criou um rei para a proteção deste mundo — de grande corpo, de grande poder, capaz de sustentar o mundo.
12.14.19
अनिलाग्नियमार्काणामिन्द्रस्य वरुणस्य च ।
चन्द्रवित्तेशयोश्चैव मात्रा निर्हृत्य शाश्वतीः ॥ १२.१४.१९ ॥
Tendo extraído as essências eternas de Vāyu, Agni, Yama, do Sol, de Indra, Varuṇa, Candra e do senhor das riquezas, (o rei foi criado).
12.14.20
यस्मादेषां सुरेन्द्राणां संभवत्यंशतो नृपः ।
तस्मादभिभवत्येष सर्वभूतानि तेजसा ॥ १२.१४.२० ॥
Como o rei surge de uma porção desses senhores dos deuses, ele domina todos os seres pelo seu esplendor.
12.14.21
तपत्यादित्यवच्चैव चक्षूंषि च मनांसि च ।
च चैनं भुवि शक्नोति कश्चिदप्यभिवीक्षितुम् ॥ १२.१४.२१ ॥
Ele brilha como o sol, e ninguém na terra pode olhá-lo diretamente com os olhos ou com a mente.
12.14.22
सोऽग्निर्भवति वायुश्च सोऽर्कः सोमश्च धर्मराट् ।
स कुबेरः स वरुणः स महेन्द्रः प्रतापवान् ॥ १२.१४.२२ ॥
Ele é Agni, ele é Vāyu, ele é o Sol e Soma, o rei do dharma; ele é Kubera, ele é Varuṇa, ele é o grande Indra — o poderoso.
12.14.23
पितामहस्य देवस्य विष्णोः शर्वस्य चैव हि ।
ऋषीणां चैव सर्वेषां तस्मिंस्तेजः प्रतिष्ठितम् ॥ १२.१४.२३ ॥
O esplendor do deus avô (Brahmā), de Viṣṇu, de Śarva (Śiva) e de todos os sábios está estabelecido nele.
12.14.24
बालोऽपि नावमन्तव्यो मनुष्य इति भूमिपः ।
महती देवता ह्येषा नररूपेण तिष्ठति ॥ १२.१४.२४ ॥
Mesmo um rei criança não deve ser desprezado pensando «é apenas um homem»; pois este é uma grande divindade que habita em forma humana.
12.14.25
एकमेव दहत्यग्निर्नरं दुरुपसर्पिणम् ।
कुलं दहति राजाग्निः सपशुद्रव्यसंचयम् ॥ १२.१४.२५ ॥
O fogo queima apenas o homem que se aproxima dele de modo errado, mas o fogo de um rei queima uma família inteira, com seu gado e suas riquezas acumuladas.
12.14.26
धृतराष्ट्रकुलं दग्धं क्रोधोद्भूतेन वह्निना ।
प्रत्यक्षमेतल्लोकस्य संशयो हि न विद्यते ॥ १२.१४.२६ ॥
A família de Dhṛtarāṣṭra foi queimada pelo fogo nascido da ira; isso é evidente para o mundo, e não há dúvida disso.
12.14.27
कुलजो वृत्तसंपन्नो धार्मिकश्च महीपतिः ।
प्रजानां पालने युक्तः पूज्यते दैवतैरपि ॥ १२.१४.२७ ॥
Um rei de nobre nascimento, dotado de boa conduta, justo e dedicado à proteção de seus súditos, é honrado até pelos deuses.
12.14.28
कार्यं योऽवेक्ष्य शक्तिं च देशकालौ च तत्वतः ।
कुरुते धर्मसिद्ध्यर्थं वैश्वरूप्यं पुनः पुनः ॥ १२.१४.२८ ॥
Aquele que, tendo verdadeiramente pesado a tarefa, sua própria força, o lugar e o tempo, age repetidamente por muitos meios para realizar o dharma.
12.14.29
तस्य प्रसादे पद्मा श्रीर्विजयश्च पराक्रमे ।
मृत्युश्च वसति क्रोधे सर्वतेजोमयो हि सः ॥ १२.१४.२९ ॥
Em seu favor habitam Padmā e Śrī, em sua bravura está a vitória, e em sua ira habita a morte; pois ele é verdadeiramente feito de todo esplendor.
12.14.30
तं यस्तु द्वेष्टि संमोहात्स विनश्यति मानवः ।
तस्य ह्याशुविनाशाय राजाऽपि कुरुते मनः ॥ १२.१४.३० ॥
O homem que, por delírio, o odeia perece; e, para a sua pronta destruição, o próprio rei volta a sua mente.
12.14.31
तस्माद्धर्मं यदिष्टेषु स व्यवस्यति पार्थिवः ।
अनिष्टं चाप्यनिष्टेषु तद्धर्मं न विचालयेत् ॥ १२.१४.३१ ॥
Portanto, o dharma que o rei determina para os que lhe são queridos, e o que é desagradável para os desagradáveis, dele não deve desviar-se.
12.14.32
तस्यार्थे सर्वभूतानां गोप्तारं धर्ममात्मजम् ।
ब्रह्मतेजोमयं दण्डमसृजत्पूर्वमीश्वरः ॥ १२.१४.३२ ॥
Para ele, o Senhor criou outrora o bastão do castigo, cheio do esplendor de Brahman, protetor de todos os seres, nascido de si mesmo como dharma.
12.14.33
तस्य सर्वाणि भूतानि स्थावराणि चराणि च ।
भयाद्भोगाय कल्पन्ते धर्मान्न विचलन्ति च ॥ १२.१४.३३ ॥
Pelo temor a ele, todos os seres, imóveis e móveis, tornam-se aptos ao desfrute, e não se desviam do dharma.
12.14.34
देशकालौ च शक्तिं च कार्यं चावेक्ष्य तत्वतः ।
यथार्हतः संप्रणयेन्नरेष्वन्यायवर्तिषु ॥ १२.१४.३४ ॥
Tendo verdadeiramente considerado o lugar, o tempo, a força e o assunto, deve-se aplicar o que for apropriado aos homens que agem injustamente.
12.14.35
स राजा पुरुषो दण्डः स नेता शासिता च सः ।
वर्णानामाश्रमाणां च धर्मप्रभुरथाव्ययः ॥ १२.१४.३५ ॥
Esse rei é o homem, ele é o bastão do castigo, ele é o guia e o governante; é o senhor do dharma das castas e das etapas da vida, o imperecível.
12.14.36
दण्डः शास्ति प्रजाः सर्वा दण्ड एवाभिरक्षति ।
दण्डः सुप्तेषु जागर्ति दण्डं धर्मं विदुर्बुधाः ॥ १२.१४.३६ ॥
O castigo governa todos os súditos; só o castigo os protege. Entre os que dormem, o castigo permanece desperto; os sábios conhecem o próprio castigo como dharma.
12.14.37
सुसमीक्ष्य धृतो दण्डः सर्वा रञ्जयति प्रजाः ।
असमीक्ष्य प्रणीतस्तु विनाशयति सर्वशः ॥ १२.१४.३७ ॥
O castigo aplicado após cuidadosa consideração agrada a todos os súditos; o castigo imposto sem reflexão os destrói por completo.
12.14.38
यदि न प्रणयेद्राजा दण्डं दण्ड्येष्वतन्द्रितः ।
जले मत्स्यानिवाभक्ष्यन्दुर्बलान्बलवत्तराः ॥ १२.१४.३८ ॥
Se o rei, sem negligência, não aplicar castigo aos que o merecem, os mais fortes devorarão os mais fracos como os peixes grandes devoram os pequenos na água.
12.14.39
काकोऽद्याच्च पुरोडाशं श्वा चैवावलिहेद्धविः ।
स्वामित्वं न क्वचिच्च स्यात्प्रपद्येताधरोत्तरम् ॥ १२.१४.३९ ॥
O corvo comeria o bolo sacrificial e o cão lamberia a oblação; em lugar algum restaria senhorio, e o alto e o baixo se inverteriam.
12.14.40
सर्वो दण्डजितो लोको दुर्लभस्तु शुचिर्नरः ।
दण्डस्य हि भयात्सर्वं जगद्भोगाय कल्पते ॥ १२.१४.४० ॥
O mundo inteiro é submetido pelo castigo, e o homem puro é raro; só pelo temor do castigo todo o mundo se torna apto ao gozo.
12.14.41
देवदानवगन्धर्वा रक्षांसि पतगोरगाः ।
तेऽपि भोगाय कल्पन्ते दण्डेनैवाभिपीडिताः ॥ १२.१४.४१ ॥
Deuses, demônios, gandharvas, rākṣasas, aves e serpentes também se tornam aptos ao gozo apenas quando oprimidos pelo castigo.
12.14.42
दूष्येयुः सर्ववर्णाश्च भिद्येरन्सर्वसेतवः ।
सर्वलोकप्रकोपश्च भवेद्दण्डस्य विभ्रमात् ॥ १२.१४.४२ ॥
Pela confusão do castigo, todas as castas seriam corrompidas, todos os diques e limites se romperiam, e haveria agitação em todos os mundos.
12.14.43
यत्र श्यामो लोहिताक्षो दण्डश्चरति पापहा ।
प्रजास्तत्र न मुह्यन्ति नेता चेत्साधु पश्यति ॥ १२.१४.४३ ॥
Onde o castigo, escuro, de olhos vermelhos e destruidor do pecado, circula, os súditos não se confundem, se o líder vê bem.
12.14.44
आहुस्तस्य प्रणेतारं राजानं सत्यवादिनम् ।
समीक्ष्यकारिणं प्राज्ञं धर्मकामार्थकोविदम् ॥ १२.१४.४४ ॥
Chamam rei àquele que o conduz: o que fala a verdade, age após examinar, é sábio e perito em dharma, desejo e riqueza.
12.14.45
तं राजा प्रणयन्सम्यक्स्वर्गायाभिप्रवर्तते ।
कामात्मविषयी क्षुद्रो दण्डेनैव निहन्यते ॥ १२.१४.४५ ॥
O rei que o governa com retidão volta-se para o céu; mas o homem vil, entregue ao desejo e aos objetos dos sentidos, é morto pelo próprio castigo.
12.14.46
दण्डो हि सुमहातेजा दुर्धरश्चाकृतात्मभिः ।
धर्माद्विचलितं हन्ति नृपमेव सबान्धवम् ॥ १२.१४.४६ ॥
O castigo é de grande poder e difícil de suportar para os de alma não purificada; abate o rei que se desviou do dharma, junto com seus parentes.
12.14.47
ततो दुर्गं च राष्ट्रं च लोकं च सचराचरम् ।
अन्तरिक्षगतांश्चैव मुनीन्देवांश्च हिंसति ॥ १२.१४.४७ ॥
Então fere a fortaleza, o reino, o mundo com seus seres móveis e imóveis, e até os sábios e deuses que habitam o céu.
12.14.48
सोऽसहायेन मूढेन लुब्धेनाकृतबुद्धिना ।
अशक्यो न्यायतो नेतुं विषयांश्चैव सेवता ॥ १२.१४.४८ ॥
Quem está sem aliados, iludido, ganancioso, de intelecto não formado e entregue aos objetos dos sentidos, não pode ser conduzido com justiça.
12.14.49
शुचिना सत्यसन्धेन नीतिशास्त्रानुसारिणा ।
दण्डः प्रणेतुं शक्यो हि सुसहायेन धीमता ॥ १२.१४.४९ ॥
Somente um homem puro, fiel à sua palavra e seguidor da ciência da conduta, e um sábio com bons companheiros, pode empunhar o cetro do castigo.
12.14.50
स्वराष्ट्रे न्यायवर्ती स्याद्भृशदण्डश्च शत्रुषु ।
सुहृत्स्वजिह्मः स्निग्धेषु ब्राह्मणेषु क्षमान्वितः ॥ १२.१४.५० ॥
Que seja justo em seu próprio reino, severo no castigo contra os inimigos, reto com os amigos e dotado de paciência com os afetuosos e com os brâmanes.
12.14.51
एवंवृत्तस्य राज्ञस्तु शिलोञ्छेनापि जीवतः ।
विस्तीर्येत यशो लोके तैलबिन्दुरिवाम्भसि ॥ १२.१४.५१ ॥
A fama de um rei que se conduz assim se espalha pelo mundo como uma gota de óleo na água, mesmo que viva de colher grãos.
12.14.52
अतस्तु विपरीतस्य नृपतेरकृतात्मनः ।
संक्षिप्येन यशो लोके घृतबिन्दुरिवाम्भसि ॥ १२.१४.५२ ॥
Mas a fama de um rei que age de modo contrário, que não é senhor de si, encolhe no mundo como uma gota de manteiga clarificada na água.
12.14.53
देवदेवेन रुद्रेण ब्रह्मणा च महीपते ।
विष्णुना चैव देवेन शक्रेण च महात्मना ॥ १२.१४.५३ ॥
Ó senhor da terra, pelo deus dos deuses Rudra, por Brahmā, pelo deus Viṣṇu e pelo magnânimo Indra, isto foi estabelecido.
12.14.54
लोकपालैश्च भूतैश्च पाण्डवैश्च महात्मभिः ।
धर्माद्विचलिता राजन्धार्तराष्ट्रा निपातिताः।
अधार्मिका दुराचाराः ससैन्या विनिपातिताः ॥ १२.१४.५४ ॥
Ó rei, os filhos de Dhṛtarāṣṭra, que se desviaram do dharma, foram abatidos pelos guardiões do mundo, pelos seres e pelos magnânimos Pāṇḍavas; ímpios e de má conduta, foram totalmente destruídos com seus exércitos.
12.14.55
तान्निहत्य न दोषस्ते स्वल्पोऽपि जगतीपते ।
छलेन मायया वाऽथ क्षत्रधर्मेण वा नृप ॥ १२.१४.५५ ॥
Ao matá-los, não há em ti falta alguma, nem a menor, ó senhor da terra, seja por engano, por artifício ou pelo dever do guerreiro, ó rei.
12.14.56
मित्रता सर्वभूतेषु दानमध्ययनं तपः ।
ब्राह्मणस्यैव धर्मः स्यान्न राज्ञो राजसत्तम ॥ १२.१४.५६ ॥
A amizade para com todos os seres, a doação, o estudo e a austeridade são o dever do brâmane, não do rei, ó melhor dos reis.
12.14.57
असतां प्रतिषेधश्च सतां च परिपालनम् ।
एष राज्ञां परो धर्मः समरे चापलायनम् ॥ १२.१४.५७ ॥
Conter os maus e proteger os bons é o supremo dever dos reis, e não fugir na batalha.
12.14.58
यस्मिन्क्षमा च क्रोधश्च दानादाने भयाभये ।
निग्रहानुग्रहौ चोभौ स वै धर्मविदुच्यते ॥ १२.१४.५८ ॥
Aquele em quem estão presentes o perdão e a ira, o dar e o receber, o medo e a intrepidez, o castigo e o favor, esse é chamado conhecedor do dharma.
12.14.59
न श्रुतेन न दानेन न सांत्वेन न चेज्यया ।
त्वयेयं पृथिवी लब्धा न संकोचेन चाप्युत ॥ १२.१४.५९ ॥
Não pelo saber, nem pela doação, nem pela conciliação, nem pelo sacrifício obtiveste esta terra, nem tampouco pela hesitação.
12.14.60
यत्तद्बलममित्राणां तथा वीरसमुद्यतम् ।
हस्त्यश्वरथसंपन्नं त्रिभिरङ्गैरनुत्तमम् ॥ १२.१४.६० ॥
Aquele exército dos inimigos, preparado pelos heróis, dotado de elefantes, cavalos e carros, era insuperável em seus três membros.
12.14.61
रक्षितं द्रोणकर्णाभ्यामश्वत्थाम्ना कृपेण च ।
तत्त्वया निहतं वीर तस्माद्भुङ्क्ष्व वसुंधराम् ॥ १२.१४.६१ ॥
Aquele exército, protegido por Droṇa e Karṇa, por Aśvatthāman e por Kṛpa, tu o abateste, ó herói; portanto, desfruta da terra.
12.14.62
जम्बूद्वीपो महाराज नानाजनपदैर्युतः ।
त्वया पुरुषशार्दूल दण्डेन मृदितः प्रभो ॥ १२.१४.६२ ॥
Jambudvīpa, grande rei, dotada de muitos reinos: tu a subjugaste com o cetro, tigre entre os homens, ó senhor.
12.14.63
जम्बूद्वीपेन सदृशः क्रौञ्चद्वीपो नराधिप ।
अपरेण महामेरोर्दण्डेन मृदितस्त्वया ॥ १२.१४.६३ ॥
Krauñcadvīpa, semelhante a Jambudvīpa, situada a oeste do grande Meru: tu a subjugaste com o cetro, senhor dos homens.
12.14.64
क्रौञ्चद्वीपेन सदृशः शाकद्वीपो नराधिप ।
पूर्वेण तु महामेरोर्दण्डेन मृदितस्त्वया ॥ १२.१४.६४ ॥
Śākadvīpa, semelhante a Krauñcadvīpa, situada a leste do grande Meru: tu a subjugaste com o cetro, senhor dos homens.
12.14.65
उत्तरेण महामेरोः शाकद्वीपेन संमितः ।
भद्राश्वः पुरुषव्याघ्र दण्डेन मृदितस्त्वया ॥ १२.१४.६५ ॥
A norte do grande Meru fica Bhadrāśva, comparável a Śākadvīpa: tu a subjugaste com o cetro, tigre entre os homens.
12.14.66
द्वीपाश्च सान्तरद्वीपा नानाजनपदाश्रयाः ।
विगाह्य सागरं वीर दण्डेन मृदितास्त्वया ॥ १२.१४.६६ ॥
As ilhas e as sub-ilhas, moradas de muitos reinos: depois de penetrares no oceano, ó herói, tu as-las subjugado com o cetro.
12.14.67
एतान्यप्रतिमेयानि कृत्वा कर्माणि भारत ।
न प्रीयसे महाराज पूज्यमानो द्विजातिभिः ॥ १२.१४.६७ ॥
Tendo realizado feitos tão incomparáveis, ó descendente de Bharata, e sendo honrado pelos dvija, ó grande rei, não te alegras.
12.14.68
स त्वं भ्रातॄनिमान्दृष्ट्वा प्रतिनन्दस्व भारत ।
ऋषभानिव संमत्तान्गजेन्द्रान्गर्जितानिव ॥ १२.१४.६८ ॥
Então, ó descendente de Bharata, alegra-te ao ver estes irmãos, como alguém se alegra com touros no cio e elefantes régios a rugir.
12.14.69
अमरप्रतिमाः सर्वे शत्रुसाहाः परंतपाः ।
एकैकोऽपि सुखायैषां मम स्यादिति मे मतिः ॥ १२.१४.६९ ॥
Todos eles são semelhantes aos imortais, vencedores de inimigos e abrasadores de adversários. Minha opinião é que cada um deles bastaria para a minha felicidade.
12.14.70
किं पुनः पुरुषव्याघ्राः पतयो मे नरर्षभाः ।
समस्तानीन्द्रियाणीव शरीरस्य विचेष्टने ॥ १२.१४.७० ॥
Então quanto mais meus maridos — tigres entre os homens, touros entre os homens — são como todos os sentidos no funcionamento do corpo!
12.14.71
अनृतं नाब्रवीच्छ्वश्रूः सर्वज्ञा सर्वदर्शिनी ।
युधिष्ठिरस्त्वां पाञ्चालि सुखे धास्यत्यनुत्तमे ॥ १२.१४.७१ ॥
Minha sogra, que tudo sabe e tudo vê, nunca proferiu falsidade. Ó Pāñcālī, Yudhiṣṭhira te estabelecerá na felicidade suprema.
12.14.72
इत्वा राजसहस्राणि बहून्याशुपराक्रमः ।
तद्व्यर्थं संप्रपश्यामि मोहात्तव जनाधिप ॥ १२.१४.७२ ॥
Ó senhor dos homens, tendo abatido muitos milhares de reis, veloz em valor, vejo esse teu esforço como vão, por causa da tua ilusão.
12.14.73
येषामुन्मत्तको ज्येष्ठः सर्वे तेऽप्यनुसारिणः ।
तवोन्मादान्महाराजसोन्मादाः सर्वपाण्डवाः ॥ १२.१४.७३ ॥
Aqueles cujo mais velho é louco, todos eles também o seguem. Grande rei, pela tua loucura, todos os Pāṇḍavas também ficaram loucos.
12.14.74
यदि हि स्युरनुन्मत्ता भ्रातरस्ते नराधिप ।
बद्ध्वा त्वां नास्तिकैः सार्धं प्रशासेयुर्वसुंधराम् ॥ १२.१४.७४ ॥
Se os teus irmãos não fossem loucos, ó senhor dos homens, eles te atariam junto com os descrentes e governariam a terra.
12.14.75
कुरुते मूढ एवं हि यः श्रेयो नाधिगच्छति ।
धूपैरञ्जनयोगैश्च नस्यकर्मभिरेव च ॥ १२.१४.७५ ॥
O tolo que não alcança o bem age assim; deve ser tratado com fumigações, aplicações de colírio e tratamentos nasais.
12.14.76
उन्मत्तिरपनेतव्या तव राजन्यदृच्छया ।
भेषजैः स चिकित्स्यः स्याद्य उन्मार्गेण गच्छति ॥ १२.१४.७६ ॥
A tua loucura, ó rei, deve ser removida de algum modo; quem segue pelo caminho errado deve ser tratado com remédios.
12.14.77
साहं सर्वाधमा लोके स्त्रीणां भरतसत्तम ।
तथा विनिकृता पुत्रैर्याऽहमिच्छामि जीवितुम् ॥ १२.१४.७७ ॥
Eu, ó melhor dos Bharatas, sou a mais baixa de todas as mulheres do mundo, que, assim humilhada pelos meus filhos, ainda desejo viver.
12.14.78
धृतराष्ट्रसुता राजन्नित्यमुत्पथगामिनः ।
तादृशानां वधे दोषं नाहं पश्यामि कर्हिचित् ॥ १२.१४.७८ ॥
Os filhos de Dhṛtarāṣṭra, ó rei, são sempre trilhadores do mau caminho; na morte de tais homens nunca vejo qualquer falta.
12.14.79
इमांश्चोशनसा गीताञ्श्लोकाञ्श्रृणु नराधिप ॥ १२.१४.७९ ॥
Ouve, ó senhor dos homens, estes versos cantados por Uśanas.
12.14.80
आत्महन्ताऽर्थहन्ता च बन्धुहन्ता विषप्रदः ।
अकारणेन हन्ता च यश्च भार्यां परामृशेत् ॥ १२.१४.८० ॥
O assassino de si mesmo, o ladrão de riquezas, o assassino de parentes, o que dá veneno, o que mata sem causa e quem toca a esposa alheia—
12.14.81
निर्दोषं वधमेतेषां षण्णामप्याततायिनाम् ।
ब्रह्मा प्रोवाच भगवान्भार्गवाय महात्मने ॥ १२.१४.८१ ॥
Matar até estes seis agressores é sem culpa, disse o venerável Brahmā ao magnânimo Bhārgava.
12.14.82
ब्रह्मक्षत्रविशां राजन्सत्पथे वर्तिनामपि ।
प्रसह्यागारमागम्य हन्तारं गरदं तथा ॥ १२.१४.८२ ॥
Ó rei, quem entra à força na casa de brâmanes, kṣatriyas ou vaiśyas que trilham o caminho justo, e mata ou dá veneno, pode ser morto.
12.14.83
अभक्ष्यापेयदातारमग्निदं च निशातयेत् ।
मार्ग एष महीपानां गोब्राह्मणवधेषु च ॥ १२.१४.८३ ॥
Quem dá comida ou bebida proibidas, e o incendiário, devem ser mortos. Este é o caminho dos reis nos casos de matança de vacas e brâmanes.
12.14.84
केशग्रहे च नारीणामपि युध्येत्पितामहम् ।
ब्रह्माणं देवदेवेशं किं पुनः पापकारिणम् ॥ १२.१४.८४ ॥
Quando se agarra o cabelo de uma mulher, deve-se lutar até contra Brahmā, o avô, senhor dos senhores dos deuses—quanto mais contra um malfeitor.
12.14.85
गोब्राह्मणार्थे व्यसने च राज्ञां राष्ट्रोपमर्दे स्वशरीरहेतोः ।
स्त्रीणां च विक्रुष्टरुतानि श्रुत्वा विप्रोऽपि युध्येत महाप्रभावः ॥ १२.१४.८५ ॥
Pelo bem das vacas e dos brâmanes, na desgraça dos reis, na ruína do reino, por causa do próprio corpo, e ao ouvir os gritos das mulheres, até um brâmane de grande poder deve lutar.
12.14.86
धर्माद्विचलितं विप्रं निहन्यादाततायिनम् ।
तस्यान्यत्र वधं विद्वान्मनसाऽपि न चिन्तयेत् ॥ १२.१४.८६ ॥
Um brâmane que se afastou do dharma e é agressor pode ser morto. O sábio não deve sequer pensar, em sua mente, em outro meio senão matá-lo.
12.14.87
गोब्राह्मणवधे वृत्तं मन्त्रत्राणार्थमेव च ।
निहन्यात्क्षत्रियो विप्रं स्वकुटुम्बस्य चाप्तये ॥ १२.१४.८७ ॥
Diante do assassinato de vacas e brâmanes, para proteger os mantras e pelo bem da própria família, um kṣatriya pode até matar um brâmane.
12.14.88
तस्करेण नृशंसेन धर्मात्प्रचलितेन च ।
क्षत्रबन्धुः परं शक्त्या युध्येद्विप्रेण संयुगे ॥ १२.१४.८८ ॥
Um irmão kṣatriya, em combate, deve lutar com toda a sua força contra um brâmane ladrão, cruel e afastado do dharma.
12.14.89
आततायिनमायान्तमपि वेदान्तपारगम् ।
जिघांसन्तं जिघांसीयान्न तेन भ्रूणहा भवेत् ॥ १२.१४.८९ ॥
Mesmo um agressor perito nos Vedas que se aproxima com intenção de matar pode ser morto por quem deseja matá-lo; ao fazê-lo, não se torna um assassino de embrião.
12.14.90
ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रो वाऽप्यन्त्यजोपि वा ।
न हन्याद्ब्राह्मणं शान्तं तृणेनापि कदाचन ॥ १२.१४.९० ॥
Seja brâmane, kṣatriya, vaiśya, śūdra ou mesmo um intocável, nunca deve matar um brâmane pacífico, nem mesmo com um talo de grama.
12.14.91
ब्राह्मणायावगुर्याद्यः स्पृष्ट्वा गुरुतरं महत् ।
वर्षाणां त्रिशतं पापः प्रतिष्ठां नाधिगच्छति ॥ १२.१४.९१ ॥
Quem agride um brâmane e, tocando-o, comete um pecado grave e enorme, esse pecador não alcança um lugar firme por trezentos anos.
12.14.92
सहस्राणि च वर्षाणि निहत्य नरके पतेत् ।
तस्मान्नैवावगुर्याद्धि नैव शस्त्रं निपातयेत् ॥ १२.१४.९२ ॥
Ao matar um brâmane, cai no inferno por milhares de anos. Por isso não se deve atacá-lo, nem golpeá-lo com uma arma.
12.14.93
शोणितं यावतः पांसून्गृह्णातीति हि धारणा ।
तावतीः स समाः पापो नरके परिवर्तते ॥ १२.१४.९३ ॥
Afirma-se que, tantos anos quantos grãos de poeira o sangue levanta, tantos anos o pecador gira no inferno.
12.14.94
त्वगस्थिभेदं विप्रस्य यः कुर्यात्कारयेत वा ।
ब्रह्महा स तु विज्ञेयः प्रायश्चित्ती नराधमः ॥ १२.१४.९४ ॥
Quem quebra a pele e os ossos de um brâmane, ou manda fazê-lo, deve ser reconhecido como assassino de brâmane; esse mais vil dos homens deve fazer expiação.
12.14.95
श्रोत्रियं ब्राह्मणं हत्वा तथाऽऽत्रेयीं च ब्राह्मणीम् ।
चतुर्विशतिवर्षाणि चरेद्ब्रह्महणो व्रतम् ॥ १२.१४.९५ ॥
Ao matar um brâmane versado nos Vedas, e igualmente uma brâmane da linhagem de Atri, o matador de brâmanes deve observar o voto por vinte e quatro anos.
12.14.96
द्विगुणां ब्रह्महत्येयं सर्वैः प्रोक्ता महर्षिभिः ।
प्रायश्चित्तमकुर्वाणं कृताङ्कं विप्रवासयेत् ॥ १२.१४.९६ ॥
Todos os grandes sábios declararam que o pecado de matar um brâmane é o dobro. Quem não realizar a expiação deve ser marcado e banido da comunidade brâmane.
12.14.97
ब्राह्मणं क्षत्रियं वैश्यं शूद्रं वा घातयेन्नृपः ।
ब्रह्मघ्नं तस्करं चैव माभूदेवं चरिष्यति ॥ १२.१४.९७ ॥
Que o rei mande matar um brâmane, um kṣatriya, um vaiśya ou um śūdra, e também o assassino de um brâmane e o ladrão, para que tal conduta não volte a acontecer.
12.14.98
छित्त्वा हस्तौ च पादौ च नासिकोष्ठौ च भूपतिः ।
ब्रह्मघ्नं चोत्तमं पापं नेत्रोद्धारेण योजयेत् ॥ १२.१४.९८ ॥
Depois de cortar as mãos e os pés, o nariz e os lábios, o rei deve submeter o maior pecador, o assassino de um brâmane, ao arrancamento dos olhos.
12.14.99
शूद्रस्यैव स्मृतो दण्डस्तद्वद्राजन्यवैश्ययोः ।
प्रायश्चित्तमकुर्वाणं ब्राह्मणं तु प्रवासयेत् ॥ १२.१४.९९ ॥
O castigo prescrito para um śūdra vale igualmente para um kṣatriya e um vaiśya; mas o brâmane que não realizar a expiação deve ser banido.
12.14.100
क्षत्रियं वैश्यशूद्रौ च शस्त्रेणैव च घातयेत् ।
ब्रह्मघ्नान्ब्राह्मणात्राजा कृताङ्कान्विप्रवासयेत् ॥ १२.१४.१०० ॥
O rei deve mandar matar com arma um kṣatriya, um vaiśya e um śūdra; e deve banir do meio dos brâmanes os assassinos de brâmanes e os marcados.
12.14.101
विकलेन्द्रियांस्त्रिवर्णांश्च चण्डालैः सह वासयेत् ।
तैश्च यः संपिबेत्कश्चित्स पिबन्ब्रह्महा भवेत् ॥ १२.१४.१०१ ॥
Os de sentidos defeituosos e os três estamentos superiores devem ser postos a viver junto com os caṇḍālas; quem beber com eles torna-se assassino de um brâmane pelo simples ato de beber.
12.14.102
प्रेतानां न च देयानि पिण्डदानानि केनचित् ॥ १२.१४.१०२ ॥
Ninguém deve oferecer bolas de arroz aos mortos.
12.14.103
कृष्णवर्णा विरूपा च निर्णीता लम्बमूर्धजा ।
दुनोत्यदृष्ट्वा कर्तारं ब्रह्महत्येति तां विदुः ॥ १२.१४.१०३ ॥
De cor escura, disforme e de cabelos longos, aquela que é assim determinada atormenta sem ver o autor; chamam-na brahmahatyā.
12.14.104
ब्रह्मघ्नेन पिबन्तश्च विप्रा देशाः पुराणि च ।
अचिरादेव पीड्यन्ते दुर्भिक्षव्याधितस्करैः ॥ १२.१४.१०४ ॥
Os brâmanes que bebem com um assassino de brâmanes, e as terras e cidades, logo são afligidos pela fome, pela doença e pelos ladrões.
12.14.105
ब्राह्मणं पापकर्माणं विप्राणामाततायिनम् ।
क्षत्रियं वैश्यशूद्रौ च नेत्रोद्धारेण योजयेत् ॥ १२.१४.१०५ ॥
Deve-se aplicar o castigo de arrancar os olhos a um brâmane pecador, a um agressor de brâmanes, a um kṣatriya, a um vaiśya e a um śūdra.
12.14.106
दुर्बलानां बलं राजा बलिनो ये च साधवः ।
बलिनां दुर्बलानां च पापानां मृत्त्युरिष्यते ॥ १२.१४.१०६ ॥
O rei é a força dos fracos, e também os justos que são fortes. Para os fortes, os fracos e os pecadores, a morte está determinada.
12.14.107
सदोषमपि यो हन्यादश्राव्य जगतीपते ।
दुर्बलं बलवन्तं वा स पराजयमर्हति ॥ १२.१४.१०७ ॥
Ó senhor da terra, quem mata mesmo um culpado sem o ouvir, seja fraco ou forte, merece a derrota.
12.14.108
राजाज्ञां प्राड्विवाकं च नेच्छेद्यच्चापि निष्पतेत् ।
साक्षिणं साधुवाक्यं च जितं तमपि निर्दिशेत् ॥ १२.१४.१०८ ॥
Não se deve desejar a ordem do rei nem um juiz, nem quem não é imparcial; uma testemunha e a palavra verdadeira, e o vencido deve ser apontado como culpado.
12.14.109
बन्धनान्निष्पतेद्यच्च प्रतिभूर्न ददाति च ।
कुलजश्च धनाढ्यश्च स पराजयमर्हति ॥ १२.१४.१०९ ॥
Quem escapa dos grilhões, não dá um fiador, e é de boa linhagem e rico — esse merece a derrota.
12.14.110
राजाज्ञया समाहूतो यो न गच्छेत्सभां नरः ।
बलवन्तमुपाश्रित्य सायुधः स पराजितः ॥ १२.१४.११० ॥
O homem convocado por ordem do rei que não vai à assembleia, busca abrigo com um poderoso e permanece armado — esse está derrotado.
12.14.111
तं दण्डेन विनिर्जित्य महासाहसिकं नरम् ।
वियुक्तदेहसर्वस्वं परलोकं विसर्जयेत् ॥ १२.१४.१११ ॥
Tendo vencido pelo castigo aquele grande transgressor, deve-se enviá-lo, privado do corpo e de todos os bens, ao outro mundo.
12.14.112
मृतस्यापि न देयानि पिण्डदानानि केनचित् ।
दत्त्वा दण्डं प्रयच्छेत मध्यमं पूर्वसाहयम् ॥ १२.१४.११२ ॥
Nem mesmo para o morto devem ser dadas, por ninguém, as oferendas de bolas de arroz. Tendo dado a pena, deve-se pagar uma quantia média, conforme a ajuda anterior.
12.14.113
कुलस्त्रीव्यभिचारं च राष्ट्रस्य च विमर्दनम् ।
ब्रह्महत्यां च चौर्यं च राजद्रोहं च पञ्चमम् ॥ १२.१४.११३ ॥
O adultério com uma mulher de boa família, a ruína do reino, o assassinato de um brâmane, o roubo e a traição ao rei — este é o quinto.
12.14.114
युद्धादन्यत्र हिंसायां सुरापस्य च कीर्तने ।
महान्तं गुरुतल्पे च मित्रद्रोहे च पातकम् ॥ १२.१४.११४ ॥
A violência fora da batalha, louvar quem bebe licor, deitar-se com a esposa do mestre e trair um amigo — estes são grandes pecados.
12.14.115
न कथंचिदुपेक्षेत महासाहसिकं नरम् ।
सर्वस्वमपहृत्याशु ततः प्राणैर्वियोजयेत् ॥ १२.१४.११५ ॥
Nunca se deve negligenciar um homem grande praticante de violência; tendo-lhe tirado rapidamente todos os bens, deve-se então tirar-lhe a vida.
12.14.116
त्रिषु वर्णेषु यो दण्डः प्रणीतो ब्रह्मणा पुरा ।
महासाहसिकं विप्रं कृताङ्कं विप्रवासयेत् ॥ १२.१४.११६ ॥
O castigo que Brahmā prescreveu outrora para os três varṇas: um brâmane grande praticante de violência, marcado, deve ser banido.
12.14.117
साहस्रो वा भवेद्दण्डः काञ्चनो देहनिष्क्रिया ।
चतुर्णामपि वर्णानामेवमाहोशना कविः ॥ १२.१४.११७ ॥
Que a pena seja uma multa de mil, ou uma multa em ouro, ou um castigo corporal; assim declarou o sábio Uśanas para os quatro varṇas.
12.14.118
नारीणां बालवृद्धानां गोपतेश्च महामतिः ।
पापानां दुर्विनीतानां प्राणान्तं च बृहस्पतिः।
दण्डमाह महाभाग सर्वेषामाततायिनाम् ॥ १२.१४.११८ ॥
Para as mulheres, as crianças e os idosos, e para o senhor das vacas (o rei), e para os pecadores e os mal-educados, o grande sábio Bṛhaspati declarou a pena capital; ó tu de grande fortuna, para todos os agressores ele declarou este mesmo castigo.
12.14.119
सर्वेषां पापबुद्धीनां पापकर्मैव क्वुर्वताम् ।
धृतराष्ट्रस्य पुत्राणां दण्डो निर्दोष इष्यते।
सौबलस्य च दुर्बुद्धेः कर्णस्य च दुरात्मनः ॥ १२.१४.११९ ॥
Para todos os que têm más intenções e praticam más ações, deseja-se um castigo irrepreensível; assim é para os filhos de Dhṛtarāṣṭra, e igualmente para o filho de Subala de má mente (Śakuni) e para Karṇa de alma perversa.
12.14.120
पश्यतां चैव शूराणां याऽहं द्यूते सभां तदा ।
रजस्वला समानीता भवतां पश्यतां नृप।
वाससैकेन संवीता तव दोषेण भूपते ॥ १२.१४.१२० ॥
Enquanto os heróis olhavam, fui então trazida à assembleia do jogo de dados, em estado de impureza menstrual, ó rei; enquanto todos vós olháveis, coberta com uma única veste, por tua culpa, ó senhor da terra.
12.14.121
माभूद्धर्मविलोपस्ते धृतराष्ट्रकुलक्षयात् ।
क्रोधाग्निना तु दग्धं च सपशुद्रव्यसंचयम् ॥ १२.१४.१२१ ॥
Que o teu dharma não seja destruído pela aniquilação da família de Dhṛtarāṣṭra; pelo fogo da ira foi queimado, com seu gado e seu acúmulo de riqueza.
12.14.122
साऽहमेवंविधं दुःखं संप्राप्ता तव हेतुना ।
आदित्यस्य प्रसादेन न च प्राणैर्वियोजिता ॥ १२.१४.१२२ ॥
Eu, por tua causa, sofri tal dor; mas pela graça do Sol não fui separada do meu sopro vital.
12.14.123
रक्षिता देवदेवेन जगतः कालहेतुना ।
दिवाकरेण देवेन विवस्त्रा न कृता तदा ॥ १२.१४.१२३ ॥
Fui protegida pelo deus dos deuses, o Sol, causa do tempo do mundo; então não fui despojada de minhas vestes.
12.14.124
एतेषां यतमानानां न मेऽद्य वचनं मृषा ।
त्वं तु सर्वां महीं त्यक्त्वा कुरुषे स्वयमापदम् ॥ १२.१४.१२४ ॥
Quanto a estes que se esforçam, a minha palavra de hoje não é falsa; mas tu, abandonando toda a terra, atrais esta desgraça sobre ti mesmo.
12.14.125
यथाऽऽस्तां संमतौ राज्ञां पृथिव्यां राजसत्तम् ।
मांधाता चाम्बरीषश्च तथा राजन्विराजसे ॥ १२.१४.१२५ ॥
Assim como Māndhātṛ e Ambarīṣa estiveram de acordo com os reis da terra, ó melhor dos reis, assim tu resplandecerás, ó rei.
12.14.126
प्रशाधि पृथिवीं देवीं प्रजा धर्मेण पालयन् ।
सपर्वतवनद्वीपां मा राजन्विमना भव ॥ १२.१४.१२६ ॥
Governa esta terra divina, com as suas montanhas, florestas e ilhas, protegendo os teus súbditos com dharma; não fiques abatido, ó rei.
12.14.127
यजस्व विविधैर्यज्ञैर्युध्यस्वारीन्प्रयच्छ च ।
धनानि भोगान्वासांसि द्विजातिभ्यो नृपोत्तम ॥ १२.१४.१२७ ॥
Realiza sacrifícios de muitos tipos, combate os teus inimigos e dá riquezas, prazeres e vestes aos duas-vezes-nascidos, ó melhor dos reis.