மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.14
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.14.1
अव्याहरति कौन्तेये धर्मराजे युधिष्ठिरे ।
भ्रातृणां ब्रुवतां तांस्तान्विविधान्वेदनिश्चयान् ॥ १२.१४.१ ॥
குந்தியின் மகனாகிய தர்மராஜன் யுதிஷ்டிரர் பேசவில்லை; அவருடைய சகோதரர்கள் வேதநிச்சயங்கள் பலவற்றைக் கூறிக்கொண்டிருந்தனர்.
12.14.2
महाभिजनसंपन्ना श्रीमत्यायतलोचना ।
अभ्यभाषत राजानं द्रौपदी योषितां वरा ॥ १२.१४.२ ॥
உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தவளும், ஒளிபொருந்தியவளும், நீண்ட கண்களை உடையவளுமான பெண்களில் சிறந்த திரௌபதி அரசரிடம் பேசினாள்.
12.14.3
आसीनमृषभं राज्ञां भ्रातृभिः परिवारितम् ।
सिंहशार्दूलसदृशैर्वारणैरिव यूथपम् ॥ १२.१४.३ ॥
அரசர்களில் சிறந்தவர் அமர்ந்திருந்தார்; சிங்கங்களையும் புலிகளையும் ஒத்த சகோதரர்களால் சூழப்பட்டிருந்தார், யானைக் கூட்டத்தின் தலைவனைப் போல.
12.14.4
अभिमानवती नित्यं विशेषेण युधिष्ठिरे ।
लालिता सततं राज्ञा धर्माधर्मनिदर्शिनी ॥ १२.१४.४ ॥
அவள் எப்போதும், குறிப்பாக யுதிஷ்டிரரிடம் பெருமிதம் கொண்டவள்; அரசரால் எப்போதும் அன்பு காட்டப்பட்டவள்; தர்மத்தையும் அதர்மத்தையும் சுட்டிக்காட்டுபவள்.
12.14.5
आमन्त्रयित्वा सुश्रोणी साम्ना परमवल्गुना ।
भर्तारमभिसंप्रेक्ष्य ततो वचनमब्रवीत् ॥ १२.१४.५ ॥
அழகிய இடையுடையவள் கணவரை அழைத்து, மிக இனிய மென்மையான சொற்களால் அவரை நோக்கி, பின்னர் இந்தச் சொற்களைக் கூறினாள்.
12.14.6
इमे ते भ्रातरः पार्थ शुष्यन्ते स्तोकका इव ।
वावाश्यमानास्तिष्ठन्ति न चैनानभिनन्दसे ॥ १२.१४.६ ॥
பிருதையின் மகனே, உன் இந்தச் சகோதரர்கள் சிறு குழந்தைகளைப் போல வாடுகின்றனர்; தவிப்புடன் நிற்கின்றனர்; நீயோ இவர்களை வரவேற்கவில்லை.
12.14.7
नन्दयैतान्महाराज मत्तानिव महाद्विपान् ।
उपपन्नेन वाक्येन सततं दुःखभागिनः ॥ १२.१४.७ ॥
மகாராஜனே, மதம் கொண்ட பெரிய யானைகளைப் போல, எப்போதும் துன்பத்தை அனுபவிக்கும் இவர்களை தகுந்த சொற்களால் மகிழ்விப்பீராக.
12.14.8
कथं द्वैतवने राजन्पूर्वमुक्त्वा तथा वचः ।
भ्रातॄनेतान्स्म सहिताञ्शीतवातातपार्दितान् ॥ १२.१४.८ ॥
அரசே, துவைத வனத்தில் முன்பு அவ்வாறு சொன்னபின், குளிர், காற்று, வெயிலால் வருந்தும் இந்த ஒன்றுபட்ட சகோதரர்களை இப்போது எப்படி?
12.14.9
वयं दुर्योधनं हत्वा मृधे भोक्ष्याम मेदिनीम् ।
संपूर्णां सर्वकामानामाहवे विजयैषिणः ॥ १२.१४.९ ॥
போரில் துரியோதனனைக் கொன்று, வெற்றியை விரும்பும் நாம் எல்லா ஆசைகளும் நிறைந்த பூமியை அனுபவிப்போம்.
12.14.10
नृवीरांश्च रथान्हत्वा निहत्य च महागजान् ।
संस्तीर्य च रथैर्भूमिं ससादिभिररिंदमाः ॥ १२.१४.१० ॥
எதிரிகளை அடக்குபவர்களே, வீர வீரர்களையும் தேர்களையும் கொன்று, பெரிய யானைகளை வீழ்த்தி, தேர்களாலும் குதிரை வீரர்களாலும் நிலத்தை நிரப்பி.
12.14.11
यजेभ विविधैर्यज्ञैः समृद्धैराप्तदक्षिणैः ।
वनवासकृतं दुःखं भविष्यति सुखाय नः ॥ १२.१४.११ ॥
பல்வேறு செழிப்பான யாகங்களை நிறைவான தட்சிணைகளுடன் நடத்துவோம்; வனவாசத்தால் வந்த துன்பம் நமக்கு இன்பமாகும்.
12.14.12
इत्येतानेवमुक्त्वा त्वं स्वयं धर्मभृतां वर ।
कथमद्य पुनर्वीर विनिहंसि मनांसि नः ॥ १२.१४.१२ ॥
தர்மம் தாங்குவோரில் சிறந்தவரே, நீரே இவ்வாறு சொல்லிவிட்டு, வீரனே, இன்று மீண்டும் எங்கள் மனங்களை ஏன் நொறுக்குகிறீர்?
12.14.13
न क्लीबो वसुधां भुङ्क्ते न क्लीबो धनमश्नुते ।
न क्लीबस्य गृहे पुत्रा मत्स्याः पङ्क इवासते ॥ १२.१४.१३ ॥
ஆண்மையற்றவன் பூமியை அனுபவிப்பதில்லை; ஆண்மையற்றவன் செல்வத்தை அடைவதில்லை. ஆண்மையற்றவனின் வீட்டில் மகன்கள் சேற்றில் மீன்கள் போல் கிடக்கிறார்கள்.
12.14.14
नादण्डः क्षत्रियो भाति नादण्डो भूमिमश्नुते ।
नादण्डस्य प्रजा राज्ञः सुखं विन्दन्ति भारत ॥ १२.१४.१४ ॥
தண்டனை இல்லாத க்ஷத்திரியன் சிறப்பதில்லை; தண்டனை இல்லாதவன் பூமியை அடைவதில்லை. ஹே பாரதா, தண்டனை இல்லாத அரசனின் குடிமக்கள் இன்பத்தை அடைவதில்லை.
12.14.15
सदेवासुरगन्घर्वैरप्सरोभिर्विभूषितम् ।
रक्षोभिर्गुह्यकैर्नागैर्मनुष्यैश्च विभूषितम् ॥ १२.१४.१५ ॥
தேவர்கள், அசுரர்கள், கந்தர்வர்கள், அப்சரஸ்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டது; ராட்சசர்கள், குஹ்யகர்கள், நாகர்கள், மனிதர்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டது.
12.14.16
त्रिवर्गेण च संपूर्णं त्रिवर्गस्यागमेन च ।
दण्डेनाभ्याहृतं सर्वं जगद्भोगाय कल्पते ॥ १२.१४.१६ ॥
திரிவர்க்கத்தால் நிறைந்தது; திரிவர்க்கத்தின் சாஸ்திரத்தால் நிறைந்தது. தண்டனையால் நடத்தப்படும் இவ்வுலகம் அனுபவிப்பதற்குத் தகுதியுடையதாகிறது.
12.14.17
स्वायंभुवं महीपाल आगमं शृणु शाश्वतम् ।
विप्राणां विदितश्चायं तव चैव विशांपते ॥ १२.१४.१७ ॥
ஹே மஹீபாலா, சுயம்புவின் (பிரம்மாவின்) இந்த நித்திய ஆகமத்தைக் கேள். ஹே விசாம்பதி, இது பிராமணர்களிடையே அறியப்பட்டதும் உனக்கும் தெரிந்ததுமாகும்.
12.14.18
अराजके हि लोकेऽस्मिन्सर्वतो विद्रुते भयात् ।
रक्षार्थमस्य लोकस्य राजानमसृजत्प्रभुः।
महाकायं महावीर्यं पालने जगतः क्षमम् ॥ १२.१४.१८ ॥
அரசன் இல்லாத இந்த உலகில், பயத்தால் எல்லாப் பக்கங்களிலும் சிதறுண்டபோது, இந்த உலகத்தைக் காக்க, பிரபு பெரிய உடலும் பெரும் வீரியமும் உடையவனும் உலகைக் காக்கத் தகுதியுடையவனுமான ஓர் அரசனைப் படைத்தார்.
12.14.19
अनिलाग्नियमार्काणामिन्द्रस्य वरुणस्य च ।
चन्द्रवित्तेशयोश्चैव मात्रा निर्हृत्य शाश्वतीः ॥ १२.१४.१९ ॥
வாயு, அக்னி, யமன், சூரியன், இந்திரன், வருணன், சந்திரன் மற்றும் குபேரன் ஆகியோரின் நிலையான அம்சங்களை எடுத்தே (அரசன் படைக்கப்பட்டான்).
12.14.20
यस्मादेषां सुरेन्द्राणां संभवत्यंशतो नृपः ।
तस्मादभिभवत्येष सर्वभूतानि तेजसा ॥ १२.१४.२० ॥
இந்த தேவேந்திரர்களின் அம்சத்திலிருந்து அரசன் தோன்றுவதால், அவன் தன் தேஜஸால் எல்லா உயிர்களையும் வெல்கிறான்.
12.14.21
तपत्यादित्यवच्चैव चक्षूंषि च मनांसि च ।
च चैनं भुवि शक्नोति कश्चिदप्यभिवीक्षितुम् ॥ १२.१४.२१ ॥
அவன் சூரியனைப் போல் ஒளிர்கிறான்; பூமியில் எவரும் கண்களாலும் மனத்தாலும் அவனை நேராகப் பார்க்க இயலாது.
12.14.22
सोऽग्निर्भवति वायुश्च सोऽर्कः सोमश्च धर्मराट् ।
स कुबेरः स वरुणः स महेन्द्रः प्रतापवान् ॥ १२.१४.२२ ॥
அவனே அக்னி, அவனே வாயு, அவனே சூரியன், சோமன், தர்மராஜன்; அவனே குபேரன், வருணன், பெரும் இந்திரன் — பராக்கிரமமுள்ளவன்.
12.14.23
पितामहस्य देवस्य विष्णोः शर्वस्य चैव हि ।
ऋषीणां चैव सर्वेषां तस्मिंस्तेजः प्रतिष्ठितम् ॥ १२.१४.२३ ॥
பிதாமகன் (பிரம்மா) தேவன், விஷ்ணு, சர்வன் (சிவன்) மற்றும் எல்லா ரிஷிகளின் தேஜஸும் அவனிலேயே நிலைபெற்றுள்ளது.
12.14.24
बालोऽपि नावमन्तव्यो मनुष्य इति भूमिपः ।
महती देवता ह्येषा नररूपेण तिष्ठति ॥ १२.१४.२४ ॥
அரசன் சிறுவனாக இருந்தாலும், 'இவன் ஒரு மனிதன்' என்று இகழ்ச்சியாக நினைக்கக்கூடாது; ஏனெனில் இவர் மனித வடிவில் நிற்கும் மகத்தான தெய்வம்.
12.14.25
एकमेव दहत्यग्निर्नरं दुरुपसर्पिणम् ।
कुलं दहति राजाग्निः सपशुद्रव्यसंचयम् ॥ १२.१४.२५ ॥
நெருப்பு தவறாக அதை அணுகும் ஒரே மனிதனையே எரிக்கிறது; ஆனால் அரசனின் நெருப்பு குலத்தையே, அதன் கால்நடைகளும் சேமித்த செல்வமும் உட்பட, எரித்துவிடுகிறது.
12.14.26
धृतराष्ट्रकुलं दग्धं क्रोधोद्भूतेन वह्निना ।
प्रत्यक्षमेतल्लोकस्य संशयो हि न विद्यते ॥ १२.१४.२६ ॥
கோபத்தால் எழுந்த நெருப்பால் திருதராஷ்டிரனின் குலம் எரிந்துவிட்டது. இது உலகுக்கு வெளிப்படையாகத் தெரிகிறது; இதில் ஐயமே இல்லை.
12.14.27
कुलजो वृत्तसंपन्नो धार्मिकश्च महीपतिः ।
प्रजानां पालने युक्तः पूज्यते दैवतैरपि ॥ १२.१४.२७ ॥
உயர்குலத்தில் பிறந்து, நற்நடத்தை நிறைந்து, தர்மம் நிறைந்து, குடிமக்களைக் காப்பதில் ஈடுபட்ட அரசனை தேவர்களும் போற்றுகின்றனர்.
12.14.28
कार्यं योऽवेक्ष्य शक्तिं च देशकालौ च तत्वतः ।
कुरुते धर्मसिद्ध्यर्थं वैश्वरूप्यं पुनः पुनः ॥ १२.१४.२८ ॥
செயலையும், தன் வலிமையையும், இடத்தையும் காலத்தையும் உண்மையாக ஆராய்ந்து, தர்மத்தின் நிறைவுக்காக பல வகை உபாயங்களை மீண்டும் மீண்டும் செய்பவன்.
12.14.29
तस्य प्रसादे पद्मा श्रीर्विजयश्च पराक्रमे ।
मृत्युश्च वसति क्रोधे सर्वतेजोमयो हि सः ॥ १२.१४.२९ ॥
அவனுடைய அருளில் பத்மையும் ஸ்ரீயும் வசிக்கின்றனர்; அவனுடைய வீரத்தில் வெற்றி உள்ளது; அவனுடைய கோபத்தில் மரணம் குடியிருக்கிறது; அவன் உண்மையில் எல்லா தேஜஸாலும் நிறைந்தவன்.
12.14.30
तं यस्तु द्वेष्टि संमोहात्स विनश्यति मानवः ।
तस्य ह्याशुविनाशाय राजाऽपि कुरुते मनः ॥ १२.१४.३० ॥
மயக்கத்தால் எவன் அவனை வெறுக்கிறானோ, அந்த மனிதன் அழிந்துபோகிறான்; அவனுடைய விரைவான அழிவுக்காக அரசனும் மனதைத் தீர்மானிக்கிறான்.
12.14.31
तस्माद्धर्मं यदिष्टेषु स व्यवस्यति पार्थिवः ।
अनिष्टं चाप्यनिष्टेषु तद्धर्मं न विचालयेत् ॥ १२.१४.३१ ॥
ஆகையால் அரசன் பிரியமானவர்களிடம் எதை தர்மமாக நிர்ணயிக்கிறானோ, அப்பிரியமற்றவர்களிடம் எது அப்பிரியமோ, அந்த தர்மத்திலிருந்து அவன் விலகக் கூடாது.
12.14.32
तस्यार्थे सर्वभूतानां गोप्तारं धर्ममात्मजम् ।
ब्रह्मतेजोमयं दण्डमसृजत्पूर्वमीश्वरः ॥ १२.१४.३२ ॥
அவனுக்காக, எல்லா உயிர்களையும் காக்கும் தர்மத்தை, தன்னிலிருந்து தோன்றியதை, இறைவன் முன்பு பிரம்ம தேஜஸால் நிறைந்த தண்டமாகப் படைத்தான்.
12.14.33
तस्य सर्वाणि भूतानि स्थावराणि चराणि च ।
भयाद्भोगाय कल्पन्ते धर्मान्न विचलन्ति च ॥ १२.१४.३३ ॥
அதன் பயத்தினால், அசையாத மற்றும் அசையும் எல்லா உயிர்களும் அனுபவிக்கத் தகுதி பெறுகின்றன; அவை தர்மத்திலிருந்து விலகுவதும் இல்லை.
12.14.34
देशकालौ च शक्तिं च कार्यं चावेक्ष्य तत्वतः ।
यथार्हतः संप्रणयेन्नरेष्वन्यायवर्तिषु ॥ १२.१४.३४ ॥
இடம், காலம், வலிமை, செயல் ஆகியவற்றை உண்மையாக ஆராய்ந்து, அநியாயம் செய்யும் மனிதர்கள் மீது தகுந்தவாறு தண்டனையை செலுத்த வேண்டும்.
12.14.35
स राजा पुरुषो दण्डः स नेता शासिता च सः ।
वर्णानामाश्रमाणां च धर्मप्रभुरथाव्ययः ॥ १२.१४.३५ ॥
அந்த அரசனே புருஷன், அவனே தண்டம், அவனே தலைவனும் ஆட்சியாளனும்; வர்ணங்களுக்கும் ஆசிரமங்களுக்கும் அவன் தர்மத்தின் அதிபதி, அழியாதவன்.
12.14.36
दण्डः शास्ति प्रजाः सर्वा दण्ड एवाभिरक्षति ।
दण्डः सुप्तेषु जागर्ति दण्डं धर्मं विदुर्बुधाः ॥ १२.१४.३६ ॥
தண்டமே எல்லா குடிமக்களையும் ஆளுகிறது; தண்டமே அவர்களைப் பாதுகாக்கிறது. உறங்குவோரிடையே தண்டம் விழித்திருக்கிறது; அறிவுடையோர் தண்டத்தையே தர்மமென்று அறிவர்.
12.14.37
सुसमीक्ष्य धृतो दण्डः सर्वा रञ्जयति प्रजाः ।
असमीक्ष्य प्रणीतस्तु विनाशयति सर्वशः ॥ १२.१४.३७ ॥
நன்கு ஆராய்ந்து செலுத்தப்படும் தண்டனை எல்லா குடிமக்களையும் மகிழ்விக்கும்; ஆராயாமல் விதிக்கப்படும் தண்டனை முழுவதுமாக அழிக்கும்.
12.14.38
यदि न प्रणयेद्राजा दण्डं दण्ड्येष्वतन्द्रितः ।
जले मत्स्यानिवाभक्ष्यन्दुर्बलान्बलवत्तराः ॥ १२.१४.३८ ॥
அரசன் சோம்பல் இன்றித் தண்டனைக்குரியவர்கள் மீது தண்டனையைச் செலுத்தாவிட்டால், நீரில் பெரிய மீன்கள் சிறிய மீன்களை விழுங்குவது போல வலியவர்கள் வலிமையற்றவர்களை விழுங்குவார்கள்.
12.14.39
काकोऽद्याच्च पुरोडाशं श्वा चैवावलिहेद्धविः ।
स्वामित्वं न क्वचिच्च स्यात्प्रपद्येताधरोत्तरम् ॥ १२.१४.३९ ॥
காக்கை புரோடாசத்தை உண்ணும், நாய் ஹவிஸை நக்கும்; எங்கும் உரிமை இல்லாமல் போகும், மேல் கீழாகும்.
12.14.40
सर्वो दण्डजितो लोको दुर्लभस्तु शुचिर्नरः ।
दण्डस्य हि भयात्सर्वं जगद्भोगाय कल्पते ॥ १२.१४.४० ॥
உலகம் முழுவதும் தண்டனையால் அடக்கப்படுகிறது; தூய மனிதன் அரிது. தண்டனையின் அச்சத்தினாலேயே முழு உலகமும் இன்பம் அனுபவிக்கத் தகுதி பெறுகிறது.
12.14.41
देवदानवगन्धर्वा रक्षांसि पतगोरगाः ।
तेऽपि भोगाय कल्पन्ते दण्डेनैवाभिपीडिताः ॥ १२.१४.४१ ॥
தேவர்களும், தானவர்களும், கந்தர்வர்களும், ராட்சசர்களும், பறவைகளும், நாகங்களும் கூட தண்டனையால் நெருக்கப்பட்டே இன்பத்திற்குத் தகுதி பெறுகிறார்கள்.
12.14.42
दूष्येयुः सर्ववर्णाश्च भिद्येरन्सर्वसेतवः ।
सर्वलोकप्रकोपश्च भवेद्दण्डस्य विभ्रमात् ॥ १२.१४.४२ ॥
தண்டனையின் குழப்பத்தால் எல்லா வர்ணங்களும் கெடும், எல்லா எல்லைகளும் உடையும், எல்லா உலகங்களிலும் கலக்கம் உண்டாகும்.
12.14.43
यत्र श्यामो लोहिताक्षो दण्डश्चरति पापहा ।
प्रजास्तत्र न मुह्यन्ति नेता चेत्साधु पश्यति ॥ १२.१४.४३ ॥
கருநிறமும் சிவந்த கண்களும் கொண்ட, பாவத்தை அழிக்கும் தண்டம் எங்கே உலாவுகிறதோ, அங்கே குடிமக்கள் குழம்புவதில்லை, தலைவன் நன்கு பார்த்தால்.
12.14.44
आहुस्तस्य प्रणेतारं राजानं सत्यवादिनम् ।
समीक्ष्यकारिणं प्राज्ञं धर्मकामार्थकोविदम् ॥ १२.१४.४४ ॥
அவனுடைய தலைவனை அவர்கள் அரசன் என்று அழைக்கின்றனர், உண்மை பேசுபவனும், ஆராய்ந்து செயல்படுபவனும், அறிவாளியும், தர்மம், காமம், அர்த்தம் அறிந்தவனுமாக இருப்பவனை.
12.14.45
तं राजा प्रणयन्सम्यक्स्वर्गायाभिप्रवर्तते ।
कामात्मविषयी क्षुद्रो दण्डेनैव निहन्यते ॥ १२.१४.४५ ॥
அவனை அரசன் நன்கு ஆட்சி செய்து சொர்க்கத்தை நோக்கிச் செல்கிறான்; ஆசைகளிலும் புலனின்பங்களிலும் மூழ்கிய கீழ்மகனோ தண்டத்தாலேயே அழிக்கப்படுகிறான்.
12.14.46
दण्डो हि सुमहातेजा दुर्धरश्चाकृतात्मभिः ।
धर्माद्विचलितं हन्ति नृपमेव सबान्धवम् ॥ १२.१४.४६ ॥
தண்டம் மிகுந்த தேஜஸ் உடையது; புலன் அடக்கம் இல்லாதவர்களுக்குத் தாங்க முடியாதது; தர்மத்திலிருந்து விலகிய அரசனை அவன் உறவினர்களுடன் அழிக்கிறது.
12.14.47
ततो दुर्गं च राष्ट्रं च लोकं च सचराचरम् ।
अन्तरिक्षगतांश्चैव मुनीन्देवांश्च हिंसति ॥ १२.१४.४७ ॥
அப்போது அது கோட்டையையும், நாட்டையும், அசையும் அசையாத உலகம் முழுவதையும், ஆகாயத்தில் உள்ள முனிவர்களையும் தேவர்களையும் கூட துன்புறுத்துகிறது.
12.14.48
सोऽसहायेन मूढेन लुब्धेनाकृतबुद्धिना ।
अशक्यो न्यायतो नेतुं विषयांश्चैव सेवता ॥ १२.१४.४८ ॥
துணையற்ற, மூடனான, பேராசையுள்ள, முதிர்ச்சியற்ற அறிவுடையவனாய் புலனின்பங்களை அனுபவிப்பவனை நியாயமாக வழிநடத்துவது இயலாதது.
12.14.49
शुचिना सत्यसन्धेन नीतिशास्त्रानुसारिणा ।
दण्डः प्रणेतुं शक्यो हि सुसहायेन धीमता ॥ १२.१४.४९ ॥
தூய்மையும், சத்திய உறுதியும், நீதிநூல் வழி நடப்பவனுமான ஒருவனாலும், நல்ல துணையுடைய ஞானியாலும்தான் தண்டத்தைச் செலுத்துவது இயலும்.
12.14.50
स्वराष्ट्रे न्यायवर्ती स्याद्भृशदण्डश्च शत्रुषु ।
सुहृत्स्वजिह्मः स्निग्धेषु ब्राह्मणेषु क्षमान्वितः ॥ १२.१४.५० ॥
தன் நாட்டில் நீதி வழி நிற்க வேண்டும்; பகைவர்களிடம் கடுமையான தண்டனை அளிக்க வேண்டும்; நண்பர்களிடம் நேர்மையாக இருக்க வேண்டும்; அன்புடையோரிடமும் பிராமணர்களிடமும் பொறுமையுடன் இருக்க வேண்டும்.
12.14.51
एवंवृत्तस्य राज्ञस्तु शिलोञ्छेनापि जीवतः ।
विस्तीर्येत यशो लोके तैलबिन्दुरिवाम्भसि ॥ १२.१४.५१ ॥
இவ்வாறு நடந்துகொள்ளும் அரசனின் புகழ், அவன் சிலோஞ்சத்தால் வாழ்ந்தாலும், நீரில் விழும் எண்ணெய்த்துளி போல உலகெங்கும் பரவும்.
12.14.52
अतस्तु विपरीतस्य नृपतेरकृतात्मनः ।
संक्षिप्येन यशो लोके घृतबिन्दुरिवाम्भसि ॥ १२.१४.५२ ॥
ஆனால் மாறான நடத்தையும் தன்னடக்கமின்மையும் கொண்ட அரசனின் புகழ், நீரில் விழும் நெய்த்துளி போல உலகில் சுருங்கிவிடும்.
12.14.53
देवदेवेन रुद्रेण ब्रह्मणा च महीपते ।
विष्णुना चैव देवेन शक्रेण च महात्मना ॥ १२.१४.५३ ॥
மன்னா! தேவதேவரான ருத்ரனாலும், பிரம்மனாலும், விஷ்ணு தேவனாலும், மகாத்மாவான இந்திரனாலும் (இது நிலைநாட்டப்பட்டது).
12.14.54
लोकपालैश्च भूतैश्च पाण्डवैश्च महात्मभिः ।
धर्माद्विचलिता राजन्धार्तराष्ट्रा निपातिताः।
अधार्मिका दुराचाराः ससैन्या विनिपातिताः ॥ १२.१४.५४ ॥
அரசே! உலகக் காவலர்களாலும், உயிரினங்களாலும், மகாத்மாக்களான பாண்டவர்களாலும், தர்மத்திலிருந்து விலகிய திருதராஷ்டிரனின் மகன்கள் வீழ்த்தப்பட்டனர்; அதர்மிகளும் தீயொழுக்கமுடையோரும் தம் படையுடன் அழிக்கப்பட்டனர்.
12.14.55
तान्निहत्य न दोषस्ते स्वल्पोऽपि जगतीपते ।
छलेन मायया वाऽथ क्षत्रधर्मेण वा नृप ॥ १२.१४.५५ ॥
அவர்களைக் கொன்றதில் உமக்குச் சிறிதும் குற்றமில்லை, பூமிபதியே. வஞ்சனையாலோ மாயையாலோ அல்லது க்ஷத்திரிய தர்மத்தாலோ, அரசே.
12.14.56
मित्रता सर्वभूतेषु दानमध्ययनं तपः ।
ब्राह्मणस्यैव धर्मः स्यान्न राज्ञो राजसत्तम ॥ १२.१४.५६ ॥
எல்லா உயிர்களிடத்தும் நட்பு, தானம், கல்வி, தவம் ஆகியவை பிராமணனுக்கே தர்மம்; அரசனுக்கு அல்ல, அரசர்களில் சிறந்தவனே.
12.14.57
असतां प्रतिषेधश्च सतां च परिपालनम् ।
एष राज्ञां परो धर्मः समरे चापलायनम् ॥ १२.१४.५७ ॥
தீயோரைத் தடுப்பதும் நல்லோரைக் காப்பதும் அரசர்களின் உயர்ந்த தர்மம்; போரில் புறமுதுகிடாமையும் அதுவே.
12.14.58
यस्मिन्क्षमा च क्रोधश्च दानादाने भयाभये ।
निग्रहानुग्रहौ चोभौ स वै धर्मविदुच्यते ॥ १२.१४.५८ ॥
எவனிடத்தில் பொறுமையும் கோபமும், கொடையும் ஏற்பும், அச்சமும் அச்சமின்மையும், தண்டிப்பும் அருளும் இரண்டும் உண்டோ, அவனே தர்மத்தை அறிந்தவன் என்று சொல்லப்படுகிறான்.
12.14.59
न श्रुतेन न दानेन न सांत्वेन न चेज्यया ।
त्वयेयं पृथिवी लब्धा न संकोचेन चाप्युत ॥ १२.१४.५९ ॥
கல்வியாலும் அல்ல, கொடையாலும் அல்ல, சமாதானத்தாலும் அல்ல, யாகத்தாலும் அல்ல — நீ இந்தப் பூமியைப் பெற்றாய், ஒடுங்கி நின்றதாலும் அல்ல.
12.14.60
यत्तद्बलममित्राणां तथा वीरसमुद्यतम् ।
हस्त्यश्वरथसंपन्नं त्रिभिरङ्गैरनुत्तमम् ॥ १२.१४.६० ॥
எதிரிகளின் அந்தப் படை, வீரர்களால் தயாரான, யானை குதிரை தேர் நிறைந்த, மூன்று அங்கங்களாலும் ஒப்பற்றதாக இருந்தது.
12.14.61
रक्षितं द्रोणकर्णाभ्यामश्वत्थाम्ना कृपेण च ।
तत्त्वया निहतं वीर तस्माद्भुङ्क्ष्व वसुंधराम् ॥ १२.१४.६१ ॥
துரோணராலும் கர்ணனாலும் அசுவத்தாமனாலும் கிருபனாலும் காக்கப்பட்ட அந்தப் படையை, வீரனே, நீ கொன்றாய்; ஆகையால் இந்தப் பூமியை அனுபவி.
12.14.62
जम्बूद्वीपो महाराज नानाजनपदैर्युतः ।
त्वया पुरुषशार्दूल दण्डेन मृदितः प्रभो ॥ १२.१४.६२ ॥
மகாராஜனே, பல ஜனபதங்களைக் கொண்ட ஜம்புத்வீபத்தை, புருஷசார்த்தூலனே, பிரபுவே, நீ தண்டத்தால் அடக்கிவிட்டாய்.
12.14.63
जम्बूद्वीपेन सदृशः क्रौञ्चद्वीपो नराधिप ।
अपरेण महामेरोर्दण्डेन मृदितस्त्वया ॥ १२.१४.६३ ॥
நராதிபனே, ஜம்புத்வீபத்துக்கு ஒப்பான கிரௌஞ்சத்வீபம், மகாமேருவுக்கு மேற்கே உள்ளது; அதை நீ தண்டத்தால் அடக்கிவிட்டாய்.
12.14.64
क्रौञ्चद्वीपेन सदृशः शाकद्वीपो नराधिप ।
पूर्वेण तु महामेरोर्दण्डेन मृदितस्त्वया ॥ १२.१४.६४ ॥
நராதிபனே, கிரௌஞ்சத்வீபத்துக்கு ஒப்பான சாகத்வீபம், மகாமேருவுக்குக் கிழக்கே உள்ளது; அதை நீ தண்டத்தால் அடக்கிவிட்டாய்.
12.14.65
उत्तरेण महामेरोः शाकद्वीपेन संमितः ।
भद्राश्वः पुरुषव्याघ्र दण्डेन मृदितस्त्वया ॥ १२.१४.६५ ॥
மகாமேருவுக்கு வடக்கே சாகத்வீபத்துக்கு இணையான பத்ராசுவம் உள்ளது; புருஷவ்யாக்ரனே, அதை நீ தண்டத்தால் அடக்கிவிட்டாய்.
12.14.66
द्वीपाश्च सान्तरद्वीपा नानाजनपदाश्रयाः ।
विगाह्य सागरं वीर दण्डेन मृदितास्त्वया ॥ १२.१४.६६ ॥
வீரனே, கடலுக்குள் புகுந்து, பல ஜனபதங்களுக்கு இருப்பிடமான அந்தத் தீவுகளையும் உட்தீவுகளையும் நீ தண்டத்தால் அடக்கிவிட்டாய்.
12.14.67
एतान्यप्रतिमेयानि कृत्वा कर्माणि भारत ।
न प्रीयसे महाराज पूज्यमानो द्विजातिभिः ॥ १२.१४.६७ ॥
பாரதா, இத்தகைய ஒப்பற்ற செயல்களைச் செய்தும், மகாராஜனே, அந்தணர்களால் போற்றப்பட்டும் நீங்கள் மகிழ்ச்சியடையவில்லை.
12.14.68
स त्वं भ्रातॄनिमान्दृष्ट्वा प्रतिनन्दस्व भारत ।
ऋषभानिव संमत्तान्गजेन्द्रान्गर्जितानिव ॥ १२.१४.६८ ॥
பாரதா, அவ்வாறெனில் இந்த சகோதரர்களைக் கண்டு மகிழுங்கள்; மதம்கொண்ட காளைகளையும் கர்ஜிக்கும் யானைகளையும் கண்டு மகிழ்வது போல்.
12.14.69
अमरप्रतिमाः सर्वे शत्रुसाहाः परंतपाः ।
एकैकोऽपि सुखायैषां मम स्यादिति मे मतिः ॥ १२.१४.६९ ॥
இவர்கள் அனைவரும் அமரர்களுக்கு ஒப்பானவர்கள்; எதிரிகளை வென்று பகைவரைத் தகிப்பவர்கள். இவர்களில் ஒவ்வொருவரும் எனக்கு இன்பம் தரக்கூடியவர் என்பதே என் எண்ணம்.
12.14.70
किं पुनः पुरुषव्याघ्राः पतयो मे नरर्षभाः ।
समस्तानीन्द्रियाणीव शरीरस्य विचेष्टने ॥ १२.१४.७० ॥
அப்படியானால் என் கணவர்கள் — மனிதர்களில் புலிகள், மனிதர்களில் காளைகள் — உடலின் அனைத்துப் புலன்களைப் போல, உடலின் செயல்பாட்டில் எனக்கு இன்றியமையாதவர்கள்.
12.14.71
अनृतं नाब्रवीच्छ्वश्रूः सर्वज्ञा सर्वदर्शिनी ।
युधिष्ठिरस्त्वां पाञ्चालि सुखे धास्यत्यनुत्तमे ॥ १२.१४.७१ ॥
அனைத்தையும் அறிந்த, அனைத்தையும் காணும் மாமியார் ஒருபோதும் பொய் சொன்னதில்லை. பாஞ்சாலியே, யுதிஷ்டிரர் உன்னை உயர்ந்த இன்பத்தில் நிலைநிறுத்துவார்.
12.14.72
इत्वा राजसहस्राणि बहून्याशुपराक्रमः ।
तद्व्यर्थं संप्रपश्यामि मोहात्तव जनाधिप ॥ १२.१४.७२ ॥
மக்களுக்குத் தலைவனே, ஆயிரக்கணக்கான அரசர்களைக் கொன்ற விரைந்த வீரனான உன் அந்த முயற்சி, உன் மயக்கத்தால் வீணாகிவிட்டதாக நான் காண்கிறேன்.
12.14.73
येषामुन्मत्तको ज्येष्ठः सर्वे तेऽप्यनुसारिणः ।
तवोन्मादान्महाराजसोन्मादाः सर्वपाण्डवाः ॥ १२.१४.७३ ॥
எவர்களுக்கு மூத்தவன் பித்தனோ, அவர்கள் அனைவரும் அவனைப் பின்பற்றுபவர்களே. மகாராஜனே, உன் பித்தினால் பாண்டவர்கள் அனைவரும் பித்தர்களானார்கள்.
12.14.74
यदि हि स्युरनुन्मत्ता भ्रातरस्ते नराधिप ।
बद्ध्वा त्वां नास्तिकैः सार्धं प्रशासेयुर्वसुंधराम् ॥ १२.१४.७४ ॥
நரேசனே, உன் சகோதரர்கள் பித்தர்களாக இல்லாதிருந்தால், உன்னை நாத்திகர்களுடன் கட்டி வைத்து பூமியை ஆண்டிருப்பார்கள்.
12.14.75
कुरुते मूढ एवं हि यः श्रेयो नाधिगच्छति ।
धूपैरञ्जनयोगैश्च नस्यकर्मभिरेव च ॥ १२.१४.७५ ॥
நன்மையை அடையாத மூடன் இவ்வாறு செய்கிறான்; தூபங்கள், மை பூச்சுகள் மற்றும் நாசிப் சிகிச்சைகளாலும் (சிகிச்சை செய்ய வேண்டும்).
12.14.76
उन्मत्तिरपनेतव्या तव राजन्यदृच्छया ।
भेषजैः स चिकित्स्यः स्याद्य उन्मार्गेण गच्छति ॥ १२.१४.७६ ॥
அரசனே, உன் பித்து எப்படியோ நீக்கப்பட வேண்டும். தவறான வழியில் செல்பவன் மருந்துகளால் சிகிச்சை பெற வேண்டியவனே.
12.14.77
साहं सर्वाधमा लोके स्त्रीणां भरतसत्तम ।
तथा विनिकृता पुत्रैर्याऽहमिच्छामि जीवितुम् ॥ १२.१४.७७ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவனே, உலகில் பெண்களுள் நான் அனைவரிலும் தாழ்ந்தவள்; புதல்வர்களால் இவ்வாறு அவமதிக்கப்பட்டும் வாழ விரும்புபவள் நான்.
12.14.78
धृतराष्ट्रसुता राजन्नित्यमुत्पथगामिनः ।
तादृशानां वधे दोषं नाहं पश्यामि कर्हिचित् ॥ १२.१४.७८ ॥
அரசனே, திருதராஷ்டிரனின் புதல்வர்கள் எப்போதும் தவறான வழியில் செல்பவர்கள். அத்தகையோரைக் கொல்வதில் நான் எப்போதும் குற்றம் காண்பதில்லை.
12.14.79
इमांश्चोशनसा गीताञ्श्लोकाञ्श्रृणु नराधिप ॥ १२.१४.७९ ॥
மனிதர்களின் அதிபதியே, உசனஸ் பாடிய இந்த ஸ்லோகங்களைக் கேளுங்கள்.
12.14.80
आत्महन्ताऽर्थहन्ता च बन्धुहन्ता विषप्रदः ।
अकारणेन हन्ता च यश्च भार्यां परामृशेत् ॥ १२.१४.८० ॥
தன்னைக் கொல்பவன், செல்வத்தைக் கவர்பவன், உறவினரைக் கொல்பவன், நஞ்சு கொடுப்பவன், காரணமின்றிக் கொல்பவன், மனைவியைத் தொடுபவன்—
12.14.81
निर्दोषं वधमेतेषां षण्णामप्याततायिनाम् ।
ब्रह्मा प्रोवाच भगवान्भार्गवाय महात्मने ॥ १२.१४.८१ ॥
இந்த ஆறு ஆததாயிகளைக் கொல்வது குற்றமற்றது என்று பகவான் பிரம்மா மகாத்மா பார்கவரிடம் கூறினார்.
12.14.82
ब्रह्मक्षत्रविशां राजन्सत्पथे वर्तिनामपि ।
प्रसह्यागारमागम्य हन्तारं गरदं तथा ॥ १२.१४.८२ ॥
ஓ அரசே, நல்வழியில் நடக்கும் பிராமணர், க்ஷத்திரியர், வைசியர்களின் வீட்டில் பலாத்காரமாக நுழைந்து கொல்பவனையும் நஞ்சு தருபவனையும் (கொல்லலாம்).
12.14.83
अभक्ष्यापेयदातारमग्निदं च निशातयेत् ।
मार्ग एष महीपानां गोब्राह्मणवधेषु च ॥ १२.१४.८३ ॥
தகாத உணவையும் பானத்தையும் கொடுப்பவனையும் தீ வைப்பவனையும் கொல்ல வேண்டும். பசுவையும் பிராமணனையும் கொல்லும் பாவத்திலும் அரசர்களின் வழி இதுவே.
12.14.84
केशग्रहे च नारीणामपि युध्येत्पितामहम् ।
ब्रह्माणं देवदेवेशं किं पुनः पापकारिणम् ॥ १२.१४.८४ ॥
பெண்ணின் கூந்தலைப் பிடித்தால், தேவதேவனும் பிதாமகனுமான பிரம்மாவுடனும் போராட வேண்டும்; பாவியைப் பற்றி என்ன சொல்வது.
12.14.85
गोब्राह्मणार्थे व्यसने च राज्ञां राष्ट्रोपमर्दे स्वशरीरहेतोः ।
स्त्रीणां च विक्रुष्टरुतानि श्रुत्वा विप्रोऽपि युध्येत महाप्रभावः ॥ १२.१४.८५ ॥
பசுக்களுக்கும் பிராமணர்களுக்கும் நேர்ந்த துன்பத்திலும், அரசர்களின் ஆபத்திலும், நாட்டின் அழிவிலும், தன் உடலுக்காகவும், பெண்களின் அழுகுரலைக் கேட்டும், மிகுந்த வலிமையுடைய பிராமணனும் போர் செய்யலாம்.
12.14.86
धर्माद्विचलितं विप्रं निहन्यादाततायिनम् ।
तस्यान्यत्र वधं विद्वान्मनसाऽपि न चिन्तयेत् ॥ १२.१४.८६ ॥
தர்மத்திலிருந்து விலகிய, ஆததாயியான பிராமணனைக் கொல்லலாம். அறிவுள்ளவன் அவனைக் கொல்வதைத் தவிர வேறு வழியை மனதாலும் நினைக்கக்கூடாது.
12.14.87
गोब्राह्मणवधे वृत्तं मन्त्रत्राणार्थमेव च ।
निहन्यात्क्षत्रियो विप्रं स्वकुटुम्बस्य चाप्तये ॥ १२.१४.८७ ॥
பசுக்களையும் பிராமணர்களையும் கொல்லும் நிலையில், மந்திரங்களைக் காப்பதற்காகவும், தன் குடும்பத்தின் நலத்திற்காகவும், க்ஷத்திரியன் பிராமணனையும் கொல்லலாம்.
12.14.88
तस्करेण नृशंसेन धर्मात्प्रचलितेन च ।
क्षत्रबन्धुः परं शक्त्या युध्येद्विप्रेण संयुगे ॥ १२.१४.८८ ॥
திருடனாலும், கொடியவனாலும், தர்மத்திலிருந்து விலகியவனாலும் பிராமணன் பகைக்கப்பட்டால், க்ஷத்திரிய சகோதரன் போரில் தன் முழு வலிமையுடன் அவனோடு போர் செய்ய வேண்டும்.
12.14.89
आततायिनमायान्तमपि वेदान्तपारगम् ।
जिघांसन्तं जिघांसीयान्न तेन भ्रूणहा भवेत् ॥ १२.१४.८९ ॥
வேதங்களின் முடிவை முழுதுமாகக் கற்றவனாயினும், கொல்லும் நோக்கத்துடன் அணுகி வரும் ஆததாயியை, அவனைக் கொல்ல நினைக்கலாம்; அதனால் பிரம்மஹத்தி பாவம் உண்டாகாது.
12.14.90
ब्राह्मणः क्षत्रियो वैश्यः शूद्रो वाऽप्यन्त्यजोपि वा ।
न हन्याद्ब्राह्मणं शान्तं तृणेनापि कदाचन ॥ १२.१४.९० ॥
பிராமணன், க்ஷத்திரியன், வைசியன், சூத்திரன், அல்லது அந்தியஜன் எவராயினும், அமைதியான பிராமணனை ஒரு புல் துரும்பாலும் ஒருபோதும் கொல்லக்கூடாது.
12.14.91
ब्राह्मणायावगुर्याद्यः स्पृष्ट्वा गुरुतरं महत् ।
वर्षाणां त्रिशतं पापः प्रतिष्ठां नाधिगच्छति ॥ १२.१४.९१ ॥
ஒரு பிராமணனைத் தாக்குபவனும், அவனைத் தொட்டு மிகப் பெரிய கொடிய பாபம் செய்பவனும், மூன்று நூறு ஆண்டுகள் நிலைபெறும் இடத்தை அடைவதில்லை.
12.14.92
सहस्राणि च वर्षाणि निहत्य नरके पतेत् ।
तस्मान्नैवावगुर्याद्धि नैव शस्त्रं निपातयेत् ॥ १२.१४.९२ ॥
ஒரு பிராமணனைக் கொன்றவன் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் நரகத்தில் விழுவான். ஆகவே ஒரு பிராமணனைத் தாக்கவும் கூடாது, ஆயுதம் எறியவும் கூடாது.
12.14.93
शोणितं यावतः पांसून्गृह्णातीति हि धारणा ।
तावतीः स समाः पापो नरके परिवर्तते ॥ १२.१४.९३ ॥
இரத்தம் எத்தனை தூசித் துகள்களைப் பற்றுகிறதோ, அத்தனை ஆண்டுகள் அந்தப் பாபி நரகத்தில் சுழன்று கொண்டிருப்பான் என்பது நம்பிக்கை.
12.14.94
त्वगस्थिभेदं विप्रस्य यः कुर्यात्कारयेत वा ।
ब्रह्महा स तु विज्ञेयः प्रायश्चित्ती नराधमः ॥ १२.१४.९४ ॥
ஒரு பிராமணனின் தோலையும் எலும்பையும் பிளப்பவனும், அதைச் செய்விப்பவனும், பிராமண-கொலைஞன் என அறியப்பட வேண்டும்; அந்த மனிதர்களில் கீழானவன் பிராயச்சித்தம் செய்ய வேண்டியவன்.
12.14.95
श्रोत्रियं ब्राह्मणं हत्वा तथाऽऽत्रेयीं च ब्राह्मणीम् ।
चतुर्विशतिवर्षाणि चरेद्ब्रह्महणो व्रतम् ॥ १२.१४.९५ ॥
வேத அறிஞரான பிராமணனையும், அதுபோல் ஆத்ரேயி குலத்துப் பிராமணப் பெண்ணையும் கொன்றவன், இருபத்து நான்கு ஆண்டுகள் பிரம்மஹத்யா விரதம் அனுஷ்டிக்க வேண்டும்.
12.14.96
द्विगुणां ब्रह्महत्येयं सर्वैः प्रोक्ता महर्षिभिः ।
प्रायश्चित्तमकुर्वाणं कृताङ्कं विप्रवासयेत् ॥ १२.१४.९६ ॥
ஒரு பிராமணன் கொல்லப்படுவதன் பாபம் இருமடங்கு என்று அனைத்து மகரிஷிகளும் கூறியுள்ளனர். பிராயச்சித்தம் செய்யாதவனை, அடையாளமிட்டு, பிராமண சமூகத்திலிருந்து வெளியேற்ற வேண்டும்.
12.14.97
ब्राह्मणं क्षत्रियं वैश्यं शूद्रं वा घातयेन्नृपः ।
ब्रह्मघ्नं तस्करं चैव माभूदेवं चरिष्यति ॥ १२.१४.९७ ॥
அரசன் பிராமணனையோ, க்ஷத்திரியனையோ, வைசியனையோ, சூத்திரனையோ கொல்ல வைக்கட்டும்; பிரமஹத்தி செய்தவனையும் திருடனையும் கொல்ல வைக்கட்டும், இவ்வாறு இனி நடக்காதபடி.
12.14.98
छित्त्वा हस्तौ च पादौ च नासिकोष्ठौ च भूपतिः ।
ब्रह्मघ्नं चोत्तमं पापं नेत्रोद्धारेण योजयेत् ॥ १२.१४.९८ ॥
அரசன் கைகளையும் கால்களையும், மூக்கையும் உதடுகளையும் வெட்டி, பிரமஹத்தி செய்த அந்த உயர்ந்த பாவியின் கண்களைப் பிடுங்கச் செய்யட்டும்.
12.14.99
शूद्रस्यैव स्मृतो दण्डस्तद्वद्राजन्यवैश्ययोः ।
प्रायश्चित्तमकुर्वाणं ब्राह्मणं तु प्रवासयेत् ॥ १२.१४.९९ ॥
சூத்திரனுக்கு விதிக்கப்பட்ட தண்டனையே க்ஷத்திரியனுக்கும் வைசியனுக்கும் உரியது; ஆனால் பிராயச்சித்தம் செய்யாத பிராமணனை நாடுகடத்த வேண்டும்.
12.14.100
क्षत्रियं वैश्यशूद्रौ च शस्त्रेणैव च घातयेत् ।
ब्रह्मघ्नान्ब्राह्मणात्राजा कृताङ्कान्विप्रवासयेत् ॥ १२.१४.१०० ॥
அரசன் க்ஷத்திரியனையும் வைசியனையும் சூத்திரனையும் ஆயுதத்தால் கொல்ல வைக்கட்டும்; பிராமணனிடமிருந்து பிரமஹத்தி செய்தவர்களையும் முத்திரையிடப்பட்டவர்களையும் நாடுகடத்தட்டும்.
12.14.101
विकलेन्द्रियांस्त्रिवर्णांश्च चण्डालैः सह वासयेत् ।
तैश्च यः संपिबेत्कश्चित्स पिबन्ब्रह्महा भवेत् ॥ १२.१४.१०१ ॥
குறையுள்ள புலன்களை உடையவர்களையும், மூன்று வர்ணத்தவர்களையும் சண்டாளர்களுடன் வசிக்கச் செய்ய வேண்டும்; அவர்களுடன் சேர்ந்து குடிப்பவன் குடிப்பதாலேயே பிரமஹத்தி செய்தவன் ஆகிறான்.
12.14.102
प्रेतानां न च देयानि पिण्डदानानि केनचित् ॥ १२.१४.१०२ ॥
இறந்தவர்களுக்கு எவரும் பிண்டதானம் அளிக்கக் கூடாது.
12.14.103
कृष्णवर्णा विरूपा च निर्णीता लम्बमूर्धजा ।
दुनोत्यदृष्ट्वा कर्तारं ब्रह्महत्येति तां विदुः ॥ १२.१४.१०३ ॥
கருமையான நிறமும் விகாரமான உருவமும் நீண்ட கூந்தலும் கொண்ட, செய்தவனைக் காணாமல் வருத்தும் அதை பிரம்மஹத்தி என்று அறிவர்.
12.14.104
ब्रह्मघ्नेन पिबन्तश्च विप्रा देशाः पुराणि च ।
अचिरादेव पीड्यन्ते दुर्भिक्षव्याधितस्करैः ॥ १२.१४.१०४ ॥
பிரம்மகொலையாளியுடன் உண்ணும் பிராமணர்களும், நாடுகளும், நகரங்களும் விரைவில் பஞ்சம், நோய், திருடர்களால் வருந்துகின்றன.
12.14.105
ब्राह्मणं पापकर्माणं विप्राणामाततायिनम् ।
क्षत्रियं वैश्यशूद्रौ च नेत्रोद्धारेण योजयेत् ॥ १२.१४.१०५ ॥
பாவச் செயல் புரியும் பிராமணனையும், பிராமணர்களுக்கு எதிரான ஆததாயியையும், க்ஷத்ரியரையும், வைசியரையும், சூத்திரரையும் கண் பிடுங்கும் தண்டனையில் நியமிக்க வேண்டும்.
12.14.106
दुर्बलानां बलं राजा बलिनो ये च साधवः ।
बलिनां दुर्बलानां च पापानां मृत्त्युरिष्यते ॥ १२.१४.१०६ ॥
அரசன் வலிமையற்றவர்களின் பலம்; வலிமையுள்ள நல்லோரும் அவ்வாறே. வலிமையுள்ளவர்களுக்கும், வலிமையற்றவர்களுக்கும், பாவிகளுக்கும் மரணம் விதிக்கப்படுகிறது.
12.14.107
सदोषमपि यो हन्यादश्राव्य जगतीपते ।
दुर्बलं बलवन्तं वा स पराजयमर्हति ॥ १२.१४.१०७ ॥
உலகநாதனே, குற்றமுள்ளவனையும் விசாரிக்காமல் கொல்பவன் — அவன் பலவீனனாயினும் பலவானாயினும் — தோல்விக்கு உரியவனாவான்.
12.14.108
राजाज्ञां प्राड्विवाकं च नेच्छेद्यच्चापि निष्पतेत् ।
साक्षिणं साधुवाक्यं च जितं तमपि निर्दिशेत् ॥ १२.१४.१०८ ॥
அரசின் கட்டளையையும் நீதிபதியையும், பிறழ்பவனையும் விரும்பக் கூடாது; சாட்சியையும் உண்மை வாக்கையும், வென்றவனையும் குற்றவாளி என்று சுட்டிக்காட்ட வேண்டும்.
12.14.109
बन्धनान्निष्पतेद्यच्च प्रतिभूर्न ददाति च ।
कुलजश्च धनाढ्यश्च स पराजयमर्हति ॥ १२.१४.१०९ ॥
சிறையிலிருந்து தப்பிச் செல்பவனும், பிணையாளி கொடுக்காதவனும், உயர்குடியிலும் செல்வத்திலும் உள்ளவனும் தோல்வியடையத் தகுந்தவன்.
12.14.110
राजाज्ञया समाहूतो यो न गच्छेत्सभां नरः ।
बलवन्तमुपाश्रित्य सायुधः स पराजितः ॥ १२.१४.११० ॥
அரசனின் ஆணையால் அழைக்கப்பட்ட மனிதன் சபைக்குச் செல்லாமல், வலிமையானவனை நாடி ஆயுதத்துடன் இருந்தால், அவன் தோற்கடிக்கப்பட்டவன்.
12.14.111
तं दण्डेन विनिर्जित्य महासाहसिकं नरम् ।
वियुक्तदेहसर्वस्वं परलोकं विसर्जयेत् ॥ १२.१४.१११ ॥
அந்தப் பெரும் துணிச்சல் மிக்க மனிதனை தண்டனையால் வென்று, உடலும் சர்வ சொத்துமும் பறிக்கப்பட்டவனை மறுலோகத்திற்கு அனுப்ப வேண்டும்.
12.14.112
मृतस्यापि न देयानि पिण्डदानानि केनचित् ।
दत्त्वा दण्डं प्रयच्छेत मध्यमं पूर्वसाहयम् ॥ १२.१४.११२ ॥
இறந்தவனுக்கும் யாரும் பிண்டதானம் செய்யக்கூடாது. தண்டம் செலுத்திய பின் முந்தைய உதவிக்கு ஏற்ப நடுத்தரத் தொகையைக் கொடுக்க வேண்டும்.
12.14.113
कुलस्त्रीव्यभिचारं च राष्ट्रस्य च विमर्दनम् ।
ब्रह्महत्यां च चौर्यं च राजद्रोहं च पञ्चमम् ॥ १२.१४.११३ ॥
உயர்குடிப் பெண்ணுடன் விபசாரம், நாட்டை அழித்தல், பிரம்மஹத்தி, திருட்டு, அரசுத் துரோகம் — இவை ஐந்தாவது.
12.14.114
युद्धादन्यत्र हिंसायां सुरापस्य च कीर्तने ।
महान्तं गुरुतल्पे च मित्रद्रोहे च पातकम् ॥ १२.१४.११४ ॥
போரைத் தவிர வேறு இடங்களில் வன்முறை, மதுபானம் அருந்துபவனைப் பற்றிப் பேசுதல், குருபத்தினியுடன் உறவு, நண்பனுக்குத் துரோகம் — இவை பெரும் பாவம்.
12.14.115
न कथंचिदुपेक्षेत महासाहसिकं नरम् ।
सर्वस्वमपहृत्याशु ततः प्राणैर्वियोजयेत् ॥ १२.१४.११५ ॥
பெரும் துணிச்சலுடன் குற்றம் செய்யும் மனிதனை எந்த வகையிலும் புறக்கணிக்கக் கூடாது; அவனுடைய சொத்து முழுவதையும் விரைவில் பறித்து, பின்னர் அவன் உயிரையும் போக்க வேண்டும்.
12.14.116
त्रिषु वर्णेषु यो दण्डः प्रणीतो ब्रह्मणा पुरा ।
महासाहसिकं विप्रं कृताङ्कं विप्रवासयेत् ॥ १२.१४.११६ ॥
முன்பு பிரம்மா மூன்று வர்ணங்களுக்கும் விதித்த தண்டனை — பெரும் துணிச்சலுடன் குற்றம் செய்த, அடையாளமிடப்பட்ட பிராமணனை நாடுகடத்த வேண்டும்.
12.14.117
साहस्रो वा भवेद्दण्डः काञ्चनो देहनिष्क्रिया ।
चतुर्णामपि वर्णानामेवमाहोशना कविः ॥ १२.१४.११७ ॥
ஆயிரம் (பொன் பணத்) தண்டம் அல்லது பொன்னாலான தண்டம், அல்லது உடலுக்குரிய தண்டனை இருக்க வேண்டும்; நான்கு வர்ணங்களுக்கும் கவி உசனா இவ்வாறே கூறியுள்ளார்.
12.14.118
नारीणां बालवृद्धानां गोपतेश्च महामतिः ।
पापानां दुर्विनीतानां प्राणान्तं च बृहस्पतिः।
दण्डमाह महाभाग सर्वेषामाततायिनाम् ॥ १२.१४.११८ ॥
பெண்கள், குழந்தைகள், முதியோர், அரசன் ஆகியோருக்கும், பாவிகள், ஒழுக்கமற்றோருக்கும் பெரும் அறிவுடைய பிருஹஸ்பதி உயிர்த் தண்டனையைக் கூறியுள்ளார். மகாபாகனே, எல்லா ஆததாயிகளுக்கும் அவர் இத்தண்டனையையே கூறினார்.
12.14.119
सर्वेषां पापबुद्धीनां पापकर्मैव क्वुर्वताम् ।
धृतराष्ट्रस्य पुत्राणां दण्डो निर्दोष इष्यते।
सौबलस्य च दुर्बुद्धेः कर्णस्य च दुरात्मनः ॥ १२.१४.११९ ॥
தீய எண்ணமுடையோர், பாவச்செயல் செய்வோர் அனைவருக்கும், திருதராஷ்டிரனின் மகன்களுக்கு நியாயமான தண்டனையே விரும்பப்படுகிறது; தீய புத்தியுள்ள சௌபலனுக்கும் (சகுனிக்கும்) தீய ஆன்மா கொண்ட கர்ணனுக்கும் அவ்வாறே.
12.14.120
पश्यतां चैव शूराणां याऽहं द्यूते सभां तदा ।
रजस्वला समानीता भवतां पश्यतां नृप।
वाससैकेन संवीता तव दोषेण भूपते ॥ १२.१४.१२० ॥
வீரர்கள் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, சூதாட்ட சபைக்கு நான் அப்போது ரஜஸ்வலையாக அழைத்துவரப்பட்டேன். அரசே, நீங்கள் அனைவரும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, ஒரே ஆடையால் மூடப்பட்டவளாக, உங்கள் குற்றத்தால், ஓ பூபதியே.
12.14.121
माभूद्धर्मविलोपस्ते धृतराष्ट्रकुलक्षयात् ।
क्रोधाग्निना तु दग्धं च सपशुद्रव्यसंचयम् ॥ १२.१४.१२१ ॥
திருதராஷ்டிரன் குலத்தின் அழிவால் உங்கள் தர்மம் அழியாமல் இருக்கட்டும்; கோபத் தீயால் கால்நடைகள் மற்றும் செல்வக் குவியலுடன் எரிக்கப்பட்டுவிட்டது.
12.14.122
साऽहमेवंविधं दुःखं संप्राप्ता तव हेतुना ।
आदित्यस्य प्रसादेन न च प्राणैर्वियोजिता ॥ १२.१४.१२२ ॥
அந்த நான், உங்கள் காரணத்தால் இத்தகைய துன்பத்தை அடைந்தேன்; ஆனால் சூரியனின் அருளால் உயிரிலிருந்து பிரிக்கப்படவில்லை.
12.14.123
रक्षिता देवदेवेन जगतः कालहेतुना ।
दिवाकरेण देवेन विवस्त्रा न कृता तदा ॥ १२.१४.१२३ ॥
உலகின் காலத்திற்குக் காரணமான, தேவர்களின் தேவனான சூரியனால் நான் காக்கப்பட்டேன்; அப்போது நான் ஆடையற்றவளாக்கப்படவில்லை.
12.14.124
एतेषां यतमानानां न मेऽद्य वचनं मृषा ।
त्वं तु सर्वां महीं त्यक्त्वा कुरुषे स्वयमापदम् ॥ १२.१४.१२४ ॥
இவர்கள் முயன்றும் என் வார்த்தை இன்று பொய்யல்ல; ஆனால் நீங்கள் பூமி முழுவதையும் துறந்து, நீங்களே இந்த ஆபத்தை உருவாக்கிக்கொள்கிறீர்கள்.
12.14.125
यथाऽऽस्तां संमतौ राज्ञां पृथिव्यां राजसत्तम् ।
मांधाता चाम्बरीषश्च तथा राजन्विराजसे ॥ १२.१४.१२५ ॥
பூமியில் அரசர்களின் ஒப்புதலுடன் இருந்தவர்களைப் போல், ஓ அரசர்களில் சிறந்தவனே; மாந்தாதா, அம்பரீஷன் போல, அவ்வாறே ஓ அரசே, நீங்கள் விளங்குவீர்கள்.
12.14.126
प्रशाधि पृथिवीं देवीं प्रजा धर्मेण पालयन् ।
सपर्वतवनद्वीपां मा राजन्विमना भव ॥ १२.१४.१२६ ॥
அரசே, மலைகளும் காடுகளும் தீவுகளும் கொண்ட இந்தத் தெய்வ பூமியை தர்மத்தால் குடிகளைக் காத்து ஆளுங்கள்; மனம் தளராதீர்கள்.
12.14.127
यजस्व विविधैर्यज्ञैर्युध्यस्वारीन्प्रयच्छ च ।
धनानि भोगान्वासांसि द्विजातिभ्यो नृपोत्तम ॥ १२.१४.१२७ ॥
சிறந்த அரசே, பலவகை யாகங்களைச் செய்யுங்கள்; எதிரிகளோடு போரிடுங்கள்; பிராமணர்களுக்குச் செல்வத்தையும் போகங்களையும் ஆடைகளையும் கொடுங்கள்.