Mahābhārata · Adhyāya 12.140
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.140.1
युगक्षयात्परिक्षीणे धर्मे लोके च भारत ।
दस्युभिः पीड्यमाने च कथं स्थेयं पितामह ॥ १२.१४०.१ ॥
Wenn Dharma und Welt durch den Verfall des Zeitalters schwinden, o Nachkomme Bharatas, und Räuber bedrängen, wie soll man da bestehen, o Großvater?
12.140.2
हन्त ते वर्तयिष्यामि नीतिमापत्सु भारत ।
उत्सृज्यापि घृणां काले यथा वर्तेत भूमिपः ॥ १२.१४०.२ ॥
Nun denn, ich werde dir die Staatskunst in Notzeiten erklären, o Nachkomme Bharatas: wie ein König handeln soll, indem er zur rechten Zeit selbst das Mitleid beiseitelegt.
12.140.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
भारद्वाजस्य संवादं राज्ञः शत्रुंतपस्य च ॥ १२.१४०.३ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte, den Dialog zwischen Bhāradvāja und König Śatrutapa.
12.140.4
राजात्शत्रुंतपो नाम सौवीरेषु महारथः ।
भारद्वाजमुपागम्य पप्रच्छार्थविनिश्चयम् ॥ १२.१४०.४ ॥
Unter den Sauvīras lebte ein großer Wagenkämpfer namens Śatrutapa, der zu Bhāradvāja ging und ihn nach der sicheren Bestimmung des Sinns fragte.
12.140.5
अलब्धस्य कथं लिप्सा लब्धं केन विवर्धते ।
वधितं पाल्यते केन पालितं प्रणयेत्कथम् ॥ १२.१४०.५ ॥
Wie soll man das Nichterlangte begehren? Wodurch wächst das Erlangte? Wodurch wird das Gewachsene bewahrt, und wie soll man das Bewahrte leiten?
12.140.6
तस्मै विनिश्चितार्थाय परिपृष्टोऽर्थिश्चयम् ।
उवाच मतिमान्वाक्यमिदं हेतुमदुत्तमम् ॥ १२.१४०.६ ॥
Als der König, dessen Entschluss feststand, ihn fragte, sprach der weise Bhāradvāja diese vortrefflichen, wohlbegründeten Worte über die Bestimmung der Sache.
12.140.7
नित्यमुद्यतदण्डः स्यान्नित्यं विवृतपौरुषः ।
अच्छिद्रश्छिद्रदर्शी च परेषां विवरानुगः ॥ १२.१४०.७ ॥
Ein König soll den Stab der Strafe stets erhoben halten und stets seine Tapferkeit zeigen. Er selbst sei ohne Makel, sehe die Schwächen seiner Feinde und folge ihren Öffnungen.
12.140.8
नित्यमुद्यतदण्डस्य भृशमुद्विजते नरः ।
तस्मात्सर्वाणि भूतानि दण्डेनैव प्रसाधयेत् ॥ १२.१४०.८ ॥
Die Menschen fürchten sich sehr vor dem, der stets den Stab der Strafe erhoben hält. Darum sollen alle Wesen allein durch Strafe gebändigt werden.
12.140.9
एवमेव प्रशंसन्ति बुधा ये तत्त्वदर्शिनः ।
तस्माच्चतुष्टये तस्मिन्प्रधानो दण्ड उच्यते ॥ १२.१४०.९ ॥
So preisen es auch die Weisen, die die Wahrheit sehen. Darum wird unter jenem Vierfachen die Strafe als das Vorrangige bezeichnet.
12.140.10
छिन्नमूले त्वधिष्ठाने सर्वे तज्जीविनो हताः ।
कथं हि शाखास्तिष्ठेयुश्छिन्नमूले वनस्पतौ ॥ १२.१४०.१० ॥
Wenn Wurzel und Grund abgeschnitten sind, werden alle, die davon leben, getötet. Wie könnten die Zweige an einem Baum bestehen, dessen Wurzel abgehauen ist?
12.140.11
मूलमेवादितश्छिन्द्यादरिपक्षस्य पण्डितः ।
ततः सहायान्पक्षं च सर्वमेवानुशातयेत् ॥ १२.१४०.११ ॥
Der Weise soll die Wurzel der feindlichen Partei von Anfang an abschneiden. Danach soll er nacheinander ihre Helfer und alle ihre Anhänger vernichten.
12.140.12
सुमन्त्रितं सुविक्रान्तं सुयुद्धं सुपलायितम् ।
आपदागमकाले तु कुर्वीत न विचारयेत् ॥ १२.१४०.१२ ॥
Wenn das Unglück kommt, soll man handeln, mit wohl Überlegtem, mit Tapferkeit, mit gutem Kampf und gutem Rückzug; in jener Zeit soll man nicht mehr grübeln.
12.140.13
वाङ्भात्रेण विनीतः स्याद्धृदयेन यथा क्षुरः ।
श्लक्ष्णपूर्वाभिभाषी च कामक्रोधौ विवर्जयेत् ॥ १२.१४०.१३ ॥
Er sei nur mit Worten demütig, nicht scharf wie ein Rasiermesser im Herzen. Er spreche zuerst sanft und meide Begierde und Zorn.
12.140.14
सपत्नसहितो राज्ये कृत्वा सन्धिं न विश्वसेत् ।
उपक्रामेत्ततः शीघ्रं कृतकार्यो विचक्षणः ॥ १२.१४०.१४ ॥
Auch wenn er im Reich mit seinen Feinden einen Waffenstillstand schließt, traue er ihnen nicht. Dann, wenn sein Werk vollbracht ist, ziehe sich der Weise schnell von dort zurück.
12.140.15
शत्रुं च मित्रं पूर्वेण सान्त्वेनैवानुसान्त्वयेत् ।
नित्यशश्चोद्विजेत्तस्मात्सर्पाद्वेश्मगतादिव ॥ १२.१४०.१५ ॥
Den Feind wie den Freund beschwichtige er zuerst allein durch Güte; doch sei er stets auf der Hut vor ihnen, wie vor einer Schlange, die ins Haus gekommen ist.
12.140.16
यस्य बुद्धिं परिभवेत्तमतीतेन सान्त्वयेत् ।
अनागतेन दुष्प्रज्ञं प्रत्युत्पन्नेन पण्डितम् ॥ १२.१४०.१६ ॥
Wessen Urteil er überwinden will, den beschwichtige er mit der Vergangenheit; den Törichten mit der Zukunft, den Gelehrten mit der Gegenwart.
12.140.17
अञ्जलिं शपथं सान्त्वं शिरसा पादवन्दनम् ।
अश्रुप्रपातनं चैव कर्तव्यं भूतिमिच्छता ॥ १२.१४०.१७ ॥
Wer Wohlstand begehrt, soll die Hände falten, schwören, Versöhnung anbieten, das Haupt zu den Füßen neigen und Tränen fließen lassen.
12.140.18
वहेदमित्रं स्कन्धेन यावदर्थस्य लम्भनम् ।
अथैनमागते काले भिन्द्याद्धटमिवाश्मनि ॥ १२.१४०.१८ ॥
Den Feind trage er auf der Schulter, bis das Ziel erreicht ist; dann, wenn die Zeit gekommen ist, zerschmettere er ihn wie einen Krug, der an einen Stein geschlagen wird.
12.140.19
मुहूर्तमपि राजेन्द्र तिन्दुकालातवज्ज्वलेत् ।
मा तुषाग्निरिवानर्चिर्धूमायेत चिरं नरः ॥ १२.१४०.१९ ॥
O Herr der Könige, möge ein Mensch auch nur einen Augenblick wie ein glühendes Scheit des Tinduka-Baumes lodern, doch nicht lange ohne Flamme wie ein Feuer aus Spreu schwelen.
12.140.20
नानार्थिकोऽर्थसंबन्धं कृतघ्ने न समाचरेत् ।
अर्थी तु शक्यते भोक्तुं कृतकार्योऽवमन्यते।
तस्मात्सर्वाणि कार्याणि सावशेषाणि कारयेत् ॥ १२.१४०.२० ॥
Wer viele Ziele verfolgt, soll mit einem Undankbaren keine Geschäftsbeziehung eingehen. Ein Bittsteller kann benutzt werden, doch ist er nach erledigter Aufgabe verachtet. Daher lasse man alle Aufgaben mit einem Rest verrichten.
12.140.21
कोकिलस्य वराहस्य मेरोः शून्यस्य वेस्मनः ।
व्यालस्य भक्तचित्तस्य यच्छ्रेयस्तत्समाचरेत् ॥ १२.१४०.२१ ॥
Man übe, was das Beste ist vom Kuckuck, vom Eber, vom Berg Meru, von einem leeren Haus und von der Schlange, deren Sinn auf Nahrung gerichtet ist.
12.140.22
उत्थायोत्थाय गच्छेच्च नित्ययुक्तो रिपोर्गृहम् ।
कुशलं चास्य पृच्छेत यद्यप्यकुशलं भवेत् ॥ १२.१४०.२२ ॥
Stets wachsam, möge man immer wieder aufstehen, zum Haus des Feindes gehen und sich nach seinem Wohlergehen erkundigen, auch wenn es ihm schlecht geht.
12.140.23
नालसाः प्राप्नुवन्त्यर्थान्न क्लीबा नातिमानिनः ।
न च लोकरवाद्भीता न वै शश्वत्प्रतीक्षिणः ॥ १२.१४०.२३ ॥
Die Faulen erreichen ihre Ziele nicht, auch nicht die Schwachen oder allzu Stolzen; auch nicht die, die das Gerede der Leute fürchten, noch die, die stets nur warten.
12.140.24
नास्य च्छिद्रं परो विद्याद्विद्याच्छिद्रं परस्य तु ।
गूहेत्कूर्म इवाङ्गानि रक्षेद्विवरमात्मनः ॥ १२.१४०.२४ ॥
Der Feind soll meine Schwäche nicht erkennen, vielmehr soll ich die Schwäche des Feindes erkennen. Wie die Schildkröte ihre Glieder verbirgt, verberge man sich und schütze die eigene Blöße.
12.140.25
बकवच्चिन्तयेदर्थान्सिंहवच्च पराक्रमेत् ।
वृकवच्चावलुम्पेत शरवच्च विनिष्पतेत् ॥ १२.१४०.२५ ॥
Wie ein Reiher soll er seine Angelegenheiten bedenken, wie ein Löwe soll er Tapferkeit zeigen, wie ein Wolf soll er sich stürzen und wie ein Pfeil soll er hervorschnellen.
12.140.26
पानमक्षास्तथा नार्यो मृगया गीतवादितम् ।
एतानि युक्त्या सेवेत प्रसङ्गो ह्यत्र दोषवान् ॥ १२.१४०.२६ ॥
Trinken, Würfelspiel, Frauen, Jagd, Gesang und Musik — man soll sich ihrer nur mit Besonnenheit bedienen, denn übermäßige Hingabe an sie ist ein Fehler.
12.140.27
कुर्यात्तृणमयं चापं शयीत मृगशायिकाम् ।
अन्धः स्यादन्धवेलायां बाधिर्यमपि संश्रयेत् ॥ १२.१४०.२७ ॥
Er soll einen Bogen aus Gras machen und sich in der Haltung eines Hirsches niederlegen; in einer Zeit der Blindheit soll er blind sein und sogar Zuflucht in der Taubheit suchen.
12.140.28
देशकालं समासाद्य विक्रमेत विचक्षणः ।
देशकालव्यतीतो हि विक्रमो निष्फलो भवेत् ॥ १२.१४०.२८ ॥
Der Weise soll, wenn er den rechten Ort und die rechte Zeit gefunden hat, mutig handeln; denn Tapferkeit, die Ort und Zeit verpasst hat, wird fruchtlos.
12.140.29
कालाकालौ संप्रधार्य बलाबलमथात्मनः ।
परस्य च बलं ज्ञात्वा तथाऽऽत्मानं नियोजयेत् ॥ १२.१४०.२९ ॥
Nachdem er Zeit und Unzeit sorgfältig abgewogen, seine eigene Stärke und Schwäche bedacht und die Macht des Feindes erkannt hat, soll er sich dann einsetzen.
12.140.30
दण्डेनोपनतं शत्रुं यो राजा न नियच्छति ।
स मृत्युमुपगूहेत् गर्भमश्वतरी यथा ॥ १२.१४०.३० ॥
Der König, der einen durch Strafe bezwungenen Feind nicht im Zaum hält, umarmt den Tod, wie eine Maultierstute ihren Fötus umarmt.
12.140.31
सुपुष्पितः स्यादफलः फलवान्स्याद्दुरारुहः ।
आमः स्यात्पक्वसंकाशो न च शीर्येत कस्यचित् ॥ १२.१४०.३१ ॥
Er mag reich blühen und doch fruchtlos sein, oder fruchtbar und doch schwer zu erklimmen; unreif, doch der Reife gleichend, und er falle niemandem zu.
12.140.32
आशां कालवतीं कुर्यात्तां च विघ्नेन योजयेत् ।
विघ्नं निमित्ततो ब्रूयान्निमित्तं चापि हेतुमत् ॥ १२.१४०.३२ ॥
Man soll die Hoffnung an eine Zeit binden und sie mit einem Hindernis verknüpfen; das Hindernis durch ein Zeichen erklären und das Zeichen selbst mit einem Grund versehen.
12.140.33
भीतवत्संविधातव्यं यावद्भयमनागतम् ।
आगतं तु भयं दृष्ट्वा प्रहर्तव्यमभीतवत् ॥ १२.१४०.३३ ॥
Solange die Gefahr noch nicht eingetreten ist, soll man sich wie ein Furchtsamer verhalten; ist aber die Gefahr gekommen, soll man sie erkennen und wie ein Furchtloser zuschlagen.
12.140.34
न साहसमनारुह्य नरो भद्राणि पश्यति ।
संशयं पुनरारुह्य यदि जीवति पश्यति ॥ १२.१४०.३४ ॥
Ohne ein kühnes Wagnis zu unternehmen, sieht ein Mensch kein Gutes; doch wenn er sich erneut dem Risiko aussetzt und am Leben bleibt, sieht er es.
12.140.35
अनागतं विजानीयात्त्यजेद्भयमुपस्थितम् ।
पुनर्बुद्धिक्षयात्किंचिदनिवृत्तिं निशामयेत् ॥ १२.१४०.३५ ॥
Man soll das Künftige erkennen und die eingetretene Gefahr aufgeben; sodann soll man bedenken, dass durch den Verlust der Einsicht etwas unumkehrbar wird.
12.140.36
प्रत्युपस्थितकालस्य सुखस्य परिवर्जनम् ।
अनागतसुखाशा च नैव बुद्धिमतां नयः ॥ १२.१४०.३६ ॥
Das Glück der nahen Gegenwart preiszugeben und sich an die Hoffnung auf künftiges Glück zu klammern, ist nicht die Politik der Weisen.
12.140.37
योऽरिणा सह संधाय विश्वस्तः स्वपते सुखम् ।
स वृक्षाग्रे प्रसुप्तो वा पतितः प्रतिबुध्यते ॥ १२.१४०.३७ ॥
Wer nach einem Bündnis mit einem Feind vertrauensvoll glücklich schläft, erwacht wie einer, der im Wipfel eines Baumes schläft oder gefallen ist.
12.140.38
कर्मणा येन केनेह मृदुना दारुणेन वा ।
उद्धरेद्दीनमात्मानं समर्थो धर्ममाचरेत् ॥ १२.१४०.३८ ॥
Durch welche Handlung auch immer hier, sanft oder hart, soll man sich selbst aus dem Elend erheben; der Fähige soll das Dharma üben.
12.140.39
ये सपत्नाः सपत्नानां सर्वांस्ताननुवर्तयेत् ।
आत्मनश्चापि बोद्धव्याश्चाराः सुमहिताः परैः ॥ १२.१४०.३९ ॥
Man soll alle Feinde jener Feinde im Auge behalten; und die eigenen Spione, gut von anderen platziert, soll man ebenfalls kennen.
12.140.40
चारः सुविहितः कार्य आत्मनोऽथ परस्य च ।
पाषण्डांस्तापसादींश्च परराष्ट्रे प्रवेशयेत् ॥ १२.१४०.४० ॥
Ein gut eingesetzter Spion soll für sich und für den anderen bestellt werden; und Ketzer, Asketen und dergleichen soll man in das fremde Reich schicken.
12.140.41
उद्यानेषु विहारेषु प्रपास्वावसथेषु च ।
पानागारे प्रवेशेषु तीर्थेषु च सभासु च ॥ १२.१४०.४१ ॥
In Gärten, Erholungsstätten, an Wasserstellen, in Herbergen, an den Eingängen von Schenken, an heiligen Furten und auch in Versammlungen.
12.140.42
धर्माभिचारिणः पापाश्चौरा लोकस्य कण्टकाः ।
समागच्छन्ति तान्बुद्ध्वा नियच्छेच्छमयीत च ॥ १२.१४०.४२ ॥
Die frevelhaften Diebe, die das Dharma übertreten, sind die Dornen der Welt; sie versammeln sich. Hat man sie erkannt, soll man sie zügeln und besänftigen.
12.140.43
न विश्वसेदविश्वस्ते विश्वस्ते नातिविश्वसेत् ।
विश्वासाद्भयमभ्येति नापरीक्ष्य च विश्वसेत् ॥ १२.१४०.४३ ॥
Man soll dem Unzuverlässigen nicht trauen, und auch dem Zuverlässigen nicht übermäßig trauen. Aus Vertrauen entsteht Furcht; man soll nicht vertrauen, ohne geprüft zu haben.
12.140.44
विश्वासयित्वा तु परं तत्त्वभूतेन हेतुना ।
अथास्य प्रहरेत्काले किंचिद्विचलिते पदे ॥ १२.१४०.४४ ॥
Hat man das Vertrauen des anderen durch scheinbar aufrichtige Mittel gewonnen, soll man im rechten Augenblick zuschlagen, wenn sein Schritt ein wenig wankt.
12.140.45
अशङ्क्यमपि शङ्केत नित्यं शङ्केत शङ्कितान ।
भयं ह्यशङ्किताज्जातं समूलमपि कृन्तति ॥ १२.१४०.४५ ॥
Man soll auch den Unverdächtigen verdächtigen und stets die Verdächtigen verdächtigen. Denn die Furcht, die vom Unverdächtigen kommt, schneidet bis zur Wurzel.
12.140.46
अवधानेन मौनेन काषायेण जटाजिनैः ।
विश्वासयित्वा द्वेष्टारमवलुम्पेद्यथा वृकः ॥ १२.१४०.४६ ॥
Hat man das Vertrauen durch wachsame Aufmerksamkeit, Schweigen, ockerfarbene Gewänder, verfilzte Haare und Hirschfelle gewonnen, soll man den Feind packen wie ein Wolf.
12.140.47
पुत्रो वा यदि वा भ्राता पिता वा यदि वा सुहृद ।
अर्थस्य विघ्नं कुर्वाणा हन्तव्या भूतिमिच्छता ॥ १२.१४०.४७ ॥
Ob Sohn, Bruder, Vater oder Freund: Wer das Werk des Reichtums behindert, soll von dem, der Wohlstand begehrt, erschlagen werden.
12.140.48
गुरोरप्यवलिप्तस्य कार्याकार्यमजानतः ।
उत्पथं प्रतिपन्नस्य कार्यं भवति शासनम् ॥ १२.१४०.४८ ॥
Selbst ein Lehrer, der überheblich ist, nicht weiß, was zu tun und zu lassen ist, und vom rechten Weg abgeirrt ist, muss durch Strafe zurechtgewiesen werden.
12.140.49
प्रत्युत्थानाभिवादाभ्यां संप्रदानेन केनचित् ।
प्रपूजयन्निघाती स्यात्तीक्ष्णतुण्ड इव द्विजः। ॥ १२.१४०.४९ ॥
Ihn ehrend durch Aufstehen, Grüßen und eine Gabe, soll man wie ein Vogel mit scharfem Schnabel aus dem Hinterhalt zuschlagen.
12.140.50
नाच्छित्त्वा परमर्माणि नाकृत्वा कर्म दारुणम् ।
नाहत्वा मत्स्यघातीव प्राप्नोति परमां श्रियम् ॥ १२.१४०.५० ॥
Wer die empfindlichen Stellen nicht durchtrennt, keine grausame Tat vollbringt und nicht wie ein Fischer zuschlägt, erlangt nicht das höchste Glück.
12.140.51
नास्ति जात्या रिपुर्नाम मित्रं वाऽपि न विद्यते ।
सामर्थ्ययोगाज्जायन्ते मित्राणि रिपवस्तथा ॥ १२.१४०.५१ ॥
Von Geburt an gibt es weder Feind noch Freund; durch das Zusammenwirken der Stärke entstehen Freunde und Feinde.
12.140.52
न प्रमुञ्चेत दायादं वदन्तं करुणं बहु ।
दुःखं तत्र न कर्तव्यं हन्यात्पूर्वापकारिणम् ॥ १२.१४०.५२ ॥
Man soll den Erbverwandten, der mit Mitleid viel spricht, nicht entlassen; dort soll man nicht trauern, sondern den töten, der früher Unrecht getan hat.
12.140.53
संग्रहानुग्रहे यत्नः सदा कार्योऽनसूयता ।
निग्रहश्चापि यत्नेन कर्तव्यो हितमिच्छता ॥ १२.१४०.५३ ॥
Im Sammeln wie im Gewähren soll man stets ohne Neid bemüht sein; und wer das Wohl sucht, soll auch mit Mühe zügeln.
12.140.54
प्रहरिष्यन्प्रियं ब्रूयात्प्रहृत्यापि प्रियोत्तरम् ।
असिनाऽपि शिरश्छित्त्वा शोचेत च रुदेत च ॥ १२.१४०.५४ ॥
Wer zuschlagen will, soll freundlich sprechen; auch nach dem Schlag soll er freundlich antworten; selbst wenn er mit dem Schwert den Kopf abgetrennt hat, soll er klagen und weinen.
12.140.55
निमन्त्रयीत सान्त्वेन संमानेन तितिक्षया ।
आशाकरणमित्येतत्कर्तव्यं भूतिमिच्छता ॥ १२.१४०.५५ ॥
Man soll durch Versöhnung, Ehre und Geduld gewinnen; wer Wohlstand wünscht, muss Hoffnung erwecken.
12.140.56
न शुष्कवैरं कुर्वीत बाहुभ्यां न नदीं तरेत् ।
अनर्थकमनायुष्यं गोविषाणस्य भक्षणम्।
दन्ताश्च परिमृद्यन्ते रसश्चापि न लभ्यते ॥ १२.१४०.५६ ॥
Man soll keine sinnlose Feindschaft hegen, nicht mit den Armen einen Fluss durchschwimmen; das Essen von Kuhhorn ist nutzlos und verkürzt das Leben — die Zähne nutzen sich ab, und selbst Geschmack gewinnt man nicht.
12.140.57
त्रिवर्गे त्रिविधा पीडा अनुबन्धस्तथैव च ।
अनुबन्धं तथा ज्ञात्वा पीडां च परिवर्जयेत् ॥ १२.१४०.५७ ॥
Im Dreiklang der Lebensziele gibt es dreierlei Leid, ebenso seine Folgen; wer die Folge kennt, soll das Leid meiden.
12.140.58
ऋणशेषं चाग्निशेषं शत्रुशेषं तथैव च ।
पुनः पुनः प्रवर्धन्ते तस्माच्छेषं न कारयेत् ॥ १२.१४०.५८ ॥
Ein Rest von Schuld, ein Rest von Feuer und ein Rest von Feind wachsen immer wieder; darum soll man keinen Rest zurücklassen.
12.140.59
ऋणशेषां विवर्धन्ते परिभूताश्च शत्रवः ।
आवहन्त्यनयं तीव्रं व्याधयश्चाप्युपेक्षिताः ॥ १२.१४०.५९ ॥
Aus einem Schuldenrest wachsen selbst gedemütigte Feinde; und vernachlässigte Krankheiten bringen schweres Unheil.
12.140.60
नाम…क्कृत्यकारी स्यादप्रमत्तः सदा भवेत् ।
कष्यकोपि हि दुश्छिन्नो विकारं कुरुते चिरम् ॥ १२.१४०.६० ॥
…… man soll ein Ausführender des Notwendigen sein und stets achtsam bleiben; auch eine kleine Wunde, schlecht verheilt, verursacht lange Zeit Eiterung.
12.140.61
वधेम च मनुष्याणां मार्गाणां दूषणेन च ।
आकाराणां विनाशैश्च परराष्ट्रं विनाशयेत् ॥ १२.१४०.६१ ॥
Durch die Tötung von Menschen, die Verunreinigung der Wege und die Zerstörung der Zeichen soll er das feindliche Reich vernichten.
12.140.62
गृध्रदृष्टिर्बकालीनः श्वचेष्टः सिंहविक्रमः ।
अनुद्विग्रः काकशङ्की भुजङ्गचरितं चरेत् ॥ १२.१४०.६२ ॥
Mit dem Blick des Geiers, der Verborgenheit des Reihers, dem Verhalten des Hundes und der Tapferkeit des Löwen, furchtlos doch argwöhnisch wie die Krähe, soll er sich wie eine Schlange verhalten.
12.140.63
शूरमञ्जलिपातेन भीरुं भेदेन भेदयेत् ।
लुब्धमर्थप्रदानेन समं तुल्येन विग्रहः ॥ १२.१४०.६३ ॥
Den Helden soll er mit gefalteten Händen gewinnen, den Feigling durch Zwietracht spalten, den Gierigen mit Gaben an Reichtum, und gegen den Ebenbürtigen soll er Krieg führen.
12.140.64
श्रेणीमुख्योपजापेषु वल्लभानुनयेषु च ।
अमात्यान्परिरक्षेत भेदसंघातयोरपि ॥ १२.१४०.६४ ॥
Bei den Ränken mit den Zunftvorstehern und bei der Besänftigung der Günstlinge soll er seine Minister sowohl vor Zwietracht als auch vor Bündnissen schützen.
12.140.65
मृदुरित्यवजानन्ति तीक्ष्ण इत्युद्विजन्ति च ।
तीक्ष्णकाले भवेत्तीक्ष्णो मृदुकाले मृदुर्भवेत् ॥ १२.१४०.६५ ॥
Denken sie "er ist sanft", verachten sie ihn; denken sie "er ist streng", fürchten sie ihn. Darum soll er in strengen Zeiten streng und in sanften Zeiten sanft sein.
12.140.66
मृदुनैव मृदुं हन्ति मृदुना हन्ति दारुणम् ।
नासाध्यं मृदुना किंचित्तस्मात्तीक्ष्णतरो मृदुः ॥ १२.१४०.६६ ॥
Durch Sanftheit selbst schlägt man den Sanften nieder, und durch Sanftheit schlägt man sogar den Grausamen nieder. Nichts ist durch Sanftheit unerreichbar; darum ist der Sanfte schärfer als der Scharfe.
12.140.67
काले मृदुर्यो भवति काले भवति दारुणः ।
स साधयति कृत्यानि शत्रुं चाप्यधितिष्ठति ॥ १२.१४०.६७ ॥
Wer zur rechten Zeit sanft und zur rechten Zeit hart ist, vollbringt seine Aufgaben und bezwingt sogar seinen Feind.
12.140.68
पण्डितेन विरुद्धस्तु दूरस्थोऽस्मीति नाश्वसेत् ।
दीर्घौ बुद्धिमतो बाहू याभ्यां हिंसति हिंसितः ॥ १२.१४०.६८ ॥
Wer mit einem Weisen in Streit gerät, darf sich nicht sicher fühlen, weil er denkt: »Ich bin weit entfernt«; die Arme des Weisen sind lang, und mit ihnen schlägt er den, der ihn schlägt.
12.140.69
न तत्तरेद्यस्य न पारमुत्तरे ।
न्न तद्धरेद्यत्पुनराहरेत्परः।
न तत्खनेद्यस्य न मूलमुद्धरे ।
न्न तं हन्याद्यस्य शिरो न पातयेत् ॥ १२.१४०.६९ ॥
Man soll nicht überqueren, was sich nicht überqueren lässt; man soll nicht rauben, was der Feind zurückholen könnte; man soll nicht graben, wo die Wurzel nicht auszureißen ist; man soll nicht schlagen, dem man das Haupt nicht fällen kann.
12.140.70
इतीदमुक्तं वृजिनाभिसंहितं ।
न चैतदेवं पुरुषः समाचरेत्।
परप्रयुक्तस्तु कथं विभावये ।
दतो मयोक्तं भवतो हितार्थिना ॥ १२.१४०.७० ॥
So ist dies gesagt worden, voll bösartiger Absicht; ein Mensch sollte sich nicht so verhalten. Doch wie könnte ich den erkennen, der von einem anderen angestiftet wird? Ich habe es dir aus Sorge um dein Wohl gesagt.
12.140.71
यथावदुक्तं वचनं हितार्थिना ।
निशम्य विप्रेण सुवीरराष्ट्रपः।
तथाऽकरोद्वाक्यमदीनचेतनः ।
श्रियं च दीप्तां बुभुजे सबान्धवः ॥ १२.१४०.७१ ॥
Nachdem jener König, der das Reich tapferer Helden schützte, die Worte des Wohlmeinenden genau so, wie sie gesprochen waren, vom Brahmanen gehört hatte, handelte er danach mit unerschrockenem Sinn und genoss zusammen mit seinen Verwandten strahlenden Wohlstand.