மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.140
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.140.1
युगक्षयात्परिक्षीणे धर्मे लोके च भारत ।
दस्युभिः पीड्यमाने च कथं स्थेयं पितामह ॥ १२.१४०.१ ॥
யுகக்ஷயத்தால் தர்மமும் உலகமும் தேய்ந்து, பாரதனே, கொள்ளையர்களால் மக்கள் துன்புறும்போது, பிதாமகனே, எவ்வாறு நிலைத்திருக்க வேண்டும்?
12.140.2
हन्त ते वर्तयिष्यामि नीतिमापत्सु भारत ।
उत्सृज्यापि घृणां काले यथा वर्तेत भूमिपः ॥ १२.१४०.२ ॥
சரி, பாரதனே, ஆபத்தில் உள்ள நீதியை உனக்குச் சொல்வேன். காலத்தில் இரக்கத்தையும் விட்டு அரசன் எவ்வாறு நடக்க வேண்டும் என்பதை.
12.140.3
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
भारद्वाजस्य संवादं राज्ञः शत्रुंतपस्य च ॥ १२.१४०.३ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழைய இதிகாசத்தைச் சொல்வார்கள்: பாரத்வாஜருக்கும் அரசன் சத்ருந்தபனுக்கும் இடையிலான உரையாடல்.
12.140.4
राजात्शत्रुंतपो नाम सौवीरेषु महारथः ।
भारद्वाजमुपागम्य पप्रच्छार्थविनिश्चयम् ॥ १२.१४०.४ ॥
சௌவீரர்களிடையே சத்ருந்தபன் என்ற பெயருள்ள மகாரதன் அரசன் இருந்தான். அவன் பாரத்வாஜரிடம் சென்று பொருளின் உறுதியை வினவினான்.
12.140.5
अलब्धस्य कथं लिप्सा लब्धं केन विवर्धते ।
वधितं पाल्यते केन पालितं प्रणयेत्कथम् ॥ १२.१४०.५ ॥
கிடைக்காததை எவ்வாறு விரும்புவது? கிடைத்தது எதனால் வளர்கிறது? வளர்ந்ததை எதனால் காப்பது, காக்கப்பட்டதை எவ்வாறு நடத்துவது?
12.140.6
तस्मै विनिश्चितार्थाय परिपृष्टोऽर्थिश्चयम् ।
उवाच मतिमान्वाक्यमिदं हेतुमदुत्तमम् ॥ १२.१४०.६ ॥
நோக்கத்தை உறுதி செய்த அவன் கேட்டபோது, அறிவுள்ள பாரத்வாஜர் பொருளின் உறுதியைப் பற்றி இந்த உயர்ந்த, காரணமுள்ள சொற்களைச் சொன்னார்.
12.140.7
नित्यमुद्यतदण्डः स्यान्नित्यं विवृतपौरुषः ।
अच्छिद्रश्छिद्रदर्शी च परेषां विवरानुगः ॥ १२.१४०.७ ॥
அரசன் எப்போதும் தண்டத்தை உயர்த்தியவனாகவும், எப்போதும் தன் வீரத்தை வெளிப்படுத்தியவனாகவும் இருக்க வேண்டும். அவன் குறையற்றவனாக இருந்து, பகைவரின் குறைகளைக் கண்டு அவற்றைப் பின்தொடர வேண்டும்.
12.140.8
नित्यमुद्यतदण्डस्य भृशमुद्विजते नरः ।
तस्मात्सर्वाणि भूतानि दण्डेनैव प्रसाधयेत् ॥ १२.१४०.८ ॥
எப்போதும் தண்டத்தை உயர்த்தியிருப்பவனிடம் மக்கள் மிகவும் அஞ்சுகின்றனர். ஆகையால் தண்டத்தாலேயே எல்லா உயிர்களையும் அடக்க வேண்டும்.
12.140.9
एवमेव प्रशंसन्ति बुधा ये तत्त्वदर्शिनः ।
तस्माच्चतुष्टये तस्मिन्प्रधानो दण्ड उच्यते ॥ १२.१४०.९ ॥
உண்மையை உணர்ந்த அறிவாளிகள் இவ்வாறே புகழ்கின்றனர். ஆகையால் அந்த நான்கு கூறுகளில் தண்டமே முதன்மையானது என்று சொல்லப்படுகிறது.
12.140.10
छिन्नमूले त्वधिष्ठाने सर्वे तज्जीविनो हताः ।
कथं हि शाखास्तिष्ठेयुश्छिन्नमूले वनस्पतौ ॥ १२.१४०.१० ॥
அடிவேர் வெட்டுண்டால் அதைச் சார்ந்து வாழ்பவை அனைத்தும் அழியும். வேர் வெட்டுண்ட மரத்தில் கிளைகள் எப்படி நிலைக்கும்?
12.140.11
मूलमेवादितश्छिन्द्यादरिपक्षस्य पण्डितः ।
ततः सहायान्पक्षं च सर्वमेवानुशातयेत् ॥ १२.१४०.११ ॥
அறிவுடையவன் பகைவர் பக்கத்தின் வேரையே தொடக்கத்திலிருந்து வெட்ட வேண்டும். பின்னர் அதன் துணைவர்கள், ஆதரவாளர்கள் அனைவரையும் அழிக்க வேண்டும்.
12.140.12
सुमन्त्रितं सुविक्रान्तं सुयुद्धं सुपलायितम् ।
आपदागमकाले तु कुर्वीत न विचारयेत् ॥ १२.१४०.१२ ॥
இடர் வந்த காலத்தில், நன்கு ஆலோசித்தவற்றையும், வீரத்துடன் செய்தவற்றையும், நல்ல போரையும், நல்ல பின்வாங்கலையும் செய்ய வேண்டும்; அந்நேரத்தில் ஆராயாமல் செயல்பட வேண்டும்.
12.140.13
वाङ्भात्रेण विनीतः स्याद्धृदयेन यथा क्षुरः ।
श्लक्ष्णपूर्वाभिभाषी च कामक्रोधौ विवर्जयेत् ॥ १२.१४०.१३ ॥
வாக்கால் மட்டுமே பணிவுடையவனாக இருக்கட்டும்; இதயத்தில் சவரக்கத்தி போல் கூர்மையாக இருக்கக்கூடாது. முதலில் மென்மையாகப் பேசட்டும்; காமத்தையும் கோபத்தையும் விலக்கட்டும்.
12.140.14
सपत्नसहितो राज्ये कृत्वा सन्धिं न विश्वसेत् ।
उपक्रामेत्ततः शीघ्रं कृतकार्यो विचक्षणः ॥ १२.१४०.१४ ॥
எதிரிகளுடன் ஆட்சியில் சமாதானம் செய்தாலும் நம்பக்கூடாது. பின்னர் காரியம் நிறைவேறியதும் அறிவுள்ளவன் விரைவில் அங்கிருந்து விலகட்டும்.
12.140.15
शत्रुं च मित्रं पूर्वेण सान्त्वेनैवानुसान्त्वयेत् ।
नित्यशश्चोद्विजेत्तस्मात्सर्पाद्वेश्मगतादिव ॥ १२.१४०.१५ ॥
பகைவனையும் நண்பனையும் முதலில் சாந்தியால் மட்டுமே தேற்ற வேண்டும். ஆனாலும் வீட்டுக்குள் புகுந்த பாம்பைப்போல் அவனிடமிருந்து எப்போதும் அஞ்சியிருக்க வேண்டும்.
12.140.16
यस्य बुद्धिं परिभवेत्तमतीतेन सान्त्वयेत् ।
अनागतेन दुष्प्रज्ञं प्रत्युत्पन्नेन पण्डितम् ॥ १२.१४०.१६ ॥
யாருடைய புத்தியை வெல்ல வேண்டுமோ, அவனை கடந்த காலத்தைக் கொண்டு தேற்றட்டும். அறிவிலியை எதிர்காலத்தாலும், அறிஞனை நிகழ்காலத்தாலும் தேற்றட்டும்.
12.140.17
अञ्जलिं शपथं सान्त्वं शिरसा पादवन्दनम् ।
अश्रुप्रपातनं चैव कर्तव्यं भूतिमिच्छता ॥ १२.१४०.१७ ॥
செழிப்பை விரும்புபவன் அஞ்சலி, சத்தியம், சாந்தி, தலையால் பாதத்தை வணங்குதல், கண்ணீர் சிந்துதல் ஆகியவற்றைச் செய்ய வேண்டும்.
12.140.18
वहेदमित्रं स्कन्धेन यावदर्थस्य लम्भनम् ।
अथैनमागते काले भिन्द्याद्धटमिवाश्मनि ॥ १२.१४०.१८ ॥
நோக்கம் நிறைவேறும் வரை பகைவனைத் தோளில் சுமக்கட்டும். பின்னர் உரிய காலம் வந்ததும், கல்லின் மீது குடம் உடைப்பது போல் அவனை உடைக்கட்டும்.
12.140.19
मुहूर्तमपि राजेन्द्र तिन्दुकालातवज्ज्वलेत् ।
मा तुषाग्निरिवानर्चिर्धूमायेत चिरं नरः ॥ १२.१४०.१९ ॥
ஓ அரசர்களின் தலைவனே, மனிதன் ஒரு கணம் கூட திண்டுக அலாதம் போல் பற்றி எரியட்டும்; ஆனால் உமி நெருப்பைப் போல் சுடர் இல்லாமல் நீண்ட நேரம் புகைய வேண்டாம்.
12.140.20
नानार्थिकोऽर्थसंबन्धं कृतघ्ने न समाचरेत् ।
अर्थी तु शक्यते भोक्तुं कृतकार्योऽवमन्यते।
तस्मात्सर्वाणि कार्याणि सावशेषाणि कारयेत् ॥ १२.१४०.२० ॥
பல நோக்கங்கள் கொண்டவன் நன்றி மறந்தவனுடன் பொருள் தொடர்பு வைத்துக்கொள்ளக் கூடாது. பயனை நாடுபவனை பயன்படுத்தலாம்; ஆனால் காரியம் முடிந்ததும் அவன் அவமதிக்கப்படுகிறான். ஆகவே எல்லாச் செயல்களையும் சிறிது மீதம் வைத்துச் செய்யச் சொல்ல வேண்டும்.
12.140.21
कोकिलस्य वराहस्य मेरोः शून्यस्य वेस्मनः ।
व्यालस्य भक्तचित्तस्य यच्छ्रेयस्तत्समाचरेत् ॥ १२.१४०.२१ ॥
குயிலின், பன்றியின், மேரு மலையின், வெற்று வீட்டின், உணவில் மனம் வைத்த பாம்பின் நல்ல நடத்தையை மேற்கொள்ள வேண்டும்.
12.140.22
उत्थायोत्थाय गच्छेच्च नित्ययुक्तो रिपोर्गृहम् ।
कुशलं चास्य पृच्छेत यद्यप्यकुशलं भवेत् ॥ १२.१४०.२२ ॥
எப்போதும் விழிப்புடன் இருப்பவன் பகைவனின் வீட்டிற்கு மீண்டும் மீண்டும் எழுந்து சென்று அவனது நலம் விசாரிக்க வேண்டும்; அவனுக்கு துன்பம் நேர்ந்திருந்தாலும் கூட.
12.140.23
नालसाः प्राप्नुवन्त्यर्थान्न क्लीबा नातिमानिनः ।
न च लोकरवाद्भीता न वै शश्वत्प्रतीक्षिणः ॥ १२.१४०.२३ ॥
சோம்பேறிகள் பொருளை அடைவதில்லை; பலவீனர்களும் மிகு செருக்குடையவர்களும் அடைவதில்லை; மக்கள் பேச்சுக்கு அஞ்சுபவர்களும் எப்போதும் காத்திருப்பவர்களும் அடைவதில்லை.
12.140.24
नास्य च्छिद्रं परो विद्याद्विद्याच्छिद्रं परस्य तु ।
गूहेत्कूर्म इवाङ्गानि रक्षेद्विवरमात्मनः ॥ १२.१४०.२४ ॥
பகைவன் நம் குறையை அறியக்கூடாது; நாம் பகைவனின் குறையை அறிய வேண்டும். ஆமை தன் உறுப்புகளை மறைப்பது போல் மறைத்து, தன் குறையை காக்க வேண்டும்.
12.140.25
बकवच्चिन्तयेदर्थान्सिंहवच्च पराक्रमेत् ।
वृकवच्चावलुम्पेत शरवच्च विनिष्पतेत् ॥ १२.१४०.२५ ॥
கொக்கைப் போல் காரியங்களைச் சிந்திக்க வேண்டும், சிங்கத்தைப் போல் வீரம் காட்ட வேண்டும், ஓநாயைப் போல் பாய்ந்து பிடிக்க வேண்டும், அம்பைப் போல் பாய்ந்து செல்ல வேண்டும்.
12.140.26
पानमक्षास्तथा नार्यो मृगया गीतवादितम् ।
एतानि युक्त्या सेवेत प्रसङ्गो ह्यत्र दोषवान् ॥ १२.१४०.२६ ॥
மது, சூதாட்டம், பெண்கள், வேட்டை, பாட்டு இசை ஆகியவற்றை அறிவோடு மட்டுமே அனுபவிக்க வேண்டும்; இவற்றில் மிகுந்த பற்று குற்றமாகும்.
12.140.27
कुर्यात्तृणमयं चापं शयीत मृगशायिकाम् ।
अन्धः स्यादन्धवेलायां बाधिर्यमपि संश्रयेत् ॥ १२.१४०.२७ ॥
புல்லால் ஆன வில்லைச் செய்ய வேண்டும், மான் போல் படுக்கும் முறையைப் பின்பற்ற வேண்டும்; குருடர் போன்ற காலத்தில் குருடனாக இருக்க வேண்டும், செவிடுதன்மையையும் ஏற்க வேண்டும்.
12.140.28
देशकालं समासाद्य विक्रमेत विचक्षणः ।
देशकालव्यतीतो हि विक्रमो निष्फलो भवेत् ॥ १२.१४०.२८ ॥
நுண்ணறிவுள்ளவன் இடமும் காலமும் பொருந்தி வந்தபோது வீரத்துடன் செயல்பட வேண்டும்; இடமும் காலமும் கடந்துவிட்டால் வீரம் பயனற்றதாகும்.
12.140.29
कालाकालौ संप्रधार्य बलाबलमथात्मनः ।
परस्य च बलं ज्ञात्वा तथाऽऽत्मानं नियोजयेत् ॥ १२.१४०.२९ ॥
காலத்தையும் அகாலத்தையும் நன்கு ஆராய்ந்து, தன் வலிமையையும் வலிமையின்மையையும் எடைபோட்டு, எதிரியின் வலிமையையும் அறிந்து, அதன் பின்னரே தன்னை ஈடுபடுத்த வேண்டும்.
12.140.30
दण्डेनोपनतं शत्रुं यो राजा न नियच्छति ।
स मृत्युमुपगूहेत् गर्भमश्वतरी यथा ॥ १२.१४०.३० ॥
தண்டத்தால் அடங்கி வந்த எதிரியை எந்த அரசன் கட்டுப்படுத்தவில்லையோ, அவன் கோவேறு கழுதை கருவைத் தழுவுவது போல் மரணத்தைத் தழுவுகிறான்.
12.140.31
सुपुष्पितः स्यादफलः फलवान्स्याद्दुरारुहः ।
आमः स्यात्पक्वसंकाशो न च शीर्येत कस्यचित् ॥ १२.१४०.३१ ॥
அது மிகுந்த பூக்களுடன் இருந்தாலும் கனியற்றதாக இருக்கலாம்; கனி நிறைந்ததாக இருந்தாலும் ஏறுவதற்கு கடினமாக இருக்கலாம்; பழுக்காததாக இருந்தாலும் பழுத்ததைப் போலத் தோன்றலாம், யாராலும் உதிர்க்கப்படாமல்.
12.140.32
आशां कालवतीं कुर्यात्तां च विघ्नेन योजयेत् ।
विघ्नं निमित्ततो ब्रूयान्निमित्तं चापि हेतुमत् ॥ १२.१४०.३२ ॥
நம்பிக்கையை காலத்துடன் இணைத்து வைக்க வேண்டும்; அதை ஒரு தடையுடன் பிணைக்க வேண்டும்; தடையை ஒரு காரணத்தால் என்று கூற வேண்டும், காரணத்தையும் நியாயமுள்ளதாகக் கூற வேண்டும்.
12.140.33
भीतवत्संविधातव्यं यावद्भयमनागतम् ।
आगतं तु भयं दृष्ट्वा प्रहर्तव्यमभीतवत् ॥ १२.१४०.३३ ॥
வரவிருக்கும் ஆபத்து வரும் வரை அஞ்சுபவனைப் போல நடந்துகொள்ள வேண்டும்; ஆபத்து வந்துவிட்டதைக் கண்டால், அஞ்சாதவனைப் போல தாக்க வேண்டும்.
12.140.34
न साहसमनारुह्य नरो भद्राणि पश्यति ।
संशयं पुनरारुह्य यदि जीवति पश्यति ॥ १२.१४०.३४ ॥
துணிச்சல் இல்லாமல் ஒருவன் நன்மைகளைக் காண்பதில்லை; மீண்டும் ஐயத்தில் இறங்கி, உயிருடன் இருந்தால் அவன் காண்கிறான்.
12.140.35
अनागतं विजानीयात्त्यजेद्भयमुपस्थितम् ।
पुनर्बुद्धिक्षयात्किंचिदनिवृत्तिं निशामयेत् ॥ १२.१४०.३५ ॥
வராததை அறிந்துகொள்ள வேண்டும்; வந்த ஆபத்தை விட்டுவிட வேண்டும்; மீண்டும், அறிவின் அழிவால் சிறிதாவது திரும்ப இயலாததாகிவிடும் என்பதை உணர வேண்டும்.
12.140.36
प्रत्युपस्थितकालस्य सुखस्य परिवर्जनम् ।
अनागतसुखाशा च नैव बुद्धिमतां नयः ॥ १२.१४०.३६ ॥
அருகில் வந்துள்ள காலத்தின் இன்பத்தைக் கைவிடுவதும், வருங்கால இன்பத்தின் நம்பிக்கையைப் பற்றிக்கொள்வதும் அறிவுடையோரின் நீதி அல்ல.
12.140.37
योऽरिणा सह संधाय विश्वस्तः स्वपते सुखम् ।
स वृक्षाग्रे प्रसुप्तो वा पतितः प्रतिबुध्यते ॥ १२.१४०.३७ ॥
எதிரியுடன் உடன்படிக்கை செய்து நம்பிக்கையுடன் சுகமாக உறங்குபவன், மரத்தின் உச்சியில் தூங்கியவனோ அல்லது விழுந்தவனோ போல விழித்தெழுவான்.
12.140.38
कर्मणा येन केनेह मृदुना दारुणेन वा ।
उद्धरेद्दीनमात्मानं समर्थो धर्ममाचरेत् ॥ १२.१४०.३८ ॥
இங்கு எந்த செயலாலேனும், மென்மையானாலும் கடுமையானாலும், துன்புறும் தன்னைத் தூக்கி எடுக்க வேண்டும்; வல்லவன் தர்மத்தைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
12.140.39
ये सपत्नाः सपत्नानां सर्वांस्ताननुवर्तयेत् ।
आत्मनश्चापि बोद्धव्याश्चाराः सुमहिताः परैः ॥ १२.१४०.३९ ॥
எவர் பகைவர்களோ, அந்தப் பகைவர்களின் அனைவரையும் பின்தொடர வேண்டும்; தன்னுடைய உளவாளிகளையும் அறிய வேண்டும், அவர்கள் பிறரால் நன்கு அமர்த்தப்பட்டவர்களாக.
12.140.40
चारः सुविहितः कार्य आत्मनोऽथ परस्य च ।
पाषण्डांस्तापसादींश्च परराष्ट्रे प्रवेशयेत् ॥ १२.१४०.४० ॥
தனக்கும் பிறருக்கும் நன்கு அமர்த்தப்பட்ட உளவாளி இருக்க வேண்டும்; பாஷண்டர்களையும் தவசிகளையும் பிற நாட்டில் அனுப்ப வேண்டும்.
12.140.41
उद्यानेषु विहारेषु प्रपास्वावसथेषु च ।
पानागारे प्रवेशेषु तीर्थेषु च सभासु च ॥ १२.१४०.४१ ॥
பூங்காக்களிலும், உலாவிடங்களிலும், நீர்ப்பந்தல்களிலும், தங்குமிடங்களிலும், மதுக்கடைகளின் நுழைவாயில்களிலும், தீர்த்தங்களிலும், சபைகளிலும்.
12.140.42
धर्माभिचारिणः पापाश्चौरा लोकस्य कण्टकाः ।
समागच्छन्ति तान्बुद्ध्वा नियच्छेच्छमयीत च ॥ १२.१४०.४२ ॥
தர்மத்தை மீறும் பாவிகளான திருடர்கள் உலகின் முட்கள்; அவர்கள் ஒன்றுகூடுவர். அவர்களை அறிந்து அடக்கி ஒடுக்க வேண்டும்.
12.140.43
न विश्वसेदविश्वस्ते विश्वस्ते नातिविश्वसेत् ।
विश्वासाद्भयमभ्येति नापरीक्ष्य च विश्वसेत् ॥ १२.१४०.४३ ॥
நம்பத்தகாதவனை நம்பக்கூடாது; நம்பத்தக்கவனையும் மிகையாக நம்பக்கூடாது. நம்பிக்கையிலிருந்தே பயம் வருகிறது; ஆராயாமல் நம்பக்கூடாது.
12.140.44
विश्वासयित्वा तु परं तत्त्वभूतेन हेतुना ।
अथास्य प्रहरेत्काले किंचिद्विचलिते पदे ॥ १२.१४०.४४ ॥
ஒருவனின் நம்பிக்கையை உண்மை போலத் தோன்றும் வழியால் வென்ற பின், அவன் சற்று தடுமாறும் நேரத்தில் தாக்க வேண்டும்.
12.140.45
अशङ्क्यमपि शङ्केत नित्यं शङ्केत शङ्कितान ।
भयं ह्यशङ्किताज्जातं समूलमपि कृन्तति ॥ १२.१४०.४५ ॥
சந்தேகிக்கத் தகாதவனையும் சந்தேகிக்க வேண்டும்; எப்போதும் சந்தேகத்துக்குரியவர்களைச் சந்தேகிக்க வேண்டும். சந்தேகப்படாதவனிடமிருந்து எழும் பயம் வேரோடு வெட்டிவிடும்.
12.140.46
अवधानेन मौनेन काषायेण जटाजिनैः ।
विश्वासयित्वा द्वेष्टारमवलुम्पेद्यथा वृकः ॥ १२.१४०.४६ ॥
கவனமான அமைதி, காவி ஆடை, சடை மற்றும் மான்தோல் ஆகியவற்றால் நம்பிக்கையைப் பெற்று, பகைவனை ஓநாய் போல் பற்றிப் பிடிக்க வேண்டும்.
12.140.47
पुत्रो वा यदि वा भ्राता पिता वा यदि वा सुहृद ।
अर्थस्य विघ्नं कुर्वाणा हन्तव्या भूतिमिच्छता ॥ १२.१४०.४७ ॥
மகனோ, சகோதரனோ, தந்தையோ, நண்பனோ, பொருள் பெறும் செயலுக்கு இடையூறு செய்பவர்கள் வளம் விரும்புவனால் கொல்லப்பட வேண்டும்.
12.140.48
गुरोरप्यवलिप्तस्य कार्याकार्यमजानतः ।
उत्पथं प्रतिपन्नस्य कार्यं भवति शासनम् ॥ १२.१४०.४८ ॥
ஆசிரியராக இருந்தாலும், செருக்குற்று, செய்யவேண்டியதையும் தகாததையும் அறியாமல், தவறான வழியில் சென்றவனுக்கு தண்டனை அவசியமாகிறது.
12.140.49
प्रत्युत्थानाभिवादाभ्यां संप्रदानेन केनचित् ।
प्रपूजयन्निघाती स्यात्तीक्ष्णतुण्ड इव द्विजः। ॥ १२.१४०.४९ ॥
எழுந்து வணங்குவதாலும், ஏதேனும் ஒரு கொடையாலும் மரியாதை செலுத்துபவன், கூர்மையான அலகுள்ள பறவையைப் போல மறைவாகத் தாக்குபவனாக இருக்க வேண்டும்.
12.140.50
नाच्छित्त्वा परमर्माणि नाकृत्वा कर्म दारुणम् ।
नाहत्वा मत्स्यघातीव प्राप्नोति परमां श्रियम् ॥ १२.१४०.५० ॥
முக்கிய உறுப்புகளை வெட்டாமலும், கொடிய செயலைச் செய்யாமலும், மீன்பிடிப்பவனைப் போல் தாக்காமலும் இருப்பவன் உயர்ந்த செல்வத்தை அடைவதில்லை.
12.140.51
नास्ति जात्या रिपुर्नाम मित्रं वाऽपि न विद्यते ।
सामर्थ्ययोगाज्जायन्ते मित्राणि रिपवस्तथा ॥ १२.१४०.५१ ॥
பிறப்பால் எவரும் பகைவனும் அல்லர், நண்பனும் அல்லர். வலிமையின் சேர்க்கையாலேயே நண்பர்களும் பகைவர்களும் தோன்றுகிறார்கள்.
12.140.52
न प्रमुञ्चेत दायादं वदन्तं करुणं बहु ।
दुःखं तत्र न कर्तव्यं हन्यात्पूर्वापकारिणम् ॥ १२.१४०.५२ ॥
பரிதாபமாக மிகவும் பேசும் பங்காளியை விடக்கூடாது. அங்கு துயரம் கொள்ளக்கூடாது; முன்பு தீங்கிழைத்தவனைக் கொல்ல வேண்டும்.
12.140.53
संग्रहानुग्रहे यत्नः सदा कार्योऽनसूयता ।
निग्रहश्चापि यत्नेन कर्तव्यो हितमिच्छता ॥ १२.१४०.५३ ॥
சேர்ப்பதிலும் அருள்புரிவதிலும் எப்போதும் முயற்சி செய்ய வேண்டும், பொறாமையின்றி. நன்மை விரும்புபவன் முயற்சியுடன் அடக்குதலும் செய்ய வேண்டும்.
12.140.54
प्रहरिष्यन्प्रियं ब्रूयात्प्रहृत्यापि प्रियोत्तरम् ।
असिनाऽपि शिरश्छित्त्वा शोचेत च रुदेत च ॥ १२.१४०.५४ ॥
தாக்கப்போகிறவன் இனிய சொற்களைப் பேச வேண்டும்; தாக்கிய பின்னும் இனிய பதில் சொல்ல வேண்டும். வாளால் தலையை வெட்டியபின்னும் துயரப்பட்டு அழ வேண்டும்.
12.140.55
निमन्त्रयीत सान्त्वेन संमानेन तितिक्षया ।
आशाकरणमित्येतत्कर्तव्यं भूतिमिच्छता ॥ १२.१४०.५५ ॥
சமாதானத்தாலும் மரியாதையாலும் பொறுமையாலும் அழைக்க வேண்டும்; செழிப்பை விரும்புபவன் நம்பிக்கை அளிப்பதையே செய்ய வேண்டும்.
12.140.56
न शुष्कवैरं कुर्वीत बाहुभ्यां न नदीं तरेत् ।
अनर्थकमनायुष्यं गोविषाणस्य भक्षणम्।
दन्ताश्च परिमृद्यन्ते रसश्चापि न लभ्यते ॥ १२.१४०.५६ ॥
வீணான பகைமை கொள்ளக் கூடாது; கைகளால் ஆற்றைக் கடக்கக் கூடாது; பசுவின் கொம்பை உண்பது பயனற்றது, ஆயுளைக் குறைப்பது; பற்கள் தேய்கின்றன, சுவையும் கிடைப்பதில்லை.
12.140.57
त्रिवर्गे त्रिविधा पीडा अनुबन्धस्तथैव च ।
अनुबन्धं तथा ज्ञात्वा पीडां च परिवर्जयेत् ॥ १२.१४०.५७ ॥
அறம், பொருள், இன்பம் என்ற மூவகையில் மூன்று வகை துன்பமும் அதன் விளைவும் உண்டு; விளைவை அறிந்து துன்பத்தை விலக்க வேண்டும்.
12.140.58
ऋणशेषं चाग्निशेषं शत्रुशेषं तथैव च ।
पुनः पुनः प्रवर्धन्ते तस्माच्छेषं न कारयेत् ॥ १२.१४०.५८ ॥
கடனின் எச்சம், நெருப்பின் எச்சம், பகைவனின் எச்சம் ஆகியவை மீண்டும் மீண்டும் பெருகும்; ஆகையால் எச்சம் எதையும் விட்டு வைக்கக் கூடாது.
12.140.59
ऋणशेषां विवर्धन्ते परिभूताश्च शत्रवः ।
आवहन्त्यनयं तीव्रं व्याधयश्चाप्युपेक्षिताः ॥ १२.१४०.५९ ॥
கடனின் எச்சத்தால் பகைவர்கள், அடக்கப்பட்டிருந்தாலும், பெருகுவர்; புறக்கணிக்கப்பட்ட நோய்களும் கொடிய கேட்டைக் கொண்டுவரும்.
12.140.60
नाम…क्कृत्यकारी स्यादप्रमत्तः सदा भवेत् ।
कष्यकोपि हि दुश्छिन्नो विकारं कुरुते चिरम् ॥ १२.१४०.६० ॥
…… கடமையைச் செய்பவனாக இருக்க வேண்டும்; எப்போதும் கவனமாக இருக்க வேண்டும்; சிறிய காயமும் சரியாக ஆறாவிட்டால் நீண்ட நாள் கேடு விளைவிக்கும்.
12.140.61
वधेम च मनुष्याणां मार्गाणां दूषणेन च ।
आकाराणां विनाशैश्च परराष्ट्रं विनाशयेत् ॥ १२.१४०.६१ ॥
மனிதர்களைக் கொன்றும், வழிகளைக் கெடுத்தும், அடையாளங்களை அழித்தும் பகையரசை அழிக்க வேண்டும்.
12.140.62
गृध्रदृष्टिर्बकालीनः श्वचेष्टः सिंहविक्रमः ।
अनुद्विग्रः काकशङ्की भुजङ्गचरितं चरेत् ॥ १२.१४०.६२ ॥
கழுகின் பார்வையும், கொக்கின் மறைவும், நாயின் நடத்தையும், சிங்கத்தின் வீரமும் கொண்டு, அஞ்சாமல், காக்கையைப் போல் ஐயமுற்று, பாம்பின் நடையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
12.140.63
शूरमञ्जलिपातेन भीरुं भेदेन भेदयेत् ।
लुब्धमर्थप्रदानेन समं तुल्येन विग्रहः ॥ १२.१४०.६३ ॥
வீரனை அஞ்சலி செய்து வசப்படுத்த வேண்டும், கோழையைப் பிரிவினையால் பிளக்க வேண்டும், பேராசையுள்ளவனைப் பொருள் கொடுத்து, சமமானவனுடன் போர் செய்ய வேண்டும்.
12.140.64
श्रेणीमुख्योपजापेषु वल्लभानुनयेषु च ।
अमात्यान्परिरक्षेत भेदसंघातयोरपि ॥ १२.१४०.६४ ॥
சங்கத் தலைவர்களுடன் சூழ்ச்சிகளிலும், விருப்பமானவர்களைச் சமாதானப்படுத்துவதிலும், பிரிவினையிலும் கூட்டிலும் அமைச்சர்களைக் காக்க வேண்டும்.
12.140.65
मृदुरित्यवजानन्ति तीक्ष्ण इत्युद्विजन्ति च ।
तीक्ष्णकाले भवेत्तीक्ष्णो मृदुकाले मृदुर्भवेत् ॥ १२.१४०.६५ ॥
"மென்மையானவன்" என்று அவர்கள் இகழ்வார்கள், "கடுமையானவன்" என்று அஞ்சுவார்கள். ஆகையால் கடுமையின் காலத்தில் கடுமையாகவும், மென்மையின் காலத்தில் மென்மையாகவும் இருக்க வேண்டும்.
12.140.66
मृदुनैव मृदुं हन्ति मृदुना हन्ति दारुणम् ।
नासाध्यं मृदुना किंचित्तस्मात्तीक्ष्णतरो मृदुः ॥ १२.१४०.६६ ॥
மென்மையினாலேயே மென்மையானவனை வீழ்த்துகிறான்; மென்மையினாலேயே கொடியவனையும் வீழ்த்துகிறான். மென்மையால் எதுவும் அடைய முடியாதது அல்ல; ஆகையால் மென்மையானவன் கடுமையானவனை விட கடுமையானவன்.
12.140.67
काले मृदुर्यो भवति काले भवति दारुणः ।
स साधयति कृत्यानि शत्रुं चाप्यधितिष्ठति ॥ १२.१४०.६७ ॥
காலத்தில் மென்மையாக இருப்பவனும், காலத்தில் கடுமையாக இருப்பவனும் செயல்களை நிறைவேற்றுகிறான்; அவன் எதிரியையும் வெல்கிறான்.
12.140.68
पण्डितेन विरुद्धस्तु दूरस्थोऽस्मीति नाश्वसेत् ।
दीर्घौ बुद्धिमतो बाहू याभ्यां हिंसति हिंसितः ॥ १२.१४०.६८ ॥
அறிஞனுடன் பகைமை ஏற்பட்டால், 'நான் தொலைவில் இருக்கிறேன்' என்று நிம்மதியாக இருக்கக்கூடாது; அறிவாளியின் கைகள் நீண்டவை, அவற்றால் அவன் தாக்குபவனைத் தாக்குகிறான்.
12.140.69
न तत्तरेद्यस्य न पारमुत्तरे ।
न्न तद्धरेद्यत्पुनराहरेत्परः।
न तत्खनेद्यस्य न मूलमुद्धरे ।
न्न तं हन्याद्यस्य शिरो न पातयेत् ॥ १२.१४०.६९ ॥
எதைக் கடந்து செல்ல முடியாதோ அதைக் கடக்கக்கூடாது; எதைப் பகைவன் மீண்டும் கொண்டுவர முடியுமோ அதைக் கவரக்கூடாது; எதன் வேரை பிடுங்க முடியாதோ அதைத் தோண்டக்கூடாது; எதன் தலையை வீழ்த்த முடியாதோ அவனைத் தாக்கக்கூடாது.
12.140.70
इतीदमुक्तं वृजिनाभिसंहितं ।
न चैतदेवं पुरुषः समाचरेत्।
परप्रयुक्तस्तु कथं विभावये ।
दतो मयोक्तं भवतो हितार्थिना ॥ १२.१४०.७० ॥
இவ்வாறு வஞ்சனையுடன் சொல்லப்பட்டது; மனிதன் இவ்வாறு நடந்துகொள்ளக்கூடாது. ஆனால் பிறரால் தூண்டப்பட்டவனை நான் எப்படி அறிவேன்? உன் நலத்தை விரும்பியே நான் இதைச் சொன்னேன்.
12.140.71
यथावदुक्तं वचनं हितार्थिना ।
निशम्य विप्रेण सुवीरराष्ट्रपः।
तथाऽकरोद्वाक्यमदीनचेतनः ।
श्रियं च दीप्तां बुभुजे सबान्धवः ॥ १२.१४०.७१ ॥
நன்மை விரும்பியவர் சொன்ன சொற்களை அந்தணனிடமிருந்து கேட்டு, சிறந்த வீரர்களின் நாட்டை ஆளும் அவ்வரசன், உறுதியான மனத்துடன் அவற்றின்படியே நடந்தான்; பந்துக்களுடன் ஒளிரும் செல்வத்தை அனுபவித்தான்.