Mahābhārata · Adhyāya 12.156
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.156.1
पापस्य यदधिष्ठानं यतः पापं प्रवर्तते ।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तत्त्वेन भरतर्षभ ॥ १२.१५६.१ ॥
Was ist der Sitz der Sünde, und woraus entsteht die Sünde? Dies möchte ich wahrhaftig hören, o Stier der Bharatas.
12.156.2
पापस्य यदधिष्ठानं तच्छृणुष्व नराधिप ।
एको लोभो महाग्राहो लोभात्पापं प्रवर्तते ॥ १२.१५६.२ ॥
Höre, o Herr der Menschen, was der Sitz der Sünde ist. Die Gier allein ist der große Greifer, das Krokodil; aus der Gier entsteht die Sünde.
12.156.3
अतः पापमधर्मश्च तथा दुःखमनुत्तमम् ।
निकृत्या मूलमेतद्धि येन पापकृतो जनाः ॥ १२.१५६.३ ॥
Daher hat Sünde, Unrecht und höchstes Leid diese Wurzel: den Betrug. Durch ihn werden die Menschen zu Sündern.
12.156.4
लोभात्क्रोधः प्रभवति लोभात्कामः प्रवर्तते ।
लोभान्मोहश्च माया च मानस्तम्भः परासुता ॥ १२.१५६.४ ॥
Aus der Gier entsteht der Zorn, aus der Gier entspringt das Begehren. Aus der Gier entstehen Verblendung und Täuschung, die Erstarrung des Stolzes und die Feindseligkeit gegen andere.
12.156.5
अक्षमा ह्रीपरित्यागः श्रीनाशो धर्मसंक्षयः ।
अभिध्याऽप्रख्यता चैव सर्वं लोभात्प्रवर्तते ॥ १२.१५६.५ ॥
Ungeduld, der Verlust der Scham, der Untergang des Glücks, der Verfall des Dharma, Begehrlichkeit und Verlust des Ruhmes: all dies entspringt der Gier.
12.156.6
अत्यागश्च कुतर्कश्च विकर्मसु च याः क्रियः ।
कुलविद्यामदश्चैव रूपैश्वर्यमदस्तथा ॥ १२.१५६.६ ॥
Geiz und falsches Schlussfolgern sowie die Taten in verwerflichem Tun; der Stolz auf Herkunft und Wissen, und ebenso der Stolz auf Schönheit und Macht: auch diese entspringen der Gier.
12.156.7
सर्वभूतेष्वभिद्रोहः सर्वभूतेष्वसत्कृतिः ।
सर्वभूतेष्वविश्वासः सर्वभूतेष्वनार्जवम् ॥ १२.१५६.७ ॥
Feindseligkeit gegenüber allen Wesen, Geringschätzung aller Wesen, Misstrauen gegenüber allen Wesen, Falschheit gegenüber allen Wesen.
12.156.8
हरणं परवित्तानां परदाराभिमर्शनम् ।
वाग्वेगो मनसो वेगो निन्दावेगस्तथैव च ॥ १२.१५६.८ ॥
Das Rauben fremden Besitzes, das Berühren fremder Frauen, der Drang der Rede, der Drang des Geistes und ebenso der Drang der Verleumdung.
12.156.9
उपस्थोदरयोर्वेगो मृत्युवेगश्च दारुणः ।
ईर्ष्यावेगश्च बलवान्मिथ्यावेगश्च दुर्जयः ॥ १२.१५६.९ ॥
Der Drang von Genitalien und Bauch, der furchtbare Drang des Todes, der mächtige Drang des Neides und der schwer zu bezwingende Drang der Lüge.
12.156.10
रसवेगश्च दुर्वार्यः श्रोत्रवेगश्च दुःसह ।
कुत्सा विकत्था मात्सर्यं पापं दुष्कर्मकारिता।
साहसानां च सर्वेषामकार्याणां क्रियास्तथा ॥ १२.१५६.१० ॥
Der Drang des Geschmacks ist schwer zu hemmen, der des Gehörs unerträglich. Tadel, Selbstrühmung, Neid, Sünde, das Begehen böser Taten und ebenso alle verwegenen und unziemlichen Handlungen.
12.156.11
आतौ बाल्ये च कौमारे यौवने चापि मानवाः ।
न त्यजन्त्यात्मकर्मैकं यन्न जीर्यति जीर्यतः ॥ १२.१५६.११ ॥
In Säuglingsalter, Kindheit, Knabenalter und Jugend lassen die Menschen jene eine eigene Gewohnheit nicht fahren, die nicht altert, wenn sie altern.
12.156.12
यो न पूरयितुं शक्यो लोभः प्रीत्या कथंचन ।
नित्यं गम्भीरतोयाभिरापगाभिरिवोदधिः ॥ १२.१५६.१२ ॥
Jene Gier, die sich auf keine Weise durch Befriedigung füllen lässt, ist stets wie das Meer, das von den Flüssen mit tiefem Wasser nie gefüllt wird.
12.156.13
न प्रहृष्यति यो लोभैः कामैर्यश्च न तृप्यति ।
यो न देवैर्न गन्धर्वैर्नासुरैर्न महोरगैः ॥ १२.१५६.१३ ॥
Wer sich nicht an den Begierden erfreut und durch Wünsche nicht gesättigt wird, den weder Götter, Gandharvas, Asuras noch große Schlangen zufriedenstellen.
12.156.14
ज्ञायते नृप तत्त्वेन सर्वैर्भूतगणैस्तथा ।
स लोभः सह मोहेन विजेतव्यो जितात्मना ॥ १२.१५६.१४ ॥
O König, dies ist wahrhaftig allen Scharen der Wesen bekannt. Jene Gier zusammen mit dem Wahn ist vom Selbstbezwungenen zu besiegen.
12.156.15
दम्भो द्रोहश्च निन्दा च पैशून्यं मत्सरस्तथा ।
भवन्त्येतानि कौरव्य लुब्धानामकृतात्मनाम् ॥ १२.१५६.१५ ॥
Heuchelei, Tücke, Tadel, Verleumdung und Neid entstehen ebenfalls. O Nachkomme der Kurus, diese entstehen bei den Gierigen und bei jenen, deren Selbst ungeläutert ist.
12.156.16
सुमहान्त्यपि शास्त्राणि धारयन्तो बहुश्रुताः ।
छेत्तारः संशयानां च क्लिश्यन्तीहाल्पबुद्धयः ॥ १२.१५६.१६ ॥
Selbst jene, die sehr umfangreiche Schriften im Gedächtnis tragen, vielgelehrt sind und Zweifel zerschneiden, leiden hier, weil sie von geringem Verstand sind.
12.156.17
द्वेपक्रोधप्रसक्ताश्च शिष्टाचारबहिष्कृताः ।
अन्तःक्षुरा वाङ्भधुराः कृपाश्छन्नास्तृणैरिव ॥ १२.१५६.१७ ॥
An Hass und Zorn gebunden, aus dem Verhalten der Edlen ausgeschlossen, innen Rasiermesser, süß in der Rede, verborgen wie mit Gras bedeckte Brunnen.
12.156.18
धर्मवैतंसिकाः क्षुद्रा मुष्णन्ति ध्वजिनो जगत् ।
कुर्वते च बहून्मार्गांस्तान्हेतुबलमाश्रिताः।
सर्वमार्गान्विलुम्पन्ति लोभज्ञानेष्ववस्थिताः ॥ १२.१५६.१८ ॥
Niedrige Heuchler des Dharma, Bannerträger, berauben die Welt. Sich auf die Kraft des Argumentes stützend, bahnen sie viele Wege, und in Gier und Wissen verharrend, zerstören sie alle Pfade.
12.156.19
धर्मस्य ह्रियमाणस्य लोभग्रस्तैर्दुरात्मभिः ।
याया विक्रियते संस्था ततः साऽपि प्रपद्यते ॥ १२.१५६.१९ ॥
Wenn der Dharma von den bösen, von Gier ergriffenen Menschen geraubt wird, verfällt auch die Ordnung, die dadurch verzerrt wird.
12.156.20
दर्पः बोधो मदः स्वप्नो हर्षः शोकोऽभिमानिता ।
एत हि कौरव्य दृश्यन्ते लुब्धबुद्धिषु ॥ १२.१५६.२० ॥
Diese zeigen sich bei denen mit gierigem Sinn, o Kaurava: Stolz, Wachsamkeit, Rausch, Schlaf, Freude, Kummer und Eitelkeit.
12.156.21
एताना टान्बुद्धस्व नित्यं लोभसमन्वितान् ।
शिष्टांस्तु परिपृच्छेथा यान्वक्ष्यामि शुचिव्रतान् ॥ १२.१५६.२१ ॥
Erkenne diese von Gier erfüllten Menschen stets; doch befrage die tugendhaften Männer mit reinen Gelübden, die ich nennen werde.
12.156.22
येष्वावृत्तिभयं नास्ति परलोकभयं न च ।
नामिपेषु प्रसङ्गोऽस्ति न प्रियेष्वप्रियेषु च ॥ १२.१५६.२२ ॥
Diejenigen, in denen keine Furcht vor Wiedergeburt noch vor der Welt jenseits ist; die an weltlichen Genüssen nicht hängen, noch am Angenehmen oder Unangenehmen.
12.156.23
शिष्टाचारः प्रियो येषु दमो येषु प्रतिष्ठितः ।
सुखं दुःखं समं येषां सत्यं येषां परायणम् ॥ १२.१५६.२३ ॥
Diejenigen, die das Verhalten der Weisen lieben, in denen die Selbstbeherrschung fest gegründet ist; für die Freude und Leid gleich sind und für die die Wahrheit die höchste Zuflucht ist.
12.156.24
दातारो न ग्रहीतारो दयावन्तस्नथैव च ।
पितृदेवातिथेयाश्च नित्योद्युक्तास्तथैव च ॥ १२.१५६.२४ ॥
Sie sind Gebende, nicht Nehmende; sie sind mitfühlend und ehren die Ahnen, die Götter und die Gäste, stets bereit dazu.
12.156.25
सर्वोपकारिणो वीराः सर्वधर्मानुपालकाः ।
सर्वभूतहिताश्चैव सर्वदेयाश्च भारत ॥ १२.१५६.२५ ॥
Sie sind allen Wohltäter, Helden, Hüter jedes Dharma, dem Wohl aller Wesen zugewandt und Geber für alle, o Bhārata.
12.156.26
न ते चालयितुं शक्या धर्मव्याहारकारिणः ।
न तेषां भिद्यते वृत्तं यत्पुरा साधुभिः कृतम् ॥ १२.१५६.२६ ॥
Diejenigen, die gemäß dem handeln, was sie über das Dharma sagen, können nicht erschüttert werden; ihr Verhalten bricht nicht, wie es einst die Guten geübt haben.
12.156.27
न त्रासिनो न चपला न रौद्राः सत्पथे स्थिताः ।
ते सेव्याः साधुभिर्नित्यमसाधूंश्च विवर्जयेत् ॥ १२.१५६.२७ ॥
Jene, die weder Furcht verbreiten, noch wankelmütig oder grausam sind und auf dem rechten Pfad stehen — diese sollen die Guten stets verehren, und die Bösen soll man meiden.
12.156.28
कामक्रोधव्यपेता ये निर्ममा निरहंकृताः ।
सुव्रताः स्थिरमर्यादास्तानुपास्व च पृच्छ च ॥ १२.१५६.२८ ॥
Jene, die frei von Begierde und Zorn, ohne Besitzdenken und ohne Ichsucht sind, fest in ihren Gelübden und beständig in den Grenzen des Anstands — diene ihnen und befrage sie.
12.156.29
न वागर्थं यशोर्थं वा धर्मस्तेपां युधिष्ठिर ।
अवश्यं कार्य इत्येव शरीरस्य क्रियास्तथा ॥ १२.१५६.२९ ॥
O Yudhiṣṭhira, ihr Dharma gilt nicht dem Wort und nicht dem Ruhm; im Gedanken „dies muss unbedingt getan werden“ vollziehen sie auch die Handlungen des Körpers in derselben Haltung.
12.156.30
त भयं क्रोधचापल्ये न शोकस्तेषु विद्यते ।
न धर्मध्वजिनश्चैव न गुह्यं किंचिदास्थिताः ॥ १२.१५६.३० ॥
In ihnen gibt es keine Furcht, weder Zorn noch Unbeständigkeit, und keinen Kummer; sie sind keine Heuchler, die das Banner des Dharma schwenken, und stützen sich auf nichts Verborgenes.
12.156.31
येष्वलोभस्तथाऽमोहो ये च सत्यार्जवे स्थिताः ।
तेषु कौन्तेय रज्येथा येषां न भ्रश्यते पुनः ॥ १२.१५६.३१ ॥
Unter denen, bei denen Gier und Verblendung fehlen und die in Wahrheit und Aufrichtigkeit verharren, o Sohn der Kuntī, an denen sollst du dich erfreuen; ihr Fall kehrt nicht wieder.
12.156.32
ये न हृष्यन्ति लाभेषु नालाभेषु व्यथन्ति च ।
निर्ममा निरहंकाराः सत्वस्थाः समदर्शिनः ॥ १२.१५६.३२ ॥
Die sich über Gewinn nicht freuen und bei Verlust nicht leiden, frei von Besitzdenken und Ichsucht, im Guten gefestigt und allem gleich gesinnt.
12.156.33
लाभालाभौ सुखदुःखे च तात ।
प्रियाप्रिये मरणं जीवितं च।
समानि येषां स्थिरविक्रमाणां ।
बुभुत्सतां सत्यपथे स्थितानाम् ॥ १२.१५६.३३ ॥
Gewinn und Verlust, Freude und Leid, das Geliebte und das Verhasste, Tod und Leben sind gleich für jene von standhaftem Mut, die nach Erkenntnis streben und auf dem Pfad der Wahrheit verharren, mein Lieber.
12.156.34
धर्मप्रियांस्तान्सुमहानुभावान् ।
दान्तोऽप्रमत्तश्च समर्चयेथाः।
दैवात्सर्वे गुणवन्तो भवन्ति ।
शुभाशुभे वाक्प्रलापास्तथाऽन्ये ॥ १२.१५६.३४ ॥
Du sollst jene hochherzigen Männer, die das Dharma lieben, ehren, indem du selbstbeherrscht und achtsam bist. Durch das Schicksal werden alle tugendhaft; Gutes und Böses und anderes leeres Gerede sind bloße Worte.