Mahābhārata · Adhyāya 12.156
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.156.1
पापस्य यदधिष्ठानं यतः पापं प्रवर्तते ।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तत्त्वेन भरतर्षभ ॥ १२.१५६.१ ॥
Qual é o fundamento do pecado, e de onde surge o pecado? Desejo ouvi-lo na verdade, ó touro dos Bharatas.
12.156.2
पापस्य यदधिष्ठानं तच्छृणुष्व नराधिप ।
एको लोभो महाग्राहो लोभात्पापं प्रवर्तते ॥ १२.१५६.२ ॥
Ouve, ó senhor dos homens, o que é o fundamento do pecado. A cobiça é uma só, o grande crocodilo que agarra; da cobiça surge o pecado.
12.156.3
अतः पापमधर्मश्च तथा दुःखमनुत्तमम् ।
निकृत्या मूलमेतद्धि येन पापकृतो जनाः ॥ १२.१५६.३ ॥
Assim, o pecado, a injustiça e o sofrimento supremo têm esta raiz: o engano. Por ele, os homens tornam-se pecadores.
12.156.4
लोभात्क्रोधः प्रभवति लोभात्कामः प्रवर्तते ।
लोभान्मोहश्च माया च मानस्तम्भः परासुता ॥ १२.१५६.४ ॥
Da cobiça surge a ira; da cobiça procede o desejo. Da cobiça nascem a confusão e a ilusão, o entorpecimento do orgulho e a hostilidade para com outros.
12.156.5
अक्षमा ह्रीपरित्यागः श्रीनाशो धर्मसंक्षयः ।
अभिध्याऽप्रख्यता चैव सर्वं लोभात्प्रवर्तते ॥ १२.१५६.५ ॥
A impaciência, o abandono do pudor, a ruína da fortuna, a decadência do dharma, a cobiça e a perda da fama: tudo isto surge da cobiça.
12.156.6
अत्यागश्च कुतर्कश्च विकर्मसु च याः क्रियः ।
कुलविद्यामदश्चैव रूपैश्वर्यमदस्तथा ॥ १२.१५६.६ ॥
A mesquinhez e o raciocínio falso, e os atos praticados em más ações; o orgulho da linhagem e do saber, e igualmente o orgulho da beleza e do poder: também estes surgem da cobiça.
12.156.7
सर्वभूतेष्वभिद्रोहः सर्वभूतेष्वसत्कृतिः ।
सर्वभूतेष्वविश्वासः सर्वभूतेष्वनार्जवम् ॥ १२.१५६.७ ॥
Hostilidade para com todos os seres, desprezo por todos os seres, desconfiança em relação a todos os seres, falta de retidão para com todos os seres.
12.156.8
हरणं परवित्तानां परदाराभिमर्शनम् ।
वाग्वेगो मनसो वेगो निन्दावेगस्तथैव च ॥ १२.१५६.८ ॥
Apoderar-se da riqueza alheia, tocar a mulher alheia, o impulso da fala, o impulso da mente e também o impulso da calúnia.
12.156.9
उपस्थोदरयोर्वेगो मृत्युवेगश्च दारुणः ।
ईर्ष्यावेगश्च बलवान्मिथ्यावेगश्च दुर्जयः ॥ १२.१५६.९ ॥
O impulso do baixo ventre e do ventre, o terrível impulso da morte, o poderoso impulso da inveja e o impulso da falsidade, difícil de vencer.
12.156.10
रसवेगश्च दुर्वार्यः श्रोत्रवेगश्च दुःसह ।
कुत्सा विकत्था मात्सर्यं पापं दुष्कर्मकारिता।
साहसानां च सर्वेषामकार्याणां क्रियास्तथा ॥ १२.१५६.१० ॥
O impulso do paladar é difícil de conter, o do ouvido insuportável. A censura, a jactância, a inveja, o pecado, a prática de más ações, e igualmente todas as ações temerárias e indevidas.
12.156.11
आतौ बाल्ये च कौमारे यौवने चापि मानवाः ।
न त्यजन्त्यात्मकर्मैकं यन्न जीर्यति जीर्यतः ॥ १२.१५६.११ ॥
Na infância, na meninice, na adolescência e na juventude, os homens não abandonam aquela única ação própria que não envelhece quando eles envelhecem.
12.156.12
यो न पूरयितुं शक्यो लोभः प्रीत्या कथंचन ।
नित्यं गम्भीरतोयाभिरापगाभिरिवोदधिः ॥ १२.१५६.१२ ॥
Essa cobiça que não pode ser saciada de forma alguma é sempre como o oceano, que nunca se enche com os rios de águas profundas.
12.156.13
न प्रहृष्यति यो लोभैः कामैर्यश्च न तृप्यति ।
यो न देवैर्न गन्धर्वैर्नासुरैर्न महोरगैः ॥ १२.१५६.१३ ॥
Aquele que não se alegra com as cobiças e não se satisfaz com os desejos, que não se satisfaz nem com deuses, gandharvas, asuras ou grandes serpentes.
12.156.14
ज्ञायते नृप तत्त्वेन सर्वैर्भूतगणैस्तथा ।
स लोभः सह मोहेन विजेतव्यो जितात्मना ॥ १२.१५६.१४ ॥
Ó rei, isto é verdadeiramente conhecido por todas as hostes de seres. Essa cobiça, junto com a ilusão, deve ser vencida por quem se venceu a si mesmo.
12.156.15
दम्भो द्रोहश्च निन्दा च पैशून्यं मत्सरस्तथा ।
भवन्त्येतानि कौरव्य लुब्धानामकृतात्मनाम् ॥ १२.१५६.१५ ॥
A hipocrisia, a malícia, a censura, a calúnia e a inveja também surgem. Ó descendente de Kuru, estes surgem nos cobiçosos e nos de alma não refinada.
12.156.16
सुमहान्त्यपि शास्त्राणि धारयन्तो बहुश्रुताः ।
छेत्तारः संशयानां च क्लिश्यन्तीहाल्पबुद्धयः ॥ १२.१५६.१६ ॥
Mesmo os que retêm na memória grandes escrituras, muito eruditos e cortadores de dúvidas, sofrem aqui, por serem de pouco entendimento.
12.156.17
द्वेपक्रोधप्रसक्ताश्च शिष्टाचारबहिष्कृताः ।
अन्तःक्षुरा वाङ्भधुराः कृपाश्छन्नास्तृणैरिव ॥ १२.१५६.१७ ॥
Apegados ao ódio e à ira, excluídos da conduta dos virtuosos, navalhas por dentro, doces na fala, ocultos como poços cobertos de capim.
12.156.18
धर्मवैतंसिकाः क्षुद्रा मुष्णन्ति ध्वजिनो जगत् ।
कुर्वते च बहून्मार्गांस्तान्हेतुबलमाश्रिताः।
सर्वमार्गान्विलुम्पन्ति लोभज्ञानेष्ववस्थिताः ॥ १२.१५६.१८ ॥
Vis simuladores do dharma, porta-estandartes, roubam o mundo. Recorrendo à força do argumento, abrem muitos caminhos, e permanecendo na cobiça e no saber, destroem todos os caminhos.
12.156.19
धर्मस्य ह्रियमाणस्य लोभग्रस्तैर्दुरात्मभिः ।
याया विक्रियते संस्था ततः साऽपि प्रपद्यते ॥ १२.१५६.१९ ॥
Quando o dharma é arrebatado pelos malvados dominados pela ganância, a ordem que assim se deforma também cai em ruína.
12.156.20
दर्पः बोधो मदः स्वप्नो हर्षः शोकोऽभिमानिता ।
एत हि कौरव्य दृश्यन्ते लुब्धबुद्धिषु ॥ १२.१५६.२० ॥
Estes são vistos nos de mente gananciosa, ó Kaurava: orgulho, vigilância, embriaguez, sono, euforia, tristeza e arrogância.
12.156.21
एताना टान्बुद्धस्व नित्यं लोभसमन्वितान् ।
शिष्टांस्तु परिपृच्छेथा यान्वक्ष्यामि शुचिव्रतान् ॥ १२.१५६.२१ ॥
Reconhece sempre esses homens cheios de ganância; mas consulta os virtuosos de votos puros que vou nomear.
12.156.22
येष्वावृत्तिभयं नास्ति परलोकभयं न च ।
नामिपेषु प्रसङ्गोऽस्ति न प्रियेष्वप्रियेषु च ॥ १२.१५६.२२ ॥
Aqueles em quem não há medo de renascer, nem medo do outro mundo; que não se apegam aos prazeres mundanos, nem ao agradável ou ao desagradável.
12.156.23
शिष्टाचारः प्रियो येषु दमो येषु प्रतिष्ठितः ।
सुखं दुःखं समं येषां सत्यं येषां परायणम् ॥ १२.१५६.२३ ॥
Aqueles que amam a conduta dos virtuosos, em quem o domínio de si está firmemente estabelecido; para quem prazer e dor são iguais, e para quem a verdade é o refúgio supremo.
12.156.24
दातारो न ग्रहीतारो दयावन्तस्नथैव च ।
पितृदेवातिथेयाश्च नित्योद्युक्तास्तथैव च ॥ १२.१५६.२४ ॥
São doadores, não recebedores; são compassivos, e honram os antepassados, os deuses e os hóspedes, sempre dispostos a isso.
12.156.25
सर्वोपकारिणो वीराः सर्वधर्मानुपालकाः ।
सर्वभूतहिताश्चैव सर्वदेयाश्च भारत ॥ १२.१५६.२५ ॥
São benfeitores de todos, heróis, guardiões de todo dharma, benfeitores de todos os seres e doadores para todos, ó Bhārata.
12.156.26
न ते चालयितुं शक्या धर्मव्याहारकारिणः ।
न तेषां भिद्यते वृत्तं यत्पुरा साधुभिः कृतम् ॥ १२.१५६.२६ ॥
Aqueles que agem falando do dharma não podem ser abalados; sua conduta não se quebra, como a praticaram outrora os bons.
12.156.27
न त्रासिनो न चपला न रौद्राः सत्पथे स्थिताः ।
ते सेव्याः साधुभिर्नित्यमसाधूंश्च विवर्जयेत् ॥ १२.१५६.२७ ॥
Aqueles que não infundem medo, não são volúveis nem cruéis, e permanecem no caminho reto — a eles os bons devem sempre servir, e os maus devem ser evitados.
12.156.28
कामक्रोधव्यपेता ये निर्ममा निरहंकृताः ।
सुव्रताः स्थिरमर्यादास्तानुपास्व च पृच्छ च ॥ १२.१५६.२८ ॥
Aqueles livres de desejo e ira, sem possessividade nem egoísmo, firmes em seus votos e constantes nas normas de conduta — sirva-os e interrogue-os.
12.156.29
न वागर्थं यशोर्थं वा धर्मस्तेपां युधिष्ठिर ।
अवश्यं कार्य इत्येव शरीरस्य क्रियास्तथा ॥ १२.१५६.२९ ॥
Ó Yudhiṣṭhira, o dharma deles não é pela palavra nem pela fama; pensando «isto deve certamente ser feito», realizam também as ações do corpo com esse mesmo espírito.
12.156.30
त भयं क्रोधचापल्ये न शोकस्तेषु विद्यते ।
न धर्मध्वजिनश्चैव न गुह्यं किंचिदास्थिताः ॥ १२.१५६.३० ॥
Neles não há medo, nem ira ou volubilidade, nem aflição; não são hipócritas que empunham o estandarte do dharma, nem se apoiam em algo oculto.
12.156.31
येष्वलोभस्तथाऽमोहो ये च सत्यार्जवे स्थिताः ।
तेषु कौन्तेय रज्येथा येषां न भ्रश्यते पुनः ॥ १२.१५६.३१ ॥
Entre aqueles em quem há ausência de cobiça e de ilusão, e que permanecem na verdade e na retidão, ó filho de Kuntī, deleita-te com eles; a queda deles não retorna.
12.156.32
ये न हृष्यन्ति लाभेषु नालाभेषु व्यथन्ति च ।
निर्ममा निरहंकाराः सत्वस्थाः समदर्शिनः ॥ १२.१५६.३२ ॥
Os que não se alegram com o ganho nem se angustiam com a perda, livres de posse e egoísmo, firmes na bondade e que veem tudo igualmente.
12.156.33
लाभालाभौ सुखदुःखे च तात ।
प्रियाप्रिये मरणं जीवितं च।
समानि येषां स्थिरविक्रमाणां ।
बुभुत्सतां सत्यपथे स्थितानाम् ॥ १२.१५६.३३ ॥
Ganho e perda, prazer e dor, o amado e o odiado, morte e vida são iguais para aqueles de firme valor que desejam conhecer e permanecem no caminho da verdade, querido.
12.156.34
धर्मप्रियांस्तान्सुमहानुभावान् ।
दान्तोऽप्रमत्तश्च समर्चयेथाः।
दैवात्सर्वे गुणवन्तो भवन्ति ।
शुभाशुभे वाक्प्रलापास्तथाऽन्ये ॥ १२.१५६.३४ ॥
Deves honrar aqueles grandes de espírito que amam o dharma, sendo senhor de ti e atento. Pelo destino todos se tornam virtuosos; o bem e o mal, e outras palavras vazias, são meras palavras.