மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.156
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.156.1
पापस्य यदधिष्ठानं यतः पापं प्रवर्तते ।
एतदिच्छाम्यहं श्रोतुं तत्त्वेन भरतर्षभ ॥ १२.१५६.१ ॥
பாவத்தின் அடித்தளம் எது, எதிலிருந்து பாவம் தோன்றுகிறது — இதை உண்மையாக நான் கேட்க விரும்புகிறேன், பரதர்களில் காளையே.
12.156.2
पापस्य यदधिष्ठानं तच्छृणुष्व नराधिप ।
एको लोभो महाग्राहो लोभात्पापं प्रवर्तते ॥ १२.१५६.२ ॥
பாவத்தின் அடித்தளம் எது, அதைக் கேள், மன்னனே. ஒன்றே பேராசை, பெரிய முதலையைப் போன்றது; பேராசையிலிருந்தே பாவம் தோன்றுகிறது.
12.156.3
अतः पापमधर्मश्च तथा दुःखमनुत्तमम् ।
निकृत्या मूलमेतद्धि येन पापकृतो जनाः ॥ १२.१५६.३ ॥
ஆகவே பாவம், அதர்மம், மேலான துன்பம் — இவற்றின் வேர் வஞ்சனையே; இதனால் பாவம் செய்யும் மக்கள் (பாவிகளாகின்றனர்).
12.156.4
लोभात्क्रोधः प्रभवति लोभात्कामः प्रवर्तते ।
लोभान्मोहश्च माया च मानस्तम्भः परासुता ॥ १२.१५६.४ ॥
பேராசையிலிருந்து கோபம் எழுகிறது, பேராசையிலிருந்து காமம் தோன்றுகிறது; பேராசையிலிருந்து மோகமும் மாயையும், செருக்கின் மரத்தன்மையும் பிறர்மீதான வெறுப்பும் (தோன்றுகின்றன).
12.156.5
अक्षमा ह्रीपरित्यागः श्रीनाशो धर्मसंक्षयः ।
अभिध्याऽप्रख्यता चैव सर्वं लोभात्प्रवर्तते ॥ १२.१५६.५ ॥
பொறுமையின்மை, நாணத்தைக் கைவிடுதல், செல்வ அழிவு, தர்மத்தின் சிதைவு, பேராசை, புகழ் இழப்பு — இவை அனைத்தும் பேராசையிலிருந்தே தோன்றுகின்றன.
12.156.6
अत्यागश्च कुतर्कश्च विकर्मसु च याः क्रियः ।
कुलविद्यामदश्चैव रूपैश्वर्यमदस्तथा ॥ १२.१५६.६ ॥
கொடாமையும், குதர்க்கமும், விகர்மங்களில் செய்யப்படும் செயல்களும்; குலம் மற்றும் கல்வியின் செருக்கும், அழகு மற்றும் ஐசுவரியத்தின் செருக்கும் (பேராசையிலிருந்தே தோன்றுகின்றன).
12.156.7
सर्वभूतेष्वभिद्रोहः सर्वभूतेष्वसत्कृतिः ।
सर्वभूतेष्वविश्वासः सर्वभूतेष्वनार्जवम् ॥ १२.१५६.७ ॥
எல்லா உயிர்களிடத்தும் துரோகம், எல்லா உயிர்களிடத்தும் அவமதிப்பு, எல்லா உயிர்களிடத்தும் நம்பிக்கையின்மை, எல்லா உயிர்களிடத்தும் வஞ்சகம்.
12.156.8
हरणं परवित्तानां परदाराभिमर्शनम् ।
वाग्वेगो मनसो वेगो निन्दावेगस्तथैव च ॥ १२.१५६.८ ॥
பிறர் செல்வத்தைக் கவர்தல், பிறன் மனைவியைத் தொடுதல், பேச்சின் வேகம், மனத்தின் வேகம், அவதூறின் வேகம் ஆகியவையும்.
12.156.9
उपस्थोदरयोर्वेगो मृत्युवेगश्च दारुणः ।
ईर्ष्यावेगश्च बलवान्मिथ्यावेगश्च दुर्जयः ॥ १२.१५६.९ ॥
கீழ் உறுப்பும் வயிறும் கொண்ட வேகம், கொடிய மரண வேகம், வலிய பொறாமையின் வேகம், கட்டுக்கடங்காத பொய்யின் வேகம்.
12.156.10
रसवेगश्च दुर्वार्यः श्रोत्रवेगश्च दुःसह ।
कुत्सा विकत्था मात्सर्यं पापं दुष्कर्मकारिता।
साहसानां च सर्वेषामकार्याणां क्रियास्तथा ॥ १२.१५६.१० ॥
சுவையின் வேகம் கட்டுப்படுத்த முடியாதது; கேட்கும் வேகம் தாங்க முடியாதது. பழிச்சொல், தற்புகழ்ச்சி, பொறாமை, பாவம், தீச்செயல் செய்தல், எல்லா துணிகர மற்றும் தகாத செயல்களும் அவ்வாறே.
12.156.11
आतौ बाल्ये च कौमारे यौवने चापि मानवाः ।
न त्यजन्त्यात्मकर्मैकं यन्न जीर्यति जीर्यतः ॥ १२.१५६.११ ॥
குழந்தைப் பருவத்திலும், சிறுவயதிலும், பால்ய பருவத்திலும், இளமையிலும் மனிதர்கள் தங்கள் ஒரு செயலை விடுவதில்லை; அது முதுமையிலும் பழுதடைவதில்லை.
12.156.12
यो न पूरयितुं शक्यो लोभः प्रीत्या कथंचन ।
नित्यं गम्भीरतोयाभिरापगाभिरिवोदधिः ॥ १२.१५६.१२ ॥
எந்த வகையிலும் இன்பத்தால் நிரப்ப முடியாத பேராசை, ஆழமான நீர் கொண்ட ஆறுகளால் நிரம்பாத கடலைப் போன்றது.
12.156.13
न प्रहृष्यति यो लोभैः कामैर्यश्च न तृप्यति ।
यो न देवैर्न गन्धर्वैर्नासुरैर्न महोरगैः ॥ १२.१५६.१३ ॥
பேராசைகளால் மகிழ்ச்சி அடையாதவனும், ஆசைகளால் திருப்தி அடையாதவனும், தேவர்களாலும், கந்தர்வர்களாலும், அசுரர்களாலும், பெரும் நாகங்களாலும் நிறைவு பெறாதவனும்.
12.156.14
ज्ञायते नृप तत्त्वेन सर्वैर्भूतगणैस्तथा ।
स लोभः सह मोहेन विजेतव्यो जितात्मना ॥ १२.१५६.१४ ॥
அரசே, எல்லா உயிரினங்களாலும் உண்மையில் அறியப்படுவது. அந்த பேராசை மோகத்துடன் சேர்ந்தது; தன்னை வென்றவனால் வெல்லப்பட வேண்டும்.
12.156.15
दम्भो द्रोहश्च निन्दा च पैशून्यं मत्सरस्तथा ।
भवन्त्येतानि कौरव्य लुब्धानामकृतात्मनाम् ॥ १२.१५६.१५ ॥
ஆணவம், துரோகம், நிந்தை, கோள் சொல்லுதல், பொறாமை ஆகியவையும் உண்டாகின்றன. குரு குலத்தவனே, இவை பேராசைக்காரர்களிலும் தன்னடக்கமில்லாதவர்களிலும் தோன்றுகின்றன.
12.156.16
सुमहान्त्यपि शास्त्राणि धारयन्तो बहुश्रुताः ।
छेत्तारः संशयानां च क्लिश्यन्तीहाल्पबुद्धयः ॥ १२.१५६.१६ ॥
மிகப் பெரிய சாஸ்திரங்களை நினைவில் கொண்டு பல கேள்விகளைக் கற்றவர்களும், ஐயங்களை வெட்டுபவர்களும், குறைந்த அறிவுடையோராய் இங்கே துன்புறுகின்றனர்.
12.156.17
द्वेपक्रोधप्रसक्ताश्च शिष्टाचारबहिष्कृताः ।
अन्तःक्षुरा वाङ्भधुराः कृपाश्छन्नास्तृणैरिव ॥ १२.१५६.१७ ॥
வெறுப்பு, சினம் ஆகியவற்றில் பற்றுள்ளவர்கள், சான்றோர் ஒழுக்கத்திலிருந்து விலக்கப்பட்டவர்கள்; உள்ளே கத்தியைப் போன்றவர்கள், பேச்சில் இனியவர்கள், புல்லால் மூடப்பட்ட குழிகளைப் போல் மறைந்தவர்கள்.
12.156.18
धर्मवैतंसिकाः क्षुद्रा मुष्णन्ति ध्वजिनो जगत् ।
कुर्वते च बहून्मार्गांस्तान्हेतुबलमाश्रिताः।
सर्वमार्गान्विलुम्पन्ति लोभज्ञानेष्ववस्थिताः ॥ १२.१५६.१८ ॥
தர்மத்தைப் போலியாகக் காட்டும் கீழ்மக்கள், கொடி ஏந்தியவர்களாய் உலகைக் கொள்ளையடிக்கின்றனர். அவர்கள் தர்க்கத்தின் வலிமையை நாடி பல பாதைகளை உருவாக்குகின்றனர்; பேராசை நிறைந்த அறிவில் நிலைத்து எல்லா வழிகளையும் அழிக்கின்றனர்.
12.156.19
धर्मस्य ह्रियमाणस्य लोभग्रस्तैर्दुरात्मभिः ।
याया विक्रियते संस्था ततः साऽपि प्रपद्यते ॥ १२.१५६.१९ ॥
பேராசையால் பிடிக்கப்பட்ட தீய மனத்தவர்களால் தர்மம் கவர்ந்து செல்லப்படும்போது, எந்த ஒழுங்கு சிதைகிறதோ, அதுவும் அப்போது வீழ்ச்சியடைகிறது.
12.156.20
दर्पः बोधो मदः स्वप्नो हर्षः शोकोऽभिमानिता ।
एत हि कौरव्य दृश्यन्ते लुब्धबुद्धिषु ॥ १२.१५६.२० ॥
ஓ குரு வம்சத்தவனே, பேராசை கொண்ட புத்தியுடையவர்களிடம் செருக்கு, விழிப்புணர்வு, மதம், உறக்கம், மகிழ்ச்சி, துயரம், அகந்தை ஆகியவையே காணப்படுகின்றன.
12.156.21
एताना टान्बुद्धस्व नित्यं लोभसमन्वितान् ।
शिष्टांस्तु परिपृच्छेथा यान्वक्ष्यामि शुचिव्रतान् ॥ १२.१५६.२१ ॥
பேராசை கொண்ட இவர்களை எப்போதும் அறிந்துகொள். ஆனால் தூய விரதம் கொண்ட சான்றோர்களை நான் சொல்லப்போகிறேன்; அவர்களிடம் கேள்.
12.156.22
येष्वावृत्तिभयं नास्ति परलोकभयं न च ।
नामिपेषु प्रसङ्गोऽस्ति न प्रियेष्वप्रियेषु च ॥ १२.१५६.२२ ॥
யவர்களிடம் மறுபிறப்பின் பயமும் இல்லை, மறுலோகத்தின் பயமும் இல்லை; அவர்களுக்கு இன்பப் பொருட்களில் பற்றில்லை, விருப்பானதிலும் வெறுப்பானதிலும் பற்றில்லை.
12.156.23
शिष्टाचारः प्रियो येषु दमो येषु प्रतिष्ठितः ।
सुखं दुःखं समं येषां सत्यं येषां परायणम् ॥ १२.१५६.२३ ॥
சான்றோர் ஒழுக்கம் யாருக்கு விருப்பமானதோ, தன்னடக்கம் யாரிடம் நிலைபெற்றதோ; இன்பமும் துன்பமும் யாருக்கு சமமோ, உண்மையே யாருடைய உயர்ந்த புகலிடமோ.
12.156.24
दातारो न ग्रहीतारो दयावन्तस्नथैव च ।
पितृदेवातिथेयाश्च नित्योद्युक्तास्तथैव च ॥ १२.१५६.२४ ॥
அவர்கள் கொடுப்பவர்கள், பெறுபவர்கள் அல்ல; கருணை கொண்டவர்கள்; பித்ருக்கள், தேவர்கள், விருந்தினர்களை மதிப்பவர்கள்; எப்போதும் ஆயத்தமாக இருப்பவர்கள்.
12.156.25
सर्वोपकारिणो वीराः सर्वधर्मानुपालकाः ।
सर्वभूतहिताश्चैव सर्वदेयाश्च भारत ॥ १२.१५६.२५ ॥
பாரதா, அவர்கள் அனைவருக்கும் உதவுபவர்கள், வீரர்கள், எல்லா தர்மங்களையும் காப்பவர்கள், எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை செய்பவர்கள், எல்லோருக்கும் கொடுப்பவர்கள்.
12.156.26
न ते चालयितुं शक्या धर्मव्याहारकारिणः ।
न तेषां भिद्यते वृत्तं यत्पुरा साधुभिः कृतम् ॥ १२.१५६.२६ ॥
தர்மத்தை உரைத்துச் செயல்படுபவர்களை அசைக்க முடியாது. முன்பு நல்லோர் செய்த அவர்களது நடத்தை உடைவதில்லை.
12.156.27
न त्रासिनो न चपला न रौद्राः सत्पथे स्थिताः ।
ते सेव्याः साधुभिर्नित्यमसाधूंश्च विवर्जयेत् ॥ १२.१५६.२७ ॥
அச்சுறுத்தாதவர்கள், சபலமற்றவர்கள், கொடூரமற்றவர்கள், நல்வழியில் நிற்பவர்கள் — அவர்களை நல்லோர் எப்போதும் சேவிக்க வேண்டும்; தீயோரை விலக்க வேண்டும்.
12.156.28
कामक्रोधव्यपेता ये निर्ममा निरहंकृताः ।
सुव्रताः स्थिरमर्यादास्तानुपास्व च पृच्छ च ॥ १२.१५६.२८ ॥
காமமும் கோபமும் நீங்கியவர்கள், மமகாரமற்றவர்கள், அகங்காரமற்றவர்கள், நல்ல விரதமுள்ளவர்கள், நிலையான மரியாதை உடையவர்கள் — அவர்களை அணுகிச் சேவித்து கேள்வி கேள்.
12.156.29
न वागर्थं यशोर्थं वा धर्मस्तेपां युधिष्ठिर ।
अवश्यं कार्य इत्येव शरीरस्य क्रियास्तथा ॥ १२.१५६.२९ ॥
யுதிஷ்டிரா, அவர்களது தர்மம் சொல்லுக்காகவோ புகழுக்காகவோ அல்ல; 'இது அவசியம் செய்ய வேண்டியது' என்று எண்ணி உடலின் செயல்களையும் அவர்கள் அவ்வாறே செய்கின்றனர்.
12.156.30
त भयं क्रोधचापल्ये न शोकस्तेषु विद्यते ।
न धर्मध्वजिनश्चैव न गुह्यं किंचिदास्थिताः ॥ १२.१५६.३० ॥
அவர்களிடம் பயமும் கோபமும் சபலமும் இல்லை, துயரமும் இல்லை; தர்மத்தின் கொடியை வெளிக்காட்டும் போலிகளும் அல்ல, எந்த மறைவான விஷயத்தையும் பற்றிக்கொண்டவர்களும் அல்ல.
12.156.31
येष्वलोभस्तथाऽमोहो ये च सत्यार्जवे स्थिताः ।
तेषु कौन्तेय रज्येथा येषां न भ्रश्यते पुनः ॥ १२.१५६.३१ ॥
யாரிடம் பேராசையின்மையும் மயக்கமின்மையும் உள்ளதோ, உண்மையிலும் நேர்மையிலும் நிலைபெற்றவர்கள் யாரோ, அவர்களிடமே, குந்தியின் மகனே, நீ மகிழ்ச்சி கொள்ள வேண்டும்; அவர்கள் மீண்டும் வீழ்ச்சியடைவதில்லை.
12.156.32
ये न हृष्यन्ति लाभेषु नालाभेषु व्यथन्ति च ।
निर्ममा निरहंकाराः सत्वस्थाः समदर्शिनः ॥ १२.१५६.३२ ॥
லாபத்தில் மகிழ்ச்சியடையாதவர்களும் நஷ்டத்தில் துன்புறாதவர்களும், மமதையும் அகங்காரமும் அற்றவர்களும், சத்துவத்தில் நிலைபெற்றவர்களும், சமநோக்குடையவர்களும் ஆவார்கள்.
12.156.33
लाभालाभौ सुखदुःखे च तात ।
प्रियाप्रिये मरणं जीवितं च।
समानि येषां स्थिरविक्रमाणां ।
बुभुत्सतां सत्यपथे स्थितानाम् ॥ १२.१५६.३३ ॥
லாபமும் நஷ்டமும், இன்பமும் துன்பமும், விருப்பமும் வெறுப்பும், மரணமும் வாழ்வும் — உறுதியான வீரியமுடையவரும், சத்தியப் பாதையில் நிலைத்து அறிய விரும்புபவருமான அவர்களுக்கு இவை சமமாகும், அன்பனே.
12.156.34
धर्मप्रियांस्तान्सुमहानुभावान् ।
दान्तोऽप्रमत्तश्च समर्चयेथाः।
दैवात्सर्वे गुणवन्तो भवन्ति ।
शुभाशुभे वाक्प्रलापास्तथाऽन्ये ॥ १२.१५६.३४ ॥
தருமத்தை விரும்பும் அந்த மகாபுருஷர்களை, அடக்கமுள்ளவனாகவும் கவனமுள்ளவனாகவும் இருந்து நீ வணங்க வேண்டும். ஊழினால் அனைவரும் குணவான்களாகின்றனர்; நல்லது கெட்டது என்பதும் பிற சொற்பொழிவுகளும் வெறும் பேச்சேயாம்.