Mahābhārata · Adhyāya 12.160
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.160.1
सत्यं धर्मं प्रशंसन्ति विप्रर्षिपितृदेवताः ।
सत्यमिच्छाम्यहं ज्ञातुं तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१६०.१ ॥
Brahmanen, Weise, Ahnen und Götter preisen die Wahrheit als Dharma. Großvater, ich möchte diese Wahrheit kennen; sag sie mir.
12.160.2
सत्यं किंलक्षणं राजन्कथं वा तदवाप्यते ।
सत्यं प्राप्य भवेत्किंच कथं चैव तदुच्यताम् ॥ १२.१६०.२ ॥
O König, was ist das Kennzeichen der Wahrheit, und wie wird sie erlangt? Was folgt daraus, sie zu erlangen, und wie soll sie dargelegt werden?
12.160.3
चातुर्वर्ण्यस्य धर्माणां संकरो न प्रशस्यते ।
धर्मः साधारणः सत्यं सर्ववर्णेषु भारत ॥ १२.१६०.३ ॥
Die Vermischung der Pflichten der vier Varnas wird nicht gelobt. Doch die Wahrheit ist ein allen Varnas gemeinsamer Dharma, o Bhārata.
12.160.4
सत्यं सत्सु सदा धर्मः सत्यं धर्मः सनातनः ।
सत्यमेव नमस्येत सत्यं हि परमा गतिः ॥ १२.१६०.४ ॥
Unter den Guten ist die Wahrheit stets Dharma; die Wahrheit ist der ewige Dharma. Allein die Wahrheit soll verehrt werden, denn die Wahrheit ist das höchste Ziel.
12.160.5
सत्यं धर्मस्तपोयोगः सत्यं ब्रह्म सनातनम् ।
सत्यं यज्ञः परः प्रोक्तः सर्वं सत्ये प्रतिष्ठितम् ॥ १२.१६०.५ ॥
Die Wahrheit ist Dharma; die Wahrheit ist Askese und Yoga; die Wahrheit ist das ewige Brahman. Die Wahrheit wird als höchstes Opfer verkündet; alles gründet in der Wahrheit.
12.160.6
रूपं यदिह सत्यस्य यथावदनुपूर्वशः ।
लक्षणं च प्रवक्ष्यामि सत्यस्येह पराक्रमम् ॥ १२.१६०.६ ॥
Ich werde hier der Reihe nach und wie es wirklich ist die Gestalt der Wahrheit darlegen; auch das Kennzeichen der Wahrheit und ihre Kraft will ich erklären.
12.160.7
प्राप्यते च यथा सत्यं तच्च वेत्तुमिहार्हसि ।
सत्यं त्रयोदशावधं सर्वलोकेषु भारत ॥ १२.१६०.७ ॥
Wie die Wahrheit erlangt wird, sollst du hier ebenfalls wissen. O Bhārata, die Wahrheit ist in allen Welten dreizehnfach.
12.160.8
सत्यं च समता चैव दमश्चैव न संशयः ।
अमात्सर्यं क्षमा चैव ह्रीस्तितिक्षाऽनसूयता ॥ १२.१६०.८ ॥
Wahrheit, Gleichmut und Selbstbeherrschung, ohne Zweifel; Freiheit von Neid, Vergebung, Scham, Geduld und das Nicht-Suchen nach Fehlern.
12.160.9
त्यागो ध्यानमथार्यत्वं धृतिश्च सततं दया ।
अहिंसा चैव राजेन्द्र सत्याकारास्त्रयोदश ॥ १२.१६०.९ ॥
Entsagung, Meditation, Edelmut, Standhaftigkeit und beständiges Mitgefühl, auch Gewaltlosigkeit, o König der Könige — dies sind die dreizehn Gestalten der Wahrheit.
12.160.10
सत्यं नामाव्ययं नित्यमविकारि तथैव च ।
सर्वधर्माविरुद्धं च योगेनैतदवाप्यते ॥ १२.१६०.१० ॥
Die Wahrheit ist dem Namen nach unvergänglich, ewig und unwandelbar und widerspricht keinem Dharma; sie wird durch Yoga erlangt.
12.160.11
आत्मनीष्टे तथाऽनिष्टे रिपौ च समता तथा ।
इच्छाद्वेषं क्षयं प्राप्य कामक्रोधक्षयं तथा ॥ १२.१६०.११ ॥
Gleichmut gegenüber sich selbst, dem Angenehmen und dem Unangenehmen und auch gegenüber einem Feind; nachdem man Verlangen und Abneigung sowie Begierde und Zorn überwunden hat.
12.160.12
दमी नान्यस्पृहा नित्यं गाम्भीर्यं धैर्यमेव च ।
अशाठ्यं क्रोधदमनं ज्ञानेनैतदवाप्यते ॥ १२.१६०.१२ ॥
Wer sich selbst beherrscht und niemals nach dem verlangt, was anderen gehört; Tiefe und Standhaftigkeit; Aufrichtigkeit und das Bezähmen des Zorns — dies wird durch Erkenntnis erlangt.
12.160.13
अमात्सर्यं बुधाः प्राहुर्दाने धर्मे च संयमः ।
अवस्थितेन नित्यं च सत्येनामत्सरी भवेत् ॥ १२.१६०.१३ ॥
Die Weisen sagen, dass im Geben und im Dharma Neidlosigkeit und Selbstbeherrschung herrschen sollen. Wer standhaft ist, soll durch die Wahrheit stets frei von Neid sein.
12.160.14
अक्षमायाः क्षमायाश्च प्रियाणीहाप्रियाणि च ।
क्षमते स तः साधुस्ततः प्राप्नोति सत्यताम् ॥ १२.१६०.१४ ॥
Wer hier Vergebung und Nichtvergebung sowie Angenehmes und Unangenehmes erträgt, ist ein guter Mensch; deshalb erlangt er Wahrhaftigkeit.
12.160.15
कल्याणं रुते बाढं धीमान्न ग्लायते क्वचित् ।
प्रशान्तवाङ्भना नित्यं ह्रीस्तु धर्मादवाप्यते ॥ १२.१६०.१५ ॥
Der Weise spricht wahrlich Heilsames und ermüdet nie. Wem Rede und Geist stets still sind, dem wird durch das Dharma Scham zuteil.
12.160.16
धर्मार्थहेतोः क्षमते तितिक्षा धर्म उत्तमः ।
लोकसंग्रहणार्थं वै सा तु धैर्येण लभ्यते ॥ १२.१६०.१६ ॥
Um des Dharma und des Gewinns willen erduldet man; die Geduld (titikṣā) ist das höchste Dharma. Um die Welt zusammenzuhalten, wird sie durch Standhaftigkeit erlangt.
12.160.17
अनसूया तु गाम्भीर्यं दानेनैतदवाप्यते ।
त्यक्तस्नेहस्य यस्त्यागो विषयाणां तथैव च।
रागद्वेषप्रहीणस्य त्यागो भवति नान्यथा ॥ १२.१६०.१७ ॥
Nicht-Tadeln und Tiefe des Charakters werden durch Geben erlangt. Der Verzicht auf die Sinnesobjekte bei dem, der die Anhaftung abgelegt hat, ist ebenso; der Verzicht dessen, der frei von Begierde und Abneigung ist, ist nicht anders.
12.160.18
ध्यानं च शाठ्यमित्युक्तं मौनेनैतदवाप्यते ।
आर्यता नाम भूतानां यः करोति प्रयत्नतः।
शुभं कर्म निराकारो वीतरागस्तथैव च ॥ १२.१६०.१८ ॥
Meditation und Falschheit werden genannt; dies wird durch Schweigen erlangt. Edelmut gegenüber den Wesen gehört dem, der mit Mühe heilsame Handlungen vollbringt; ebenso der Gestaltlose und der von Leidenschaft Freie.
12.160.19
धृतिर्नाम सुखे दुःखे यया नाप्नोति विक्रियाम् ।
तां भजेत सदा प्राज्ञो य इच्छेद्भूतिमात्मनः ॥ १२.१६०.१९ ॥
Standhaftigkeit ist jenes, wodurch man in Freude und Leid nicht erschüttert wird. Der Weise, der sein eigenes Wohl wünscht, soll sie stets pflegen.
12.160.20
सर्वथा क्षमिणा भाव्यं तथा सत्यपरेण च ।
वीतहर्षभयक्रोधो धृतिमाप्नोति पण्डितः ॥ १२.१६०.२० ॥
Der Geduldige muss es in jeder Hinsicht sein, ebenso der Wahrheit ergeben. Der Gelehrte, frei von Freude, Furcht und Zorn, erlangt Standhaftigkeit.
12.160.21
अद्रोहः सर्वभूतेषु कर्मणा मनसा गिरा ।
अनुग्रहश्च दानं च सतां धर्मः सनातनः ॥ १२.१६०.२१ ॥
Keinem Wesen zu schaden, weder in Tat, Gedanke noch Wort, Wohlwollen und Geben — das ist die ewige Pflicht der Guten.
12.160.22
एते त्रयोदशाकाराः पृथक्सत्यैकलक्षणाः ।
भजन्ते सत्यमेवेह बृंहयन्ते च भारत ॥ १२.१६०.२२ ॥
Diese dreizehn Gestalten, obwohl getrennt, haben das eine Kennzeichen der Wahrheit. O Bhārata, hier teilen sie nur die Wahrheit und stärken sie.
12.160.23
नान्तः शक्यो गुणानां च वक्तुं सत्यस्य पार्थिव ।
अतः सत्यं प्रशंसन्ति विप्राः सपितृदेवताः ॥ १२.१६०.२३ ॥
O König, die Eigenschaften der Wahrheit lassen sich nicht bis zu ihrem Ende aufzählen. Darum preisen die Brahmanen zusammen mit den Ahnen und Göttern die Wahrheit.
12.160.24
नास्ति सत्यात्परो धर्मो नानृतात्पातकं परम् ।
स्थितिर्हि सत्यं धर्मस्य तस्मात्सत्यं न लोपयेत् ॥ १२.१६०.२४ ॥
Es gibt keine höhere Pflicht als die Wahrheit und keine größere Sünde als die Lüge. Die Wahrheit ist die Stütze des Dharma; darum soll man sie nicht verletzen.
12.160.25
उपैति सत्याद्दानं हि तथा यज्ञाः सदक्षिणाः ।
त्रेताग्निहोत्रं वेदाश्च ये चान्ये धर्मनिश्चयाः ॥ १२.१६०.२५ ॥
Aus der Wahrheit kommt die Gabe; ebenso die Opfer mit ihren Dakṣiṇās, das trētāgnihotra, die Veden und die übrigen Gewissheiten des dharma.
12.160.26
अश्वमेधसहस्त्रं च सत्यं च तुलया धृतम् ।
अश्वमेधसहस्राद्धि सत्यमेव विशिष्यते ॥ १२.१६०.२६ ॥
Würde man tausend Pferdeopfer und die Wahrheit auf einer Waage wägen, so überwöge allein die Wahrheit die tausend Pferdeopfer.