Mahābhārata · Adhyāya 12.160
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.160.1
सत्यं धर्मं प्रशंसन्ति विप्रर्षिपितृदेवताः ।
सत्यमिच्छाम्यहं ज्ञातुं तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१६०.१ ॥
Brâmanes, sábios, ancestrais e deuses louvam a verdade como dharma. Avô, desejo conhecer essa verdade; diga-ma.
12.160.2
सत्यं किंलक्षणं राजन्कथं वा तदवाप्यते ।
सत्यं प्राप्य भवेत्किंच कथं चैव तदुच्यताम् ॥ १२.१६०.२ ॥
Ó rei, qual é a característica da verdade, e como é ela alcançada? O que advém de alcançá-la, e como deve ser descrita?
12.160.3
चातुर्वर्ण्यस्य धर्माणां संकरो न प्रशस्यते ।
धर्मः साधारणः सत्यं सर्ववर्णेषु भारत ॥ १२.१६०.३ ॥
A mistura dos deveres das quatro varṇas não é louvada. Mas a verdade é um dharma comum a todas as varṇas, ó Bhārata.
12.160.4
सत्यं सत्सु सदा धर्मः सत्यं धर्मः सनातनः ।
सत्यमेव नमस्येत सत्यं हि परमा गतिः ॥ १२.१६०.४ ॥
Entre os bons, a verdade é sempre dharma; a verdade é o dharma eterno. Somente a verdade deve ser reverenciada, pois a verdade é a meta suprema.
12.160.5
सत्यं धर्मस्तपोयोगः सत्यं ब्रह्म सनातनम् ।
सत्यं यज्ञः परः प्रोक्तः सर्वं सत्ये प्रतिष्ठितम् ॥ १२.१६०.५ ॥
A verdade é dharma; a verdade é austeridade e yoga; a verdade é o Brahman eterno. A verdade é proclamada o sacrifício supremo; tudo se fundamenta na verdade.
12.160.6
रूपं यदिह सत्यस्य यथावदनुपूर्वशः ।
लक्षणं च प्रवक्ष्यामि सत्यस्येह पराक्रमम् ॥ १२.१६०.६ ॥
Exporei aqui, em ordem e como realmente é, a forma da verdade; também explicarei a característica da verdade e seu poder.
12.160.7
प्राप्यते च यथा सत्यं तच्च वेत्तुमिहार्हसि ।
सत्यं त्रयोदशावधं सर्वलोकेषु भारत ॥ १२.१६०.७ ॥
E como a verdade é alcançada, isso também deves saber aqui. Ó Bhārata, a verdade é de treze formas em todos os mundos.
12.160.8
सत्यं च समता चैव दमश्चैव न संशयः ।
अमात्सर्यं क्षमा चैव ह्रीस्तितिक्षाऽनसूयता ॥ १२.१६०.८ ॥
A verdade, a equanimidade e o domínio de si, sem dúvida; a ausência de inveja, o perdão, a modéstia, a tolerância e não buscar defeitos.
12.160.9
त्यागो ध्यानमथार्यत्वं धृतिश्च सततं दया ।
अहिंसा चैव राजेन्द्र सत्याकारास्त्रयोदश ॥ १२.१६०.९ ॥
A renúncia, a meditação, a nobreza, a firmeza e a compaixão constante, e também a não violência, ó rei dos reis: estas são as treze formas da verdade.
12.160.10
सत्यं नामाव्ययं नित्यमविकारि तथैव च ।
सर्वधर्माविरुद्धं च योगेनैतदवाप्यते ॥ १२.१६०.१० ॥
A verdade, pelo nome, é imperecível, eterna e imutável, e não se opõe a nenhum dharma; alcança-se pelo yoga.
12.160.11
आत्मनीष्टे तथाऽनिष्टे रिपौ च समता तथा ।
इच्छाद्वेषं क्षयं प्राप्य कामक्रोधक्षयं तथा ॥ १२.१६०.११ ॥
A equanimidade para consigo mesmo, para o agradável e o desagradável, e também para com um inimigo; tendo alcançado a destruição do desejo e da aversão, e igualmente do desejo sensual e da ira.
12.160.12
दमी नान्यस्पृहा नित्यं गाम्भीर्यं धैर्यमेव च ।
अशाठ्यं क्रोधदमनं ज्ञानेनैतदवाप्यते ॥ १२.१६०.१२ ॥
O homem dominado que nunca cobiça o alheio; também a profundidade e a firmeza; a sinceridade e o controle da ira: isso se alcança pelo conhecimento.
12.160.13
अमात्सर्यं बुधाः प्राहुर्दाने धर्मे च संयमः ।
अवस्थितेन नित्यं च सत्येनामत्सरी भवेत् ॥ १२.१६०.१३ ॥
Os sábios dizem que na doação e no dharma deve haver ausência de inveja e autocontrole. Quem é firme deve sempre estar livre da inveja pela verdade.
12.160.14
अक्षमायाः क्षमायाश्च प्रियाणीहाप्रियाणि च ।
क्षमते स तः साधुस्ततः प्राप्नोति सत्यताम् ॥ १२.१६०.१४ ॥
Quem suporta o perdão e a falta de perdão, e o agradável e o desagradável aqui, é um homem bom; por isso alcança a veracidade.
12.160.15
कल्याणं रुते बाढं धीमान्न ग्लायते क्वचित् ।
प्रशान्तवाङ्भना नित्यं ह्रीस्तु धर्मादवाप्यते ॥ १२.१६०.१५ ॥
O sábio fala verdadeiramente o que é auspicioso e nunca se cansa. Para quem tem fala e mente sempre serenas, a modéstia é obtida pelo dharma.
12.160.16
धर्मार्थहेतोः क्षमते तितिक्षा धर्म उत्तमः ।
लोकसंग्रहणार्थं वै सा तु धैर्येण लभ्यते ॥ १२.१६०.१६ ॥
Por causa do dharma e da riqueza, tolera-se; a paciência (titikṣā) é o dharma supremo. Para manter o mundo unido, ela é obtida pela firmeza.
12.160.17
अनसूया तु गाम्भीर्यं दानेनैतदवाप्यते ।
त्यक्तस्नेहस्य यस्त्यागो विषयाणां तथैव च।
रागद्वेषप्रहीणस्य त्यागो भवति नान्यथा ॥ १२.१६०.१७ ॥
A ausência de censura e a profundidade se obtêm pela doação. A renúncia aos objetos dos sentidos em quem abandonou o apego é igual; a renúncia de quem está livre de desejo e aversão não é de outra forma.
12.160.18
ध्यानं च शाठ्यमित्युक्तं मौनेनैतदवाप्यते ।
आर्यता नाम भूतानां यः करोति प्रयत्नतः।
शुभं कर्म निराकारो वीतरागस्तथैव च ॥ १२.१६०.१८ ॥
Diz-se que a meditação e a falsidade; isso se obtém pelo silêncio. A nobreza para com os seres pertence a quem, com esforço, realiza ações auspiciosas; o sem forma e o livre de paixão também.
12.160.19
धृतिर्नाम सुखे दुःखे यया नाप्नोति विक्रियाम् ।
तां भजेत सदा प्राज्ञो य इच्छेद्भूतिमात्मनः ॥ १२.१६०.१९ ॥
A firmeza é aquilo pelo qual não se é perturbado no prazer nem na dor. O sábio que deseja o seu próprio bem deve sempre cultivá-la.
12.160.20
सर्वथा क्षमिणा भाव्यं तथा सत्यपरेण च ।
वीतहर्षभयक्रोधो धृतिमाप्नोति पण्डितः ॥ १२.१६०.२० ॥
O homem paciente deve sê-lo em todos os sentidos, e igualmente devotado à verdade. O sábio, livre de alegria, medo e ira, alcança a firmeza.
12.160.21
अद्रोहः सर्वभूतेषु कर्मणा मनसा गिरा ।
अनुग्रहश्च दानं च सतां धर्मः सनातनः ॥ १२.१६०.२१ ॥
Não ferir nenhum ser por ação, mente ou palavra, a benevolência e a doação: este é o dever eterno dos bons.
12.160.22
एते त्रयोदशाकाराः पृथक्सत्यैकलक्षणाः ।
भजन्ते सत्यमेवेह बृंहयन्ते च भारत ॥ १२.१६०.२२ ॥
Estas treze formas, embora separadas, têm a única característica da verdade. Ó Bhārata, aqui participam apenas da verdade e a fortalecem.
12.160.23
नान्तः शक्यो गुणानां च वक्तुं सत्यस्य पार्थिव ।
अतः सत्यं प्रशंसन्ति विप्राः सपितृदेवताः ॥ १२.१६०.२३ ॥
Ó rei, as qualidades da verdade não podem ser enumeradas até o fim. Por isso os brâmanes, junto com os antepassados e os deuses, louvam a verdade.
12.160.24
नास्ति सत्यात्परो धर्मो नानृतात्पातकं परम् ।
स्थितिर्हि सत्यं धर्मस्य तस्मात्सत्यं न लोपयेत् ॥ १२.१६०.२४ ॥
Não há dever superior à verdade, nem pecado maior que a falsidade. A verdade é o próprio sustentáculo do dharma; por isso não se deve violá-la.
12.160.25
उपैति सत्याद्दानं हि तथा यज्ञाः सदक्षिणाः ।
त्रेताग्निहोत्रं वेदाश्च ये चान्ये धर्मनिश्चयाः ॥ १२.१६०.२५ ॥
Da verdade provém a doação; assim também os sacrifícios com suas dakṣiṇās, o trētāgnihotra, os Vedas e as demais certezas do dharma.
12.160.26
अश्वमेधसहस्त्रं च सत्यं च तुलया धृतम् ।
अश्वमेधसहस्राद्धि सत्यमेव विशिष्यते ॥ १२.१६०.२६ ॥
Se mil sacrifícios do cavalo e a verdade fossem pesados numa balança, somente a verdade superaria os mil sacrifícios do cavalo.