Mahābhārata · Adhyāya 12.161
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.161.1
यतः प्रभवति क्रोधः कामो वा भरतर्षभ ।
शोकमोहौ विधित्सा च परासुत्वं तथा मदः ॥ १२.१६१.१ ॥
Stier der Bharatas, woraus entstehen Zorn oder Begierde? Und Kummer und Verblendung, der Wille zu handeln, der Zustand geistigen Todes und ebenso der Rausch – woraus entstehen sie?
12.161.2
लोभो मात्सर्यमीर्ष्या च कुत्साऽसूया कृपा भयम् ।
एतत्सर्वं महाप्राज्ञ याथातथ्येन मे वद ॥ १२.१६१.२ ॥
Gier, Eifersucht, Neid, Verachtung, Missgunst, Mitleid und Furcht – all dies, o Großweiser, sag es mir der Wahrheit gemäß.
12.161.3
त्रयोदशैतेऽतिबलाः शत्रवः प्राणिनां स्मृताः ।
उपासते महाराज समन्तात्पुरुषानिह ॥ १२.१६१.३ ॥
Diese dreizehn sehr mächtigen Feinde der Lebewesen werden genannt, großer König; hier sitzen sie den Menschen auf allen Seiten nahe.
12.161.4
एते प्रमत्तं पुरुषमप्रमत्तास्तुदन्ति च ।
वृका इव विलुम्पन्ति दृष्ट्वेव पुरुषेतरान् ॥ १२.१६१.४ ॥
Diese bedrängen den achtlosen Menschen, und sie quälen auch den Wachsamen; wie Wölfe, die andere Menschen erblicken, zerreißen sie sie.
12.161.5
एभ्यः प्रवर्तते दुःखमेभ्यः पापं प्रवर्तते ।
इति मर्त्यो विजानीयात्सततं पुरुषर्षभ ॥ १२.१६१.५ ॥
Aus diesen entsteht Leid, aus diesen entsteht Sünde. So soll der Sterbliche dies stets wissen, o Stier unter den Menschen.
12.161.6
एतेषामुदयं स्थानं क्षयं च पृथिवीपते ।
हन्त ते कथयिष्यामि क्रोधस्योत्पत्तिमादितः।
यथातत्त्वं क्षितिपते तन्मे निगदतः शृणु ॥ १२.१६१.६ ॥
Herr der Erde, ich werde dir ihren Ursprung, ihre Stätte und ihren Niedergang wahrhaftig sagen, und die Entstehung des Zorns von Anfang an. Höre, Herr der Erde, was ich spreche.
12.161.7
लोभात्क्रोधः प्रभवति परदोषैरुदीर्यते ।
क्षमया तिष्ठते राजन्क्षमया विनिवर्तते ॥ १२.१६१.७ ॥
Aus Gier entsteht der Zorn; durch die Fehler anderer wird er entfacht. O König, durch Geduld bleibt er bestehen, und durch Geduld kehrt er zurück.
12.161.8
संकल्पाज्जायते कामः सेव्यमानो विवर्धते ।
यदा प्राज्ञो विरमते तदा सद्यः प्रणश्यति ॥ १२.१६१.८ ॥
Aus dem Vorsatz entsteht das Begehren; wird es gepflegt, wächst es. Wenn der Weise innehält, vergeht es sogleich.
12.161.9
परामूया क्रोधलोभावन्तरा प्रतिमुच्यते ।
दयया सर्वभूतानां निर्वेदाद्विनिवर्तते।
अवद्यदर्शनादेति तत्त्वज्ञानाच्च नश्यति ॥ १२.१६१.९ ॥
Wenn sie überwunden sind, lösen sich Zorn und Gier auf halbem Wege. Durch Mitgefühl mit allen Wesen und durch Entsagung kehrt er zurück. Durch das Erkennen der Schuld entweicht er, und durch die Erkenntnis der Wirklichkeit vergeht er.
12.161.10
अज्ञानप्रभवो मोहः पापाभ्यासात्प्रवर्तते ।
यदा प्राज्ञेषु रमते तदा सद्यः प्रणश्यति ॥ १२.१६१.१० ॥
Die Verblendung, aus Unwissenheit geboren, entsteht durch die Gewohnheit des Bösen. Wenn man sich an den Weisen erfreut, vergeht sie sogleich.
12.161.11
विरुद्धानीह शास्त्राणि ये पश्यन्ति कुरूद्वह ।
विधित्सा जायते तेषां तत्त्वज्ञानान्निवर्तते ॥ १२.१६१.११ ॥
O Bester der Kurus, bei denen, die hier die Schriften einander widersprechen sehen, entsteht der Wunsch, sie aufzulösen; durch die Erkenntnis der Wirklichkeit kehrt er zurück.
12.161.12
प्रीतेः शोकः प्रभवति वियोगात्तस्य देहिनः ।
यदा निरर्थकं वेत्ति तदा सद्यः प्रणश्यति ॥ १२.१६१.१२ ॥
Aus der Zuneigung entsteht der Kummer, durch die Trennung von jenem verkörperten Wesen. Wenn man ihn als sinnlos erkennt, vergeht er sogleich.
12.161.13
परासुता क्रोधलोभादभ्यासाच्च प्रवर्तते ।
दयया सर्वभूतानां निर्वेदात्सा निवर्तते ॥ १२.१६१.१३ ॥
Die Erschöpfung des Atems entsteht aus Zorn und Gier sowie aus Gewohnheit. Durch Mitgefühl mit allen Wesen und durch Abkehr kehrt sie zurück und vergeht.
12.161.14
सत्यत्यागात्तु मात्सर्यमहितानां च सेवया ।
एतत्तु क्षीयते तात साधूनामुपसेवनात् ॥ १२.१६१.१४ ॥
Neid entsteht aus dem Verlassen der Wahrheit und dem Dienen derer, die nicht wohltätig sind. Doch, mein Lieber, sie vergeht durch den Dienst an den Guten.
12.161.15
कुलाञ्ज्ञानात्तथैश्वर्यान्मदो भवति देहिनाम् ।
एभिरेव तु विज्ञातैर्मदः सद्यः प्रणश्यति ॥ १२.१६१.१५ ॥
Aus Abstammung, Wissen und ebenso aus Macht entsteht Hochmut bei den verkörperten Wesen. Doch wenn man eben diese richtig erkennt, vergeht der Hochmut sogleich.
12.161.16
ईर्ष्या कामात्प्रभवति संहर्षाच्चैव जायते ।
इतरेषां तु सत्वानां प्रज्ञया सा प्रणश्यति ॥ १२.१६१.१६ ॥
Neid entsteht aus Begierde und wird auch aus Hochgefühl geboren. Bei anderen Wesen aber wird er durch Weisheit vernichtet.
12.161.17
विभ्रमाल्लोकबाह्यानां द्वेष्यैर्वाक्यैरसंमतैः ।
कुत्सा संजायते राजँल्लोकान्प्रेक्ष्याभिशाम्यति ॥ १२.१६१.१७ ॥
Aus Verwirrung und aus den feindseligen, missbilligten Worten jener, die außerhalb der Welt stehen, entsteht Verachtung, o König. Wenn man die Welten betrachtet, legt sie sich.
12.161.18
प्रतिकर्तुं न शक्ता ये बलस्थायापकारिणे ।
असूया जायते तीव्रा कारुण्याद्विनिवर्तते ॥ १२.१६१.१८ ॥
Bei jenen, die dem Mächtigen, der ihnen Schaden zugefügt hat, nicht vergelten können, entsteht heftiger Groll. Durch Mitgefühl wird er abgewendet.
12.161.19
कृपणान्सततं दृष्ट्वा ततः संजायते कृपा ।
धर्मनिष्ठां यदा वेत्ति तदा शाम्यति सा कृपा ॥ १२.१६१.१९ ॥
Wenn man die Elenden beständig sieht, entsteht Mitleid; wenn man die Festigkeit im Dharma erkennt, legt sich dieses Mitleid.
12.161.20
अज्ञानप्रभवो लोभो भूतानां दृश्यते सदा ।
अस्थिरत्वं च भोगानां दृष्ट्वा ज्ञात्वा निवर्तते ॥ १२.१६१.२० ॥
Gier, aus Unwissenheit entstanden, zeigt sich stets bei den Wesen; wer die Unbeständigkeit der Genüsse gesehen und erkannt hat, kehrt um.
12.161.21
एतान्येव जितान्याहुः प्रशान्तेन त्रयोदश ।
एते हि धार्तराष्ट्राणां सर्वे दोषास्त्रयोदश।
त्वया सत्यार्थिना नित्यं विजिता जेष्यता चते ॥ १२.१६१.२१ ॥
Diese dreizehn, sagt man, werden vom Friedfertigen besiegt; dies sind in der Tat die dreizehn Fehler der Söhne Dhṛtarāṣṭras; du, der nach Wahrheit strebt, hast sie stets besiegt und wirst sie besiegen.