மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.161
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.161.1
यतः प्रभवति क्रोधः कामो वा भरतर्षभ ।
शोकमोहौ विधित्सा च परासुत्वं तथा मदः ॥ १२.१६१.१ ॥
பரதர்களில் சிறந்தவரே, கோபமும் காமமும் எதிலிருந்து தோன்றுகின்றன? துக்கம், மோகம், செய்ய விரும்புதல், பராசுத்வம், அதுபோல் மதமும் எதிலிருந்து தோன்றுகின்றன?
12.161.2
लोभो मात्सर्यमीर्ष्या च कुत्साऽसूया कृपा भयम् ।
एतत्सर्वं महाप्राज्ञ याथातथ्येन मे वद ॥ १२.१६१.२ ॥
பேராசை, பொறாமை, அசூயை, நிந்தை, வெறுப்பு, இரக்கம், பயம் — இவை அனைத்தையும், மஹாபிரக்ஞரே, உண்மையின்படி எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.161.3
त्रयोदशैतेऽतिबलाः शत्रवः प्राणिनां स्मृताः ।
उपासते महाराज समन्तात्पुरुषानिह ॥ १२.१६१.३ ॥
மஹாராஜரே, உயிரினங்களின் இந்தப் பதின்மூன்று மிகுந்த வலிமையுள்ள எதிரிகள் நினைவுகூரப்படுகின்றனர்; அவர்கள் இங்கே எல்லாப் பக்கங்களிலும் மனிதர்களை அண்டி இருக்கின்றனர்.
12.161.4
एते प्रमत्तं पुरुषमप्रमत्तास्तुदन्ति च ।
वृका इव विलुम्पन्ति दृष्ट्वेव पुरुषेतरान् ॥ १२.१६१.४ ॥
இவர்கள் கவனமற்ற மனிதனைத் துன்புறுத்துகின்றனர்; கவனமுள்ளவர்களையும் துன்புறுத்துகின்றனர். ஓநாய்கள் போல் பிற மனிதர்களைக் கண்டதும் அவர்களைக் கிழித்துக் குதறுகின்றனர்.
12.161.5
एभ्यः प्रवर्तते दुःखमेभ्यः पापं प्रवर्तते ।
इति मर्त्यो विजानीयात्सततं पुरुषर्षभ ॥ १२.१६१.५ ॥
இவற்றிலிருந்து துன்பம் தோன்றுகிறது; இவற்றிலிருந்து பாவம் தோன்றுகிறது. மனிதன் இதை எப்போதும் அறிந்திருக்க வேண்டும், புருஷர்களில் சிறந்தவரே.
12.161.6
एतेषामुदयं स्थानं क्षयं च पृथिवीपते ।
हन्त ते कथयिष्यामि क्रोधस्योत्पत्तिमादितः।
यथातत्त्वं क्षितिपते तन्मे निगदतः शृणु ॥ १२.१६१.६ ॥
பூமியின் அதிபதியே, இவற்றின் தோற்றம், நிலை, அழிவு ஆகியவற்றையும், கோபத்தின் தோற்றத்தையும் ஆரம்பத்திலிருந்து உனக்குச் சொல்வேன். க்ஷிதிபதியே, நான் சொல்வதை உண்மையின்படி கேள்.
12.161.7
लोभात्क्रोधः प्रभवति परदोषैरुदीर्यते ।
क्षमया तिष्ठते राजन्क्षमया विनिवर्तते ॥ १२.१६१.७ ॥
பேராசையிலிருந்து கோபம் எழுகிறது; பிறரின் குற்றங்களால் அது தூண்டப்படுகிறது. அரசே, பொறுமையால் அது நிலைக்கிறது; பொறுமையாலேயே அது திரும்பிவிடுகிறது.
12.161.8
संकल्पाज्जायते कामः सेव्यमानो विवर्धते ।
यदा प्राज्ञो विरमते तदा सद्यः प्रणश्यति ॥ १२.१६१.८ ॥
சங்கல்பத்திலிருந்து காமம் பிறக்கிறது; அது நுகரப்படும்போது வளர்கிறது. ஞானி விலகும்போது அது உடனே அழிகிறது.
12.161.9
परामूया क्रोधलोभावन्तरा प्रतिमुच्यते ।
दयया सर्वभूतानां निर्वेदाद्विनिवर्तते।
अवद्यदर्शनादेति तत्त्वज्ञानाच्च नश्यति ॥ १२.१६१.९ ॥
கோபமும் பேராசையும் தோற்கடிக்கப்படும்போது இடையிலேயே விடுபடுகின்றன. எல்லா உயிர்கள் மீதுள்ள இரக்கத்தாலும், வைராக்கியத்தாலும் அது திரும்புகிறது. குற்றத்தைக் காண்பதால் அது விலகுகிறது; தத்துவ ஞானத்தால் அது அழிகிறது.
12.161.10
अज्ञानप्रभवो मोहः पापाभ्यासात्प्रवर्तते ।
यदा प्राज्ञेषु रमते तदा सद्यः प्रणश्यति ॥ १२.१६१.१० ॥
அறியாமையிலிருந்து பிறந்த மோகம் பாவப் பழக்கத்தால் நடைபெறுகிறது. ஞானிகளிடத்தில் மகிழ்ச்சி கொள்ளும்போது அது உடனே அழிகிறது.
12.161.11
विरुद्धानीह शास्त्राणि ये पश्यन्ति कुरूद्वह ।
विधित्सा जायते तेषां तत्त्वज्ञानान्निवर्तते ॥ १२.१६१.११ ॥
குருக்களில் சிறந்தவனே, இங்கு முரண்பட்ட சாஸ்திரங்களைக் காண்பவர்களுக்கு அவற்றைத் தீர்க்கும் விருப்பம் எழுகிறது; தத்துவ ஞானத்தால் அது திரும்புகிறது.
12.161.12
प्रीतेः शोकः प्रभवति वियोगात्तस्य देहिनः ।
यदा निरर्थकं वेत्ति तदा सद्यः प्रणश्यति ॥ १२.१६१.१२ ॥
அன்பிலிருந்து துக்கம் எழுகிறது; அந்த உடலுடையவனின் பிரிவினால். அதை வீணானது என்று அறியும்போது அது உடனே அழிகிறது.
12.161.13
परासुता क्रोधलोभादभ्यासाच्च प्रवर्तते ।
दयया सर्वभूतानां निर्वेदात्सा निवर्तते ॥ १२.१६१.१३ ॥
கோபம் மற்றும் பேராசையாலும், பழக்கத்தாலும் பராசுதா எழுகிறது. அனைத்து உயிர்களிடத்தும் உள்ள கருணையாலும், வைராக்கியத்தாலும் அது நீங்குகிறது.
12.161.14
सत्यत्यागात्तु मात्सर्यमहितानां च सेवया ।
एतत्तु क्षीयते तात साधूनामुपसेवनात् ॥ १२.१६१.१४ ॥
உண்மையைக் கைவிடுவதாலும், தீயவர்களுக்கு சேவை செய்வதாலும் பொறாமை எழுகிறது. அன்புள்ள குழந்தாய், நல்லோரைச் சேவிப்பதால் அது அழிகிறது.
12.161.15
कुलाञ्ज्ञानात्तथैश्वर्यान्मदो भवति देहिनाम् ।
एभिरेव तु विज्ञातैर्मदः सद्यः प्रणश्यति ॥ १२.१६१.१५ ॥
குலம், அறிவு, செல்வாக்கு ஆகியவற்றால் உடல் கொண்ட உயிர்களுக்கு செருக்கு எழுகிறது. ஆனால் இவற்றையே நன்கு உணர்ந்தால் செருக்கு உடனே அழிகிறது.
12.161.16
ईर्ष्या कामात्प्रभवति संहर्षाच्चैव जायते ।
इतरेषां तु सत्वानां प्रज्ञया सा प्रणश्यति ॥ १२.१६१.१६ ॥
பொறாமை ஆசையிலிருந்து எழுகிறது, மகிழ்ச்சியிலிருந்தும் பிறக்கிறது. ஆனால் மற்ற உயிர்களிடத்தில் அது அறிவினால் அழிகிறது.
12.161.17
विभ्रमाल्लोकबाह्यानां द्वेष्यैर्वाक्यैरसंमतैः ।
कुत्सा संजायते राजँल्लोकान्प्रेक्ष्याभिशाम्यति ॥ १२.१६१.१७ ॥
மயக்கத்தாலும், உலகுக்கு வெளியே நிற்பவர்களின் வெறுப்பும் ஏற்கப்படாத சொற்களாலும் இழிவு எழுகிறது. அரசே, மக்களைக் கண்டு அது தணிகிறது.
12.161.18
प्रतिकर्तुं न शक्ता ये बलस्थायापकारिणे ।
असूया जायते तीव्रा कारुण्याद्विनिवर्तते ॥ १२.१६१.१८ ॥
வலிமையுடன் தீங்கு செய்பவனுக்கு, எவர்கள் பதிலுக்குப் பதில் செய்ய இயலவில்லையோ, அவர்களிடம் கடுமையான பொறாமை எழுகிறது. கருணையால் அது நீங்குகிறது.
12.161.19
कृपणान्सततं दृष्ट्वा ततः संजायते कृपा ।
धर्मनिष्ठां यदा वेत्ति तदा शाम्यति सा कृपा ॥ १२.१६१.१९ ॥
துன்புறுபவர்களை எப்போதும் கண்டபின் அப்போது கருணை எழுகிறது. தர்மத்தில் நிலைபெற்றிருப்பதை அறியும்போது அந்தக் கருணை தணிகிறது.
12.161.20
अज्ञानप्रभवो लोभो भूतानां दृश्यते सदा ।
अस्थिरत्वं च भोगानां दृष्ट्वा ज्ञात्वा निवर्तते ॥ १२.१६१.२० ॥
அறியாமையிலிருந்து பிறக்கும் பேராசை உயிர்களிடம் எப்போதும் காணப்படுகிறது. இன்பங்களின் நிலையின்மையைக் கண்டு அறிந்து அவன் விலகுகிறான்.
12.161.21
एतान्येव जितान्याहुः प्रशान्तेन त्रयोदश ।
एते हि धार्तराष्ट्राणां सर्वे दोषास्त्रयोदश।
त्वया सत्यार्थिना नित्यं विजिता जेष्यता चते ॥ १२.१६१.२१ ॥
இந்தப் பதின்மூன்றையும் அமைதியுடையவன் வென்றவை என்று சொல்கிறார்கள். இவையே திருதராஷ்டிரனின் மக்களின் பதின்மூன்று குற்றங்கள். உண்மையை நாடும் நீ இவற்றை எப்போதும் வென்றிருக்கிறாய், இனியும் வெல்வாய்.