Mahābhārata · Adhyāya 12.161
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.161.1
यतः प्रभवति क्रोधः कामो वा भरतर्षभ ।
शोकमोहौ विधित्सा च परासुत्वं तथा मदः ॥ १२.१६१.१ ॥
Touro dos Bharatas, de onde surgem a ira ou o desejo? E a tristeza e a ilusão, o desejo de agir, o estado de morte espiritual, e também a embriaguez, de onde surgem?
12.161.2
लोभो मात्सर्यमीर्ष्या च कुत्साऽसूया कृपा भयम् ।
एतत्सर्वं महाप्राज्ञ याथातथ्येन मे वद ॥ १२.१६१.२ ॥
Ganância, ciúme, inveja, desprezo, malícia, compaixão e medo: tudo isso, ó grande sábio, diga-me conforme é em verdade.
12.161.3
त्रयोदशैतेऽतिबलाः शत्रवः प्राणिनां स्मृताः ।
उपासते महाराज समन्तात्पुरुषानिह ॥ १२.१६१.३ ॥
Estes treze inimigos muito poderosos dos seres vivos são lembrados, grande rei; aqui se assentam junto aos homens por todos os lados.
12.161.4
एते प्रमत्तं पुरुषमप्रमत्तास्तुदन्ति च ।
वृका इव विलुम्पन्ति दृष्ट्वेव पुरुषेतरान् ॥ १२.१६१.४ ॥
Estes atacam o homem descuidado, e também molestam o vigilante; como lobos, ao ver outros homens, os despedaçam.
12.161.5
एभ्यः प्रवर्तते दुःखमेभ्यः पापं प्रवर्तते ।
इति मर्त्यो विजानीयात्सततं पुरुषर्षभ ॥ १२.१६१.५ ॥
Destes surge o sofrimento; destes surge o pecado. Assim deve o mortal sempre saber, ó touro entre os homens.
12.161.6
एतेषामुदयं स्थानं क्षयं च पृथिवीपते ।
हन्त ते कथयिष्यामि क्रोधस्योत्पत्तिमादितः।
यथातत्त्वं क्षितिपते तन्मे निगदतः शृणु ॥ १२.१६१.६ ॥
Senhor da terra, eu te direi em verdade sobre o surgimento deles, sua morada e seu declínio, e sobre a origem da ira desde o princípio. Ouve, senhor da terra, enquanto eu o narro.
12.161.7
लोभात्क्रोधः प्रभवति परदोषैरुदीर्यते ।
क्षमया तिष्ठते राजन्क्षमया विनिवर्तते ॥ १२.१६१.७ ॥
Da cobiça nasce a ira; ela é provocada pelas faltas dos outros. Ó rei, pela paciência ela permanece, e pela paciência ela se retira.
12.161.8
संकल्पाज्जायते कामः सेव्यमानो विवर्धते ।
यदा प्राज्ञो विरमते तदा सद्यः प्रणश्यति ॥ १२.१६१.८ ॥
Da intenção nasce o desejo; quando o cultivamos, ele cresce. Quando o sábio se contém, ele perece de imediato.
12.161.9
परामूया क्रोधलोभावन्तरा प्रतिमुच्यते ।
दयया सर्वभूतानां निर्वेदाद्विनिवर्तते।
अवद्यदर्शनादेति तत्त्वज्ञानाच्च नश्यति ॥ १२.१६१.९ ॥
Quando vencidas, a ira e a cobiça se soltam no meio do caminho. Pela compaixão por todos os seres, e pelo desapego, ela se retira. Ao ver a falha, ela se afasta, e pelo conhecimento da realidade ela perece.
12.161.10
अज्ञानप्रभवो मोहः पापाभ्यासात्प्रवर्तते ।
यदा प्राज्ञेषु रमते तदा सद्यः प्रणश्यति ॥ १२.१६१.१० ॥
A ilusão, nascida da ignorância, surge pelo hábito do mal. Quando alguém se deleita com os sábios, ela perece de imediato.
12.161.11
विरुद्धानीह शास्त्राणि ये पश्यन्ति कुरूद्वह ।
विधित्सा जायते तेषां तत्त्वज्ञानान्निवर्तते ॥ १२.१६१.११ ॥
Ó melhor dos Kuru, naqueles que veem aqui as escrituras em contradição nasce o desejo de resolvê-las; pelo conhecimento da realidade ele se retira.
12.161.12
प्रीतेः शोकः प्रभवति वियोगात्तस्य देहिनः ।
यदा निरर्थकं वेत्ति तदा सद्यः प्रणश्यति ॥ १२.१६१.१२ ॥
Do apego nasce a dor, pela separação daquele ser encarnado. Quando se sabe que é vã, ela perece de imediato.
12.161.13
परासुता क्रोधलोभादभ्यासाच्च प्रवर्तते ।
दयया सर्वभूतानां निर्वेदात्सा निवर्तते ॥ १२.१६१.१३ ॥
A exaustão do sopro surge da ira e da cobiça, e do hábito. Pela compaixão por todos os seres e pelo desapego, ela se retira e cessa.
12.161.14
सत्यत्यागात्तु मात्सर्यमहितानां च सेवया ।
एतत्तु क्षीयते तात साधूनामुपसेवनात् ॥ १२.१६१.१४ ॥
A inveja surge do abandono da verdade e do serviço aos que não são benéficos. Mas, querido filho, ela se destrói ao servir aos bons.
12.161.15
कुलाञ्ज्ञानात्तथैश्वर्यान्मदो भवति देहिनाम् ।
एभिरेव तु विज्ञातैर्मदः सद्यः प्रणश्यति ॥ १२.१६१.१५ ॥
Da linhagem, do conhecimento e também do poder, surge o orgulho nos seres encarnados. Mas, quando essas mesmas coisas são bem compreendidas, esse orgulho é destruído imediatamente.
12.161.16
ईर्ष्या कामात्प्रभवति संहर्षाच्चैव जायते ।
इतरेषां तु सत्वानां प्रज्ञया सा प्रणश्यति ॥ १२.१६१.१६ ॥
A inveja surge do desejo e também nasce do regozijo. Mas, nos outros seres, ela é destruída pela sabedoria.
12.161.17
विभ्रमाल्लोकबाह्यानां द्वेष्यैर्वाक्यैरसंमतैः ।
कुत्सा संजायते राजँल्लोकान्प्रेक्ष्याभिशाम्यति ॥ १२.१६१.१७ ॥
Da ilusão e das palavras odiosas e reprovadas daqueles que estão fora do mundo surge o desprezo, ó rei. Ao contemplar os mundos, ele se acalma.
12.161.18
प्रतिकर्तुं न शक्ता ये बलस्थायापकारिणे ।
असूया जायते तीव्रा कारुण्याद्विनिवर्तते ॥ १२.१६१.१८ ॥
Naqueles que não conseguem retribuir ao poderoso que lhes fez mal surge um ressentimento feroz. Pela compaixão, ele se retrai.
12.161.19
कृपणान्सततं दृष्ट्वा ततः संजायते कृपा ।
धर्मनिष्ठां यदा वेत्ति तदा शाम्यति सा कृपा ॥ १२.१६१.१९ ॥
Ao ver constantemente os desgraçados, então surge a compaixão; quando se reconhece a firmeza no dharma, essa compaixão se acalma.
12.161.20
अज्ञानप्रभवो लोभो भूतानां दृश्यते सदा ।
अस्थिरत्वं च भोगानां दृष्ट्वा ज्ञात्वा निवर्तते ॥ १२.१६१.२० ॥
A cobiça, nascida da ignorância, é sempre vista nos seres; tendo visto e conhecido a instabilidade dos prazeres, a pessoa se afasta.
12.161.21
एतान्येव जितान्याहुः प्रशान्तेन त्रयोदश ।
एते हि धार्तराष्ट्राणां सर्वे दोषास्त्रयोदश।
त्वया सत्यार्थिना नित्यं विजिता जेष्यता चते ॥ १२.१६१.२१ ॥
Estes treze, dizem, são vencidos pelo homem sereno; são de fato as treze faltas dos filhos de Dhṛtarāṣṭra; tu, que buscas a verdade, sempre as venceste e as vencerás.