Mahābhārata · Adhyāya 12.163
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.163.1
कृतार्थी यक्ष्यमाणश्च सर्ववेदान्तगश्च यः ।
आचार्यपितृकार्यार्थं स्वाध्यायार्थमथापि च ॥ १२.१६३.१ ॥
Wer sein Ziel erreicht hat, im Begriff ist zu opfern und alle Vedānta beherrscht, ist würdig der Gabe für die Pflichten des Lehrers und der Ahnen sowie für das Vedastudium.
12.163.2
एते वै साधवो दृष्टा ब्राह्मणाः धर्मभिक्षवः ।
निःस्वेभ्यो देयमेतेभ्यो दानं विद्या च भारत ॥ १२.१६३.२ ॥
Diese tugendhaften Brahmanen erscheinen als Bettler des Dharma. O Bhārata, Gaben und Wissen sollen diesen gegeben werden.
12.163.3
अन्यत्र दक्षिणादानं देयं भरतसत्तम ।
अन्येभ्योऽपि बहिर्वेदि न कृतान्नं विधीयते ॥ १२.१६३.३ ॥
O Bester der Bharatas, die Gabe der Dakṣiṇā soll anderswo gegeben werden. Auch für andere, außerhalb des Opferaltars, ist gekochte Speise nicht vorgeschrieben.
12.163.4
सर्वरत्नानि राजा हि यथार्हं प्रतिपादयेत् ।
ब्राह्मणायैव यज्ञाश्च सहान्नाः सहदक्षिणाः ॥ १२.१६३.४ ॥
Der König soll alle Juwelen dem Brahmanen gemäß seinem Verdienst übergeben; und die Opfer, zusammen mit Speise und Dakṣiṇā, sollen allein dem Brahmanen gelten.
12.163.5
अन्येभ्यो विमलाचारा यजन्ते गुणतः सदा ।
यस्य त्रैवार्षिकं भक्तं पर्याप्तं भृत्यवृत्तये।
अधिकं चापि विद्येत स सोमं पातुमर्हति ॥ १२.१६३.५ ॥
Die von reinem Wandel opfern stets für andere nach Verdienst. Wer Speise hat, die seinen Dienern drei Jahre lang genügt und darüber hinaus, ist würdig, Soma zu trinken.
12.163.6
यज्ञश्चेत्प्रतिरुद्धः स्यादंशेनैकेन यज्वनः ।
ब्राह्मणस्य विशेषेण धार्मिके सति राजनि ॥ १२.१६३.६ ॥
Wenn das Opfer eines opfernden Brahmanen auch nur durch einen Teil behindert wird, zumal wenn ein gerechter König herrscht, so ist das unangemessen.
12.163.7
यो वैश्यः स्याद्बहुपशुर्हीनक्रतुरसोमपः ।
कुटुम्बात्तस्य तद्वित्तं यज्ञार्थं पार्थिवो हरेत् ॥ १२.१६३.७ ॥
Wenn ein Vaiśya, reich an Vieh, keine Opfer darbringt und keinen Soma trinkt, soll der König sein Vermögen aus dem Haushalt für das Opfer nehmen.
12.163.8
आहरेद्द्रुह्यतः किंचित्कामं शूद्रस्य वेश्मनि ।
न हि वेश्मनि शूद्रस्य किंचिदस्ति परिग्रहः ॥ १२.१६३.८ ॥
Von dem, der anderen schadet, kann man nehmen, was man wünscht; denn im Haus eines śūdra gibt es überhaupt keinen angesammelten Besitz.
12.163.9
योऽनाहिताग्निः शतगुरयज्वा त्त सहस्रगुः ।
तयोरपि कुटुम्बाभ्यामाहरेदविचारयन् ॥ १२.१६३.९ ॥
Aus den Haushalten dieser beiden — dem, der kein heiliges Feuer unterhält, hundert Stück Vieh besitzt und kein Opfer darbringt, und dem, der tausend Stück besitzt — soll man ohne Zögern nehmen.
12.163.10
अदातृभ्यो हरेद्वित्तं विख्याप्य नृपतिः सदा ।
तथैवाचरतो धर्मो नृपतेः स्यादथाखिलः ॥ १२.१६३.१० ॥
Von denen, die nicht geben, soll der König stets den Reichtum nehmen, nachdem er ihn bekanntgemacht hat; denn für einen König, der so handelt, ist seine Pflicht vollständig.
12.163.11
तथैव सप्तमे भक्ते भक्तानि षडनश्नतः ।
अश्वस्तनविभागेन हर्तव्यं हीनकर्मणः ॥ १२.१६३.११ ॥
Ebenso soll man von dem, der niederer Taten ist und beim siebten Mahl sechs Mahlzeiten lang nichts gegessen hat, als Anteil an der morgigen Nahrung gemäß der aśvastana-Teilung nehmen.
12.163.12
खलात्क्षेत्रात्तथागाराद्यतो वाऽप्युपपद्यते ।
आख्यातव्यं नृपस्यैतत्पृच्छतोऽपृच्छतोपि वा।
न तस्मै धारयेद्दण्डं राजा धर्मेण धर्मवित् ॥ १२.१६३.१२ ॥
Ob von einer Tenne, einem Feld, einem Haus oder von welcher Quelle auch immer es gewonnen wird, dies soll dem König angezeigt werden, ob er fragt oder nicht. Der dharma-kundige König soll ihn nicht bestrafen.
12.163.13
क्षत्रियस्य तु बालिश्याद्ब्राह्मणः क्लिश्यते क्षुधा ।
श्रुतशीले समाज्ञाय वृत्तिमस्य प्रकल्पयेत् ॥ १२.१६३.१३ ॥
Leidet ein Brahmane Hunger durch die Torheit eines Kṣatriya, so soll man, nachdem man seine Gelehrsamkeit und sein Betragen erkannt hat, für seinen Lebensunterhalt sorgen.
12.163.14
अथैनं परिरक्षेत पिता पुत्रमिवौरसम्। ॥ १२.१६३.१४ ॥
Dann soll man ihn beschützen, wie ein Vater seinen eigenen leiblichen Sohn beschützt.
12.163.15
इष्टिं वैश्वानरीं नित्यं निर्वपेदब्दपर्यये ।
अविकल्पः पुरा धर्मो धर्मवादैस्तु केवलः ॥ १२.१६३.१५ ॥
Am Ende des Jahres soll man stets das Vaiśvānarī-Opfer darbringen. In früheren Zeiten war dieses von den Lehrern des Dharma verkündete Gesetz die einzige Regel ohne Wahlmöglichkeit.
12.163.16
विश्वैर्देवैश्च साध्यैश्च ब्राह्मणैश्च महर्षिभिः ।
आपत्सु गरणाद्भीतैर्लिङ्गः प्रतिनिधीकृतः ॥ १२.१६३.१६ ॥
Die Viśvedevas, die Götter, die Sādhyas, die Brahmanen und die großen Weisen, aus Furcht vor Gift in Notzeiten, setzten als Ersatz eine symbolische Regel (liṅga) ein.
12.163.17
प्रभुः प्रथमकल्पस्य योऽनुकल्पेन वर्तते ।
स नाप्नोति फलं तस्य प्रेत्य चेह च दुर्मतिः ॥ १२.१६३.१७ ॥
Wer, mächtig genug, die erste Regel verlässt und nach einer Ersatzregel handelt, dieser Törichte erlangt deren Frucht weder nach dem Tod noch hier.
12.163.18
न ब्राह्मणो वेदयीत किंचिद्राजनि धर्मवित् ।
अविद्यावेदनाद्विद्यात्स्ववीर्यं वीर्यवत्तरम्।
तस्माद्राज्ञः सदा तेजो दुःसहं ब्रह्मवादिनाम् ॥ १२.१६३.१८ ॥
Ein Brahmane, der das Dharma kennt, soll dem König nichts offenbaren; durch das Offenbaren von Unwissenheit wird die eigene Kraft als die größere erkannt. Darum ist der Glanz des Königs für die Verkünder des Brahman stets unerträglich.
12.163.19
मन्ता शास्ता विधाता च ब्राह्मणो देव उच्यते ।
तस्मिन्नाकुशलं ब्रूयान्न शुष्कामीरयेद्गिरम् ॥ १२.१६३.१९ ॥
Der Brahmane, der Ratgeber, Lehrer und Ordner ist, wird ein Gott genannt. Man soll nichts Ungünstiges über ihn sagen und keine trockenen, harten Worte gebrauchen.
12.163.20
क्षत्रियो बाहुवीर्येण तरेदापदमात्मनः ।
धनैर्वैश्यश्च शुद्रश्च मन्त्रैर्होमैश्च वै द्विजः ॥ १२.१६३.२० ॥
Der Kshatriya soll seine Not durch die Kraft seiner Arme überwinden; der Vaishya und der Shudra durch Reichtum; und der Zweimalgeborene durch Mantras und Opfergaben.
12.163.21
नैव कन्या न युवतिर्नामन्त्रज्ञो न बालिशः ।
परिवेष्टाऽग्निहोत्रस्य भवेन्नासंस्कृतस्तथा ॥ १२.१६३.२१ ॥
Weder eine Jungfrau, noch eine junge Frau, noch jemand, der die Anrufungen nicht kennt, noch ein Tor, noch ein Ungeläuterter soll der Diener um das Agnihotra-Feuer sein.
12.163.22
नरके निपतन्त्येते जुह्वानाः सवनस्य तत् ।
तस्माद्वैतानकुशलो होता स्याद्वेदपारगः ॥ १२.१६३.२२ ॥
Wer beim Pressen Opfergaben darbringt, stürzt wegen Übertretung dieser Regeln in die Hölle. Daher soll, wer im Vaitāna-Ritus unerfahren ist, ein in den Veden bewanderter Hotṛ sein.
12.163.23
प्राजापत्यमदत्त्वा च अग्न्याधेयस्य दक्षिणाम् ।
अनाहिताग्निरिति सं प्रोच्यते धर्मदर्शिभिः ॥ १२.१६३.२३ ॥
Wer das Prājāpatya-Opfer und die Dakṣiṇā für die Feuerweihe nicht gegeben hat, wird von den Sehern des Dharma als einer ohne heilige Feuer erklärt.
12.163.24
पुण्यान्यन्यानि कुर्वीत श्रद्दधानो जितेन्द्रियः ।
अनाप्तदक्षिणैर्यज्ञैर्न यजेत कथंचन ॥ १२.१६३.२४ ॥
Wer gläubig und selbstbeherrscht ist, soll andere verdienstvolle Werke tun; er soll auf keinerlei Weise mit Opfern opfern, für die die Dakṣiṇā nicht entrichtet wurde.
12.163.25
प्रजाः पंशूश्च स्वर्गं च हन्ति यज्ञो ह्यदक्षिणः ।
इन्द्रियाणि यशः कीर्तिभायुश्चाप्यवकृन्तति ॥ १२.१६३.२५ ॥
Ein Opfer ohne dakṣiṇā zerstört Nachkommen, Vieh und den Himmel; es schneidet auch die Sinne, den Ruhm, den Ruf und das Leben ab.
12.163.26
उदक्यामासते ये च द्विजाः केचिदनग्नयः ।
कुलं चाश्रोत्रियं येषां सर्वे ते शूद्रकर्मिणः ॥ १२.१६३.२६ ॥
Jene Zweimalgeborenen, die mit unreinen Frauen zusammenleben und die heiligen Feuer nicht pflegen, deren Familie keinen Vedakundigen hat — sie alle verrichten Śūdra-Arbeit.
12.163.27
उदपानोदके ग्रामे ब्राह्मणो वृपलीयतिः ।
अपित्वा द्वादश समाः शूद्रकर्मैव गच्छति ॥ १२.१६३.२७ ॥
Ein Brahmane, der in einem Dorf mit Brunnen und Wasser sich wie ein vṛṣalī verhält, ohne zu trinken, verrichtet zwölf Jahre lang Śūdra-Arbeit.
12.163.28
अभार्यी शयने विभ्रच्छूद्रं वृद्धं च वै द्विजः ।
अब्राह्मणं भन्यमानस्तृणेष्वासीत पृष्ठतः।
तथा संशुध्यते राजञ्शृणु चात्र वचो मम ॥ १२.१६३.२८ ॥
Ein Zweimalgeborener ohne Ehefrau, der auf dem Lager einen Śūdra oder einen Alten stützt oder von einem Nicht-Brahmanen geschlagen wird, soll sich hinten auf das Gras setzen; so wird er gereinigt. Höre meine Worte dazu, o König.
12.163.29
यदेकरात्रेण करोति पापं ।
कृष्णं वर्णं ब्राह्मणः सेवमानः।
स्थानासनाभ्यां विहरन्वती स ।
त्रिभिर्वर्षैः शमयेदात्मपापम् ॥ १२.१६३.२९ ॥
Ein Brahmane, der einem dunkelhäutigen Mann (einem Śūdra) gedient und in einer Nacht eine Sünde begangen hat, soll, indem er Gelübde des Stehens und Sitzens übt und umherwandert, seine Sünde innerhalb von drei Jahren sühnen.
12.163.30
न नर्मयुक्तमतृतं हिनस्ति ।
न स्त्रीषु राजन्न विवाहकाले।
प्राणात्यये सर्वधनापहारे ।
पञ्चानृतान्याहुरपातकानि ॥ १२.१६३.३० ॥
Eine im Scherz gesprochene Lüge schadet nicht. O König, gegenüber Frauen, zur Zeit der Heirat, wenn das Leben in Gefahr ist, oder wenn der gesamte Besitz geraubt wird — diese fünf Arten der Unwahrheit gelten als sündlos.
12.163.31
श्रद्दधानः शुभां विद्यां हीनादपि समाप्नुयात् ।
सुवर्णमपि चामेध्यादाददीताविचारयन् ॥ १२.१६३.३१ ॥
Ein gläubiger Mensch kann verheißungsvolles Wissen auch von einem Niedrigen erlangen und Gold auch von einem unreinen Ort ohne Zögern nehmen.
12.163.32
स्त्रीरत्नं दुष्कुलाच्चापि विषादप्यमृतं पिबेत् ।
अदूष्या हि स्त्रियो रत्नमाप इत्येव धर्मतः ॥ १२.१६३.३२ ॥
Ein Juwel von einer Frau darf auch aus einer schlechten Familie genommen werden, wie man Nektar sogar aus Gift trinken kann. Frauen sind nicht zu tadeln; sie sind wie Wasser, so ist es dem Dharma gemäß zu wissen.
12.163.33
गोब्राह्मणहितार्थं च वर्णानां संकरेषु च ।
वैश्यो गृह्णीत शस्त्राणि परित्राणार्थमात्मनः ॥ १२.१६३.३३ ॥
Zum Wohl der Kühe und der Brahmanen, und in Zeiten der Vermischung der Stände, soll der Vaiśya zu den Waffen greifen, um sich selbst zu schützen.
12.163.34
सुरापो ब्रह्महा चैव गुरुतल्पगतस्तथा ।
अचिरेण महाराज पतितो वै भवत्युत ॥ १२.१६३.३४ ॥
Der Trinker von Berauschendem, der Mörder eines Brahmanen und wer das Lager seines Lehrers betreten hat, großer König, wird bald gefallen.
12.163.35
सुवर्णहरणं स्तैन्यं विप्रस्वं चेति पातकम् ।
विहारो मद्यपानं च अगम्यागमनं तथा ॥ १२.१६३.३५ ॥
Goldraub, Diebstahl und die Aneignung des Eigentums eines Brahmanen sind Sünden; ebenso Zeitvertreib, das Trinken von Berauschendem und der Umgang mit dem Unerlaubten.
12.163.36
पतितैः संप्रयोगश्च ब्राह्मणीयोनितस्तथा ।
अनिर्देश्यानि मन्यन्ते प्राणान्तानीति धारणा ॥ १२.१६३.३६ ॥
Der Umgang mit Gefallenen und die Nachkommen aus einem brahmanischen Schoß sind ebenso; die Regel lautet, dass dies Sünden sind, deren Strafe der Tod ist.
12.163.37
संवत्सरेण पतति पतितेन सहाचरन् ।
याजनाध्यापनाद्दानान्न तु यानासनाशनात् ॥ १२.१६३.३७ ॥
Wer mit einem Gefallenen zusammenlebt, fällt selbst innerhalb eines Jahres, durch Opferdienst, Lehre oder Gaben; nicht aber durch das Teilen von Fahrzeug, Sitz oder Speise.
12.163.38
एतानि हित्वातोऽन्यानि निर्देश्यानीति धारणा ।
निर्देश्यकेन विधिना कालेनाव्यसनी भवेत् ॥ १२.१६३.३८ ॥
Abgesehen von diesen gelten die übrigen als die zu erklärenden Vergehen; nach der vorgeschriebenen Regel werde er zur rechten Zeit vom Unglück frei.
12.163.39
अनुत्तीर्य न होतव्यं प्रेतकर्मण्युपाश्रिते ।
त्रिषु त्वेतेषु पूर्वेषु न कुर्वीत विचारणम् ॥ १२.१६३.३९ ॥
Ist das Totenritual begonnen, so darf man ohne seine Vollendung nicht opfern; doch über diese drei früheren Angelegenheiten soll man nicht nachdenken.
12.163.40
अमात्यान्वा गुरून्वापि जह्याद्धर्मेण धार्मिकः ।
प्रायश्चित्तान्यकुर्वाणा नैते कुर्वन्ति संविदम् ॥ १२.१६३.४० ॥
Ein Gerechter darf nach dem Dharma selbst Minister oder Lehrer verlassen, die keine Sühne vollziehen; diese Menschen schließen keine Vereinbarung.
12.163.41
अधर्मकारी धर्मेण तपसा हन्ति किल्विषम् ।
ब्राह्मणायावगुर्येत स्पृष्टे गुरुतरं भवेत् ॥ १२.१६३.४१ ॥
Wer Adharma begangen hat, vernichtet die Schuld durch Dharma und Askese; er bekenne sich vor einem Brahmanen; berührt er den Brahmanen, wird die Schuld schwerer.
12.163.42
अस्तेनं स्तेन इत्युक्त्वा द्विगुणं पापमाप्नुयात् ।
त्रिभागं ब्रह्महत्यायाः कन्यां प्राप्नोति दुष्यति।
यस्तु दूषयिता तस्याः शेषं प्राप्नोति पाप्मनः ॥ १२.१६३.४२ ॥
Wer einen Nicht-Dieb einen Dieb nennt, begeht doppelte Schuld; wer eine Jungfrau erlangt und sie entehrt, trägt ein Drittel der Schuld des Brahmanenmordes; und wer sie entehrt, trägt den Rest dieser Schuld.
12.163.43
ब्राह्मणानवगर्ह्येह स्पृष्ट्वा गुरुतरं भवेत् ।
वर्षाणां हि शतं पापः प्रतिष्ठां नाधिगच्छति ॥ १२.१६३.४३ ॥
Wer hier Brāhmaṇas schmäht oder sie schlägt, dessen Schuld wird schwerer. Der Sünder findet hundert Jahre lang keinen Halt.
12.163.44
सहस्रं चैव वर्षाणां निपत्य नरकं वसेत् ।
तस्मान्नैवावगुर्याद्धि नैव जातु निपातयेत् ॥ १२.१६३.४४ ॥
Man stürzt in die Hölle und verweilt dort tausend Jahre. Darum soll man niemals schmähen und niemals jemanden zu Fall bringen.
12.163.45
शोणितं यावतः पांसून्संगृह्णीयाद्द्विजक्षतात् ।
तावतीः स समा राजन्नरके प्रतिपद्यते ॥ १२.१६३.४५ ॥
O König, so viele Jahre, wie Staubkörner sich im Blut aus der Wunde eines Zweimalgeborenen sammeln, so viele Jahre verweilt er in der Hölle.
12.163.46
भ्रूणहाऽऽहवमध्ये तु शुध्यते शस्त्रपाततः ।
आत्मानं जुहुयादग्नौ समिद्धे तेन शुध्यते ॥ १२.१६३.४६ ॥
Der Mörder eines Embryos reinigt sich mitten im Kampf, indem er durch Waffen fällt; oder indem er sich selbst ins entfachte Feuer opfert, dadurch wird er rein.
12.163.47
सुरापो वारुणीमुष्णां पीत्वा पापाद्विमुच्यते ॥ १२.१६३.४७ ॥
Ein Trinker von Rauschtrank, der heiße Vāruṇī getrunken hat, wird von der Sünde befreit.
12.163.48
तया स काये निर्दग्धे मृत्युं वा प्राप्य शुध्यति ।
लोकांश्च लभते विप्रो नान्यथा लभते हि सः ॥ १२.१६३.४८ ॥
Wenn sein Körper davon verbrannt ist, oder nachdem er den Tod gefunden hat, wird er gereinigt; und der Brāhmaṇa erlangt dann die Welten, sonst erlangt er sie nicht.
12.163.49
गुरुतल्पमधिष्ठाय दुरात्मा पापचेतनः ।
शिलां ज्वलन्तीमासाद्य मृत्युना सोभिशुध्यति ॥ १२.१६३.४९ ॥
Der frevelhafte Mann mit sündigem Sinn, der sich auf das Lager seines Lehrers gelegt hat, wird durch den Tod gereinigt, wenn er einen glühenden Stein erreicht.
12.163.50
अधवा शिश्नवृषणावादायाञ्जलिना स्वयम् ।
नैर्ऋतीं दिशमास्थाय निपतेत्सत्वजिह्मगः ॥ १२.१६३.५० ॥
Oder, indem er sein Glied und seine Hoden selbst in die gefalteten Hände nimmt und sich nach der Richtung Nairṛtī wendet, soll der Mann von krummem Wesen niederfallen.
12.163.51
ब्राह्मणार्थेऽपि वा प्राणान्संत्यजंस्तेन शुध्यति ॥ १२.१६३.५१ ॥
Oder: Indem er für einen Brahmanen sein Leben hingibt, wird er dadurch gereinigt.
12.163.52
अश्वमेधेन वाऽपीष्ट्वा अथवा गोसवेन वा ।
मरुत्सोमेन वा सम्यगिह प्रेत्य च पूज्यते ॥ १२.१६३.५२ ॥
Nachdem er das Pferdeopfer, das Go-sava oder das Marut-soma-Ritual vollzogen hat, wird er hier und nach dem Tod gebührend verehrt.
12.163.53
तथैव द्वादशसमाः कापोतं धर्ममाचरेत् ।
एककालं चरेद्भैक्षं स्वकर्मोदाहरञ्जने ॥ १२.१६३.५३ ॥
Ebenso soll er zwölf Jahre lang die Regel der Taube befolgen, einmal am Tag um Almosen gehen und seine eigene Tat unter den Leuten verkünden.
12.163.54
एवं वा तपसा युक्तो ब्रह्महा सवनी भवेत् ।
एवं गर्भमविज्ञातमात्रेयीं वा निपातयेत् ॥ १२.१६३.५४ ॥
Oder: So mit Askese ausgestattet, soll der Brahmanenmörder ein Somaopferer werden; und ebenso soll er den unerkannten Embryo zu Fall bringen.
12.163.55
द्विगुणा ब्रह्महत्या वै आत्रेयीहिंसने भवेत् ।
सुरापी नियताहारो ब्रह्मचारी क्षपाचरः ॥ १२.१६३.५५ ॥
Bei der Tötung einer Ātreyī ist die Sünde doppelt so groß wie die Tötung eines Brahmanen. Wer Alkohol trinkt, sich streng ernährt, enthaltsam lebt und nachts umherzieht, soll das Gelübde halten.
12.163.56
ऊर्ध्वं त्रिभ्योऽपि वर्षेभ्यो यजेताग्निष्टुता परम् ।
ऋषभैकसहस्रं वा गा दत्त्वा शौचमाप्नुयात् ॥ १२.१६३.५६ ॥
Auch nach drei Jahren soll er mit dem Agniṣṭuta-Ritus opfern; oder er erlangt Reinheit, indem er tausend Stiere und Kühe gibt.
12.163.57
वैश्यं दत्त्वा तु वर्षे द्वे ऋषभैकशतं च गाः ।
शूद्रं हत्वाऽब्दमेवैकमृषभं च शतं च गाः ॥ १२.१६३.५७ ॥
Nach der Tötung eines Vaiśya soll er zwei Jahre lang hundert Stiere und Kühe geben. Nach der Tötung eines Śūdra soll er ein Jahr lang einen Stier und hundert Kühe geben.
12.163.58
श्ववराहखरान्हत्वा शौद्रमेव व्रतं चरेत् ।
मार्जारचाषमण्डूकान्काकं व्यालं च मूषिकम् ॥ १२.१६३.५८ ॥
Nach der Tötung eines Hundes, eines Ebers oder eines Esels soll er nur das Gelübde eines Śūdra halten; ebenso bei Katze, Cāṣa-Vogel, Frosch, Krähe, Schlange oder Maus.
12.163.59
उक्तः पशुवधे दोषो राजन्प्राणिनिपातनात् ।
अनस्थिकेषु गोमूत्रं पानमेकं प्रचक्षते।
प्रायश्चित्तान्यथान्यानि प्रवक्ष्याम्यनुपूर्वशः ॥ १२.१६३.५९ ॥
O König, die Schuld des Tötens von Tieren und Lebewesen wurde dargelegt. Für Geschöpfe ohne Knochen gilt einmaliges Trinken von Kuhharn als Sühne.
12.163.60
तल्पे वाऽन्यस्य चौर्ये च पृथक् संवत्सरं चरेत् ।
त्रीणि श्रोत्रियभार्यायां परदारे च द्वे स्मृते ॥ १२.१६३.६० ॥
Für das Beflecken des Bettes eines anderen oder für Diebstahl soll er jeweils ein Jahr lang ein Gelübde halten. Für die Frau eines gelehrten Brahmanen werden drei Jahre bestimmt, für die Frau eines anderen zwei Jahre.
12.163.61
काले चतुर्थे भुञ्जानो ब्रह्मचारी व्रती भवेत् ।
स्थानासनाभ्यां विहरेत्रिरह्नाऽभ्युपयन्नपः ॥ १२.१६३.६१ ॥
Zur rechten Zeit, im vierten Abschnitt essend, soll er ein brahmacārin sein, der ein Gelübde hält; stehend und sitzend soll er umhergehen und dreimal am Tag das Wasser zum Ācamana aufsuchen.
12.163.62
ऐवमेव चरन्राजंस्तस्मात्पापात्प्रमुच्यते ।
एवमेव निराकर्ता यश्चाग्नीनपविध्यति ॥ १२.१६३.६२ ॥
O König, wer genau so übt, wird von jener Sünde befreit; ebenso der, der die heiligen Feuer verwirft und aufgibt.
12.163.63
त्यजत्यकारणे यश्च पितरं मातरं गुरुम् ।
पतितः स्यात्स कौरव्य यथा धर्मेषु निश्चयः ॥ १२.१६३.६३ ॥
Wer ohne Grund Vater, Mutter oder Lehrer verlässt, o Nachfahre der Kuru, der fällt; so lautet die feste Entscheidung in Fragen des dharma.
12.163.64
ग्रासाच्छादनयानं च शयनं ह्यासनं तथा ।
ब्रह्मचारी द्विजेभ्यश्च दत्त्वा पापात्प्रमुच्यते ॥ १२.१६३.६४ ॥
Wer den Zweimalgeborenen Speise, Kleidung, Fahrzeug, Lager und Sitze gibt und dabei ehelos bleibt, wird von der Sünde befreit.
12.163.65
भार्यायां व्यभिचारिण्यां निरुद्धायां विशेषतः ।
यत्पुंसः परदारेषु तदेनां चारयेद्व्रतम्। ॥ १२.१६३.६५ ॥
Ist die Ehefrau untreu, besonders wenn sie eingeschlossen wurde, so soll sie das Sühnegelübde ebenfalls ablegen, das der Mann für seine Vergehen mit fremden Frauen ablegt.
12.163.66
श्रेयांसं शयने हित्वा पापीयांसं समृच्छति ।
श्वभिस्तमर्दयेद्राजा संस्थाने बहुविस्तरे ॥ १२.१६३.६६ ॥
Wer den Besseren auf dem Lager verlässt und zum Sündigeren geht, den soll der König an einem sehr weiten Ort von Hunden zerfleischen lassen.
12.163.67
पुमांसं बन्धयेत्पाशैः शयने तप्त आयसे ।
अप्यादधीत दारूणि तत्र दह्येत पापकृत ॥ १२.१६३.६७ ॥
Man soll den Mann mit Schlingen fesseln und ihn auf ein glühendes eisernes Bett legen; darunter soll man Holz legen, und dort verbrenne der Übeltäter.
12.163.68
एव दण्डो महाराज स्त्रीणां भर्तृव्यतिक्रमे ।
संवत्सारोऽभिशस्तस्य दुष्टस्य द्विगुणो भवेत् ॥ १२.१६३.६८ ॥
So, großer König, ist die Strafe für Frauen, die ihrem Gatten zuwiderhandeln; für den angeklagten Bösewicht soll die Strafe doppelt so groß sein wie ein Jahr.
12.163.69
द्वे तस्य त्रीणि वर्षाणि चत्वारि सहसेविनः ।
कुमारः पञ्चवर्षाणि चरेद्भैक्षं मुनिव्रतः ॥ १२.१६३.६९ ॥
Für den, der mit einer Frau gewaltsam verkehrt, beträgt die Strafe zwei, drei oder vier Jahre; ein Jüngling soll fünf Jahre lang als Bettler umherziehen und das Gelübde eines Weisen halten.
12.163.70
परिवित्तिः परिवेत्ता या चैव परिविद्यते ।
पाणिग्राहस्त्वधर्मेण सर्वे ते पतिताः स्मृताः ॥ १२.१६३.७० ॥
Der parivitti, der parivettā, das Mädchen, das im parivitti gegeben wird, und der, der sie unrechtmäßig bei der Hand nimmt — sie alle gelten als gefallen.
12.163.71
चरेयुः सर्व एवैते वीरहा यद्व्रतं चरेत् ।
चान्द्रायणं चरेन्मासं कृच्छ्रं वा पापशुद्धये ॥ १२.१६३.७१ ॥
Alle sollen das Gelübde ausführen, das der Helden-Erschläger ausführt; zur Reinigung von der Sünde sollen sie einen Monat lang die Mondbuße oder die Krcchra-Buße vollziehen.
12.163.72
परिवेत्ता प्रयच्छेता तां स्नुषां परिवित्तये ।
ज्येष्ठेन त्वभ्यनुज्ञातो यवीयाप्यनन्तरम्।
एनसो मोक्षमाप्नोति तौ च सा चैव धर्मतः ॥ १२.१६३.७२ ॥
Der verheiratete ältere Bruder soll diese Schwiegertochter dem parivitti geben; mit Erlaubnis des Älteren darf dann auch der Jüngere sie heiraten. Er erlangt Befreiung von der Sünde, und jene beiden sowie sie werden gemäß dem Dharma befreit.
12.163.73
अमानुषीषु गोवर्जमनादिष्टं न दुष्यति ।
अधिष्ठातारमत्तारं पशूनां पुरुषं विदुः ॥ १२.१६३.७३ ॥
Unter nichtmenschlichen Weibchen, außer der Kuh, wird der nicht Befohlene nicht befleckt; sie kennen den Mann als Herrscher und Verzehrer der Tiere.
12.163.74
परिधायोर्ध्ववालं तु पात्रमादाय मृन्मयम् ।
चरेत्सप्तगृहान्भैक्षं स्वकर्म परिकीर्तयन् ॥ १२.१६३.७४ ॥
In die Haut mit aufgerichtetem Schwanz gekleidet, mit einem Tongefäß in der Hand, soll er bettelnd von sieben Häusern zu Häusern ziehen und seine eigene Tat verkünden.
12.163.75
तथैव लब्धभोजी स्याद्द्वादशाहात्स शुध्यति ।
चरेत्संवत्सरं चापि तद्व्रतं येन कृन्तति ॥ १२.१६३.७५ ॥
Ebenso soll er einer sein, der isst, was er erhält; nach zwölf Tagen wird er rein. Und er soll jenes Gelübde sogar ein Jahr lang halten, wodurch er (die Sünde) abschneidet.
12.163.76
भवेत्तु मानुषेष्वेवं प्रायश्चिमनुत्तमम् ।
दानं वा दानशक्तेषु सवेर्मतत्प्रकल्पयेत् ॥ १२.१६३.७६ ॥
Unter den Menschen soll es eine so höchste Sühne geben, oder für die, die geben können, eine Gabe; diese Ansicht soll für alle vorgeschrieben werden.
12.163.77
अनास्तिकेषु गोमात्रं दानमेकं प्रचक्षते ।
श्ववराहमनुष्याणां कुक्कुटस्य खरस्य च ॥ १२.१६३.७७ ॥
Für die Ungläubigen erklären sie allein die Gabe einer Kuh als die (einzige Sühne); ebenso bei Hund, Eber, Mensch, Hahn und Esel.
12.163.78
मांसं मूत्रं पुरीषं च प्राश्य संस्कारमर्हति ।
ब्राह्मणस्तु सुरापस्य गन्धमादाय सोमपाः ॥ १२.१६३.७८ ॥
Wer Fleisch, Urin und Kot gegessen hat, verdient die Reinigung; doch ein Brahmane, der den Geruch eines Branntweintrinkers aufnimmt, die Somatrinker (nehmen den Branntweingeruch an).
12.163.79
अपख्यहं पिबेदुष्णाः संयतात्मा जितेन्द्रियः ।
अपः पीत्वा तु स पुनर्वायुभक्षो भवेन्त्र्यहम् ॥ १२.१६३.७९ ॥
Wer sein Selbst gezügelt und seine Sinne bezwungen hat, soll heißes Wasser trinken. Nachdem er das Wasser getrunken hat, soll er drei Tage lang nur von Luft leben.
12.163.80
एवमेतत्समुद्दिष्टं प्रायश्चित्तिषेवणम् ।
ब्राह्मणस्य विशेषेण यदज्ञानेन जायते ॥ १२.१६३.८० ॥
So ist die Praxis der Sühne verkündet worden, besonders für den Brahmanen, für die Verfehlung, die aus Unwissenheit entsteht.