Mahābhārata · Adhyāya 12.166
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.166.1
पितामह महाप्राज्ञ कुरूणां प्रीतिवर्धन ।
प्रश्नं कंचित्प्रवक्ष्यामि तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १२.१६६.१ ॥
Großvater, du großer Weiser, Mehrer der Freude der Kurus! Ich will dir eine Frage stellen; es ziemt dir, sie mir zu erklären.
12.166.2
कीदृशा मानवाः सेव्याः कै प्रीति परमा भवेत् ।
आयत्यां च तदात्वे च के क्षमास्तान्वदस्व मे ॥ १२.१६६.२ ॥
Welche Menschen soll man dienen, und wodurch entsteht höchste Zuneigung? Wer ist fähig zu helfen, in der Zukunft wie in der Gegenwart? Nenne sie mir.
12.166.3
न हि तत्र धनं स्फीतं न च संबन्धिबान्धवाः ।
तिष्ठन्ति यत्र सुहृदस्तिष्ठन्तीति मतिर्मम ॥ १२.१६६.३ ॥
Wo es kein reichliches Vermögen gibt und Verwandte und Angehörige nicht bleiben, da bleiben doch Freunde — so ist meine Ansicht.
12.166.4
दुर्लभो हि सुहृच्छ्रोता दुर्लभश्च हितः सुहृत् ।
एतद्धर्मभृतां श्रेष्ठ सर्वं व्याख्यातुमर्हसि ॥ १२.१६६.४ ॥
Selten ist der Freund, der zuhört, und selten auch der Freund, der wirklich nützt. Bester der Hüter des Dharma, du solltest all dies erklären.
12.166.5
सन्धेयान्पुरुषान्राजन्नसन्धेयांश्च तत्त्वतः ।
वदतो मे निबोध त्वं निखिलेन युधिष्ठिर ॥ १२.१६६.५ ॥
O König, ich will dir wahrhaftig sagen, welchen Menschen man trauen kann und welchen nicht; Yudhiṣṭhira, verstehe meine Worte vollständig.
12.166.6
लुब्धः क्रूरस्त्यक्तधर्मा निकृतिः शठ एव च ।
क्षुद्रः पापसमाचारः सर्वशङ्की तथाऽलसः ॥ १२.१६६.६ ॥
Der Gierige, der Grausame, wer das Dharma aufgegeben hat, der Betrüger, der Hinterlistige, der Niederträchtige, der Übeltäter, der Argwöhnische gegen alle und der Faule — diesen ist nicht zu trauen.
12.166.7
दीर्घसूत्रोऽनृजुः क्रुष्टो गुरुदारप्रधर्पकः ।
व्यसने यः परित्यागी दुरात्मा निरपत्रपः ॥ १२.१६६.७ ॥
Wer zögert, krumm und hart ist, die Gattin seines Lehrers schändet, in Not verlässt, bösen Sinnes und schamlos ist—
12.166.8
सर्वतः पापदर्शी च नास्तिको वेदनिन्दकः ।
संप्रकीर्णेन्दियो लोके यः कालनिरतश्चरेत् ॥ १२.१६६.८ ॥
Wer überall Sünde sieht, ein Leugner ist, die Veden schmäht, dessen Sinne zerstreut sind und der in der Welt den Zeitfreuden ergeben lebt—
12.166.9
असभ्यो लोकविद्विष्टः समये चानवस्थितः ।
पिशुनोऽथाकृतप्रज्ञो मत्सरी पापनिश्चयः ॥ १२.१६६.९ ॥
Wer ungesittet ist, von den Menschen gehasst wird, in Abmachungen unbeständig ist, ein Verleumder, ohne Einsicht, neidisch und auf das Böse entschlossen ist—
12.166.10
दुःशीलोऽथाकृतात्मा च नृशंसः कितवस्तथा ।
मित्रैरपकृतिर्नित्यमटतेऽर्थं धनेप्सया ॥ १२.१६६.१० ॥
Wer schlechten Wandel führt, eine ungeläuterte Seele hat, grausam und ein Spieler ist; wer seine Freunde stets schädigt und aus Gier nach Reichtum umherirrt—
12.166.11
ददतश्च यथाशक्ति यो न तुष्यति मन्दधीः ।
अधैर्यमपि यो युङ्क्ते सदा मित्रं नराधमः ॥ १२.१६६.११ ॥
Wer auch mit dem, der nach seinen Kräften gibt, nicht zufrieden ist, ist stumpfsinnig; wer seinen Freund stets ungeduldig behandelt, ist der niedrigste der Menschen—
12.166.12
अस्थानक्रोधनो यश्च अकस्माच्च विरज्यते ।
सुहृदश्चैव कल्याणानाशु त्यजति किल्बिपी ॥ १२.१६६.१२ ॥
Wer ohne Grund zornig wird und plötzlich sich abwendet, dieser Sünder verlässt rasch selbst gute Freunde—
12.166.13
अल्पेऽप्यपकृते मूढे न संस्मरनि यत्कृतम् ।
कार्यसेवी च मित्रेषु मित्रद्वेषी नराधिप। ॥ १२.१६६.१३ ॥
O Herr der Menschen, selbst bei einer kleinen Kränkung denken Toren nicht an die Wohltat, die ihnen erwiesen wurde; sie dienen Freunden nur zu ihrem eigenen Vorteil und sind feindselig gegen Freunde.
12.166.14
शत्रुर्मित्रमुखो यश्च जिह्नप्रेक्षी विलोचनः ।
न तुष्यति च कल्याणे यम्त्यजेत्तादृशं नरम् ॥ १२.१६६.१४ ॥
Einen solchen Menschen soll man verlassen: den Feind mit dem Gesicht eines Freundes, der mit schiefen Blicken schaut und sich am Guten nicht erfreut.
12.166.15
पानपो द्वेषणः क्रोधी निर्घृणः परुपस्तथा ।
परोपतापी मित्रध्रुक् तथा प्राणिवधे रतः ॥ १२.१६६.१५ ॥
Der Trinker, der Hasser, der Zornige, der Erbarmungslose, der Harte, der andere quält, der Verräter an Freunden und der, der am Töten von Lebewesen Gefallen findet —
12.166.16
कृतघ्नश्चाधमो लोके न सन्धेयः कथंचन ।
मित्रद्वेषी ह्यसंधेयः सन्धेयानपि मे शृणु ॥ १२.१६६.१६ ॥
Mit einem undankbaren und niederträchtigen Menschen auf der Welt darf man auf keinen Fall ein Bündnis schließen, auch nicht mit einem, der Freunde hasst. Höre nun, mit wem ein Bündnis möglich ist.
12.166.17
कुलीना वाक्यसंपन्ना ज्ञानविज्ञानकोविदाः ।
रूपवन्तो गुणोपेतास्तथाऽलुब्धा जितश्रमाः ॥ १२.१६६.१७ ॥
Männer von edler Geburt, wortgewandt, bewandert in Wissen und Einsicht, schön, mit Tugenden begabt, frei von Gier und überwinder der Mühsal:
12.166.18
सन्मित्राश्च कृतज्ञाश्च सर्वज्ञा लोभवर्जिताः ।
माधुर्यगुणसंपन्नाः सत्यसन्धा जितेन्द्रियाः ॥ १२.१६६.१८ ॥
Gute Freunde, dankbar, allwissend, frei von Gier, mit der Eigenschaft der Süße begabt, ihrem Wort treu und Herr über ihre Sinne:
12.166.19
व्यायामशीलाः सततं भृत्यपुत्राः कुलोद्वहाः ।
दोषैः प्रमुक्ताः प्रथितास्ते ग्राह्याः पार्थिवैर्नराः ॥ १२.१६६.१९ ॥
Männer, die stets tatkräftig sind, wie Diener und Söhne, Stützen der Sippe, frei von Fehlern und berühmt – solche Männer sollen Könige in Dienst nehmen.
12.166.20
यथाशक्ति समाचाराः संप्रतुष्यन्ति हि प्रभो ।
नास्थाने क्रोधवन्तश्च न चाकस्माद्विरागिणः ॥ १२.१६६.२० ॥
O Herr, die Rechtschaffenen sind zufrieden gemäß ihren Fähigkeiten; sie zürnen nicht ohne Grund und werden nicht plötzlich gleichgültig.
12.166.21
विरक्ताश्च न दुष्यन्ति मनसाऽप्यर्थकोविदाः ।
आत्मानं पीडयित्वाऽपि सुहृत्कार्यपरायणाः।
विरज्यन्ति न मित्रेभ्यो वासो रक्तमिवाविकम् ॥ १२.१६६.२१ ॥
Die Kundigen der Dinge werden, auch wenn sie sich abwenden, im Herzen nicht verdorben; selbst wenn sie sich quälen, bleiben sie der Sache des Freundes treu und wenden sich nicht von den Freunden ab, wie rotgefärbte Wolle ihre Farbe nicht verliert.
12.166.22
दोषांश्च लोभमोहादीनर्थेषु युवतीपु च ।
न दर्शयन्ति सुहृदो विश्वस्ता बन्धुवत्सलाः ॥ १२.१६६.२२ ॥
Vertrauenswürdige Freunde, liebevoll wie Verwandte, zeigen in Angelegenheiten des Reichtums und gegenüber jungen Frauen keine Fehler wie Gier und Verblendung.
12.166.23
लोष्टकाञ्चनतुल्यार्थाः सुहृत्सु दृढबुद्धयः ।
ये चरन्त्यनभीमाना निसृष्टार्थविभूषणाः।
संगृह्णन्तः परिजनं स्वाम्यर्थपरमाः सदा ॥ १२.१६६.२३ ॥
Die einen Erdklumpen und Gold gleich achten, unter Freunden festen Sinnes sind, ohne Hochmut einhergehen, ihren Reichtum als Schmuck hingeben, das Gesinde in ihre Obhut nehmen und stets auf das Wohl ihres Herrn bedacht sind.
12.166.24
ईदृशैः पुरुषश्रेष्ठैर्यः सन्धिं कुरुते नृपः ।
तस्य विस्तीर्यते राज्यं ज्योत्स्ना ग्रहपतेरिव ॥ १२.१६६.२४ ॥
Das Reich des Königs, der mit solchen Besten der Männer ein Bündnis schließt, breitet sich aus wie das Mondlicht des Herrn der Gestirne.
12.166.25
सत्ववन्तो जितक्रोधा बलवन्तो रणे सदा ।
जन्मशीलगुणोपेताः सन्धेयाः पुरुषोत्तमाः। ॥ १२.१६६.२५ ॥
Mit den Besten der Männer soll man ein Bündnis schließen: standhaft, den Zorn besiegt, im Kampf stets stark, mit edler Geburt, Charakter und Tugenden begabt.
12.166.26
ये च दोपसमायुक्ता नराः प्रोक्ता मयाऽन ।
तेषामप्यधमा राजन्कृतघ्ना मित्रघातकाः।
त्यक्तव्यास्तु दुराचाराः सर्वेषामिति निश्चयः। ॥ १२.१६६.२६ ॥
Und unter den fehlerhaften Menschen, die ich hier beschrieben habe, o König, sind die Undankbaren und Freundesverräter die niedrigsten. Die Übeltäter müssen von allen verlassen werden; das ist die feste Überzeugung.