மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.166
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.166.1
पितामह महाप्राज्ञ कुरूणां प्रीतिवर्धन ।
प्रश्नं कंचित्प्रवक्ष्यामि तन्मे व्याख्यातुमर्हसि ॥ १२.१६६.१ ॥
பெரியவரே, மகா ஞானியே, குருக்களின் மகிழ்ச்சியைப் பெருக்குபவரே! நான் உங்களிடம் ஒரு கேள்வியைக் கேட்பேன்; அதை எனக்கு விளக்குவது உங்களுக்குத் தகும்.
12.166.2
कीदृशा मानवाः सेव्याः कै प्रीति परमा भवेत् ।
आयत्यां च तदात्वे च के क्षमास्तान्वदस्व मे ॥ १२.१६६.२ ॥
எத்தகைய மனிதர்களைச் சேவிக்க வேண்டும், எதனால் உயர்ந்த அன்பு உண்டாகும்? எதிர்காலத்திலும் நிகழ்காலத்திலும் யார் பயனுள்ளவர்கள்? அவர்களை எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.166.3
न हि तत्र धनं स्फीतं न च संबन्धिबान्धवाः ।
तिष्ठन्ति यत्र सुहृदस्तिष्ठन्तीति मतिर्मम ॥ १२.१६६.३ ॥
அங்கே மிகுந்த செல்வமும் இல்லை, உறவினர்களும் சுற்றத்தாரும் நிற்பதில்லை; ஆனால் நல்ல நண்பர்கள் நிற்கின்றனர் என்பது என் கருத்து.
12.166.4
दुर्लभो हि सुहृच्छ्रोता दुर्लभश्च हितः सुहृत् ।
एतद्धर्मभृतां श्रेष्ठ सर्वं व्याख्यातुमर्हसि ॥ १२.१६६.४ ॥
உண்மையான நண்பனும், அவனைக் கேட்கும் செவியுள்ளவனும் அரிது; நன்மை செய்யும் நண்பனும் அரிது. அறம் தாங்குவோரில் சிறந்தவரே, இவை அனைத்தையும் நீங்கள் விளக்குவது தகும்.
12.166.5
सन्धेयान्पुरुषान्राजन्नसन्धेयांश्च तत्त्वतः ।
वदतो मे निबोध त्वं निखिलेन युधिष्ठिर ॥ १२.१६६.५ ॥
அரசே, நம்பத்தக்க மனிதர்களையும் நம்பத்தகாத மனிதர்களையும் உண்மையில் நான் சொல்லுகிறேன்; யுதிஷ்டிரா, நான் சொல்வதை நீ முழுமையாகக் கேள்.
12.166.6
लुब्धः क्रूरस्त्यक्तधर्मा निकृतिः शठ एव च ।
क्षुद्रः पापसमाचारः सर्वशङ्की तथाऽलसः ॥ १२.१६६.६ ॥
பேராசையுள்ளவன், கொடியவன், அறத்தைக் கைவிட்டவன், வஞ்சகன், கபடன், கீழ்மையானவன், பாவச் செயல் செய்பவன், எல்லாரையும் சந்தேகிப்பவன், சோம்பேறி — இவர்கள் நம்பத்தகாதவர்கள்.
12.166.7
दीर्घसूत्रोऽनृजुः क्रुष्टो गुरुदारप्रधर्पकः ।
व्यसने यः परित्यागी दुरात्मा निरपत्रपः ॥ १२.१६६.७ ॥
தாமதிப்பவனும், வக்கிரமானவனும், கடுமையானவனும், குருபத்தினியை அவமதிப்பவனும், துன்பத்தில் கைவிடுபவனும், தீய மனமுடையவனும், வெட்கமற்றவனும் ஆனவன்—
12.166.8
सर्वतः पापदर्शी च नास्तिको वेदनिन्दकः ।
संप्रकीर्णेन्दियो लोके यः कालनिरतश्चरेत् ॥ १२.१६६.८ ॥
எங்கும் பாவத்தையே காண்பவனும், நாத்திகனும், வேதங்களை நிந்திப்பவனும், சிதறிய புலன்களுடையவனும், உலகில் காலத்திற்கேற்ப நடப்பவனும் ஆனவன்—
12.166.9
असभ्यो लोकविद्विष्टः समये चानवस्थितः ।
पिशुनोऽथाकृतप्रज्ञो मत्सरी पापनिश्चयः ॥ १२.१६६.९ ॥
நாகரிகமற்றவனும், உலகோரால் வெறுக்கப்படுபவனும், ஒப்பந்தங்களில் நிலையற்றவனும், புறங்கூறுபவனும், அறிவில்லாதவனும், பொறாமையுடையவனும், பாவத்தையே தீர்மானிப்பவனும் ஆனவன்—
12.166.10
दुःशीलोऽथाकृतात्मा च नृशंसः कितवस्तथा ।
मित्रैरपकृतिर्नित्यमटतेऽर्थं धनेप्सया ॥ १२.१६६.१० ॥
துர்நடத்தையுள்ளவனும், அடக்கமற்ற மனமுடையவனும், கொடியவனும், சூதாடியும் ஆனவன்; நண்பர்களுக்குத் தீங்கிழைத்து, செல்வ ஆசையால் எப்போதும் அலைபவன்—
12.166.11
ददतश्च यथाशक्ति यो न तुष्यति मन्दधीः ।
अधैर्यमपि यो युङ्क्ते सदा मित्रं नराधमः ॥ १२.१६६.११ ॥
கொடுப்பவன் தன் சக்திக்கேற்ப கொடுத்தும் திருப்தியடையாதவன் மந்தபுத்தியுள்ளவன்; எப்போதும் நண்பரிடம் பொறுமையின்றி நடப்பவன் கீழ்மையான மனிதன்—
12.166.12
अस्थानक्रोधनो यश्च अकस्माच्च विरज्यते ।
सुहृदश्चैव कल्याणानाशु त्यजति किल्बिपी ॥ १२.१६६.१२ ॥
காரணமின்றி கோபம் கொள்பவனும், திடீரென வெறுப்படைபவனும் ஆன பாவி, நல்ல நண்பர்களையும் விரைவில் கைவிடுகிறான்—
12.166.13
अल्पेऽप्यपकृते मूढे न संस्मरनि यत्कृतम् ।
कार्यसेवी च मित्रेषु मित्रद्वेषी नराधिप। ॥ १२.१६६.१३ ॥
ஓ மன்னா, சிறிய தீங்கிற்கும் மூடர்கள் செய்யப்பட்ட நன்மையை நினைவில் கொள்ள மாட்டார்கள்; அவர்கள் நண்பர்களிடம் தம் நோக்கத்துக்காக மட்டும் பழகுபவர்களும் நண்பனை வெறுப்பவர்களுமாவர்.
12.166.14
शत्रुर्मित्रमुखो यश्च जिह्नप्रेक्षी विलोचनः ।
न तुष्यति च कल्याणे यम्त्यजेत्तादृशं नरम् ॥ १२.१६६.१४ ॥
நண்பனின் முகம் கொண்ட பகைவனும், கோணலாகப் பார்க்கும் கண்களை உடையவனும், நன்மையில் மகிழ்ச்சியடையாதவனுமான அத்தகைய மனிதனை விட்டுவிட வேண்டும்.
12.166.15
पानपो द्वेषणः क्रोधी निर्घृणः परुपस्तथा ।
परोपतापी मित्रध्रुक् तथा प्राणिवधे रतः ॥ १२.१६६.१५ ॥
குடிகாரனும், வெறுப்பாளனும், கோபக்காரனும், இரக்கமற்றவனும், கடுமையானவனும், மற்றவர்களை வாட்டுபவனும், நண்பனுக்குத் துரோகம் செய்பவனும், உயிர்களைக் கொல்வதில் மகிழ்பவனும் —
12.166.16
कृतघ्नश्चाधमो लोके न सन्धेयः कथंचन ।
मित्रद्वेषी ह्यसंधेयः सन्धेयानपि मे शृणु ॥ १२.१६६.१६ ॥
நன்றிகெட்டவனும் இழிந்தவனுமான மனிதனுடன் உலகில் எந்த வகையிலும் உடன்படிக்கை செய்யக்கூடாது; நண்பனை வெறுப்பவனுடனும் உடன்படக்கூடாது. உடன்படத் தகுந்தவர்களைப் பற்றி இப்போது கேள்.
12.166.17
कुलीना वाक्यसंपन्ना ज्ञानविज्ञानकोविदाः ।
रूपवन्तो गुणोपेतास्तथाऽलुब्धा जितश्रमाः ॥ १२.१६६.१७ ॥
உயர்குடியில் பிறந்தவர்களும், பேச்சில் வல்லவர்களும், அறிவு விஞ்ஞானங்களில் திறமையுடையவர்களும், அழகானவர்களும், நற்குணங்கள் நிறைந்தவர்களும், பேராசையற்றவர்களும், களைப்பை வென்றவர்களும்;
12.166.18
सन्मित्राश्च कृतज्ञाश्च सर्वज्ञा लोभवर्जिताः ।
माधुर्यगुणसंपन्नाः सत्यसन्धा जितेन्द्रियाः ॥ १२.१६६.१८ ॥
நல்ல நண்பர்களும், நன்றியுள்ளவர்களும், எல்லாம் அறிந்தவர்களும், பேராசை இல்லாதவர்களும், இனிமைக் குணம் நிறைந்தவர்களும், சத்தியம் காப்பவர்களும், புலனடக்கம் உடையவர்களும்;
12.166.19
व्यायामशीलाः सततं भृत्यपुत्राः कुलोद्वहाः ।
दोषैः प्रमुक्ताः प्रथितास्ते ग्राह्याः पार्थिवैर्नराः ॥ १२.१६६.१९ ॥
எப்போதும் முயற்சியில் ஈடுபடுபவர்கள், பணியாளர்களும் மகன்களும் போன்றவர்கள், குலத்தைத் தாங்குபவர்கள், குறைகள் அற்றவர்களாகவும் புகழ்பெற்றவர்களாகவும் உள்ள அத்தகைய மனிதர்களை அரசர்கள் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
12.166.20
यथाशक्ति समाचाराः संप्रतुष्यन्ति हि प्रभो ।
नास्थाने क्रोधवन्तश्च न चाकस्माद्विरागिणः ॥ १२.१६६.२० ॥
ஐயனே, தங்கள் சக்திக்கு ஏற்ப நல்லொழுக்கத்துடன் நடப்பவர்கள் நிறைவு கொள்வார்கள்; தகாத இடத்தில் சினம் கொள்ளாதவர்களும், திடீரென விலகிச் செல்லாதவர்களும் அவர்களே.
12.166.21
विरक्ताश्च न दुष्यन्ति मनसाऽप्यर्थकोविदाः ।
आत्मानं पीडयित्वाऽपि सुहृत्कार्यपरायणाः।
विरज्यन्ति न मित्रेभ्यो वासो रक्तमिवाविकम् ॥ १२.१६६.२१ ॥
பொருள் அறிந்தவர்கள் விலகியிருந்தாலும் மனதால் கெடுவதில்லை; தங்களை வருத்திக்கொண்டும் நண்பனின் காரியத்தில் ஈடுபடுவார்கள்; சாயம் ஏற்றிய கம்பளி ஆடை போல நண்பர்களிடமிருந்து விலகார்.
12.166.22
दोषांश्च लोभमोहादीनर्थेषु युवतीपु च ।
न दर्शयन्ति सुहृदो विश्वस्ता बन्धुवत्सलाः ॥ १२.१६६.२२ ॥
நம்பிக்கைக்குரியவர்களும் உறவினர்களிடம் அன்புள்ளவர்களுமான நண்பர்கள், பொருள் விஷயங்களிலும் இளம்பெண்களிலும் பேராசை, மோகம் முதலிய குறைகளை வெளிக்காட்டுவதில்லை.
12.166.23
लोष्टकाञ्चनतुल्यार्थाः सुहृत्सु दृढबुद्धयः ।
ये चरन्त्यनभीमाना निसृष्टार्थविभूषणाः।
संगृह्णन्तः परिजनं स्वाम्यर्थपरमाः सदा ॥ १२.१६६.२३ ॥
மண்கட்டியும் பொன்னும் ஒன்றாகக் கருதுபவர்கள், நண்பர்களிடையே உறுதியான புத்தியுடையவர்கள், செருக்கின்றி நடப்பவர்கள், செல்வத்தை அணியாகக் கொடுத்து விடுபவர்கள், குடும்பத்தினரை அரவணைப்பவர்கள், எப்போதும் தலைவனின் நலத்தில் ஈடுபடுபவர்கள்.
12.166.24
ईदृशैः पुरुषश्रेष्ठैर्यः सन्धिं कुरुते नृपः ।
तस्य विस्तीर्यते राज्यं ज्योत्स्ना ग्रहपतेरिव ॥ १२.१६६.२४ ॥
இத்தகைய சிறந்த மனிதர்களுடன் எந்த அரசன் உடன்படிக்கை செய்கிறானோ, அவனுடைய அரசு கிரகபதியின் (சந்திரனின்) நிலவொளி போல் விரிவடைகிறது.
12.166.25
सत्ववन्तो जितक्रोधा बलवन्तो रणे सदा ।
जन्मशीलगुणोपेताः सन्धेयाः पुरुषोत्तमाः। ॥ १२.१६६.२५ ॥
ஆற்றல் மிக்கவர்கள், கோபத்தை வென்றவர்கள், போரில் எப்போதும் வலிமையானவர்கள், உயர்ந்த பிறப்பு, நடத்தை, குணங்களுடன் கூடிய புருஷோத்தமர்களுடன் உடன்படிக்கை செய்ய வேண்டும்.
12.166.26
ये च दोपसमायुक्ता नराः प्रोक्ता मयाऽन ।
तेषामप्यधमा राजन्कृतघ्ना मित्रघातकाः।
त्यक्तव्यास्तु दुराचाराः सर्वेषामिति निश्चयः। ॥ १२.१६६.२६ ॥
நான் இங்கே குறைகள் நிறைந்த மனிதர்களைப் பற்றிச் சொன்னேன்; அரசே, அவர்களுள்ளும் நன்றிகெட்டவர்களும் நண்பர்களைக் கொல்பவர்களும் கீழானவர்கள். துராசாரிகள் அனைவராலும் கைவிடப்பட வேண்டும் என்பதே உறுதியான முடிவு.