Mahābhārata · Adhyāya 12.173
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.173.1
धर्माः पितामहेनोक्ता राजधर्माश्रिताः शुभाः ।
धर्ममाश्रमिणां श्रेष्ठं वक्तुमर्हसि सत्तम ॥ १२.१७३.१ ॥
Der Großvater hat die verheißungsvollen Pflichten des Königtums dargelegt. O Bester der Gerechten, es geziemt dir nun, die höchste Pflicht derer zu verkünden, die in den Lebensstufen weilen.
12.173.2
सर्वत्र विहितो धर्मः स्वर्ग्यः सत्यफलोदयः ।
बहुद्वारस्य धर्मस्य नेहास्ति विफला क्रिया ॥ १२.१७३.२ ॥
Das Dharma ist überall vorgeschrieben; es führt zum Himmel, und seine Frucht erhebt sich als Wahrheit. Im Dharma mit vielen Toren ist keine Handlung vergeblich.
12.173.3
यस्मिन्यस्मिंस्तु विषये योयो याति विनिश्चयम् ।
स तमेवाभिजानाति नान्यं भरतसत्तम् ॥ १२.१७३.३ ॥
In welchem Bereich auch immer jemand zu einer Überzeugung gelangt, erkennt er eben diese und keine andere, o Bester der Bharatas.
12.173.4
यथायथा च पर्येति लोकतन्त्रमसारवत् ।
तथातथा विरागोऽत्र जायते नात्र संशयः ॥ १२.१७३.४ ॥
Je mehr sich die Ordnung der Welt wie etwas Wesenloses dreht, desto mehr entsteht Entsagung in ihr; daran ist kein Zweifel.
12.173.5
एवं व्यवसिते लोके बहुदोषे युधिष्ठिर ।
आत्ममोक्षनिमित्तं वै यतेत मतिमान्नरः ॥ १२.१७३.५ ॥
So soll, o Yudhiṣṭhira, wenn die Welt als voller vieler Mängel erkannt ist, der weise Mensch um seine eigene Befreiung ringen.
12.173.6
नष्टे धने वा दारे वा पुत्रे पितरि वा मृते ।
यया बुद्ध्या नुदेच्छोक तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१७३.६ ॥
Wenn Reichtum verloren ist oder eine Frau, ein Sohn oder ein Vater gestorben ist, so sage mir, o Großvater, durch welche Einsicht ein Mensch den Kummer vertreiben kann.
12.173.7
नष्टे धने वा दारे वा पुत्रे पितरि वा मृते ।
अहोदुःखमिति ध्यायञ्शोकस्यापचितिं चरेत् ॥ १२.१७३.७ ॥
Wenn Reichtum, Gattin, Sohn oder Vater verloren gehen oder sterben, soll man denken: 'Ach, welch ein Leid!' und so den Kummer mindern.
12.173.8
अत्राप्युदाहरन्तीममिहासं पुरातनम् ।
यथा सेनजितं विप्रः कश्चिदेत्याब्रवीत्सुहृत् ॥ १२.१७३.८ ॥
Auch hier erzählt man diese alte Geschichte, wie ein gewisser Brahmane als Freund zu Senajit kam und sprach.
12.173.9
पुत्रशोकाभिसंतप्तं राजानं शोकविह्वलम् ।
विषण्णमनसं दृष्ट्वा विप्रो वचनमब्रवीत् ॥ १२.१७३.९ ॥
Als der Brahmane den König sah, von Kummer um seinen Sohn gequält, von Schmerz überwältigt, niedergeschlagen im Sinn, sprach er diese Worte.
12.173.10
किंनु मुह्यसि मूढस्त्वं शोच्यः किमनु शोचसि ।
यदा त्वामपि शोचंतः शोच्या यास्यन्ति तां गातिम् ॥ १२.१७३.१० ॥
Warum verwirrst du dich, Narr? Warum trauerst du um das, was zu betrauern ist? Wenn auch die, die um dich trauern, denselben beklagenswerten Weg gehen werden.
12.173.11
त्वं चैवाहं च ये चान्ये त्वां राजन्पर्युपासते ।
सर्वे तत्र गमिष्यामो यत एवागता वयम् ॥ १२.१७३.११ ॥
Du und ich und die anderen, die dir dienen, o König, wir alle werden dorthin gehen, woher wir gekommen sind.
12.173.12
का बुद्धिः किं तपो विप्र कः समाधिस्तपोधन ।
किं ज्ञानं किं श्रुतं वा ते यत्प्राप्य न विषीदसि ॥ १२.१७३.१२ ॥
Was ist dein Verstand, was deine Askese, o Brahmane, o Schatz der Entsagung? Was ist deine Sammlung, was dein Wissen oder welche Lehre, die du erlangt hast und dennoch nicht verzweifelst?
12.173.13
हृष्यन्तमवसीदन्तं सुखदुःखविपर्यये ।
आत्मानमनुशोचामि यो ममैष हृदि स्थितः ॥ १२.१७३.१३ ॥
Ich betraue den Selbst, der sich freut und sinkt, wenn Lust und Leid wechseln, der in meinem Herzen wohnt.
12.173.14
पश्य भूतानि दुःखेन व्यतिषिक्तानि सर्वशः ।
उत्तमाधममध्यानि तेषु तेष्विह कर्मसु ॥ १२.१७३.१४ ॥
Sieh, wie alle Wesen, hohe, niedrige und mittlere, ganz mit Leid verflochten sind, hier in ihre Handlungen vertieft.
12.173.15
आत्माऽपि चायं न मम सर्वा वा पृथिवी मम ।
यथा मम तथाऽन्येषामिति मत्वा न मे व्यथा।
एतां बुद्धिमहं प्राप्य न प्रहृष्ये न च व्यथे ॥ १२.१७३.१५ ॥
Dieses Selbst gehört nicht mir, und die ganze Erde gehört nicht mir. Da ich denke, wie es mir ergeht, so auch anderen, empfinde ich keinen Schmerz. Diese Einsicht erlangt, freue ich mich nicht und bin nicht betrübt.
12.173.16
यथा काष्ठं च काष्ठं च समेयातां महोदधौ ।
समेत्य च व्यपेयातां तद्वद्भूतसमागमः ॥ १२.१७३.१६ ॥
Wie zwei Holzscheite im großen Ozean zusammentreffen, sich vereinen und dann wieder trennen, so ist die Begegnung der Wesen.
12.173.17
एवं पुत्राश्च पौत्राश्च ज्ञातयो बान्धवास्तथा ।
तेषु स्नेहो न कर्तव्यो विप्रयोगो ध्रुवो हि तैः ॥ १२.१७३.१७ ॥
So auch Söhne, Enkel, Verwandte und Angehörige. Zu ihnen sollte man keine Zuneigung hegen, denn die Trennung von ihnen ist gewiss.
12.173.18
अदर्शनादापतितः पुनश्चादर्शनं गतः ।
न त्वाऽसौ वेद न त्वंतं कस्मात्त्वमनुशोचसि ॥ १२.१७३.१८ ॥
Aus dem Ungesehenen gekommen, kehrt er wieder ins Ungesehene zurück. Er kennt dich nicht, und du kennst sein Ende nicht; warum also trauerst du?
12.173.19
सुखान्तप्रभवं दुःखं दुःखान्तप्रभवं सुखम् ।
सुखात्संजायते दुःखं दुःखात्संजायते सुखम् ॥ १२.१७३.१९ ॥
Leid entsteht aus dem Ende des Glücks, und Glück entsteht aus dem Ende des Leids. Aus Glück wird Leid geboren, und aus Leid wird Glück geboren.
12.173.20
सुखस्यानन्तरं दुःखं दुःखस्यानन्तरं सुखम् ।
सुखदुःखे मनुष्याणां चक्रवत्परिवर्ततः ॥ १२.१७३.२० ॥
Leid folgt unmittelbar auf Glück, und Glück folgt unmittelbar auf Leid. Glück und Leid der Menschen drehen sich wie ein Rad.
12.173.21
सुखात्त्वं दुःखमापन्नः पुनरापत्स्यसे सुखम् ।
न नित्यं लभते दुःखं न नित्यं लभते सुखम् ॥ १२.१७३.२१ ॥
Du bist vom Glück ins Leid gefallen, und wieder wirst du Glück erlangen. Ein Mensch erlangt nicht immer Leid, und er erlangt nicht immer Glück.
12.173.22
शरीरमेवायतनं सुखस्य ।
दुःखस्य चाप्यायतनं शरीरम्।
यद्यच्छरीरेण करोति कर्म ।
तेनैव देही समुपाश्नुते तत् ॥ १२.१७३.२२ ॥
Der Körper allein ist der Sitz des Glücks, und der Körper ist auch der Sitz des Leids. Welche Handlung man durch den Körper vollzieht, deren Frucht erfährt der Verkörperte durch eben diesen Körper.
12.173.23
जीवितं च शरीरेण तेनैव सह जायते ।
उभे सह विवर्तेते उभे सह विनश्यतः ॥ १२.१७३.२३ ॥
Das Leben wird zugleich mit dem Körper geboren, zusammen mit ihm. Beide kreisen gemeinsam, und beide vergehen gemeinsam.
12.173.24
स्नेहपाशैर्बहुविधैराविष्टविषया जनाः ।
अकृतार्थाश्च सीदन्ते जलैः सैकतसेतवः ॥ १२.१७३.२४ ॥
Die Menschen, von ihren Sinnesobjekten ergriffen und durch vielerlei Fesseln der Zuneigung gebunden, versinken mit unerfüllten Zielen, wie Sanddämme vom Wasser fortgespült werden.
12.173.25
स्नेहेन तैलवत्सर्वं सर्गचक्रे निपीड्यते ।
तिलपीडैरिवाक्रम्य क्लेशैरज्ञानसंभवैः ॥ १२.१७३.२५ ॥
Durch Zuneigung wird alles wie Öl im Rad der Schöpfung ausgepresst, überwältigt wie in Sesampressen von den aus Unwissenheit entstehenden Leiden.
12.173.26
संचिनोत्यशुभं कर्म कलत्रापेक्षया नरः ।
एकः क्लेशानवाप्नोति परत्रेह च मानवः ॥ १२.१७३.२६ ॥
Der Mensch häuft unheilvolle Taten aus Rücksicht auf seine Frau an, und allein erlangt er Leiden in dieser wie in der jenseitigen Welt.
12.173.27
पुत्रदारकुटुम्बेषु प्रसक्ताः सर्वमानवाः ।
शोकपङ्कार्णवे मग्ना जीर्णा वनगजा इव ॥ १२.१७३.२७ ॥
Alle Menschen, an Söhnen, Frauen und Familie hängend, sind im Ozean des Kummerschlammes versunken wie alte Waldelefanten.
12.173.28
पुत्रनाशे वित्तनाशे ज्ञातिसंबन्धिनामपि ।
प्राप्यते सुमहद्दुःखं दावाग्निप्रतिमं विभो।
दैवायत्तमिदं सर्वं सुखदुःखे भवाभवौ ॥ १२.१७३.२८ ॥
Beim Verlust eines Sohnes, beim Verlust des Reichtums und auch beim Verlust von Verwandten erfährt man ein gewaltiges Leid, wie ein Waldbrand. O Mächtiger, all dies steht unter dem Schicksal: Freude und Leid, Dasein und Nichtdasein.
12.173.29
असुहृत्ससुहृच्चापि सशत्रुर्मित्रवानपि ।
सप्रज्ञः प्रज्ञया हीनो दैवेन लभते सुखम् ॥ १२.१७३.२९ ॥
Ob freundlos oder mit Freunden, mit einem Feind oder mit Gefährten, weise oder ohne Weisheit, erlangt der Mensch Glück allein durch das Schicksal.
12.173.30
नालं सुखाय सुहृदो नालं दुःखाय दुर्हृदः ।
न च प्रज्ञाऽलमर्थानां न सुखानामलं धनम् ॥ १२.१७३.३० ॥
Gute Freunde genügen nicht für das Glück, noch böse Gesinnte für das Leid; Weisheit genügt nicht, Ziele zu erreichen, noch genügt Reichtum für die Freuden.
12.173.31
न बुद्धिर्धनलाभाय न मौढ्यमसमृद्ध्ये ।
लोकपर्यायवृत्तान्तं प्राज्ञो जानाति नेतरः ॥ १२.१७३.३१ ॥
Verstand dient nicht dem Gewinn von Reichtum, und Torheit nicht dem Mangel an Wohlstand. Den Verlauf der Wendungen der Welt kennt nur der Weise, der andere nicht.
12.173.32
बुद्धिमन्तं च शूरं च मूढं भीरुं जडं कविम् ।
दुर्बलं बलवन्तं च भागिनं भजते सुखम् ॥ १२.१७३.३२ ॥
Der Kluge und der Tapfere, der Tor und der Furchtsame, der Stumpfe und der Dichter, der Schwache und der Starke: Wer seinen Anteil am Glück hat, dem dient das Glück.
12.173.33
धेनुर्वत्सस्य गोपस्य स्वामिनस्तस्करस्य च ।
पयः पिबति यस्तस्या धेनुस्तस्येति निश्चयः ॥ १२.१७३.३३ ॥
Die Kuh gehört dem Kalb, dem Hirten, dem Herrn und auch dem Dieb; wer ihre Milch trinkt, dem gehört die Kuh – das ist die Schlussfolgerung.
12.173.34
ये च मूढतमा लोके ये च बुद्धेः परं गताः ।
ते नराः सुखमेधन्ते क्लिश्यत्यन्तरितो जनः ॥ १२.१७३.३४ ॥
Die in der Welt ganz Toren und jene, die über den Verstand hinausgegangen sind – diese Menschen gedeihen im Glück; der Mensch, der dazwischen steht, leidet.
12.173.35
अन्तेषु रेमिरे धीरा न ते मध्येषु रेमिरे ।
अन्तप्राप्तिं सुखं प्राहुर्दुःखमन्तरमन्तयोः ॥ १२.१७३.३५ ॥
Die Standhaften freuen sich an den Enden, nicht in der Mitte; das Erreichen des Endes nennen sie Glück, das Dazwischen der beiden Enden ist Leid.
12.173.36
सुखं स्वपिति दुर्मेधाः स्वानि कर्माण्यचिन्तयन् ।
अविज्ञानेन महता कम्बलेनेव संवृतः ॥ १२.१७३.३६ ॥
Der Dummkopf schläft glücklich, ohne an seine eigenen Taten zu denken, als sei er in die große Decke der Unwissenheit gehüllt.
12.173.37
ये च बुद्धिं परां प्राप्ता द्वन्द्वातीता विमत्सराः ।
तान्नैवार्था न चानर्था व्यथयन्ति कदाचन ॥ १२.१७३.३७ ॥
Diejenigen, die höchste Weisheit erlangt haben, die die Gegensatzpaare überschritten haben und frei von Neid sind, werden weder von Gewinn noch von Verlust je erschüttert.
12.173.38
अथ ये बुद्धिमप्राप्ता व्यतिक्रान्ताश्च मूढताम् ।
तेऽतिवेलं प्रहृष्यन्ति संतापमुपयान्ति च ॥ १२.१७३.३८ ॥
Jene aber, die die Weisheit nicht erlangt haben und in Torheit verfallen sind, freuen sich über die Maßen und verfallen auch in Kummer.
12.173.39
नित्यं प्रमुदिता मूढा दिवि देवगणा इव ।
अवलेपेन महता परितृप्ता विचेतसः ॥ १२.१७३.३९ ॥
Die Verblendeten sind immer froh, wie die Scharen der Götter im Himmel; vollkommen zufrieden durch großen Dünkel, werden sie verwirrt im Geist.
12.173.40
सुखं दुःखान्तमालस्यं दुःखं दाक्ष्यं सुखोदयम् ।
भूतिश्चैव श्रिया सार्धं दक्षे वसति नालसे ॥ १२.१७३.४० ॥
Das Glück, das aus Trägheit kommt, endet im Leid, während das Leid aus Tatkraft zum Aufgehen des Glücks führt; Wohlstand wohnt zusammen mit dem Glück im Tatkräftigen, nicht im Trägen.
12.173.41
सुखं वा यदि वा दुःखं प्रियं वा यदि वाऽप्रियम् ।
प्राप्तं प्राप्तमुपासीत हृदयेनापराजितः ॥ १२.१७३.४१ ॥
Ob Glück oder Leid, Angenehmes oder Unangenehmes — man soll, was auch kommt, mit unbesiegtem Herzen annehmen.
12.173.42
शोकस्थानसहस्राणि भयस्थानशतानि च ।
दिवसेदिवसे मूढमाविशन्ति न पण्डितम् ॥ १२.१७३.४२ ॥
Tausende Stätten des Kummers und Hunderte Stätten der Furcht dringen Tag für Tag in den Toren ein, nicht aber in den Weisen.
12.173.43
बुद्धिमन्तं कृतप्रज्ञं शुश्रूषुमनहंकृतम् ।
शान्तं जितेन्द्रियं चापि शोको न स्पृशते नरम् ॥ १२.१७३.४३ ॥
Den klugen Mann mit gereifter Einsicht, der gern zuhört, frei von Hochmut, ruhig und Herr seiner Sinne, berührt der Kummer nicht.
12.173.44
एतां बुद्धिं समास्थाय शुद्धचित्तश्चरेद्बुधः ।
शुक्लकृष्णगतिज्ञं तं देवासुरविनिर्गमम्।
उदयास्तमयज्ञं हि न शोकः स्प्रष्टुमर्हति ॥ १२.१७३.४४ ॥
Wer diese Einsicht angenommen hat, soll als Weiser mit reinem Geist leben. Den Kummer kann nicht berühren, wer die Wege des Weißen und des Schwarzen kennt, das Hervortreten der Götter und Dämonen sowie Aufgang und Untergang.
12.173.45
यन्निमत्तो भवेच्छोकस्रासो वा क्रोध एव वा ।
आयासो वा यतो मूलं तदेकाङ्गमपि त्यजेत् ॥ १२.१७३.४५ ॥
Was auch immer die Ursache ist, aus der Kummer, Furcht, Zorn oder Mühsal entstehen, davon soll man auch nur einen Teil der Wurzel aufgeben.
12.173.46
यद्यत्त्यजति कामनां तत्सुखस्याभिपूर्यते ।
कामानुसारी पुरुषः कामाननुविनश्यति ॥ १२.१७३.४६ ॥
Jedes Verlangen, das ein Mensch aufgibt, dadurch wird sein Glück erfüllt. Der Mensch, der seinen Begierden folgt, geht mit ihnen zugrunde.
12.173.47
यच्च कामसुखं लोके यच्च दिव्यं महत्सुखम् ।
तृष्णाक्षयसुखस्यैते नार्हतः षोडशीं कलाम् ॥ १२.१७३.४७ ॥
Die Lust des Begehrens, die es in der Welt gibt, und das große göttliche Glück, sie sind nicht einmal den sechzehnten Teil wert von dem Glück des Erlöschens der Gier.
12.173.48
पूर्वदेहकृतं कर्म शुभं वा यदि वाऽशुभम् ।
प्राज्ञं मूढं तथा शूरं भजते तादृशं नरम् ॥ १२.१७३.४८ ॥
Die Tat, die in einem früheren Leib getan wurde, gut oder böse, sucht einen solchen Menschen heim, ob er weise, töricht oder tapfer ist.
12.173.49
एवमव किलैतानि प्रियाण्येवाप्रियाणि च ।
जीवेषु परिवर्तन्ते दुःखानि च सुखानि च ॥ १२.१७३.४९ ॥
So wechseln in der Tat diese angenehmen und unangenehmen Dinge, Leiden und Freuden, unter den lebenden Wesen einander ab.
12.173.50
एतां बुद्धिं समास्थाय नावसीदेद्गुणान्वितः ।
सर्वान्कामाञ्जुगुप्सेन कोपं कुर्वीत पृष्ठतः ॥ १२.१७३.५० ॥
Wer diese Einsicht fest annimmt, sollte als tugendhafter Mensch nicht verzweifeln; er soll alle Begierden verabscheuen und den Zorn hinter sich lassen.
12.173.51
वृत्त एव हृदि प्रौढो मृत्युरेप मनोभवः ।
क्रोधो नाम शरीरस्थो देहिनां प्रोच्यते बुधैः ॥ १२.१७३.५१ ॥
Dieser Tod, im Herzen gereift durch das Wirken des Geistes selbst, aus dem Geist geboren, im Körper wohnend, heißt Zorn, sagen die Weisen von den verkörperten Wesen.
12.173.52
यदा संहरते कामान्कूर्मोऽङ्गानीव सर्वशः ।
तदात्मज्योतिरात्मश्रीरात्मन्येव प्रसीदति ॥ १२.१७३.५२ ॥
Wenn jemand alle Begierden vollständig zurückzieht, wie eine Schildkröte ihre Glieder einzieht, dann wird das Licht des Selbst und die Herrlichkeit des Selbst eben im Selbst heiter.
12.173.53
किंचिदेव ममत्वेन यदा भवति कल्पितम् ।
तदेव परितापाय नाशे संपद्यते तदा ॥ १२.१७३.५३ ॥
Wenn etwas durch das Gefühl des ›Meinen‹ ersonnen wird, wird eben dieses zur Qual; und wenn es zugrunde geht, ist es eben dieses, was dann eintritt.
12.173.54
न बिभेति यदा चायं यदा चास्मान्न विभ्यति ।
यदा नेच्छति न द्वेष्टि ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.१७३.५४ ॥
Wenn er niemanden fürchtet und niemand ihn fürchtet, wenn er weder begehrt noch hasst, dann wird Brahman erlangt.
12.173.55
उभे सत्यानृते त्यक्त्वा शोकानन्दौ भयाभये ।
प्रियाप्रिये परित्यज्य प्रशान्तात्मा भविष्यति ॥ १२.१७३.५५ ॥
Nachdem er Wahrheit und Unwahrheit, Leid und Freude, Furcht und Furchtlosigkeit, Angenehmes und Unangenehmes aufgegeben hat, wird er ein Wesen von stiller Seele sein.
12.173.56
यदा न कुरुते धीरः सर्वभूतेषु पापकम् ।
कर्मणा मनसा वाचा ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.१७३.५६ ॥
Wenn der Standhafte gegenüber allen Wesen weder durch Handeln, Denken noch Reden Böses tut, dann erlangt er Brahman.
12.173.57
या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्यति जीर्यतः ।
योसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजतः सुखं ॥ १२.१७३.५७ ॥
Jenes Verlangen, schwer für Toren aufzugeben, das nicht altert, selbst wenn man altert, jene lebenstödliche Krankheit — für den, der dieses Verlangen aufgibt, gibt es Glück.
12.173.58
अत्र पिङ्गलया गीता गाथा शृणु नराधिप ।
यथा सा कृच्छ्रकालेऽपि लेभे शर्म सनातनम् ॥ १२.१७३.५८ ॥
Höre, Herr der Menschen, den Vers, den Piṅgalā hier sang, durch den sie selbst in der Not den ewigen Frieden erlangte.
12.173.59
संकेते पिङ्गला वेश्या कान्तेनासीद्विनाकृता ।
अथ कृच्छ्रगता शान्तां बुद्धिमास्थापयत्तदा ॥ १२.१७३.५९ ॥
Am Treffpunkt war die Kurtisane Piṅgalā ohne ihren Geliebten. Da, in Not geraten, richtete sie ihren Verstand auf den Frieden.
12.173.60
उन्मत्ताऽहमनुन्मत्तं कान्तमन्ववसं चिरम् ।
अन्तिके रमणं सन्तं नैनमध्यगमं पुरा ॥ १२.१७३.६० ॥
Ich war verrückt, und lange hielt ich mich an einen Geliebten, der nicht verrückt war. Den reizenden Geliebten, der nahe war, hatte ich zuvor nicht gefunden.
12.173.61
एकस्थूणं नवद्वारमपिधास्याम्यगारकम् ।
का ह्यकान्तमिहायान्तं कान्त इत्यभिमंस्यते ॥ १२.१७३.६१ ॥
Ich werde dieses Haus mit einer Säule und neun Toren verschließen. Welche Frau würde den Nicht-Geliebten, der hierher kommt, für ihren Geliebten halten?
12.173.62
अकामाः कामरूपेण धूर्ताश्च नररूपिणः ।
न पुनर्वञ्चयिष्यन्ति प्रतिबुद्धाऽस्मि जागृमि ॥ १२.१७३.६२ ॥
Obwohl ohne Begierde, werden die Schurken, die die Gestalt der Begierde annehmen und Menschengestalt tragen, mich nicht noch einmal täuschen. Ich bin erwacht, ich bin wach.
12.173.63
अनर्थोऽपि भवत्यर्थो दैवात्पूर्वकृतेन वा ।
संबुद्धाऽहं निराकारा नाहमद्याजितेन्द्रिया ॥ १२.१७३.६३ ॥
Auch Unglück wird zum Gewinn, durch das Schicksal oder durch das früher Getane. Ich bin vollständig erwacht und formlos; heute bin ich keine, deren Sinne ungezügelt sind.
12.173.64
सुखं निराशः स्वपिति नैराश्यं परमं सुखम् ।
आशामनाशां कृत्वा हि सुखं स्वपिति पिङ्गला ॥ १२.१७३.६४ ॥
Wer ohne Hoffnung ist, schläft glücklich; Hoffnungslosigkeit ist das höchste Glück. Nachdem man die Hoffnung zur Nicht-Hoffnung gemacht hat, Piṅgalā, schläft man in Glück.
12.173.65
एतैश्चान्यैश्च विप्रस्य हेतुमद्भिः प्रभाषितैः ।
पर्यवस्थापितो राजा सेनजिन्मुमुदे सुखम् ॥ १२.१७३.६५ ॥
Durch diese und andere begründete Worte, die der Brahmane sprach, wurde König Senajit wieder gefasst und freute sich im Glück.