மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.173
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.173.1
धर्माः पितामहेनोक्ता राजधर्माश्रिताः शुभाः ।
धर्ममाश्रमिणां श्रेष्ठं वक्तुमर्हसि सत्तम ॥ १२.१७३.१ ॥
பிதாமகர் அரசதர்மத்தைச் சார்ந்த நல்ல தர்மங்களைக் கூறினார். ஓ சத்தமரே, ஆசிரமவாசிகளின் சிறந்த தர்மத்தை நீர் கூறுவது தகும்.
12.173.2
सर्वत्र विहितो धर्मः स्वर्ग्यः सत्यफलोदयः ।
बहुद्वारस्य धर्मस्य नेहास्ति विफला क्रिया ॥ १२.१७३.२ ॥
தர்மம் எங்கும் விதிக்கப்பட்டுள்ளது; அது சொர்க்கத்தைத் தருவது, அதன் பலன் சத்தியமாக எழுகிறது. பல வாயில்கள் கொண்ட தர்மத்தில் எந்தச் செயலும் பயனற்றதல்ல.
12.173.3
यस्मिन्यस्मिंस्तु विषये योयो याति विनिश्चयम् ।
स तमेवाभिजानाति नान्यं भरतसत्तम् ॥ १२.१७३.३ ॥
எந்தெந்த விஷயத்தில் எவரெவர் உறுதி கொள்கிறாரோ, அவர் அதையே அறிகிறார், வேறொன்றை அல்ல; ஓ பரதசத்தமரே.
12.173.4
यथायथा च पर्येति लोकतन्त्रमसारवत् ।
तथातथा विरागोऽत्र जायते नात्र संशयः ॥ १२.१७३.४ ॥
இந்த உலக அமைப்பு சாரமற்றதைப் போல எவ்வளவு சுழல்கிறதோ, அவ்வளவு அதில் வைராக்கியம் எழுகிறது; இதில் ஐயமில்லை.
12.173.5
एवं व्यवसिते लोके बहुदोषे युधिष्ठिर ।
आत्ममोक्षनिमित्तं वै यतेत मतिमान्नरः ॥ १२.१७३.५ ॥
ஓ யுதிஷ்டிரா, இவ்வாறு பல குற்றங்கள் நிறைந்த உலகம் தீர்மானிக்கப்பட்டபின், அறிவுடைய மனிதன் தன் விடுதலைக்காகவே முயல வேண்டும்.
12.173.6
नष्टे धने वा दारे वा पुत्रे पितरि वा मृते ।
यया बुद्ध्या नुदेच्छोक तन्मे ब्रूहि पितामह ॥ १२.१७३.६ ॥
செல்வம் இழக்கப்பட்டபோதும், மனைவி, மகன் அல்லது தந்தை இறந்தபோதும், எந்த அறிவினால் மனிதன் துக்கத்தை விரட்ட முடியும் என்பதை எனக்குச் சொல்லுங்கள், பிதாமகரே.
12.173.7
नष्टे धने वा दारे वा पुत्रे पितरि वा मृते ।
अहोदुःखमिति ध्यायञ्शोकस्यापचितिं चरेत् ॥ १२.१७३.७ ॥
செல்வம், மனைவி, மகன் அல்லது தந்தை அழிந்தாலோ இறந்தாலோ 'ஐயோ, என்ன துன்பம்' என்று எண்ணி துக்கத்தைக் குறைக்க முயல வேண்டும்.
12.173.8
अत्राप्युदाहरन्तीममिहासं पुरातनम् ।
यथा सेनजितं विप्रः कश्चिदेत्याब्रवीत्सुहृत् ॥ १२.१७३.८ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழங்கால வரலாற்றைச் சொல்கிறார்கள்: எவ்வாறு ஒரு பிராமணன், ஒரு நண்பனாக, சேனஜித்திடம் வந்து பேசினான் என்பதை.
12.173.9
पुत्रशोकाभिसंतप्तं राजानं शोकविह्वलम् ।
विषण्णमनसं दृष्ट्वा विप्रो वचनमब्रवीत् ॥ १२.१७३.९ ॥
மகன் துக்கத்தால் வாடி, துயரத்தால் கலங்கி, மனம் சோர்ந்த அரசனைக் கண்ட பிராமணன் இவ்வார்த்தைகளைச் சொன்னான்.
12.173.10
किंनु मुह्यसि मूढस्त्वं शोच्यः किमनु शोचसि ।
यदा त्वामपि शोचंतः शोच्या यास्यन्ति तां गातिम् ॥ १२.१७३.१० ॥
மூடனே, ஏன் மயங்குகிறாய்? துக்கப்பட வேண்டியவன் ஏன் துக்கப்படுகிறாய்? உன்னைப்பற்றி துக்கப்படுவோரும் அதே துக்கத்திற்குரிய கதியை அடைவார்கள்.
12.173.11
त्वं चैवाहं च ये चान्ये त्वां राजन्पर्युपासते ।
सर्वे तत्र गमिष्यामो यत एवागता वयम् ॥ १२.१७३.११ ॥
நீயும் நானும், உன்னைச் சேவிக்கும் பிறரும், அரசே, நாம் அனைவரும் எங்கிருந்து வந்தோமோ அங்கேயே செல்வோம்.
12.173.12
का बुद्धिः किं तपो विप्र कः समाधिस्तपोधन ।
किं ज्ञानं किं श्रुतं वा ते यत्प्राप्य न विषीदसि ॥ १२.१७३.१२ ॥
பிராமணனே, உன் அறிவு எது, தவம் எது, தவச்செல்வமே, சமாதி எது, ஞானம் எது, கற்றது எது, அதை அடைந்ததால் நீ துயருறவில்லை?
12.173.13
हृष्यन्तमवसीदन्तं सुखदुःखविपर्यये ।
आत्मानमनुशोचामि यो ममैष हृदि स्थितः ॥ १२.१७३.१३ ॥
இன்பம் துன்பம் மாறும்போது மகிழ்ந்தும் துவண்டும் இருக்கும், என் இதயத்தில் உறைகின்ற இந்த ஆத்மாவுக்காக நான் துயருறுகிறேன்.
12.173.14
पश्य भूतानि दुःखेन व्यतिषिक्तानि सर्वशः ।
उत्तमाधममध्यानि तेषु तेष्विह कर्मसु ॥ १२.१७३.१४ ॥
பார், உயர்ந்தவை, தாழ்ந்தவை, நடுத்தரமானவை என எல்லா உயிர்களும் துன்பத்தோடு முழுமையாகக் கலந்திருக்கின்றன; இங்கு அந்தந்த செயல்களில் ஈடுபட்டிருக்கின்றன.
12.173.15
आत्माऽपि चायं न मम सर्वा वा पृथिवी मम ।
यथा मम तथाऽन्येषामिति मत्वा न मे व्यथा।
एतां बुद्धिमहं प्राप्य न प्रहृष्ये न च व्यथे ॥ १२.१७३.१५ ॥
இந்த ஆத்மாவும் என்னுடையது அல்ல; முழு பூமியும் என்னுடையது அல்ல. எனக்கு எவ்வாறோ, அவ்வாறே பிறருக்கும் என்று எண்ணி எனக்கு வேதனை இல்லை. இந்த அறிவைப் பெற்றதால் நான் மகிழ்வதும் இல்லை, வருந்துவதும் இல்லை.
12.173.16
यथा काष्ठं च काष्ठं च समेयातां महोदधौ ।
समेत्य च व्यपेयातां तद्वद्भूतसमागमः ॥ १२.१७३.१६ ॥
பெருங்கடலில் இரண்டு மரத்துண்டுகள் சந்தித்து, சந்தித்த பின் பிரிந்துவிடுவது போல, உயிர்களின் சேர்க்கையும் அவ்வாறே.
12.173.17
एवं पुत्राश्च पौत्राश्च ज्ञातयो बान्धवास्तथा ।
तेषु स्नेहो न कर्तव्यो विप्रयोगो ध्रुवो हि तैः ॥ १२.१७३.१७ ॥
அவ்வாறே, மகன்கள், பேரன்கள், உறவினர்கள், சுற்றத்தார் ஆகியோரும். அவர்கள் மீது பற்று வைக்கக்கூடாது; அவர்களிடமிருந்து பிரிவு நிச்சயம்.
12.173.18
अदर्शनादापतितः पुनश्चादर्शनं गतः ।
न त्वाऽसौ वेद न त्वंतं कस्मात्त्वमनुशोचसि ॥ १२.१७३.१८ ॥
காணப்படாமையிலிருந்து வந்து, மீண்டும் காணப்படாமைக்குள் போய்விடுகிறான். அவன் உன்னை அறியான், நீயும் அவனுடைய முடிவை அறியாய்; பின் ஏன் நீ துயருறுகிறாய்?
12.173.19
सुखान्तप्रभवं दुःखं दुःखान्तप्रभवं सुखम् ।
सुखात्संजायते दुःखं दुःखात्संजायते सुखम् ॥ १२.१७३.१९ ॥
சுகத்தின் முடிவிலிருந்து துக்கம் தோன்றுகிறது; துக்கத்தின் முடிவிலிருந்து சுகம் தோன்றுகிறது. சுகத்திலிருந்து துக்கம் பிறக்கிறது; துக்கத்திலிருந்து சுகம் பிறக்கிறது.
12.173.20
सुखस्यानन्तरं दुःखं दुःखस्यानन्तरं सुखम् ।
सुखदुःखे मनुष्याणां चक्रवत्परिवर्ततः ॥ १२.१७३.२० ॥
சுகத்தைத் தொடர்ந்து துக்கம் வருகிறது; துக்கத்தைத் தொடர்ந்து சுகம் வருகிறது. மனிதர்களின் சுகமும் துக்கமும் சக்கரம் போல் சுழல்கின்றன.
12.173.21
सुखात्त्वं दुःखमापन्नः पुनरापत्स्यसे सुखम् ।
न नित्यं लभते दुःखं न नित्यं लभते सुखम् ॥ १२.१७३.२१ ॥
நீ சுகத்திலிருந்து துக்கத்தை அடைந்தாய்; மீண்டும் சுகத்தை அடைவாய். மனிதன் எப்போதும் துக்கத்தைப் பெறுவதில்லை, எப்போதும் சுகத்தையும் பெறுவதில்லை.
12.173.22
शरीरमेवायतनं सुखस्य ।
दुःखस्य चाप्यायतनं शरीरम्।
यद्यच्छरीरेण करोति कर्म ।
तेनैव देही समुपाश्नुते तत् ॥ १२.१७३.२२ ॥
உடலே சுகத்தின் இருப்பிடம்; உடலே துக்கத்தின் இருப்பிடமும் ஆகும். உடலால் எந்தெந்த கர்மம் செய்யப்படுகிறதோ, அதன் பலனை உடலுடையவன் அதனாலேயே அனுபவிக்கிறான்.
12.173.23
जीवितं च शरीरेण तेनैव सह जायते ।
उभे सह विवर्तेते उभे सह विनश्यतः ॥ १२.१७३.२३ ॥
உயிரும் உடலுடன் அதனுடனே பிறக்கிறது. இரண்டும் சேர்ந்து சுழல்கின்றன; இரண்டும் சேர்ந்தே அழிகின்றன.
12.173.24
स्नेहपाशैर्बहुविधैराविष्टविषया जनाः ।
अकृतार्थाश्च सीदन्ते जलैः सैकतसेतवः ॥ १२.१७३.२४ ॥
பலவகை பாசக் கயிறுகளால் கட்டுண்டு, புலன்களில் பற்றுக்கொண்ட மனிதர்கள் தம் நோக்கத்தை நிறைவேற்றாமல் துன்புறுகின்றனர்; நீரால் மணல் அணைகள் அழிவதுபோல்.
12.173.25
स्नेहेन तैलवत्सर्वं सर्गचक्रे निपीड्यते ।
तिलपीडैरिवाक्रम्य क्लेशैरज्ञानसंभवैः ॥ १२.१७३.२५ ॥
அன்பினால் எல்லாம் எண்ணெய் போல படைப்புச் சக்கரத்தில் பிழியப்படுகிறது; அறியாமையில் தோன்றும் துன்பங்களால் எள் பிழியும் ஆட்டுக்கல்லில் அழுத்தப்பட்டது போல.
12.173.26
संचिनोत्यशुभं कर्म कलत्रापेक्षया नरः ।
एकः क्लेशानवाप्नोति परत्रेह च मानवः ॥ १२.१७३.२६ ॥
மனிதன் மனைவியின் பொருட்டு அசுபமான செயல்களைச் சேர்க்கிறான்; அவன் ஒருவனே இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் துன்பங்களை அடைகிறான்.
12.173.27
पुत्रदारकुटुम्बेषु प्रसक्ताः सर्वमानवाः ।
शोकपङ्कार्णवे मग्ना जीर्णा वनगजा इव ॥ १२.१७३.२७ ॥
மகன், மனைவி, குடும்பத்தில் பற்றுள்ள எல்லா மனிதர்களும் துயரச் சேற்றுக் கடலில் மூழ்கியவர்களாய், முதிர்ந்த காட்டு யானைகள் போல் இருக்கின்றனர்.
12.173.28
पुत्रनाशे वित्तनाशे ज्ञातिसंबन्धिनामपि ।
प्राप्यते सुमहद्दुःखं दावाग्निप्रतिमं विभो।
दैवायत्तमिदं सर्वं सुखदुःखे भवाभवौ ॥ १२.१७३.२८ ॥
மகன் அழிவிலும், செல்வம் அழிவிலும், உறவினர் அழிவிலும் காட்டுத்தீ போன்ற மிகப் பெரிய துயரம் அடையப்படுகிறது. ஓ விபோ, இவை அனைத்தும் விதியின் கையில் உள்ளன—இன்பமும் துன்பமும், பிறப்பும் இறப்பும்.
12.173.29
असुहृत्ससुहृच्चापि सशत्रुर्मित्रवानपि ।
सप्रज्ञः प्रज्ञया हीनो दैवेन लभते सुखम् ॥ १२.१७३.२९ ॥
நண்பனில்லாதவன், நண்பனுள்ளவன், பகைவனுள்ளவன், நண்பர்கள் உள்ளவன், அறிவுள்ளவன், அறிவில்லாதவன்—விதியினாலேயே மனிதன் இன்பத்தைப் பெறுகிறான்.
12.173.30
नालं सुखाय सुहृदो नालं दुःखाय दुर्हृदः ।
न च प्रज्ञाऽलमर्थानां न सुखानामलं धनम् ॥ १२.१७३.३० ॥
நல்ல நண்பர்கள் இன்பத்தைத் தரவல்லவர்கள் அல்லர்; தீய நண்பர்கள் துன்பத்தைத் தரவல்லவர்கள் அல்லர். அறிவு பொருட்களைப் பெறப் போதாது; செல்வம் இன்பங்களைத் தரப் போதாது.
12.173.31
न बुद्धिर्धनलाभाय न मौढ्यमसमृद्ध्ये ।
लोकपर्यायवृत्तान्तं प्राज्ञो जानाति नेतरः ॥ १२.१७३.३१ ॥
அறிவு செல்வம் பெறுவதற்காக அல்ல; அறியாமை வளமின்மைக்காக அல்ல. உலக மாற்றங்களின் வரலாற்றை அறிஞனே அறிவான், மற்றவன் அறியான்.
12.173.32
बुद्धिमन्तं च शूरं च मूढं भीरुं जडं कविम् ।
दुर्बलं बलवन्तं च भागिनं भजते सुखम् ॥ १२.१७३.३२ ॥
அறிவாளியும் வீரனும், மூடனும் அஞ்சுபவனும், மந்தனும் கவியும், பலவீனனும் பலவானும்—பங்குடையவனையே இன்பம் அடைகிறது.
12.173.33
धेनुर्वत्सस्य गोपस्य स्वामिनस्तस्करस्य च ।
पयः पिबति यस्तस्या धेनुस्तस्येति निश्चयः ॥ १२.१७३.३३ ॥
பசு கன்றுக்கும், இடையனுக்கும், உரிமையாளனுக்கும், திருடனுக்கும் உரியது; எவன் அதன் பாலைக் குடிக்கிறானோ, பசு அவனுடையதே—இதுவே முடிவு.
12.173.34
ये च मूढतमा लोके ये च बुद्धेः परं गताः ।
ते नराः सुखमेधन्ते क्लिश्यत्यन्तरितो जनः ॥ १२.१७३.३४ ॥
உலகில் மிகவும் மூடர்களும், அறிவின் எல்லையைக் கடந்தவர்களும் இன்பத்தில் வளர்கிறார்கள்; நடுவில் இருப்பவன் துன்புறுகிறான்.
12.173.35
अन्तेषु रेमिरे धीरा न ते मध्येषु रेमिरे ।
अन्तप्राप्तिं सुखं प्राहुर्दुःखमन्तरमन्तयोः ॥ १२.१७३.३५ ॥
தீரர்கள் எல்லைகளில் மகிழ்கிறார்கள், நடுவில் மகிழ்வதில்லை; எல்லையை அடைவதே இன்பம் என்கிறார்கள், இரண்டு எல்லைகளுக்கு இடையிலுள்ளதே துன்பம்.
12.173.36
सुखं स्वपिति दुर्मेधाः स्वानि कर्माण्यचिन्तयन् ।
अविज्ञानेन महता कम्बलेनेव संवृतः ॥ १२.१७३.३६ ॥
மந்தபுத்தி உடையவன் தன் செயல்களை நினைக்காமல் இன்பமாகத் தூங்குகிறான்; பெரிய அறியாமை என்னும் போர்வையால் மூடியவன்போல்.
12.173.37
ये च बुद्धिं परां प्राप्ता द्वन्द्वातीता विमत्सराः ।
तान्नैवार्था न चानर्था व्यथयन्ति कदाचन ॥ १२.१७३.३७ ॥
உயர்ந்த ஞானத்தை அடைந்தவர்களும், இருமைகளைக் கடந்தவர்களும், பொறாமையற்றவர்களுமானவர்களை லாபமும் நஷ்டமும் ஒருபோதும் கலக்குவதில்லை.
12.173.38
अथ ये बुद्धिमप्राप्ता व्यतिक्रान्ताश्च मूढताम् ।
तेऽतिवेलं प्रहृष्यन्ति संतापमुपयान्ति च ॥ १२.१७३.३८ ॥
ஆனால் ஞானத்தை அடையாமல் மூடத்தனத்தில் வீழ்ந்தவர்கள் அளவுக்கு மீறி மகிழ்கிறார்கள்; துயரத்தையும் அடைகிறார்கள்.
12.173.39
नित्यं प्रमुदिता मूढा दिवि देवगणा इव ।
अवलेपेन महता परितृप्ता विचेतसः ॥ १२.१७३.३९ ॥
மூடர்கள் எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் இருக்கிறார்கள், விண்ணில் தேவர்கள் போல; பெரும் கர்வத்தால் நிறைவடைந்து, அறிவிழந்தவர்களாகிறார்கள்.
12.173.40
सुखं दुःखान्तमालस्यं दुःखं दाक्ष्यं सुखोदयम् ।
भूतिश्चैव श्रिया सार्धं दक्षे वसति नालसे ॥ १२.१७३.४० ॥
சோம்பலால் வரும் சுகம் துக்கத்தில் முடியும்; முயற்சியால் வரும் துக்கம் சுகத்தின் தொடக்கமாகிறது. செல்வமும் லக்ஷ்மியும் சுறுசுறுப்பானவனிடமே வசிக்கின்றன, சோம்பேறியிடம் அல்ல.
12.173.41
सुखं वा यदि वा दुःखं प्रियं वा यदि वाऽप्रियम् ।
प्राप्तं प्राप्तमुपासीत हृदयेनापराजितः ॥ १२.१७३.४१ ॥
சுகமோ துக்கமோ, இனியதோ இனியதல்லாததோ, எது வந்தாலும், மனதால் வெல்லப்படாதவனாய் அதை ஏற்க வேண்டும்.
12.173.42
शोकस्थानसहस्राणि भयस्थानशतानि च ।
दिवसेदिवसे मूढमाविशन्ति न पण्डितम् ॥ १२.१७३.४२ ॥
ஆயிரக்கணக்கான துயரத்திற்கான இடங்களும் நூற்றுக்கணக்கான பயத்திற்கான இடங்களும் நாளுக்கு நாள் மூடனிடம் நுழைகின்றன; ஞானியிடம் அல்ல.
12.173.43
बुद्धिमन्तं कृतप्रज्ञं शुश्रूषुमनहंकृतम् ।
शान्तं जितेन्द्रियं चापि शोको न स्पृशते नरम् ॥ १२.१७३.४३ ॥
அறிவுள்ளவனும், பயிற்றப்பட்ட ஞானமுடையவனும், கேட்கும் ஆர்வமுடையவனும், அகங்காரமற்றவனும், அமைதியானவனும், புலன்களை வென்றவனுமான மனிதனை துயரம் தீண்டுவதில்லை.
12.173.44
एतां बुद्धिं समास्थाय शुद्धचित्तश्चरेद्बुधः ।
शुक्लकृष्णगतिज्ञं तं देवासुरविनिर्गमम्।
उदयास्तमयज्ञं हि न शोकः स्प्रष्टुमर्हति ॥ १२.१७३.४४ ॥
இந்த அறிவைப் பற்றிக்கொண்டு, தூய்மையான மனத்துடன் அறிஞன் வாழ வேண்டும். வெண்மை, கருமை ஆகிய கதிகளை அறிந்தவனையும், தேவர்கள் அசுரர்களின் தோற்றத்தை அறிந்தவனையும், உதயமும் அஸ்தமனமும் அறிந்தவனையும் துயரம் தொட இயலாது.
12.173.45
यन्निमत्तो भवेच्छोकस्रासो वा क्रोध एव वा ।
आयासो वा यतो मूलं तदेकाङ्गमपि त्यजेत् ॥ १२.१७३.४५ ॥
எதனால் துயரமோ, அச்சமோ, கோபமோ, அல்லது உழைப்புத் துன்பமோ உண்டாகிறதோ, அதன் மூலம் அது எதுவோ அதன் ஒரு பகுதியையும் விட்டுவிட வேண்டும்.
12.173.46
यद्यत्त्यजति कामनां तत्सुखस्याभिपूर्यते ।
कामानुसारी पुरुषः कामाननुविनश्यति ॥ १२.१७३.४६ ॥
எந்த எந்த ஆசையை ஒருவன் துறக்கிறானோ, அதுவே அவனுடைய இன்பத்தால் நிறைவு பெறுகிறது. ஆசைகளைப் பின்தொடரும் மனிதன் ஆசைகளுடனேயே அழிகிறான்.
12.173.47
यच्च कामसुखं लोके यच्च दिव्यं महत्सुखम् ।
तृष्णाक्षयसुखस्यैते नार्हतः षोडशीं कलाम् ॥ १२.१७३.४७ ॥
உலகில் உள்ள காம இன்பமும், தெய்வீகமான பெரிய இன்பமும், ஆசையின் அழிவால் வரும் இன்பத்தின் பதினாறில் ஒரு பகுதிக்கும் ஒப்பாகாது.
12.173.48
पूर्वदेहकृतं कर्म शुभं वा यदि वाऽशुभम् ।
प्राज्ञं मूढं तथा शूरं भजते तादृशं नरम् ॥ १२.१७३.४८ ॥
முந்தைய உடலில் செய்த கர்மம், நல்லதோ தீயதோ, அறிஞன், மூடன், வீரன் என்ற வேறுபாடின்றி, அத்தகைய மனிதனையே அடைகிறது.
12.173.49
एवमव किलैतानि प्रियाण्येवाप्रियाणि च ।
जीवेषु परिवर्तन्ते दुःखानि च सुखानि च ॥ १२.१७३.४९ ॥
இவ்வாறே உயிர்களிடையே இனிமையானவையும் இனிமையற்றவையும், துன்பங்களும் இன்பங்களும் மாறி மாறி வருகின்றன.
12.173.50
एतां बुद्धिं समास्थाय नावसीदेद्गुणान्वितः ।
सर्वान्कामाञ्जुगुप्सेन कोपं कुर्वीत पृष्ठतः ॥ १२.१७३.५० ॥
இந்த அறிவை உறுதியாகப் பற்றிக்கொண்டு, நற்குணமுடையவன் துவளக்கூடாது; எல்லா ஆசைகளையும் வெறுத்து, கோபத்தைப் பின்னால் விட்டுவிட வேண்டும்.
12.173.51
वृत्त एव हृदि प्रौढो मृत्युरेप मनोभवः ।
क्रोधो नाम शरीरस्थो देहिनां प्रोच्यते बुधैः ॥ १२.१७३.५१ ॥
மனத்தின் போக்கிலேயே இதயத்தில் வலுப்பெற்ற மரணம் இது; மனத்தில் பிறக்கும் இது உடலில் உறையும் கோபம் என்று அறிஞர்கள் உடலுடையவர்களைப் பற்றிச் சொல்கின்றனர்.
12.173.52
यदा संहरते कामान्कूर्मोऽङ्गानीव सर्वशः ।
तदात्मज्योतिरात्मश्रीरात्मन्येव प्रसीदति ॥ १२.१७३.५२ ॥
ஆமை தன் உறுப்புகளை முழுமையாக உள்ளடக்குவது போல, ஒருவன் எல்லா ஆசைகளையும் முழுவதுமாக அடக்கும்போது, ஆன்மாவின் ஒளியும் ஆன்மாவின் மேன்மையும் தன்னுள்ளேயே தெளிவடைகின்றன.
12.173.53
किंचिदेव ममत्वेन यदा भवति कल्पितम् ।
तदेव परितापाय नाशे संपद्यते तदा ॥ १२.१७३.५३ ॥
'என்னுடையது' என்ற உணர்வால் எது கற்பனை செய்யப்படுகிறதோ, அதுவே வேதனைக்குக் காரணமாகிறது; அது அழியும்போதும் அதுவே நிகழ்கிறது.
12.173.54
न बिभेति यदा चायं यदा चास्मान्न विभ्यति ।
यदा नेच्छति न द्वेष्टि ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.१७३.५४ ॥
இவன் யாருக்கும் அஞ்சுவதில்லை, யாரும் இவனுக்கு அஞ்சுவதில்லை; விரும்புவதும் இல்லை, வெறுப்பதும் இல்லை; அப்போது பிரம்மம் அடையப்படுகிறது.
12.173.55
उभे सत्यानृते त्यक्त्वा शोकानन्दौ भयाभये ।
प्रियाप्रिये परित्यज्य प्रशान्तात्मा भविष्यति ॥ १२.१७३.५५ ॥
உண்மை பொய், துக்கம் மகிழ்ச்சி, பயம் அபயம், விருப்பம் வெறுப்பு ஆகிய அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு அவன் அமைதியான ஆத்மா கொண்டவனாவான்.
12.173.56
यदा न कुरुते धीरः सर्वभूतेषु पापकम् ।
कर्मणा मनसा वाचा ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.१७३.५६ ॥
தீரன் எல்லா உயிர்களிடமும் செயலாலும் மனத்தாலும் வாக்காலும் தீமை செய்யாதபோது, அப்போது அவன் பிரம்மத்தை அடைகிறான்.
12.173.57
या दुस्त्यजा दुर्मतिभिर्या न जीर्यति जीर्यतः ।
योसौ प्राणान्तिको रोगस्तां तृष्णां त्यजतः सुखं ॥ १२.१७३.५७ ॥
மூடர்களால் விட்டொழிக்க முடியாததும், முதுமையிலும் முதிர்வடையாததும், உயிரையே அழிக்கும் நோயுமான அந்தத் தாகத்தை விடுபவனுக்கு சுகம் உண்டு.
12.173.58
अत्र पिङ्गलया गीता गाथा शृणु नराधिप ।
यथा सा कृच्छ्रकालेऽपि लेभे शर्म सनातनम् ॥ १२.१७३.५८ ॥
மன்னா, இங்கே பிங்கலை பாடிய காதையைக் கேள். துன்பக் காலத்திலும் அவள் நிலையான அமைதியை அடைந்தாள்.
12.173.59
संकेते पिङ्गला वेश्या कान्तेनासीद्विनाकृता ।
अथ कृच्छ्रगता शान्तां बुद्धिमास्थापयत्तदा ॥ १२.१७३.५९ ॥
சந்திப்பிடத்தில் பிங்கலை என்ற வேசி தன் காதலனால் கைவிடப்பட்டிருந்தாள். அப்போது துன்பத்தில் விழுந்த அவள் அமைதியான புத்தியை நிலைநிறுத்தினாள்.
12.173.60
उन्मत्ताऽहमनुन्मत्तं कान्तमन्ववसं चिरम् ।
अन्तिके रमणं सन्तं नैनमध्यगमं पुरा ॥ १२.१७३.६० ॥
நான் பித்துப்பிடித்தவளாயிருந்தேன்; பித்தில்லாத காதலனை நீண்ட காலம் நினைத்திருந்தேன். அருகிலிருந்த அந்த இன்பமான காதலனை முன்பு நான் கண்டுகொள்ளவில்லை.
12.173.61
एकस्थूणं नवद्वारमपिधास्याम्यगारकम् ।
का ह्यकान्तमिहायान्तं कान्त इत्यभिमंस्यते ॥ १२.१७३.६१ ॥
ஒரே தூணும் ஒன்பது வாசல்களும் கொண்ட இந்த வீட்டை நான் மூடிவிடுவேன். இங்கு வரும் அன்பற்றவனை எந்தப் பெண் காதலன் என்று நினைப்பாள்?
12.173.62
अकामाः कामरूपेण धूर्ताश्च नररूपिणः ।
न पुनर्वञ्चयिष्यन्ति प्रतिबुद्धाऽस्मि जागृमि ॥ १२.१७३.६२ ॥
ஆசையற்றவர்களாயினும் காமவடிவெடுத்த மனிதவடிவ வஞ்சகர்கள் என்னை மீண்டும் ஏமாற்ற மாட்டார்கள். நான் விழித்துக்கொண்டேன், நான் விழிப்புடன் இருக்கிறேன்.
12.173.63
अनर्थोऽपि भवत्यर्थो दैवात्पूर्वकृतेन वा ।
संबुद्धाऽहं निराकारा नाहमद्याजितेन्द्रिया ॥ १२.१७३.६३ ॥
ஊழாலோ முன்செய்த வினையாலோ தீமையும் நன்மையாகிவிடும். நான் முழுவதும் விழித்தவள், உருவமற்றவள்; இன்று நான் புலன் அடங்காதவள் அல்ல.
12.173.64
सुखं निराशः स्वपिति नैराश्यं परमं सुखम् ।
आशामनाशां कृत्वा हि सुखं स्वपिति पिङ्गला ॥ १२.१७३.६४ ॥
நம்பிக்கையற்றவன் இன்பமாக உறங்குகிறான்; நம்பிக்கையற்ற நிலையே மிகச்சிறந்த இன்பம். ஆசையை ஆசையற்றதாக்கியே, பிங்கலா, இன்பமாக உறங்குகிறாள்.
12.173.65
एतैश्चान्यैश्च विप्रस्य हेतुमद्भिः प्रभाषितैः ।
पर्यवस्थापितो राजा सेनजिन्मुमुदे सुखम् ॥ १२.१७३.६५ ॥
இவற்றாலும் வேறுபல காரணமுள்ள சொற்களாலும், அந்த அந்தணர் சொன்னவற்றால் அரசன் சேனஜித் மீண்டும் நிலைநிறுத்தப்பட்டு இன்புற்றான்.