Mahābhārata · Adhyāya 12.185
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.185.1
न प्रणाशोऽस्ति जीवानां दत्तस्य च कृतस्य च ।
याति देहान्तरं प्राणी शरीरं तु विशीर्यते ॥ १२.१८५.१ ॥
Für die Lebewesen gibt es keine Vernichtung, weder für das Gegebene noch für das Getane. Das Lebewesen geht in einen anderen Körper über, doch der Körper zerfällt.
12.185.2
न शरीराश्रितो जीवस्तस्मिन्नष्टे प्रणश्यति ।
यथा समित्सु दग्धासु न प्रणश्यति पावकः ॥ १२.१८५.२ ॥
Das Lebewesen ist nicht vom Körper abhängig; wenn jener zerstört wird, vergeht es nicht, so wie das Feuer nicht vergeht, wenn das Holz verbrannt ist.
12.185.3
अग्नेर्यथा समिद्धस्य यदि नाशो न विद्यते ।
इन्धनस्योपयोगान्ते स चाग्निर्नोपलभ्यते ॥ १२.१८५.३ ॥
Wenn das entfachte Feuer nicht vergeht, warum wird dieses Feuer dann nicht mehr wahrgenommen, wenn der Brennstoff verbraucht ist?
12.185.4
नश्यतीत्येव जानामि शान्तमग्निमनिन्धनम् ।
मतिर्यस्य प्रमाणं वा संस्थानं वा न दृश्यते ॥ १२.१८५.४ ॥
Ich weiß, dass das ohne Brennstoff erloschene Feuer vergeht. Was in seinem Verstand, Maß oder seiner Gestalt nicht gesehen wird, gilt als vergangen.
12.185.5
जीवस्य चेन्धनाग्नेश्च सदा नाशो न विद्यते ।
समिधामुपयोगान्ते सन्नेवाग्निर्न दृश्यते।
आकाशानुगतत्वाद्धि दुर्ग्रहः स निराश्रयः ॥ १२.१८५.५ ॥
Weder das Lebewesen noch das Brennstofffeuer vergehen je. Ist das Holz verbraucht, wird das Feuer nicht mehr gesehen, obwohl es noch da ist; da es dem Äther folgt, ist es schwer zu fassen und ohne Stütze.
12.185.6
तथा शरीरसंत्यागे जीवो ह्याकाशमाश्रितः ।
न गृह्यते तु सूक्ष्मत्वाद्यथा ज्योतिरनिन्धनम् ॥ १२.१८५.६ ॥
Ebenso, wenn der Körper verlassen wird, ruht das Lebewesen im Äther und wird nicht ergriffen, weil es fein ist, wie Licht ohne Brennstoff.
12.185.7
प्राणान्धारयते योऽग्निः स जीव उपधार्यताम् ।
वायुसंधारणो ह्यग्निर्नश्यत्युच्छ्वासनिग्रहात् ॥ १२.१८५.७ ॥
Das Feuer, das die Lebensatem trägt, soll als das lebendige Selbst erkannt werden. Dieses Feuer, vom Wind getragen, erlischt, wenn der Atem angehalten wird.
12.185.8
तस्मिन्नष्टे शरीराग्नौ शरीरं तदचेतनम् ।
पतितं याति भूमित्वमयनं तस्य हि क्षितिः ॥ १२.१८५.८ ॥
Wenn dieses Körperfeuer erlischt, fällt der bewusstlose Leib und geht in den Zustand der Erde ein, denn die Erde ist seine Stätte.
12.185.9
जङ्गमानां हि सर्वेषां स्थावराणां तथैव च ।
आकाशं पवनोऽन्वेति ज्योतिस्तमनुगच्छति।
तेषां त्रयाणामेकत्वं द्वयं भूमौ प्रतिष्ठितम् ॥ १२.१८५.९ ॥
In allen beweglichen und unbeweglichen Wesen folgt der Wind dem Raum, und das Feuer folgt dem Wind. In der Einheit dieser drei sind zwei auf der Erde gegründet.
12.185.10
यत्र खं तत्र पवनस्तत्राग्निर्यत्र मारुतः ।
अमूर्तयस्ते विज्ञेया आपो मूर्तास्तथा क्षितिः ॥ १२.१८५.१० ॥
Wo der Raum ist, da ist der Wind; wo der Wind ist, da ist das Feuer. Diese drei sind als formlos zu erkennen, während Wasser und Erde Gestalt haben.
12.185.11
यद्यग्निमारुतौ भूमिः खमापश्च शरीरिषु ।
जीवः किंलक्षणस्तत्रेत्येतदाचक्ष्व मेऽनघ ॥ १२.१८५.११ ॥
Wenn Feuer, Wind, Erde, Raum und Wasser in den verkörperten Wesen sind, welches Merkmal hat dann das lebendige Selbst unter ihnen? O Makelloser, erkläre mir dies.
12.185.12
पञ्चात्मके पञ्चरतौ पञ्चविज्ञानसंयुते ।
शरीरे प्राणिनां जीवं वेत्तुमिच्छामि यादृशम् ॥ १२.१८५.१२ ॥
Ich wünsche zu erkennen, wie das lebendige Selbst der Lebewesen beschaffen ist in einem Leib, der aus fünf Elementen besteht, mit fünf Freuden verbunden und mit fünf Erkenntnissen vereint.
12.185.13
मांसशोणितसंघाते मेदः स्नाय्वस्थिसंचये ।
भिद्यमाने शरीरे तु जीवो नैवोपलभ्यते ॥ १२.१८५.१३ ॥
Wenn der Körper, eine Masse aus Fleisch und Blut mit Fett, Sehnen und angehäuften Knochen, zerbricht, wird der jīva nicht gefunden.
12.185.14
यद्यजीवं शरीरं तु पञ्चभूतसमन्वितम् ।
शारीरे मानसे दुःखे कस्तां वेदयते रुजम् ॥ १२.१८५.१४ ॥
Wenn der mit den fünf Elementen verbundene Körper ohne jīva ist, wer macht dann diesen Schmerz im körperlichen oder seelischen Leid bekannt?
12.185.15
शृणोति कथितं जीवः कर्णाभ्यां न शृणोति तत् ।
महर्षे मनसि व्यग्रे तस्माज्जीवो निरर्थकः ॥ १२.१८५.१५ ॥
Der jīva hört, was gesagt wird, doch er hört es nicht mit den Ohren. O großer Seher, wenn der Geist verwirrt ist, ist der jīva zwecklos.
12.185.16
सर्वं पश्यति यद्दृश्यं मनोयुक्तेन चक्षुषा ।
मनसि व्याकुले तस्मिन्पश्यन्नपि न पश्यति ॥ १२.१८५.१६ ॥
Mit dem dem Geist verbundenen Auge sieht man alles Sichtbare; doch wenn der Geist erregt ist, sieht man, auch wenn man hinschaut, nicht.
12.185.17
न पश्यति न चाघ्राति न शृणोति न भाषते ।
न च स्पर्शरसौ वेत्ति निद्रावशगतः पुनः ॥ १२.१८५.१७ ॥
Unter die Macht des Schlafes geraten, sieht der jīva wieder nicht, riecht nicht, hört nicht, spricht nicht und kennt weder Berührung noch Geschmack.
12.185.18
हृष्यति क्रुध्यते कोऽत्र शोचत्युद्विजते च कः ।
इच्छति ध्यायति द्वेष्टि वाचमीरयते च कः ॥ १२.१८५.१८ ॥
Wer hier freut sich, wer zürnt, wer trauert, wer ist erregt? Wer begehrt, meditiert, hasst, und wer spricht Worte?
12.185.19
न पञ्चसाधारणमत्र किंचि ।
च्छरीरमेकी वहतेऽन्तरात्मा।
स वेत्ति गन्धांश्च रसाञ्श्रुतीश्च ।
स्पर्शं च रूपं च गुणाश्च येऽन्ये ॥ १२.१८५.१९ ॥
Hier ist nichts den fünf Elementen gemeinsam. Das innere Selbst allein trägt den Körper. Es erkennt Düfte, Geschmäcke, Klänge, Berührung, Gestalt und die übrigen Eigenschaften.
12.185.20
पञ्चात्मके पञ्चगुणप्रदर्शी ।
स सर्वगात्रानुगतोऽन्तरात्मा।
स वेत्ति दुःखानि सुखानि चात्र ।
तद्विप्रयोगात्तु न वेत्ति देही ॥ १२.१८५.२० ॥
Im aus fünf bestehenden Körper ist das innere Selbst der Wahrnehmer der fünf Eigenschaften. Alle Glieder durchdringend, erkennt er hier Schmerz und Freude; doch getrennt von ihnen erkennt der Verkörperte sie nicht.
12.185.21
यदा न रूपं न स्पर्शो नोष्मभावश्च पञ्चके ।
तदा शान्ते शरीराग्नौ देहं त्यक्त्वा न नश्यति ॥ १२.१८५.२१ ॥
Wenn in diesem aus fünf bestehenden Körper weder Gestalt noch Berührung noch Wärme ist, dann, wenn das Körperfeuer erloschen ist, geht er nicht zugrunde, auch wenn er den Körper verlässt.
12.185.22
अम्मयं सर्वमेवेदमापो मूर्तिः शरीरिणाम् ।
तत्रात्मा मानसो ब्रह्मा सर्व भूतेषु लोककृत् ॥ १२.१८५.२२ ॥
Dies alles besteht aus Wasser; Wasser ist die Gestalt der verkörperten Wesen. Darin ist das geistige Selbst Brahmā, der Schöpfer der Welten unter allen Wesen.
12.185.23
आत्मा क्षेत्रज्ञ इत्युक्तः संयुक्तः प्राकृतैर्गुणैः ।
तैरेव तु विनिर्मुक्तः परमात्मेत्युदाहृतः ॥ १२.१८५.२३ ॥
Das Selbst heißt der Kenner des Feldes, verbunden mit den natürlichen Eigenschaften; doch von eben diesen Eigenschaften befreit, wird es das höchste Selbst genannt.
12.185.24
आत्मानं तं विजानीहि सर्वलोकविपाचकम् ।
स तस्मिन्संश्रितो देहे ह्यब्बिन्दुरिव पुष्करे ॥ १२.१८५.२४ ॥
Erkenne jenes Selbst, das alle Welten reifen lässt. Er wohnt in diesem Körper, wie ein Wassertropfen auf einem Lotusblatt.
12.185.25
क्षेत्रज्ञं तं विजानीहि नित्यं लोकहितात्मकम् ।
तमो रजश्च सत्त्वं च विद्धि जीवगुणानिमान् ॥ १२.१८५.२५ ॥
Erkenne ihn als den Kenner des Feldes, dessen Wesen stets das Wohl der Welten ist. Wisse, dass Finsternis, Leidenschaft und Güte die Eigenschaften des lebendigen Wesens sind.
12.185.26
सचेतनं जीवगुणं वदन्ति ।
स चेष्टते चेष्टयते च सर्वम्।
ततः परं क्षेत्रविदो वदन्ति ।
प्रावर्तयद्यो भुवनानि सप्त ॥ १२.१८५.२६ ॥
Man nennt dies die Eigenschaft des bewussten lebenden Wesens. Er bewegt sich und lässt alles bewegen. Darüber hinaus sprechen die Kenner des Feldes von dem, der die sieben Welten in Bewegung setzt.
12.185.27
न जीवनाशोऽस्ति हि देहभेदे ।
मिथ्यैतदाहुर्मुत इत्यबुद्धाः।
जीवस्तु देहान्तरितः प्रयाति ।
दशार्धतैवास्य शरीरभेदः ॥ १२.१८५.२७ ॥
Beim Zerbrechen des Körpers geht das lebende Wesen nicht zugrunde. Zu sagen »er ist tot« ist falsch; so sprechen die Unwissenden. Das lebende Wesen geht, in einen anderen Körper überführt, fort; sein Wechsel des Körpers ist nur …
12.185.28
एवं सर्वेषु भूतेषु गूढश्चरति संवृतः ।
दृश्यते त्वग्र्यया बुद्ध्या सूक्ष्मया तत्त्वदर्शिभिः ॥ १२.१८५.२८ ॥
So bewegt er sich verborgen und verhüllt in allen Wesen. Doch wird er von denen gesehen, die die Wahrheit schauen, durch den höchsten, feinen Verstand.
12.185.29
तं पूर्वापररात्रेषु युञ्जानः सततं बुधः ।
लध्वाहारो विशुद्धात्मा पश्यत्यात्मानंमात्मनि ॥ १२.१८५.२९ ॥
In den frühen und späten Teilen der Nacht sieht der Weise, der beständig Yoga übt, leicht isst und eine reine Seele hat, ihn: das Selbst im Selbst.
12.185.30
चित्तस्य हि प्रसादेन हित्वा कर्म शुभाशुभम् ।
प्रसन्नात्माऽत्मनि स्थित्वा सुखमव्ययमश्नुते ॥ १२.१८५.३० ॥
Durch die Heiterkeit des Geistes, nachdem er gute und böse Handlung hinter sich gelassen hat, erlangt er mit heiterer Seele, im Selbst verweilend, das unvergängliche Glück.
12.185.31
मानसोऽग्निः शरीरेषु जीव इत्यभिधीयते ।
सृष्टिः प्रजापतेरेषा भूताध्यात्मविनिश्चया ॥ १२.१८५.३१ ॥
In den Körpern wird das Feuer des Geistes das lebendige Selbst genannt. Dies ist die Schöpfung Prajāpatis, die Bestimmung über die Elemente und das innere Selbst.