Mahābhārata · Adhyāya 12.204
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.204.1
तदेव सततं मन्ये न शक्यमनुवर्णितुम् ।
यथा निदर्शनं वस्तु न शक्यमनुबोधितुम् ॥ १२.२०४.१ ॥
Ich glaube, dass das niemals vollständig beschrieben werden kann, so wie ein Ding durch ein Beispiel nicht vollständig verständlich gemacht werden kann.
12.204.2
यथाहि सारं जानाति न कथंचन संस्थितम् ।
परकायच्छविस्तद्वद्देहेऽयं चेतनस्तथा ॥ १२.२०४.२ ॥
So wie man das Wesen, das im Schatten eines fremden Körpers liegt, auf keine Weise erkennt, so auch dieses bewusste Selbst in diesem Körper.
12.204.3
विना कायं न सा च्छाया तां विना कायमस्त्युत ।
तद्वदेव विना नास्ति प्रकृतेरिह वर्तनम् ॥ १२.२०४.३ ॥
Ohne den Körper gibt es keinen Schatten, und ohne diesen Schatten gibt es keinen Körper; ebenso existiert hier das Wirken der Natur nicht ohne ihn.
12.204.4
इदं वै नास्ति नेदमस्ति परं विना ।
जीवात्मना त्वसौ छिन्नस्त्वेष चैव परात्मना ॥ १२.२०४.४ ॥
Dieses ist wahrlich nicht, und jenes ist auch nicht; doch ohne jenes ist dieses das Höchste. Jenes ist vom individuellen Selbst getrennt, und dieses ist ebenfalls vom höchsten Selbst getrennt.
12.204.5
तत्तवेति विदुः केचिदतथ्यमिति चापरे ।
उभयं मे मतं विद्वन्मुक्तिहेतौ समाहितम् ॥ १२.२०४.५ ॥
Manche nennen das 'dein', andere nennen es 'unwahr'. O Gelehrter, meine Ansicht ist, dass beide als Ursache der Befreiung vereint sind.
12.204.6
विमुक्तैश्च मृगः सोऽपि दृश्यते संयतेन्द्रियः ।
सर्वेषां न हि दृश्यो हि तटिद्वत्स्फुरति ह्यसौ ॥ १२.२०४.६ ॥
Dieser Hirsch, mit gezügelten Sinnen, wird auch von den Befreiten gesehen. Er ist nicht für alle sichtbar; er blitzt auf wie ein Blitz.
12.204.7
ब्राह्मणस्य समादृश्यो वर्तते सोऽपि किं पुनः ।
विद्यते परमः शुद्धः साक्षिभूतो विभावसुः ॥ १२.२०४.७ ॥
Selbst für einen Brahmanen ist er voll sichtbar – wie viel mehr dann für andere. Er ist der höchste, reine Zeuge, Vibhāvasu.
12.204.8
श्रुतिरेषा ततो नित्या तस्मादेकः परो मतः ।
न प्रयोजनमुद्दिश्य चेष्टा तस्य महात्मनः ॥ १२.२०४.८ ॥
Diese Offenbarung ist ewig; deshalb gilt er als der eine Höchste. Das Wirken jenes Großseelen zielt auf keinen Zweck.
12.204.9
तादृशोस्त्विति मन्तव्यस्तथा सत्यं महात्मना ।
नानासंस्थेन भेदेन सदा गतिविभेदवत्।
तस्य भेदः समाख्यातो भेदो ह्यस्ति तथाविधः ॥ १२.२०४.९ ॥
Man sollte denken: „So sei es“; durch den Großseelen ist dies wahr. In vielen Gestalten verweilend, wie Unterschiede der Bewegung, erscheint er stets verschieden. So werden seine Unterschiede erklärt, denn solche Unterschiede bestehen wahrhaftig.
12.204.10
एवं विद्वन्विजानीहि परमात्मानमव्ययम् ।
तत्तद्गुणविशेषेण संज्ञानामनुसंयुतम् ॥ १२.२०४.१० ॥
So soll der Weise das unvergängliche höchste Selbst erkennen, das je nach besonderer Eigenschaft mit verschiedenen Namen verbunden ist.
12.204.11
सर्वेश्वरः सर्वमयः स च सर्वप्रवर्तकः ।
सर्वात्मकः सर्वशक्तिः सर्वकारणकारणम् ॥ १२.२०४.११ ॥
Er ist der Herr aller, aus allem bestehend; er ist der Anreger von allem, das Selbst aller, allmächtig, die Ursache aller Ursachen.
12.204.12
सर्वसाधारणः सर्वैरुपास्यश्च महात्मभिः ।
वासुदेवेति विख्यातस्तं विदित्वाऽश्नुतेऽमृतम् ॥ १२.२०४.१२ ॥
Er ist allen gemeinsam, von allen Großseelen zu verehren, berühmt als Vāsudeva. Hat man ihn erkannt, erlangt man die Unsterblichkeit.
12.204.13
यदा ते प़ञ्चभिः पञ्च युक्तानि मनसा सह ।
अथ तद्द्रक्ष्यते ब्रह्म मणौ सूत्रमिवार्पितम् ॥ १२.२०४.१३ ॥
Wenn deine fünf Sinne zusammen mit dem Geist an ihre fünf Objekte gebunden sind, dann wirst du Brahman sehen, wie einen Faden, der in einer Perle aufgereiht ist.
12.204.14
तदेव च यथा सूत्रं सुवर्णे वर्तते पुनः ।
मुक्तास्वथ प्रवालेषु मृन्मये राजते तथा ॥ १२.२०४.१४ ॥
So wie derselbe Faden wieder in Gold, in Perlen, in Korallen und in Dingen aus Ton leuchtet, so ist es.
12.204.15
तद्वद्गोऽश्वमनुष्येषु तद्वद्धस्तिमृगादिषु ।
तद्वत्कीटपतङ्गेषु प्रसक्तात्मा स्वकर्मभिः ॥ १२.२०४.१५ ॥
Ebenso bei Kühen, Pferden und Menschen; ebenso bei Elefanten, Hirschen und anderen; ebenso bei Insekten und Faltern wohnt das durch seine eigenen Taten gebundene Selbst.
12.204.16
येनयेन शरीरेण यद्यत्कर्म करोत्ययम् ।
तेनतेन शरीरेण तत्तत्फलमुपाश्नुते ॥ १२.२०४.१६ ॥
Mit jedem Körper, mit dem dieses Wesen irgendeine Tat vollbringt, mit eben diesem Körper erntet es deren Frucht.
12.204.17
यथा ह्येकरसा भूमिरोषध्यर्थानुसारिणी ।
तथा कर्मानुगा बुद्धिरन्तरात्माऽनुदर्शिनी ॥ १२.२०४.१७ ॥
So wie die Erde von einerlei Geschmack den Zweck der Heilkräuter befolgt, so zeigt der dem Handeln folgende Verstand das innere Selbst entsprechend.
12.204.18
ज्ञानपूर्वोद्भवा लिप्सा लिप्सापूर्वाभिसन्धिता ।
अभिसन्धिपूर्वकं कर्म कर्ममूलं ततः फलम् ॥ १२.२०४.१८ ॥
Das Verlangen entsteht aus dem Wissen; die Absicht geht dem Verlangen voraus; die Tat geht der Absicht voraus; die Tat ist die Wurzel, und aus ihr die Frucht.
12.204.19
फलं कर्मत्मकं विद्यात्कर्म ज्ञेयात्मकं तथा ।
ज्ञेयं ज्ञानात्मकं विद्याज्ज्ञानं सदसदात्मकम् ॥ १२.२०४.१९ ॥
Man soll wissen, dass die Frucht die Natur der Handlung hat, und die Handlung die Natur dessen, was zu erkennen ist. Das zu Erkennende soll man als Wesen des Wissens erkennen, und das Wissen als Wesen des Seienden und Nichtseienden.
12.204.20
तदेवमिष्यते ब्रह्म संख्यानाद्विनिभिद्यते ।
ज्ञानानां च फलानां च ज्ञेयानां कर्मणां तथा।
क्षयान्ते यत्फलं विद्याज्ज्ञानं ज्ञेयप्रतिष्ठितम् ॥ १२.२०४.२० ॥
So wird Brahman gelehrt, und durch Aufzählung wird es unterschieden. Die Frucht, die am Ende des Vergehens der Erkenntnisse, Früchte, zu erkennenden Dinge und Handlungen entsteht, soll man als Wissen erkennen, gegründet im Erkennbaren.
12.204.21
महद्धि परमं भूतं युक्ताः पश्यन्ति योगिनः ।
अबुधास्तं न पश्यन्ति ह्यात्मस्थं गुणबुद्धयः ॥ १२.२०४.२१ ॥
Das große höchste Wesen sehen die gezügelten Yogins. Die Törichten, deren Geist an den Eigenschaften haftet, sehen ihn nicht, der im Selbst wohnt.
12.204.22
पृथिवीरुपतो रूपमपामिह महत्तरम् ।
अद्भ्यो महत्तरं तेजस्तेजसः पवनो महान् ॥ १२.२०४.२२ ॥
Hier ist die Form des Wassers größer als die Form der Erde; das Feuer ist größer als das Wasser, und der große Wind größer als das Feuer.
12.204.23
पवनाच्च महद्व्योम तस्मात्परतरं मनः ।
मनसो महती बुद्धिर्बुद्धेः कालो महान्स्मृतः ॥ १२.२०४.२३ ॥
Größer als der Wind ist der große Raum; höher als dieser ist der Geist. Größer als der Geist ist der große Verstand, und größer als der Verstand gilt die große Zeit.
12.204.24
कालात्स भगवान्विष्णुर्यस्य सर्वमिदं जगत् ।
नादिर्न मध्यं नैवान्तस्तस्य देवस्य विद्यते ॥ १२.२०४.२४ ॥
Jenseits der Zeit ist jener Herr Viṣṇu, dem diese ganze Welt gehört. Dieser Gott hat weder Anfang noch Mitte, und ein Ende ist nicht zu finden.
12.204.25
अनादित्वादमध्यत्वादनन्तत्वाच्च सोऽव्ययः ।
अत्येति सर्वदुःखानि दुःखं ह्यन्तवदुच्यते ॥ १२.२०४.२५ ॥
Weil er keinen Anfang, keine Mitte und kein Ende hat, ist er unvergänglich. Er überwindet alle Leiden, denn nur das Leid wird als endlich bezeichnet.
12.204.26
तद्ब्रह्म परमं प्रोक्तं तद्धाम परमं पदम् ।
तद्गत्वा कालविषयाद्विमुक्ता मोक्षमाश्रिताः ॥ १२.२०४.२६ ॥
Jenes Brahman wird als höchstes verkündet; jene Wohnstatt ist der höchste Zustand. Wer es erreicht, befreit vom Bereich der Zeit, und Zuflucht bei der Erlösung nimmt, wird befreit.
12.204.27
गुणेष्वेते प्रकाशन्ते निर्गुणत्वात्ततः परम् ।
निवृत्तिलक्षणो धर्मस्तथाऽऽनन्त्याय कल्पते ॥ १२.२०४.२७ ॥
Diese erscheinen innerhalb der Qualitäten; weil er ohne Qualitäten ist, ist er jenseits ihrer. So wird das Dharma, dessen Kennzeichen die Abkehr ist, der Unendlichkeit angemessen.
12.204.28
ऋचो यजूंषि सामानि शरीराणि व्यपाश्रिताः ।
जिह्वाग्रेषु प्रवर्तन्ते यत्नसाध्याविनाशिनः ॥ १२.२०४.२८ ॥
Die Ṛg-Verse, die Yajus-Formeln und die Sāma-Gesänge wohnen in Körpern; sie erheben sich an der Zungenspitze, werden durch Mühe erlangt und sind dennoch unvergänglich.
12.204.29
न चैवमिष्यते ब्रह्म शरीराश्रयसंभवम् ।
न यत्नसाध्यं तद्ब्रह्म नादिमध्यं न चान्तवन् ॥ १२.२०४.२९ ॥
So gilt Brahman nicht als aus dem Wohnen in Körpern entstanden; jenes Brahman wird nicht durch Mühe erlangt, hat weder Anfang noch Mitte und ist nicht mit einem Ende versehen.
12.204.30
ऋचामादिस्तथा साम्नां यजुषामादिरुच्यते ।
अन्तश्चादिमतां दृष्टो न त्वादिर्ब्रह्मणः स्मृतः ॥ १२.२०४.३० ॥
Die Ṛg-Verse haben einen Anfang, und ebenso heißt es, dass die Sāma-Gesänge und die Yajus-Formeln einen Anfang haben. Das Ende des Anfänglichen wird gesehen, doch der Anfang Brahmans wird nicht überliefert.
12.204.31
अनादित्वादनन्तत्वात्तदनन्तमथाव्ययम् ।
अव्ययत्वाच्च निर्दुःखं द्वन्द्वाभावस्ततः परम् ॥ १२.२०४.३१ ॥
Weil es ohne Anfang und ohne Ende ist, ist jenes endlos und unvergänglich. Weil es unvergänglich ist, ist es frei von Leid; danach, im höchsten Zustand, gibt es keine Gegensatzpaare.
12.204.32
अदृष्टतोऽनुपायाच्च प्रतिसन्धेश्च कर्मणः ।
न तेन मर्त्याः पश्यन्ति येन गच्छान्त तत्पदम् ॥ १२.२०४.३२ ॥
Weil es nicht gesehen wird, weil es kein Mittel gibt und wegen der Wiederverknüpfung durch das Handeln, sehen die Sterblichen nicht den Weg, auf dem sie zu jenem Zustand gelangen könnten.
12.204.33
विषयेषु च संसर्गाच्छाश्वतस्य च संशयात् ।
मनसा चान्यदाकाङ्क्षन्परं न प्रतिपद्यते ॥ १२.२०४.३३ ॥
Durch den Kontakt mit den Sinnesobjekten und durch Zweifel am Ewigen erlangt derjenige, der im Geist etwas anderes begehrt, das Höchste nicht.
12.204.34
गुणान्यदिह पश्यन्ति तदिच्छन्त्यपरे जनाः ।
परं नैवाभिकाङ्क्षन्ति निर्गुणत्वाद्गुणार्थिनः ॥ १२.२०४.३४ ॥
Hier begehren andere das, was sie als Eigenschaften sehen; doch die Suchenden nach Eigenschaften, da sie selbst eigenschaftslos sind, begehren das Höchste nicht.
12.204.35
गुणैर्यस्त्ववरैर्युक्तः कथं विद्याद्गुणानिमान् ।
अनुमानाद्धि गन्तव्यं गुणैरवयवैः परम् ॥ १२.२०४.३५ ॥
Wie aber könnte einer, der mit niederen Eigenschaften ausgestattet ist, diese Eigenschaften erkennen? Das Höchste muss durch Schlussfolgerung erreicht werden, durch Eigenschaften und deren Teile.
12.204.36
सूक्ष्मेण मनसा विद्मो वाचा वक्तुं न शक्नुमः ।
मनो हि मनसा ग्राह्यं दर्शनेन च दर्शनम् ॥ १२.२०४.३६ ॥
Wir erkennen es mit dem feinen Geist; wir sind nicht imstande, es mit Worten auszudrücken. Der Geist wird vom Geist erfasst, und das Sehen durch das Sehen.
12.204.37
ज्ञानेन निर्मलीकृत्य बुद्धिं बुद्ध्या मनस्तथा ।
मनसा चेन्द्रियग्राममक्षरं प्रतिपद्यते ॥ १२.२०४.३७ ॥
Nachdem er den Verstand durch Wissen gereinigt hat, und ebenso den Geist durch den Verstand, und wenn er die Schar der Sinne durch den Geist bezwingt, erlangt er das Unvergängliche.
12.204.38
बुद्धिप्रहीणो मनसा समृद्ध ।
स्तथाऽनिराशीर्गुणतामुपैति।
परं त्यजन्तीह विलोभ्यमाना ।
हुताशनं वायुरिवेन्धनस्थम् ॥ १२.२०४.३८ ॥
Des Verstandes beraubt, doch durch den Geist bereichert, so frei von Begierde, gelangt er zum Zustand der Qualitäten. Hier verlassen sie, verlockt, das Höchste, wie der Wind das im Brennstoff ruhende Feuer verlässt.
12.204.39
गुणादाने विप्रयोगे च तेषां ।
मनः सदा विद्धि परावराभ्याम्।
अनेनैव विधिना संप्रवृत्तो ।
गुणादाने ब्रह्म शरीरमेति ॥ १२.२०४.३९ ॥
Beim Ergreifen der Eigenschaften und bei ihrer Trennung erkenne stets ihren Geist durch das Höhere und das Niedere. Durch eben dieses Verfahren in Gang gesetzt, erlangt er beim Ergreifen der Eigenschaften einen Körper des Brahman.
12.204.40
अव्यक्तात्मा पुरुषोऽव्यक्तकर्मा ।
सोऽव्यक्तत्वं गच्छति ह्यन्तकाले।
तैरेवायं चेन्द्रियैर्वर्धमानै ।
र्ग्लायद्भिर्वा वर्ततेऽकामरूपः ॥ १२.२०४.४० ॥
Die Person, deren Selbst unoffenbar und deren Handlungen unoffenbar sind, geht im Augenblick des Todes in den unoffenbaren Zustand ein. Durch eben jene Sinne, die wachsen oder schwinden, bleibt er bestehen und nimmt eine Gestalt nach Belieben an.
12.204.41
सर्वैरयं चेन्द्रियैः संप्रयुक्तो ।
देहं प्राप्तः यञ्चभूताश्रयः स्यात्।
न सामर्थ्याद्गच्छति कर्मणेह ।
हीनस्तेन परमेणाव्ययेन ॥ १२.२०४.४१ ॥
Mit allen diesen Sinnen verbunden, kann dieser, nachdem er einen Körper erlangt hat, zur Stütze der Elemente werden. Nicht durch Fähigkeit, sondern durch Handlung geht er hier dahin, des höchsten Unvergänglichen beraubt.
12.204.42
पृथ्व्या नरः पश्यति नान्तमस्या ।
ह्यन्तश्चास्या भविता चेति विद्धि।
परं न यातीह विलोभ्यमानो ।
यथा प्लवं वायुरिवार्णवस्थम् ॥ १२.२०४.४२ ॥
Der Mensch sieht das Ende dieser Erde nicht; wisse, dass auch sie ein Ende haben wird. Wie ein Boot auf dem Ozean vom Wind hin- und hergeworfen wird, so erreicht der von Gier Verwirrte hier das Höchste nicht.
12.204.43
दिवाकरो गुणमुपलभ्य निर्गुणो ।
यथा भवेदपगतरश्मिमण्डलः।
तथां ह्यसौ मुनिरिह निर्विशेषवान् ।
स निर्गुणं प्रविशति ब्रह्म चाव्ययम् ॥ १२.२०४.४३ ॥
Wie die Sonne, deren Strahlenscheibe sich entfernt hat, eigenschaftslos wird, so tritt dieser Weise hier, frei von Unterschieden, in das eigenschaftslose, unvergängliche Brahman ein.
12.204.44
अनागतं सुकृतवतां परां गतिं ।
स्वयंभुवं प्रभवनिधानमव्ययम्।
सनातनं यदमृतमव्ययं ध्रुवं ।
निचाय्य तत्परममृतत्वमश्नुते ॥ १२.२०४.४४ ॥
Das höchste Ziel, den Tugendhaften noch nicht zuteil geworden, selbstentstanden, Quelle und Speicher des Ursprungs, unvergänglich, ewig, unsterblich, unveränderlich und fest: Hat man es sicher erkannt, erlangt man jene höchste Unsterblichkeit.