மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.204
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.204.1
तदेव सततं मन्ये न शक्यमनुवर्णितुम् ।
यथा निदर्शनं वस्तु न शक्यमनुबोधितुम् ॥ १२.२०४.१ ॥
அது எப்போதும் முழுமையாக விவரிக்க முடியாதது என்று நான் கருதுகிறேன்; ஓர் உதாரணத்தால் ஒரு பொருளை முழுமையாகப் புரியவைக்க முடியாததுபோல.
12.204.2
यथाहि सारं जानाति न कथंचन संस्थितम् ।
परकायच्छविस्तद्वद्देहेऽयं चेतनस्तथा ॥ १२.२०४.२ ॥
ஒருவன் பிறர் உடலின் நிழலில் பொதிந்துள்ள சாரத்தை எவ்வகையிலும் அறியாததுபோல, உடலில் உள்ள இந்த உணர்வுள்ள ஆன்மாவும் அப்படியே.
12.204.3
विना कायं न सा च्छाया तां विना कायमस्त्युत ।
तद्वदेव विना नास्ति प्रकृतेरिह वर्तनम् ॥ १२.२०४.३ ॥
உடல் இல்லாமல் அந்த நிழல் இல்லை; நிழல் இல்லாமல் உடலும் இல்லை. அதுபோலவே, இங்கே இயற்கையின் இயக்கம் அதுவின்றி இல்லை.
12.204.4
इदं वै नास्ति नेदमस्ति परं विना ।
जीवात्मना त्वसौ छिन्नस्त्वेष चैव परात्मना ॥ १२.२०४.४ ॥
இது உண்மையிலேயே இல்லை, இதுவும் இல்லை; ஆனால் அதற்கு அப்பால் இது உள்ளது. அதுவோ ஜீவாத்மாவால் துண்டிக்கப்பட்டது; இதுவோ பரமாத்மாவால் துண்டிக்கப்பட்டது.
12.204.5
तत्तवेति विदुः केचिदतथ्यमिति चापरे ।
उभयं मे मतं विद्वन्मुक्तिहेतौ समाहितम् ॥ १२.२०४.५ ॥
சிலர் அது உன்னுடையது என்கின்றனர்; மற்றவர்கள் அது பொய் என்கின்றனர். ஓ, அறிஞனே, இரண்டும் விடுதலைக்குக் காரணமாக ஒன்றிணைந்தவை என்பது என் கருத்து.
12.204.6
विमुक्तैश्च मृगः सोऽपि दृश्यते संयतेन्द्रियः ।
सर्वेषां न हि दृश्यो हि तटिद्वत्स्फुरति ह्यसौ ॥ १२.२०४.६ ॥
விடுதலை பெற்றவர்களால் அந்த மானும், புலன்களை அடக்கியவனாக, காணப்படுகிறான். அவன் எல்லோருக்கும் காணப்படுவதில்லை; மின்னல்போல ஒளிர்கிறான்.
12.204.7
ब्राह्मणस्य समादृश्यो वर्तते सोऽपि किं पुनः ।
विद्यते परमः शुद्धः साक्षिभूतो विभावसुः ॥ १२.२०४.७ ॥
அவர் பிராமணனுக்கும் முழுமையாகக் காணத்தக்கவர்; அப்படியிருக்க மற்றவர்களுக்கு என்ன சொல்வது? அவர் மிகத் தூய்மையான, சாட்சியான விபாவசு ஆவார்.
12.204.8
श्रुतिरेषा ततो नित्या तस्मादेकः परो मतः ।
न प्रयोजनमुद्दिश्य चेष्टा तस्य महात्मनः ॥ १२.२०४.८ ॥
இந்த ஸ்ருதி நித்தியமானது; ஆகையால் அவரே ஒருவரும் பரமர் எனக் கருதப்படுகிறார். அந்த மகாத்மாவின் செயல் எந்த நோக்கத்தையும் கருதி அல்ல.
12.204.9
तादृशोस्त्विति मन्तव्यस्तथा सत्यं महात्मना ।
नानासंस्थेन भेदेन सदा गतिविभेदवत्।
तस्य भेदः समाख्यातो भेदो ह्यस्ति तथाविधः ॥ १२.२०४.९ ॥
"அவர் அப்படியே இருக்கட்டும்" என்று கருத வேண்டும்; மகாத்மாவால் இது உண்மை. பல வடிவங்களில் நிலைத்து, இயக்கத்தின் வேறுபாடுகள் போல அவர் எப்போதும் வேறுபட்டவராகத் தோன்றுகிறார். அவரது வேறுபாடுகள் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளன; ஏனெனில் அப்படிப்பட்ட வேறுபாடுகள் உண்மையிலேயே உள்ளன.
12.204.10
एवं विद्वन्विजानीहि परमात्मानमव्ययम् ।
तत्तद्गुणविशेषेण संज्ञानामनुसंयुतम् ॥ १२.२०४.१० ॥
இவ்வாறே அறிந்தவன், அழிவற்ற பரமாத்மாவை அறிய வேண்டும்; அந்தந்த குண விசேஷத்திற்கேற்ப பல பெயர்களுடன் இணைந்தவர் அவர்.
12.204.11
सर्वेश्वरः सर्वमयः स च सर्वप्रवर्तकः ।
सर्वात्मकः सर्वशक्तिः सर्वकारणकारणम् ॥ १२.२०४.११ ॥
அவர் அனைவருக்கும் ஈசுவரர், அனைத்துமானவர்; அவரே அனைவரையும் இயக்குபவர், அனைத்தின் ஆத்மா, சர்வசக்தியுடையவர், எல்லா காரணங்களுக்கும் காரணம்.
12.204.12
सर्वसाधारणः सर्वैरुपास्यश्च महात्मभिः ।
वासुदेवेति विख्यातस्तं विदित्वाऽश्नुतेऽमृतम् ॥ १२.२०४.१२ ॥
அவர் அனைவருக்கும் பொதுவானவர்; மகாத்மாக்களால் அனைவராலும் வழிபடப்படுபவர்; "வாசுதேவன்" என்று புகழ் பெற்றவர். அவரை அறிந்து மனிதன் அமிருதத்தை அடைகிறான்.
12.204.13
यदा ते प़ञ्चभिः पञ्च युक्तानि मनसा सह ।
अथ तद्द्रक्ष्यते ब्रह्म मणौ सूत्रमिवार्पितम् ॥ १२.२०४.१३ ॥
உன் ஐந்து புலன்களும் மனத்துடன் ஐந்து பொருள்களுடன் இணைந்திருக்கும்போது, மணியில் கோக்கப்பட்ட நூல்போல அந்த பிரம்மம் உனக்குத் தெரியும்.
12.204.14
तदेव च यथा सूत्रं सुवर्णे वर्तते पुनः ।
मुक्तास्वथ प्रवालेषु मृन्मये राजते तथा ॥ १२.२०४.१४ ॥
அதே நூல் பொன்னிலும், முத்துக்களிலும், பவளங்களிலும், களிமண்ணிலும் மீண்டும் விளங்குவதுபோல் அது விளங்குகிறது.
12.204.15
तद्वद्गोऽश्वमनुष्येषु तद्वद्धस्तिमृगादिषु ।
तद्वत्कीटपतङ्गेषु प्रसक्तात्मा स्वकर्मभिः ॥ १२.२०४.१५ ॥
அதுபோலவே பசு, குதிரை, மனிதர்களிலும், யானை, மான் முதலானவற்றிலும், புழு பூச்சி, விட்டில்களிலும், தன் செயல்களால் பற்றுக்கொண்ட ஆத்மா (வசிக்கிறது).
12.204.16
येनयेन शरीरेण यद्यत्कर्म करोत्ययम् ।
तेनतेन शरीरेण तत्तत्फलमुपाश्नुते ॥ १२.२०४.१६ ॥
இந்த உயிர் எந்த உடலால் எந்தச் செயலைச் செய்கிறதோ, அந்த உடலாலேயே அதற்குரிய பயனை அடைகிறது.
12.204.17
यथा ह्येकरसा भूमिरोषध्यर्थानुसारिणी ।
तथा कर्मानुगा बुद्धिरन्तरात्माऽनुदर्शिनी ॥ १२.२०४.१७ ॥
ஒரே சுவையுள்ள நிலம் மூலிகைகளின் பயன்களைப் பின்பற்றுவதுபோல, செயலைப் பின்தொடரும் புத்தி அந்தராத்மாவைக் காணச் செய்கிறது.
12.204.18
ज्ञानपूर्वोद्भवा लिप्सा लिप्सापूर्वाभिसन्धिता ।
अभिसन्धिपूर्वकं कर्म कर्ममूलं ततः फलम् ॥ १२.२०४.१८ ॥
அறிவிலிருந்து தோன்றுவது ஆசை; ஆசைக்கு முன் சங்கல்பம்; சங்கல்பத்துக்கு முன் செயல்; செயலின் மூலம் அதனால் பயன்.
12.204.19
फलं कर्मत्मकं विद्यात्कर्म ज्ञेयात्मकं तथा ।
ज्ञेयं ज्ञानात्मकं विद्याज्ज्ञानं सदसदात्मकम् ॥ १२.२०४.१९ ॥
பயனை வினையின் தன்மையாக அறிய வேண்டும்; வினையை அறியப்படுவதின் தன்மையாக. அறியப்படுவதை அறிவின் தன்மையாக அறிய வேண்டும்; அறிவை உண்மை, பொய் ஆகியவற்றால் ஆனதாக.
12.204.20
तदेवमिष्यते ब्रह्म संख्यानाद्विनिभिद्यते ।
ज्ञानानां च फलानां च ज्ञेयानां कर्मणां तथा।
क्षयान्ते यत्फलं विद्याज्ज्ञानं ज्ञेयप्रतिष्ठितम् ॥ १२.२०४.२० ॥
இவ்வாறு பிரம்மம் கருதப்படுகிறது; எண்ணிக்கையால் அது வேறுபடுகிறது. அறிவுகளும், பயன்களும், அறியப்படுபவையும், வினைகளும் அழிவின் முடிவில் எந்தப் பயன் தருகிறதோ, அதை அறிவாக அறிய வேண்டும்; அது அறியப்படுவதில் நிலைபெற்றது.
12.204.21
महद्धि परमं भूतं युक्ताः पश्यन्ति योगिनः ।
अबुधास्तं न पश्यन्ति ह्यात्मस्थं गुणबुद्धयः ॥ १२.२०४.२१ ॥
பெரியதும் உயர்ந்ததுமான அந்த உயிர்த்தத்துவத்தை யோகிகள் காண்கின்றனர். அறிவிலிகள், குணங்களில் நாட்டம் கொண்ட புத்தியினர், தம்முள் நிலைத்திருக்கும் அவனைக் காண்பதில்லை.
12.204.22
पृथिवीरुपतो रूपमपामिह महत्तरम् ।
अद्भ्यो महत्तरं तेजस्तेजसः पवनो महान् ॥ १२.२०४.२२ ॥
இங்கே நீரின் வடிவம் நிலத்தின் வடிவைவிடப் பெரியது. நீரைவிட நெருப்பு பெரியது; நெருப்பைவிட வாயு பெரியது.
12.204.23
पवनाच्च महद्व्योम तस्मात्परतरं मनः ।
मनसो महती बुद्धिर्बुद्धेः कालो महान्स्मृतः ॥ १२.२०४.२३ ॥
வாயுவைவிடப் பெரியது விண் (ஆகாயம்); அதைவிட உயர்ந்தது மனம். மனத்தைவிடப் பெரியது மகத்தான புத்தி; புத்தியைவிடப் பெரியதாகக் காலம் நினைவுகூரப்படுகிறது.
12.204.24
कालात्स भगवान्विष्णुर्यस्य सर्वमिदं जगत् ।
नादिर्न मध्यं नैवान्तस्तस्य देवस्य विद्यते ॥ १२.२०४.२४ ॥
காலத்தைவிட அந்த பகவான் விஷ்ணு; அவரிடமிருந்தே இந்த எல்லா உலகமும். அந்தத் தேவனுக்கு ஆதியும் இல்லை, நடுவும் இல்லை, முடிவும் காணப்படுவதில்லை.
12.204.25
अनादित्वादमध्यत्वादनन्तत्वाच्च सोऽव्ययः ।
अत्येति सर्वदुःखानि दुःखं ह्यन्तवदुच्यते ॥ १२.२०४.२५ ॥
ஆதியற்றதாலும், நடுவற்றதாலும், முடிவற்றதாலும் அவர் அழியாதவர். அவர் எல்லாத் துன்பங்களையும் கடக்கிறார்; துன்பமே முடிவுடையது என்று சொல்லப்படுகிறது.
12.204.26
तद्ब्रह्म परमं प्रोक्तं तद्धाम परमं पदम् ।
तद्गत्वा कालविषयाद्विमुक्ता मोक्षमाश्रिताः ॥ १२.२०४.२६ ॥
அந்த பிரம்மம் உயர்ந்தது என்று சொல்லப்படுகிறது; அதுவே உயர்ந்த இருப்பிடம், உயர்ந்த நிலை. அதை அடைந்து, காலத்தின் எல்லையிலிருந்து விடுபட்டு, மோட்சத்தை அடைந்தவர்கள் விடுதலை பெறுகிறார்கள்.
12.204.27
गुणेष्वेते प्रकाशन्ते निर्गुणत्वात्ततः परम् ।
निवृत्तिलक्षणो धर्मस्तथाऽऽनन्त्याय कल्पते ॥ १२.२०४.२७ ॥
இவை குணங்களில் வெளிப்படுகின்றன; குணமற்றவர் ஆதலால் அவர் அதற்கு அப்பாற்பட்டவர். துறவை அடையாளமாகக் கொண்ட தர்மம் இவ்வாறே முடிவற்ற நிலைக்குத் தகுதியுடையதாகிறது.
12.204.28
ऋचो यजूंषि सामानि शरीराणि व्यपाश्रिताः ।
जिह्वाग्रेषु प्रवर्तन्ते यत्नसाध्याविनाशिनः ॥ १२.२०४.२८ ॥
ருக், யஜுஸ், சாமம் ஆகியவை உடல்களைச் சார்ந்தவை; அவை நாவின் நுனியில் எழுகின்றன. முயற்சியால் சாதிக்கப்படுபவை, ஆயினும் அழியாதவை.
12.204.29
न चैवमिष्यते ब्रह्म शरीराश्रयसंभवम् ।
न यत्नसाध्यं तद्ब्रह्म नादिमध्यं न चान्तवन् ॥ १२.२०४.२९ ॥
இவ்வாறு பிரம்மம் உடலைச் சார்ந்து தோன்றுவதாகக் கருதப்படுவதில்லை; அந்த பிரம்மம் முயற்சியால் அடையப்படுவதில்லை, ஆதி-நடு உடையதும் அல்ல, முடிவுடையதும் அல்ல.
12.204.30
ऋचामादिस्तथा साम्नां यजुषामादिरुच्यते ।
अन्तश्चादिमतां दृष्टो न त्वादिर्ब्रह्मणः स्मृतः ॥ १२.२०४.३० ॥
ருக்குகளுக்கு ஓர் ஆதி உண்டு; அவ்வாறே சாமங்களுக்கும் யஜுஸுகளுக்கும் ஆதி சொல்லப்படுகிறது. ஆதியுடையவற்றுக்கு முடிவு காணப்படுகிறது; ஆனால் பிரம்மத்துக்கு ஆதி நினைவுகூரப்படுவதில்லை.
12.204.31
अनादित्वादनन्तत्वात्तदनन्तमथाव्ययम् ।
अव्ययत्वाच्च निर्दुःखं द्वन्द्वाभावस्ततः परम् ॥ १२.२०४.३१ ॥
ஆதியற்றதாலும் முடிவற்றதாலும் அது முடிவற்றது, அழியாதது. அழியாததால் துன்பமற்றது; அதன்பின் உயர்ந்த நிலையில் இருமைகளின் இன்மை உண்டு.
12.204.32
अदृष्टतोऽनुपायाच्च प्रतिसन्धेश्च कर्मणः ।
न तेन मर्त्याः पश्यन्ति येन गच्छान्त तत्पदम् ॥ १२.२०४.३२ ॥
காணப்படாமையாலும், வழியின்மையாலும், கர்மத்தின் மீண்டும் பிணைப்பாலும், மனிதர்கள் எதனால் அந்த நிலையை அடைவார்களோ அந்த வழியைக் காண்பதில்லை.
12.204.33
विषयेषु च संसर्गाच्छाश्वतस्य च संशयात् ।
मनसा चान्यदाकाङ्क्षन्परं न प्रतिपद्यते ॥ १२.२०४.३३ ॥
புலன் பொருட்களுடனான தொடர்பாலும், நிலையானதைப் பற்றிய ஐயத்தாலும், மனதால் வேறொன்றை விரும்புகிறவன் உயர்ந்ததை அடைவதில்லை.
12.204.34
गुणान्यदिह पश्यन्ति तदिच्छन्त्यपरे जनाः ।
परं नैवाभिकाङ्क्षन्ति निर्गुणत्वाद्गुणार्थिनः ॥ १२.२०४.३४ ॥
இங்கே குணங்களை காண்பவர்களை மற்றவர்கள் விரும்புகிறார்கள்; ஆனால் குணங்களை நாடுபவர்கள் குணமற்றதால் உயர்ந்ததை விரும்புவதில்லை.
12.204.35
गुणैर्यस्त्ववरैर्युक्तः कथं विद्याद्गुणानिमान् ।
अनुमानाद्धि गन्तव्यं गुणैरवयवैः परम् ॥ १२.२०४.३५ ॥
ஆனால் தாழ்ந்த குணங்களால் கூடியவன் இந்தக் குணங்களை எப்படி அறிவான்? அனுமானத்தால்தான் உயர்ந்ததை அடைய வேண்டும், குணங்கள் மற்றும் அங்கங்களின் வழியாக.
12.204.36
सूक्ष्मेण मनसा विद्मो वाचा वक्तुं न शक्नुमः ।
मनो हि मनसा ग्राह्यं दर्शनेन च दर्शनम् ॥ १२.२०४.३६ ॥
நுட்பமான மனத்தால் அறிகிறோம்; வாக்கால் அதைச் சொல்ல முடியவில்லை. மனம் மனத்தாலேயே பற்றப்படுகிறது; பார்வை பார்வையாலேயே.
12.204.37
ज्ञानेन निर्मलीकृत्य बुद्धिं बुद्ध्या मनस्तथा ।
मनसा चेन्द्रियग्राममक्षरं प्रतिपद्यते ॥ १२.२०४.३७ ॥
ஞானத்தால் புத்தியைத் தூய்மைப்படுத்தி, புத்தியாலும் மனத்தாலும் அவ்வாறே, மனத்தால் இந்திரியக் கூட்டத்தை அடக்கினால், அக்ஷரத்தை அடைகிறான்.
12.204.38
बुद्धिप्रहीणो मनसा समृद्ध ।
स्तथाऽनिराशीर्गुणतामुपैति।
परं त्यजन्तीह विलोभ्यमाना ।
हुताशनं वायुरिवेन्धनस्थम् ॥ १२.२०४.३८ ॥
புத்தியற்றவனாய், மனத்தால் செழித்தவனாய், இவ்வாறு ஆசையற்று குணநிலையை அடைகிறான். இங்கு கவரப்பட்டவர்கள் மேலானதை விடுகிறார்கள்; காற்று விறகில் உள்ள நெருப்பை விடுவது போல.
12.204.39
गुणादाने विप्रयोगे च तेषां ।
मनः सदा विद्धि परावराभ्याम्।
अनेनैव विधिना संप्रवृत्तो ।
गुणादाने ब्रह्म शरीरमेति ॥ १२.२०४.३९ ॥
குணங்களை ஏற்பதிலும் அவற்றிலிருந்து பிரிவதிலும், அவர்களின் மனத்தை எப்போதும் உயர்ந்தது தாழ்ந்தது என்ற இரண்டினாலும் அறிவாயாக. இந்த முறையாலேயே நடந்து, குணங்களை ஏற்கும்போது பிரம்மத்தின் உடலை அடைகிறான்.
12.204.40
अव्यक्तात्मा पुरुषोऽव्यक्तकर्मा ।
सोऽव्यक्तत्वं गच्छति ह्यन्तकाले।
तैरेवायं चेन्द्रियैर्वर्धमानै ।
र्ग्लायद्भिर्वा वर्ततेऽकामरूपः ॥ १२.२०४.४० ॥
அவ்யக்தமான ஆத்மாவும் அவ்யக்தமான கர்மமும் உடைய புருஷன் இறுதிக் காலத்தில் அவ்யக்தத்தை அடைகிறான். வளர்ந்தோ தேய்ந்தோ இருக்கும் அந்த இந்திரியங்களாலேயே, இவன் விருப்பம்போல் உருவம் கொண்டு இருக்கிறான்.
12.204.41
सर्वैरयं चेन्द्रियैः संप्रयुक्तो ।
देहं प्राप्तः यञ्चभूताश्रयः स्यात्।
न सामर्थ्याद्गच्छति कर्मणेह ।
हीनस्तेन परमेणाव्ययेन ॥ १२.२०४.४१ ॥
எல்லா இந்திரியங்களுடனும் சேர்ந்த இவன், உடலைப் பெற்று பூதங்களின் ஆதாரமாக இருக்கலாம். வலிமையால் அல்ல, கர்மத்தால் இங்கே அந்த உயர்ந்த அழியாததிலிருந்து விலகியவனாய்ப் போகிறான்.
12.204.42
पृथ्व्या नरः पश्यति नान्तमस्या ।
ह्यन्तश्चास्या भविता चेति विद्धि।
परं न यातीह विलोभ्यमानो ।
यथा प्लवं वायुरिवार्णवस्थम् ॥ १२.२०४.४२ ॥
மனிதன் இந்தப் பூமியின் முடிவைக் காண்பதில்லை. இதற்கும் ஒரு முடிவு உண்டு என்று அறிக. கடலில் நிற்கும் படகை காற்று அலைக்கழிப்பது போல, இங்கே ஆசையால் அலைக்கழிக்கப்பட்டவன் உயர்ந்த நிலையை அடைவதில்லை.
12.204.43
दिवाकरो गुणमुपलभ्य निर्गुणो ।
यथा भवेदपगतरश्मिमण्डलः।
तथां ह्यसौ मुनिरिह निर्विशेषवान् ।
स निर्गुणं प्रविशति ब्रह्म चाव्ययम् ॥ १२.२०४.४३ ॥
சூரியன் தன் கதிர்களின் வட்டம் நீங்கியவனாய் குணமற்றவனாவது போல, இந்த முனிவரும் இங்கே வேறுபாடற்றவனாகி குணமற்ற, அழியாத பிரம்மத்தில் புகுகிறான்.
12.204.44
अनागतं सुकृतवतां परां गतिं ।
स्वयंभुवं प्रभवनिधानमव्ययम्।
सनातनं यदमृतमव्ययं ध्रुवं ।
निचाय्य तत्परममृतत्वमश्नुते ॥ १२.२०४.४४ ॥
புண்ணியவான்களுக்கு இன்னும் வராத உயர் கதி, சுயம்புவானது, படைப்பின் ஊற்றும் களஞ்சியமும், அழியாதது, நித்தியமானது, அமிர்தமானது, அழிவற்றது, உறுதியானது. அதை உறுதியாக அறிந்தவன் அந்த உயர்ந்த அமிர்தத்தன்மையை அடைகிறான்.