Mahābhārata · Adhyāya 12.206
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.206.1
पितामह महाप्राज्ञ पुण्डरीकाक्षमच्युतम् ।
कर्तारमकृतं विष्णुं भूतानां प्रभवाप्ययम् ॥ १२.२०६.१ ॥
Großvater, von großer Weisheit, der lotusäugige, der Unvergängliche, Viṣṇu, der ungeschaffene Schöpfer, Ursprung und Auflösung der Wesen.
12.206.2
नारायणं हृषीकेशं गोविन्दमपराजितम् ।
तत्त्वेन भरतश्रेष्ठ श्रोतुमिच्छामि केशवम् ॥ १२.२०६.२ ॥
Nārāyaṇa, Hṛṣīkeśa, Govinda, den unbesiegten Keśava — ich möchte ihn der Wahrheit nach hören, bester der Bharatas.
12.206.3
श्रुतोऽयमर्थो रामस्य जामदग्न्यस्य जल्पतः ।
नारदस्य च देवर्षेः कृष्णद्वैपायनस्य च ॥ १२.२०६.३ ॥
Ich habe diese Angelegenheit gehört, wie Rāma, der Sohn des Jamadagni, der göttliche Seher Nārada und Kṛṣṇa Dvaipāyana sie erzählten.
12.206.4
असितो देवलस्तात वाल्मीकिश्च महातपाः ।
मार्कण्डेयश्च गोविन्दे कथयन्त्यद्भुतं महत् ॥ १२.२०६.४ ॥
Mein Kind, Asita, Devala, der große Asket Vālmīki und Mārkaṇḍeya sprechen von Govinda als einer großen und wunderbaren Sache.
12.206.5
केशवस्य मया राजन्न शक्या वर्णितुं गुणाः ।
ईदृशोऽसौ हृषीकेशो वासुदेवः परात्परः ॥ १२.२०६.५ ॥
O König, die Eigenschaften Keśavas kann ich nicht beschreiben. So ist dieser Hṛṣīkeśa Vāsudeva, höher als das Höchste.
12.206.6
केशवो भरतश्रेष्ठ भगवानीश्वरः प्रभुः ।
पुरुषः सर्वमित्येव श्रूयते बहुधा विभुः ॥ १२.२०६.६ ॥
Bester der Bharatas, Keśava ist der gesegnete Herr, der Herrscher, der Gebieter, der Puruṣa; man hört auf vielfache Weise, dass er alles ist, der Allgegenwärtige.
12.206.7
किंतु यानि विदुर्लोके ब्राह्मणाः शार्ङ्गधन्वनि ।
महात्मनि महाबाहो शृणु तानि युधिष्ठिर ॥ १२.२०६.७ ॥
Doch höre, o Yudhiṣṭhira mit den mächtigen Armen, was die Brahmanen in der Welt über den großmütigen Träger des Śārṅga-Bogens wissen.
12.206.8
यानि चाहुर्मनुष्येन्द्र ये पुराणविदो जनाः ।
श्रुत्वा सर्वाणि गोविन्दो कीर्तयिष्यामि तान्यहम् ॥ १२.२०६.८ ॥
O Herr der Menschen, nachdem ich alles gehört habe, was die Kenner der Purāṇas sagen, will ich jene Dinge über Govinda berichten.
12.206.9
महाभूतानि भूतात्मा महात्मा पुरुषोत्तमः ।
वायुर्ज्योतिस्तथा चापः खं च गां चान्वकल्पयत् ॥ १२.२०६.९ ॥
Die Seele der Wesen, der großmütige Puruṣottama, ordnete die großen Elemente: Luft, Feuer, Wasser, Raum und Erde.
12.206.10
स सृष्ट्वा पृथिवीं चैव सर्वभूतेश्वरः प्रभुः ।
अप्स्वेव शयनं चक्रे महात्मा पुरुषोत्तमः ॥ १२.२०६.१० ॥
Nachdem er die Erde geschaffen hatte, machte jener Herr, der Herrscher aller Wesen, der großmütige Puruṣottama, sein Lager in den Wassern selbst.
12.206.11
सर्वतेजोमयस्तस्मिञ्शयानः शयने शुभे ।
सोऽग्रजं सर्वभूतानां संकर्षणमचिन्तयत् ॥ १२.२०६.११ ॥
Ganz aus Glanz gebildet, auf jenem verheißungsvollen Lager ruhend, dachte er an Saṃkarṣaṇa, den älteren Bruder aller Wesen.
12.206.12
आश्रयं सर्वभूतानां मनसेतीह शुश्रुम् ।
स धारयति भूतानि उभे भूतभविष्यती ॥ १२.२०६.१२ ॥
Hier haben wir gehört, dass er durch seinen Geist die Zuflucht aller Wesen ist; er trägt sowohl das Gewesene als auch das Kommende.
12.206.13
प्रद्युम्नमसृजत्तस्मात्सर्वतेजः प्रकाशकम् ।
अनिरुद्धस्ततो जज्ञे सर्वशक्तिर्महाद्युतिः ॥ १२.२०६.१३ ॥
Aus ihm erschuf er Pradyumna, der allen Glanz erleuchtet; dann wurde Aniruddha geboren, allmächtig und von großem Glanz.
12.206.14
अप्सु व्योमगतः श्रीमान्योगनिद्रामुपेयिवान् ।
तस्मात्संजज्ञिरे देवा ब्रह्मविष्णुमहेश्वराः।
लयस्थित्यन्तकर्माणस्रयस्ते सुमहौजसः ॥ १२.२०६.१४ ॥
Jener Glanzvolle, der in den Wassern und im Himmel weilt, ging in den Yoga-Schlaf ein; aus ihm wurden die Götter Brahmā, Viṣṇu und Maheśvara geboren, deren Werke Schöpfung, Erhaltung und Auflösung sind – jene drei von sehr großer Kraft.
12.206.15
ततस्तस्मिन्महाबाहौ प्रादुर्भूते महात्मनि ।
भास्करप्रतिमं दिव्यं नाभ्यां पद्ममजायत ॥ १२.२०६.१५ ॥
Als dieser großarmige, hochherzige sich nun offenbart hatte, erhob sich aus seinem Nabel ein göttlicher Lotus, gleich der Sonne.
12.206.16
स तत्र भगवान्देवः पुष्करे भ्राजयन्दिशः ।
ब्रह्मा समभवत्तात सर्वभूतपितामहः ॥ १२.२०६.१६ ॥
Dort, auf dem Lotus, entstand der gesegnete Gott, der die Himmelsrichtungen erhellte, als Brahmā, der Urgroßvater aller Wesen, mein lieber Sohn.
12.206.17
तस्मिन्नपि महाबाहौ प्रादुर्भूते महात्मनि ।
तमसः पूर्वजो जज्ञे मधुर्नाम महासुरः ॥ १२.२०६.१७ ॥
Und als auch dieser großarmige, hochherzige erschienen war, wurde aus Tamas der Erstgeborene geboren, der große Asura namens Madhu.
12.206.18
तमुग्रमुग्रकर्माणमुग्रां बुद्धिं समास्थितम् ।
ब्रह्मणोपचितिं कुर्वञ्जघान पुरुषोत्तमः ॥ १२.२०६.१८ ॥
Diesen Wilden mit wilden Taten, der in einem wilden Sinn verweilte, erschlug die Höchste Person, indem sie Brahmā Gedeihen bereitete.
12.206.19
तस्य तात वधात्सर्वे देवदानवमानवाः ।
मधुसूदनमित्याहुर्ऋषभं सर्वसात्वताम् ॥ १२.२०६.१९ ॥
Lieber Sohn, wegen seiner Tötung nennen ihn Götter, Dämonen und Menschen alle Madhusūdana, den Stier unter allen Sātvatas.
12.206.20
ब्रह्माऽनुससृजे पुत्रान्मानसान्दक्षसप्तमान् ।
मरीचिमत्र्यङ्गिरसौ पुलस्त्यं पुलहं क्रतुम् ॥ १२.२०६.२० ॥
Brahmā erschuf nacheinander aus seinem Geist Söhne, Dakṣa als siebter: Marīci, Atri, Aṅgiras, Pulastya, Pulaha und Kratu.
12.206.21
मरीचिः कश्यपं तात पुत्रमग्रजमग्रजः ।
मानसं जनयामास तैजसं ब्रह्मवित्तमम् ॥ १२.२०६.२१ ॥
Lieber Sohn, Marīci zeugte Kaśyapa, seinen erstgeborenen Sohn, geistgeboren, leuchtend und der gelehrteste im Brahman.
12.206.22
अङ्गुष्ठात्ससृजे ब्रह्मा मरीचेरपि पूर्वजम् ।
सोऽभवद्भरतश्रेष्ठ दक्षो नाम प्रजापतिः ॥ १२.२०६.२२ ॥
Brahmā erschuf aus seinem Daumen einen, der noch älter war als Marīci. O bester der Bharatas, er wurde der Herr der Geschöpfe namens Dakṣa.
12.206.23
तस्य पूर्वमजायन्त दश तिस्रश्च भारत ।
प्रजापतेर्दुहितरस्तासां ज्येष्ठाऽभवद्दितिः ॥ १२.२०६.२३ ॥
O Bharata, vor ihm wurden zehn und drei Töchter des Herrn der Geschöpfe geboren; unter ihnen war die älteste Diti.
12.206.24
सर्वधर्मविशेषज्ञः पुण्यकीर्तिर्महायशाः ।
मारीचः कश्यपस्तात सर्वासामभवत्पतिः ॥ १२.२०६.२४ ॥
Lieber Sohn, Kaśyapa, der Sohn Marīcis, Kenner der besonderen Natur aller Pflichten, von verdienstvollem Ruhm und großem Ansehen, wurde der Gatte aller von ihnen.
12.206.25
उत्पाद्य तु महाभागस्तासामवरजा दश ।
ददौ धर्माय धर्मज्ञो दक्ष एव प्रजापतिः ॥ १२.२०६.२५ ॥
Der Hochbeglückte gebar die zehn jüngsten unter ihnen, und Dakṣa, der Herr der Geschöpfe und Kenner des Dharma, gab sie dem Dharma.
12.206.26
धर्मस्य वसवः पुत्रा रुद्राश्चामिततेजसः ।
विश्वेदेवाश्च साध्याश्च मरुत्वन्तश्च भारत ॥ १२.२०६.२६ ॥
Die Söhne des Dharma waren die Vasus, die Rudras von unermesslichem Glanz, die Viśvedevas, die Sādhyas und die Maruts, o Bhārata.
12.206.27
अपराश्च यवीयस्यस्ताभ्योऽन्याः सप्तविंशतिः ।
सोमस्तासां महाभागः सर्वासामभवत्पतिः ॥ १२.२०६.२७ ॥
Die übrigen siebenundzwanzig, jünger noch, hatte alle der Hochbeglückte Soma zum Gemahl.
12.206.28
इतरास्तु व्यजायन्त गन्धवोस्तुरगान्द्विजान् ।
गाश्च किंपुरुषान्मत्स्यानुद्भिज्जांश्च वनस्पतीन् ॥ १२.२०६.२८ ॥
Von den übrigen wurden die Gandharvas geboren, Pferde, Vögel, Kühe, die Kiṃpuruṣas, Fische und die Bäume und Pflanzen, die aus der Erde sprießen.
12.206.29
आदित्यानदितिर्जज्ञे देवश्रेष्ठान्महाबलान् ।
तेषां विष्णुर्वामनोऽभूद्गोविन्दश्चाभवत्प्रभुः ॥ १२.२०६.२९ ॥
Aditi gebar die Ādityas, die mächtigsten der Götter; unter ihnen wurde Viṣṇu zu Vāmana, und auch der Herr Govinda entstand.
12.206.30
तस्य विक्रमणाच्चापि देवानां श्रीर्व्यवर्धत ।
दानवाश्च पराभूता दैतेयाश्चासुरी प्रजा ॥ १२.२०६.३० ॥
Durch seinen Schritt wuchs der Glanz der Götter, und die Dānavas wurden besiegt, ebenso die Daityas und das asurische Volk.
12.206.31
विप्रचित्तिप्रधानांश्च दानवानसृजद्दनुः ।
दितिस्तु सर्वानसुरान्महासत्वानजीजनत् ॥ १२.२०६.३१ ॥
Danu erschuf die Dānavas, an deren Spitze Vipracitti stand, und Diti gebar alle Asuras von mächtiger Natur.
12.206.32
ततः ससर्ज भगवान्मृत्युं लोकभयंकरम् ।
हर्तारं सर्व भूतानां ससर्ज च जनार्दनः ॥ १२.२०६.३२ ॥
Dann erschuf der erhabene Janārdana den Tod, den Schrecken der Welten, den Entreißer aller Wesen.
12.206.33
अहोरात्रं च कालं च यथर्तु मधुसूदनः ।
पूर्वाह्णं चापराह्णं च सर्वमेवान्वकल्पयत् ॥ १२.२०६.३३ ॥
Madhusūdana ordnete der Reihe nach Tag und Nacht, die Zeit gemäß den Jahreszeiten, Vormittag und Nachmittag, alles davon.
12.206.34
लब्ध्वापः सोऽसृजन्मेघांस्तथा स्थावरजङ्गमान् ।
पृथिवीं सोऽसृजद्विश्वां सहीतां भूरितेजसा ॥ १२.२०६.३४ ॥
Nachdem er die Gewässer erlangt hatte, schuf er die Wolken sowie die unbeweglichen und beweglichen Wesen; und mit seinem großen Glanz schuf er die ganze Erde und hielt sie zusammen.
12.206.35
ततः कृष्णो महाभागः पुनरेव युधिष्ठिर ।
ब्राह्मणानां शतं श्रेष्ठं मुखादेवासृजत्प्रभुः ॥ १२.२०६.३५ ॥
Dann, o Yudhiṣṭhira, schuf der hochgesegnete Kṛṣṇa, der Herr, aus seinem Mund hundert der besten Brahmanen.
12.206.36
बाहुभ्यां क्षत्रियशतं वैश्यानामूरुतः शतम् ।
पद्भ्यां शूत्रशतं चैव कशेवो भरतर्षभ ॥ १२.२०६.३६ ॥
Aus den Armen hundert Kṣatriyas, aus den Schenkeln hundert Vaiśyas und aus den Füßen hundert Śūdras; o Stier der Bharatas.
12.206.37
स एवं चतुरो वर्णान्समुत्पाद्य महातपाः ।
अध्यक्षं सर्व भूतानां धातारमकरोत्स्वयम् ॥ १२.२०६.३७ ॥
Nachdem er so die vier Stände hervorgebracht hatte, machte sich der an Askese Große selbst zum Aufseher und Schöpfer aller Wesen.
12.206.38
वेदविद्याविधातारं ब्रह्माणमतितद्युतिम् ।
भूतमातृगणाध्यक्षं विरूपाक्षं च सोऽसृजत् ॥ १२.२०६.३८ ॥
Er erschuf auch Brahmā, den Begründer des vedischen Wissens von überragendem Glanz, und Virūpākṣa, den Aufseher der Scharen der Mutter-Geister.
12.206.39
शासितारं च पापानां पितृणां समवर्तिनम् ।
असृजत्सर्वभूतात्मा निधिपं च धनेश्वरम् ॥ १२.२०६.३९ ॥
Die Seele aller Wesen erschuf den Herrscher über die Frevler, den Unparteiischen unter den Ahnen, und Dhaneśvara, den Herrn der Schätze und des Reichtums.
12.206.40
यादसामसृजन्नाथं वरुणं च जलेश्वरम् ।
वासवं सर्वदेवानामध्यक्षमकरोत्प्रभुः ॥ १२.२०६.४० ॥
Er erschuf Varuṇa, den Herrn der Wassertiere, und den Herrn der Gewässer; und der Herr machte Vāsava zum Aufseher aller Götter.
12.206.41
यावद्यावदभूच्छ्रद्धा देहं धारयितुं नृणाम् ।
तावत्तावदजीवंस्ते नासीद्यमकृतं भयम् ॥ १२.२०६.४१ ॥
Solange die Zuversicht da war, den Leib zu erhalten, so lange lebten die Menschen, und es gab keine von Yama verursachte Furcht.
12.206.42
न चैषां मैथुनो धर्मो बभूव भरतर्षभ ।
संकल्पादेव चैतेषां गर्भः समुपपद्यते ॥ १२.२०६.४२ ॥
Auch hatten sie keinen Brauch der geschlechtlichen Vereinigung, o Stier der Bharatas; in ihnen entstand der Embryo allein aus dem Willen.
12.206.43
ततस्रेतायुगे काले संस्पर्शाज्जायते प्रजा ।
न ह्यभून्मैथुनो धर्मस्तेषामपि जनाधिप ॥ १२.२०६.४३ ॥
Dann, im Zeitalter Tretā, entstand die Nachkommenschaft durch Berührung. Fürwahr, o Herr der Menschen, auch für sie gab es keine Pflicht der geschlechtlichen Vereinigung.
12.206.44
द्वापरे मैथुनो धर्मः प्रजानामभवन्नृप ।
तथा कलियुगे राजन्द्वन्द्वमापेदिरे जनाः ॥ १२.२०६.४४ ॥
Im Zeitalter Dvāpara, o König, entstand unter den Wesen die Pflicht der geschlechtlichen Vereinigung. Ebenso, o König, gerieten die Menschen im Zeitalter Kali in die Dualitäten.
12.206.45
एष भूतपतिस्तात स्वध्यक्षश्च तथोच्यते ।
निरपेक्षांश्च कौन्तेय कीर्तयिष्यामि तच्छृणु ॥ १२.२०६.४५ ॥
Dieser ist der Herr der Wesen, lieber Sohn, und so wird er auch als sein eigener Aufseher bezeichnet. O Sohn Kuntīs, ich werde die Gleichgültigen aufzählen; höre es.
12.206.46
दक्षिणापथजन्मानः सर्वे करभृतस्तव ।
आन्ध्राः पुलिन्दाः शवराश्चूचुपा मद्रकैः सह ॥ १२.२०६.४६ ॥
Alle im südlichen Gebiet Geborenen, deine Tributpflichtigen: die Āndhras, Pulindas, Śavaras und die Cūcupās zusammen mit den Madrakas.
12.206.47
उत्तरापथजन्मानः कीर्तयिष्यामि तानपि ।
ये तु काम्भोजगान्धाराः किराता बर्वरैः सह ॥ १२.२०६.४७ ॥
Auch jene, die im nördlichen Gebiet geboren sind, werde ich aufzählen: die Kāmbojas und Gāndhāras, die Kirātas zusammen mit den Barbaras.
12.206.48
एते पापकृतस्तात चरन्ति पृथिवीमिमाम् ।
बकश्वपाकगृध्राणां सधर्माणो नराधिप ॥ १२.२०६.४८ ॥
Diese Übeltäter, lieber Sohn, durchstreifen diese Erde, o Herr der Menschen, mit dem Wesen von Reihern, Hundekochern und Geiern.
12.206.49
नैते कृतयुगे तात चरन्ति पृथिवीमिमाम् ।
त्रेताप्रभुति वर्धन्ते ते जना भरतर्षभ ॥ १२.२०६.४९ ॥
Lieber Sohn, diese streiften nicht in der Kṛta-Zeit über diese Erde; von der Tretā-Zeit an vermehrten sich jene Menschen, o Stier der Bharatas.
12.206.50
ततस्तस्मिन्महाघोरे संन्ध्याकाले युगान्तिके ।
राजानः समसज्जन्त समासाद्येतरेतम् ॥ १२.२०६.५० ॥
Dann, in jener furchtbaren Dämmerzeit am Ende des Zeitalters, trafen die Könige aufeinander und gerieten aneinander.
12.206.51
ऐन्द्रं रूपं समास्थाय ह्यसुरेभ्यो चरन्महीम् ।
स एव भगवान्देवो वेदित्वं च गता मही ॥ १२.२०६.५१ ॥
In Gestalt Indras durchstreifte er die Erde, fern von den Asuras; eben dieser erhabene Gott, und die Erde gelangte dazu, ihn zu erkennen.
12.206.52
एवंभूते सृष्टिर्नारसिंहादयः क्रमात् ।
प्रादुर्भावाः स्मृता विष्णोर्जगतीरक्षणाय वै ॥ १२.२०६.५२ ॥
So werden Narasiṃha und die anderen der Reihe nach als Erscheinungen Viṣṇus erinnert, gewiss zum Schutz der Welt.
12.206.53
एष कृष्णो महायोगी तत्तत्कार्यानुरूपणम् ।
हिरण्यकशिपुं दैत्यं हिरण्याक्षं तथैव च ॥ १२.२०६.५३ ॥
Dieser große Yogin Kṛṣṇa nimmt Gestalten an, die jeder Aufgabe entsprechen; ebenso den Daitya Hiraṇyakaśipu und Hiraṇyākṣa.
12.206.54
रावणं च महादैत्यं हत्वासौ पुरुषोत्तमः ।
भूमेर्दुःखोपनाशार्थं ब्रह्मशक्रादिभिः स्तुतः ॥ १२.२०६.५४ ॥
Nachdem er auch den großen Daitya Rāvaṇa erschlagen hatte, wurde jener Beste der Menschen, um das Leid der Erde zu beenden, von Brahmā, Indra und den anderen gepriesen.
12.206.55
आत्मनोऽङ्गान्महातेजा उद्वबर्ह जनार्दनः ।
सितकृष्णौ महाराज केशौ हरिरुदारधीः ॥ १२.२०६.५५ ॥
Aus seinen eigenen Gliedern riss der an Glanz Große Janārdana zwei Haare aus, ein weißes und ein schwarzes, o großer König; er ist Hari von edler Gesinnung.
12.206.56
वसुदेवस्य देवक्यामेष जात इहोत्तमः ।
देहवानिह विश्वात्मा संबन्धी ते जनार्दनः ॥ १२.२०६.५६ ॥
Hier wurde dieser Höchste von Vasudeva in Devakī geboren; Janārdana, die Seele des Alls, hier verkörpert, ist dein Verwandter.
12.206.57
आविर्वभूव योगीन्द्रो मनोतीतो जगत्पतिः ।
अचिन्त्यः पुरुषव्याघ्र नैव केवलमानुषः ॥ १२.२०६.५७ ॥
Der Herr der Yogins, jenseits des Geistes, der Herr der Welt, erschien; o Tiger unter den Menschen, er ist unfassbar, nicht bloß ein Mensch.
12.206.58
अव्यक्तादिविशेषान्तं परिमाणार्थसंयुतम् ।
क्रीडा हरेरिदं सर्वं क्षरमित्येव धार्यताम् ॥ १२.२०६.५८ ॥
Alles vom Unmanifestierten bis zum Besonderen, verbunden mit Maß und Zweck, ist das Spiel Haris; es soll als vergänglich gelten.
12.206.59
अक्षरं तत्परं नित्यं वैरूप्यं जगतो हरेः ।
तद्विद्धि रूपमतुलममृतत्वं भवज्जितम् ॥ १२.२०६.५९ ॥
Jenes Unvergängliche, Höchste, Ewige — die Vielgestaltigkeit der Welt gehört Hari; erkenne dies als seine unvergleichliche Gestalt, die von dir errungene Unsterblichkeit.
12.206.60
तदेव कृष्णो दाशार्हः श्रीमाञ्श्रीवत्सलक्षणः ।
न भूतसृष्टिसंस्थानं देहोऽस्य परमात्मनः ॥ १२.२०६.६० ॥
Eben dieser Kṛṣṇa aus dem Geschlecht der Dāśārha, glorreich und mit dem Śrīvatsa gezeichnet, ist es; der Leib dieser höchsten Seele ist nicht die Ordnung der Schöpfung der Wesen.
12.206.61
देहवानिह यो विष्णुरसौ मायामयो हरिः ।
आत्मनो लोकरक्षार्थं ध्याहि नित्यं सनातनम् ॥ १२.२०६.६१ ॥
Hier ist Viṣṇu, der verkörperte, jener aus Māyā gestaltete Hari. Zum Schutz der Welten meditiere stets über jenen Ewigen.
12.206.62
अङ्गानि चतुरे वेदा मीमांसा न्यायविस्तरः ।
इतिहासपुराणानि धर्माः स्वायंभुवादयः ॥ १२.२०६.६२ ॥
Die vier Veden mit ihren Hilfswissenschaften, die Mīmāṃsā, die weite Logik des Nyāya, die Itihāsas und Purāṇas und die Dharmas, beginnend mit denen des Svāyambhuva.
12.206.63
य एनं प्रतिवर्तन्ते वेदान्तानि च सर्वशः ।
भक्तिहीना न तैर्यान्ति नित्यमेनं कथंचन ॥ १२.२०६.६३ ॥
Wer sich ihm zuwendet und sich durch alle Vedānta-Schriften ganz bemüht, aber ohne Hingabe ist, gelangt auf keine Weise zu ihm.
12.206.64
सर्वभूतेषु भूतात्मा तत्तद्बुद्धिं समास्थितः ।
तस्माद्बुद्धस्त्वमेवैनं ध्याहि नित्यमतन्द्रितः ॥ १२.२०६.६४ ॥
Er ist die Seele der Wesen, der im Verstand eines jeden unter allen Geschöpfen weilt. Darum solltest du, erwacht, ihn beständig und unermüdlich meditieren.
12.206.65
एवमेष कुरुश्रेष्ठ प्रादुर्भावो महात्मनः ।
एवं देवर्षिराचष्ट नारदः सर्वलोकदृक् ॥ १२.२०६.६५ ॥
So, o Bester der Kurus, ist diese Erscheinung der großen Seele. So verkündete es der göttliche Seher Nārada, der Schauer aller Welten.
12.206.66
नारदोऽप्यथ कृष्णस्य परं मेने नराधिप ।
शाश्वतत्वं महाबाहो यथावद्भरतर्षभ ॥ १२.२०६.६६ ॥
Auch Nārada hielt Kṛṣṇa damals für den Höchsten. O Herr der Menschen, o Starkarmiger, Stier der Bharatas, er erkannte seine Ewigkeit wahrhaft so, wie sie ist.
12.206.67
एवमेव महाबाहुः केशवः सत्यविक्रमः ।
अचिन्त्यः पुण्डरीकाक्षो नैष केवलमानुषः ॥ १२.२०६.६७ ॥
Ebenso ist der starkarmige Keśava, dessen Tapferkeit wahr ist, unfassbar und lotusäugig, nicht nur ein Mensch.
12.206.68
एवंविधोऽसौ पुरुषः को वैनं वेत्ति सर्वदा ।
एतत्ते कथितं राजन्भूयः श्रोतुं किमिच्छसि ॥ १२.२०६.६८ ॥
Wer könnte einen solchen Menschen je erkennen? O König, dies habe ich dir erzählt; was willst du noch hören?