Mahābhārata · Adhyāya 12.212

हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย

Mit Wortbedeutungen lesen

12.212.1

योगं मे परमं तात मोक्षस्य वदभारत ।
तमहं तत्त्वतो ज्ञातुमिच्छामि वदतांवर ॥ १२.२१२.१ ॥

Lieber Vater, o Bhārata, lehre mich das höchste Yoga der Befreiung. Bester der Redner, ich möchte es in Wahrheit erkennen.

12.212.2

भूयोपि ज्ञानसद्भावे स्थित्यर्थं त्वां ब्रवीम्यहम् ।
अचिन्त्यं वासुदेवाख्यं तस्मात्प्रब्रूहि सत्तम ॥ १२.२१२.२ ॥

Noch einmal, um in der wahren Natur der Erkenntnis festen Halt zu finden, sage ich dir: Sprich zu mir von dem Undenkbaren, das Vāsudeva heißt, o Bester der Guten.

12.212.3

अत्राप्युदाह न्तीममितिहासं पुरातनम् ।
संवादं मोक्षसंयुक्तं शिष्यस्य गुरुणा सह ॥ १२.२१२.३ ॥

Auch hier erzählt man diese alte Geschichte, den Dialog eines Schülers mit seinem Lehrer, verbunden mit der Befreiung.

12.212.4

कश्चिद्ब्राह्मणमासीनमाचार्यमृषिसत्तमम् ।
तेजोराशिं महात्मानं सत्यसन्धं जितेन्द्रियम् ॥ १२.२१२.४ ॥

Ein gewisser Brahmane, ein sitzender Lehrer, der beste der Weisen, eine Masse von Glanz, großmütig, wahrhaftig in seinem Gelübde, seiner Sinne Herr.

12.212.5

शिष्यः परममेधावी श्रेयोर्थी सुसमाहितः ।
चरणावुपसंगृह्य स्थितः प्राञ्जलिरब्रवीत् ॥ १२.२१२.५ ॥

Der Schüler, überaus klug, nach dem höchsten Gut strebend, wohl gesammelt, ergriff die Füße seines Lehrers, stand mit gefalteten Händen und sprach.

12.212.6

उपासनात्प्रसन्नोऽसि यदि वै भगवन्मम ।
संशयो मे महान्कश्चित्तं मे व्याख्यातुमर्हसि।
कुतश्चाहं कुतश्च त्वं तत्सम्यग्ब्रूहि यत्परम् ॥ १२.२१२.६ ॥

Wenn du mit meinem Dienst zufrieden bist, Ehrwürdiger, habe ich einen großen Zweifel, den du klären solltest. Woher komme ich, und woher kommst du? Sag mir recht jene höchste Wahrheit.

12.212.7

कथं च सर्वभूतेषु समेषु द्विजसत्तम ।
सम्यग्वृत्ता निवर्तन्ते विपरीताः क्षयोदयाः ॥ १२.२१२.७ ॥

Wie, o Bester der Zweimalgeborenen, kehren Niedergang und Aufstieg, bei allen gleichen Wesen richtig geführt, zurück und werden umgekehrt?

12.212.8

वेदेषु चापि यद्वाक्यं लौकिकं व्यापकं च यत् ।
एतद्विद्वन्यथातत्त्वं सर्वं व्याख्यातुमर्हसि ॥ १२.२१२.८ ॥

Jede Aussage in den Veden und was weltlich und allgegenwärtig ist, o Gelehrter, du bist würdig, all diese andere Wahrheit zu erklären.

12.212.9

शृणु शिष्य महाप्राज्ञ ब्रह्मगुह्यमिदं परम् ।
अध्यात्मं सर्वभूतानामागमानां च यद्वसु ॥ १२.२१२.९ ॥

Höre, o Schüler, o Weiser! Dies ist das höchste Geheimnis Brahmans, das innere Selbst aller Wesen und der Schatz der Schriften.

12.212.10

वासुदेवः सर्वमिदं विश्वस्य ब्रह्मणो सुखम् ।
सत्यं दानं तपो यज्ञस्तितिक्षा दम आर्जवम् ॥ १२.२१२.१० ॥

Vāsudeva ist all dies; er ist die Glückseligkeit des Brahman des Weltalls. Wahrheit, Gabe, Askese, Opfer, Geduld, Selbstbeherrschung und Aufrichtigkeit sind ebenfalls er.

12.212.11

पुरुषं सनातनं विष्णुं यं तं वेदविदो विदुः ।
सर्गप्रलयकर्तारमव्यक्तं ब्रह्म शाश्वतम् ॥ १२.२१२.११ ॥

Die ewige Person Viṣṇu, den die Kenner des Veda kennen, der Schöpfer und Auflöser der Schöpfung, das unmanifeste und ewige Brahman.

12.212.12

तदिदं ब्रह्म वार्ष्णोयमितिहासं शृणुष्व मे ।
ब्राह्मणो ब्राह्मणैः श्राव्यो राजन्यः क्षत्रियैस्तता ॥ १२.२१२.१२ ॥

Das ist jenes Brahman. Höre von mir diese Legende des Vṛṣṇi-Geschlechts, die Brahmanen den Brahmanen und Kṣatriyas den Königen vortragen sollen und die ausführlich erzählt wird.

12.212.13

वैश्यो वैश्यैस्तथा श्राव्यः शूद्रः शूद्रैर्महामनाः ।
माहात्म्यं देवदेवस्य विष्णोरमिततेजसः ॥ १२.२१२.१३ ॥

Ein Vaiśya soll von Vaiśyas belehrt werden, ein großmütiger Śūdra von Śūdras — die Größe des Gottes der Götter, Viṣṇu von unermesslichem Glanz.

12.212.14

अर्हस्त्वमसि कल्याणं वार्ष्णेयाध्यात्ममुत्तमम् ॥ १२.२१२.१४ ॥

Du bist würdig, o Nachkomme Vṛṣṇis, der heilsamen und höchsten spirituellen Lehre.

12.212.15

यमच्युतं परं नित्यं लिङ्गहीनं च निर्मलम् ।
निर्वाणममृतं श्रीमत्तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ १२.२१२.१५ ॥

Das, was unvergänglich, höchst, ewig, ohne Merkmal und Gestalt und makellos ist — das ist Nirvāṇa, das Unsterbliche, der erhabene, glorreiche höchste Zustand Viṣṇus.

12.212.16

भवे च भेदवद्भिन्नं प्रदानं गुणकारकम् ।
तस्मिन्न सज्यते नित्यं स एष पुरुषोऽपरः ॥ १२.२१२.१६ ॥

In der Welt des Werdens gibt es das Ur-Prinzip (pradāna), mit Unterschieden geteilt, die Eigenschaften hervorbringend; an ihm haftet er niemals — dies ist der andere Puruṣa.

12.212.17

पुरुषाधिष्ठितं नित्यं प्रधानं ब्रह्म कारणम् ।
कालस्वरूपं रूपेण विष्णुना प्रभविष्णुना ॥ १२.२१२.१७ ॥

Das ewige Ur-Prinzip, vom Puruṣa beherrscht, ist Brahman und die Ursache; in Gestalt der Zeit wird es von Viṣṇu, dem mächtigen Erzeuger, in Bewegung gesetzt.

12.212.18

क्षोभ्यमाणं सृजत्येव नानाभूतानि भागशः ।
तद्दृष्ट्वा पुरुषोतत्वं साक्षीभूत्वा प्रवर्तते।
तत्प्रविश्य यथायोगमभिन्नो भिन्नलक्षणः ॥ १२.२१२.१८ ॥

Erregt erschafft es die vielen Wesen Stück für Stück; nachdem er die Erhabenheit des höchsten Puruṣa gesehen hat, wirkt er als Zeuge. Wenn er in es eingeht, wie es angemessen ist, ist er ungeteilt und trägt doch unterschiedliche Merkmale.

12.212.19

कालचक्रमनाद्यन्तं भावाभावस्वलक्षणम् ।
त्रैलोक्ये सर्वभूतेषु चक्रवत्परिवर्तते ॥ १२.२१२.१९ ॥

Das Rad der Zeit, ohne Anfang und Ende, dessen eigenes Merkmal Sein und Nichtsein ist, dreht sich wie ein Rad unter allen Wesen der drei Welten.

12.212.20

यत्तदक्षरमव्यक्तममृतं ब्रह्म शाश्वतम् ।
वदन्ति पुरुषव्याघ्र केशवं पुरुषर्षभम् ॥ १२.२१२.२० ॥

Jenes unvergängliche, unmanifeste, unsterbliche, ewige Brahman — o Bester der Menschen, man nennt es Keśava, den Stier unter den Menschen.

12.212.21

तदक्षरमचिन्त्यं वै भिन्नरूपेण दृश्यते ।
पश्य कालाख्यमनिशं न चोष्णं नातिशीतलम् ॥ १२.२१२.२१ ॥

Jenes Unvergängliche ist undenkbar, und doch zeigt es sich in geteilter Gestalt. Sieh: Was Zeit genannt wird, ist weder ständig heiß noch übermäßig kalt.

12.212.22

न सन्त्येते गुणास्तस्मिंतथा तस्मात्प्रवर्तते ।
शीतलोऽयमनुप्राप्तः कालो ग्रीष्मस्तथैव च ॥ १२.२१२.२२ ॥

Diese Eigenschaften sind nicht in ihm; deshalb verläuft er so. Hier ist die kühle Jahreszeit gekommen, und der Sommer kommt ebenso.

12.212.23

वक्ष्यन्ति सर्वभूतानि ह्येते सूर्योदयं प्रति ।
आगच्छन्ति निवर्तन्ति स कालो गुणराशयः ॥ १२.२१२.२३ ॥

Alle Wesen werden von diesen sprechen, indem sie zum Sonnenaufgang blicken. Sie kommen und gehen; jene Zeit ist ein Haufen von Eigenschaften.

12.212.24

न चैव प्रकृतिस्थेन कालयुक्तेन नित्यशः ।
गुणैः संभोगमरतिस्तत्वविज्ञानकोविदम्।
पुरुषाधिष्ठिता नित्यं प्रकृतिः सूयते परा ॥ १२.२१२.२४ ॥

Wer in der Prakṛti verweilt und an die Zeit gebunden ist, ist nicht immer dem Genuss der Eigenschaften hingegeben; wer im Wissen der Wahrheit geschickt ist, bleibt ohne Verlangen. Die höchste Prakṛti, vom Puruṣa beherrscht, bringt stets hervor.

12.212.25

पितॄन्देवानृषींश्चैव तथा वै यक्षराक्षसान् ।
नागासुरमनुष्यांश्च सृजते मनसाऽव्ययः ॥ १२.२१२.२५ ॥

Der Unvergängliche erschafft mit seinem Geist die Pitṛs, die Götter, die Weisen, die Yakṣas, die Rākṣasas, die Nāgas, die Asuras und die Menschen.

12.212.26

तथैव वेदशास्त्राणि लोकधर्मांश्च शाश्वतान् ।
प्रलये प्रकृतिं यातान्युगादौ सृजते पुनः ॥ १२.२१२.२६ ॥

Ebenso werden die Veden, die Lehrbücher und die ewigen Pflichten der Welt, die bei der Auflösung in die Urnatur eingegangen sind, am Anfang eines Weltalters wieder erschaffen.

12.212.27

यथर्तुष्वृतुलिङ्गानि नानारूपाणि पर्यये ।
दृश्यन्ते तानि तान्येव तथा भावा युगादिषु ॥ १२.२१२.२७ ॥

So wie in den Jahreszeiten die Zeichen der jeweiligen Jahreszeit der Reihe nach in verschiedenen Gestalten erscheinen, so erscheinen auch die Seinszustände zu Beginn der Weltalter.

12.212.28

अथ यद्यद्यदा भावि कालयोगाद्युगादिषु ।
तत्तदुत्पद्यते ज्ञानं लोकयात्राविधानजम् ॥ १२.२१२.२८ ॥

Dann entsteht, was zu jeder Zeit zu Beginn der Weltalter durch die Verbindung mit der Zeit geschehen soll, eben jenes Wissen, geboren aus der Ordnung des weltlichen Lebens.

12.212.29

श्रुतिरेषा समाख्याता तदर्थं कारणात्मना ।
अनाम्नायविधानाद्वै वेदा ह्यन्तर्हिता यथा ॥ १२.२१२.२९ ॥

Diese Offenbarung ist eben zu diesem Zweck als Ursache dargelegt; wenn die Vorschrift der Rezitation fehlt, verbergen sich auch die Veden.

12.212.30

युगान्ते ह्यस्तभूतानि शास्त्राणि विविधानि च ।
सर्वसत्वविना द्वै जीवात्मनित्यया स्मृताः।
अन्यस्मिन्नण्डसद्भावे वर्तमानानि नित्यशः ॥ १२.२१२.३० ॥

Am Ende eines Weltalters lösen sich die Wesen auf, ebenso die vielen Lehrbücher; selbst wenn alle Geschöpfe vernichtet sind, bleiben sie durch die Ewigkeit der individuellen Seele im Gedächtnis, und im anderen Eizustand bestehen sie immerfort.

12.212.31

युगान्तेऽन्तर्हितान्वेदान्सेतिहासान्महर्षयः ।
लेभिरे तपसा पूर्वमनुज्ञाताः स्वयंभुवा ॥ १२.२१२.३१ ॥

Am Ende des Zeitalters waren die Veden und die Überlieferungen verborgen; die großen Weisen erlangten sie einst durch Askese, als der Selbstexistente es ihnen erlaubte.

12.212.32

नियोगाद्ब्रह्मणो विप्रा लोकतन्त्रप्रवर्तकाः ।
वेदविद्भगवान्ब्रह्मा वेदाङ्गानि बृहस्पतिः।
भार्गवो नीतिशास्त्रं तु जगाद जगतो हितम् ॥ १२.२१२.३२ ॥

Auf Brahmās Geheiß lehrten die Brahmanen, die die Ordnung der Welten lenken: der gesegnete Brahmā, Kenner der Veden, lehrte die Glieder des Veda; Bṛhaspati ebenso; und der Bhārgava lehrte die Staatskunst zum Wohl der Welt.

12.212.33

गान्धर्वं नारदो वेद भरद्वाजो धनुर्ग्रहम् ।
देवर्षिचरितं गर्गो कृष्णात्रेयश्चिकित्सितम् ॥ १२.२१२.३३ ॥

Nārada kannte die Gandharva-Kunst (Musik); Bharadvāja die Bogenkunst; Garga die Taten der göttlichen Weisen; Kṛṣṇātreya die Heilkunst.

12.212.34

न्यायतन्त्रं हि कार्त्स्न्येन गौतमो वेद तत्वतः ।
वेदान्तकर्मायोगं च वेदविद्ब्रह्मविद्विभुः।
द्वैपायनो निजग्राह शिल्पशास्त्रं भृगुः पुनः ॥ १२.२१२.३४ ॥

Gautama kannte die Logik vollständig und wahrhaft; der Dvaipāyana, Kenner der Veden und Brahmans, der Allgegenwärtige, beherrschte Vedānta und das Yoga des Handelns; und Bhṛgu nahm erneut die Wissenschaft der Künste auf.

12.212.35

न्यायतन्त्राण्यनेकानि तस्तैरुक्तानि वादिभिः ।
हेत्वागमसदाचारैर्यदुक्तं तदुपास्यते ॥ १२.२१२.३५ ॥

Viele Systeme der Logik wurden von jenen Streitrednern dargelegt; was durch Vernunft, Überlieferung und rechtschaffenes Verhalten gesagt wurde, das wird befolgt.

12.212.36

अनाद्यं तत्परं ब्रह्म न देवा नर्षयो विदुः ।
एकस्तद्वेद भगवान्धाता नारायणः प्रभुः ॥ १२.२१२.३६ ॥

Dieses anfangslose höchste Brahman kennen weder Götter noch Weise; nur einer kennt es: der gesegnete Dhātṛ, Nārāyaṇa, der Herr.

12.212.37

नारायणादृषिगणास्तथा मुख्याः सुरासुराः ।
राजर्षयः पुराणाश्च परमं दुःखभेषडम्।
वक्ष्येऽहं तव यत्प्राप्तमृषेद्वैपोयनान्मया ॥ १२.२१२.३७ ॥

Von Nārāyaṇa empfingen die Scharen der Weisen, die führenden Götter und Dämonen, die königlichen Weisen und die Kenner der Purāṇas die höchste Arznei gegen das Leid. Ich werde dir sagen, was ich vom Weisen Dvaipāyana empfangen habe.

12.212.38

पुरुषाधिष्ठितान्भावान्प्रकृतिः सूयते यदा ।
हेतुयुक्तमतः पूर्वं जगत्संपरिवर्तते ॥ १२.२१२.३८ ॥

Wenn die Natur (prakṛti) die vom Puruṣa gelenkten Zustände hervorbringt, dreht sich diese Welt, mit ihren Ursachen verbunden, wie zuvor.

12.212.39

दीपादन्ये यथा दीपाः प्रवर्तन्ते सहस्रशः ।
प्रकृतिः सूयते सद्वदानन्त्यान्नापचीयते ॥ १२.२१२.३९ ॥

Wie von einer Lampe tausend andere Lampen entzündet werden, so entsteht die Natur, und durch ihre Unendlichkeit nimmt sie nicht ab.

12.212.40

अव्यक्तकर्मजा बुद्धिरहंकारं प्रसूयते ।
आकाशं चाप्यहंकाराद्वायुराकाशसंभवः ॥ १२.२१२.४० ॥

Der Verstand, geboren aus dem unmanifesten Wirken, bringt das Ich-Bewusstsein hervor; aus dem Ich-Bewusstsein entsteht der Raum, und aus dem Raum entsteht die Luft.

12.212.41

वायोस्तेजस्ततश्चाप अद्भ्योऽथ वसुधोद्गता ।
मूलप्रकृतयो ह्यष्टौ जगदेतास्ववस्थितम् ॥ १२.२१२.४१ ॥

Aus der Luft entstand das Feuer, dann das Wasser, und aus dem Wasser erhob sich die Erde. Diese acht sind die Wurzelnaturen, und auf ihnen steht diese Welt.

12.212.42

ज्ञानेन्द्रियाण्यतः पञ्च पञ्च कर्मेन्द्रियाण्यपि ।
विषयाः पञ्च चैकं च विकाराः षोडशं मनः ॥ १२.२१२.४२ ॥

Daraus gehen die fünf Erkenntnisorgane, die fünf Handlungsorgane, die fünf Sinnesobjekte und das Eine hervor; und unter den Veränderungen ist der Geist die sechzehnte.

12.212.43

श्रोत्रं त्वक्चक्षुषी जिह्वा घ्राणं ज्ञानेन्द्रियाण्यश्च ।
पादौ पायुरुपस्थश्च हस्तौ वाक्कर्मणी अपि ॥ १२.२१२.४३ ॥

Gehör, Haut, die beiden Augen, Zunge und Geruch sind die Organe des Wissens. Die beiden Füße, der After, das Geschlechtsorgan, die beiden Hände und die Rede sind ebenfalls die Organe des Handelns.

12.212.44

शब्दः स्पर्शश्च रूपं च रसो गन्धस्तथैव च ।
विज्ञेयं व्यापकं चित्तं तेषु सर्वगतं मनः ॥ १२.२१२.४४ ॥

Klang, Berührung, Gestalt, Geschmack und Geruch sind die Objekte. Zu erkennen ist das allumfassende Denkorgan (citta); und der Geist ist das, was all dies durchdringt.

12.212.45

बुद्धीन्द्रियार्था इत्युक्ता दशसंसर्गयोनयः ।
सदसद्भावयोगे च मन इत्यभिधीयते ॥ १२.२१२.४५ ॥

Diese heißen die Objekte der Erkenntnissinne, die Quellen der zehn Berührungen; und in der Verbindung von seienden und nichtseienden Zuständen wird es Geist genannt.

12.212.46

व्यवसायगुणा बुद्धिरहंकारोऽभिमानकः ।
न बीजं देहयोगे च कर्मबीजप्रवर्तनात् ॥ १२.२१२.४६ ॥

Die Intellekt hat die Eigenschaft der Entschlossenheit; das Ich-Bewusstsein ist Eigendünkel. In der Verbindung mit dem Körper ist es nicht der Same, denn es setzt den Keim des Handelns in Bewegung.

12.212.47

रसज्ञाने तु जिह्वेयं व्याहृते वाक्यथैव च ।
इन्द्रियैर्विविधैर्युक्तं सर्वैर्व्यतं मनस्तथा ॥ १२.२१२.४७ ॥

Im Erkennen des Geschmacks ist es die Zunge, und in der Rede ist es der Satz selbst. Mit verschiedenen Sinnen verbunden und von allen durchwoben, ist ebenso der Geist.

12.212.48

विद्यात्तु षोडशैतानि दैवतानि विभागशः ।
देहेषु ज्ञानकर्तारमुपासीनमुपासते ॥ १२.२१२.४८ ॥

Diese sechzehn sind als Gottheiten zu erkennen, je nach ihren Teilen. Sie verehren den Erkenntnisträger, der in den Körpern verweilt.

12.212.49

तत्र सोमगुणा जिह्वा गन्धस्तु पृथिवीगुणः ।
श्रोत्रे शब्दगुणे चैव चक्षुरग्नेर्गुणस्तथा।
स्पर्शं वायुगुणं विद्यात्सर्वभूतेषु सर्वदा ॥ १२.२१२.४९ ॥

Hier hat die Zunge die Eigenschaft des Soma, der Geruch ist die Eigenschaft der Erde. Die Ohren haben den Klang als Eigenschaft, und das Auge ist ebenso die Eigenschaft des Feuers. Der Tastsinn ist die Eigenschaft der Luft; dies soll man immer wissen, bei allen Wesen.