மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.212
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.212.1
योगं मे परमं तात मोक्षस्य वदभारत ।
तमहं तत्त्वतो ज्ञातुमिच्छामि वदतांवर ॥ १२.२१२.१ ॥
ஐயா, பாரதா! விடுதலைக்கான உயர்ந்த யோகத்தை எனக்குச் சொல்லுங்கள். பேசுபவர்களில் சிறந்தவரே, அதை உண்மையாக அறிய விரும்புகிறேன்.
12.212.2
भूयोपि ज्ञानसद्भावे स्थित्यर्थं त्वां ब्रवीम्यहम् ।
अचिन्त्यं वासुदेवाख्यं तस्मात्प्रब्रूहि सत्तम ॥ १२.२१२.२ ॥
மீண்டும், ஞானத்தின் உண்மை நிலையில் நிலைபெறுவதற்காக உம்மிடம் சொல்கிறேன். சிந்திக்க முடியாததும், வாசுதேவன் என்ற பெயருடையதுமான அதைப் பற்றி சொல்லுங்கள், நல்லோரில் சிறந்தவரே.
12.212.3
अत्राप्युदाह न्तीममितिहासं पुरातनम् ।
संवादं मोक्षसंयुक्तं शिष्यस्य गुरुणा सह ॥ १२.२१२.३ ॥
இங்கும் மக்கள் இந்தப் பழைய இதிகாசத்தைச் சொல்கின்றனர் — விடுதலையுடன் தொடர்புடைய குருவுக்கும் சீடருக்கும் இடையிலான அந்த உரையாடலை.
12.212.4
कश्चिद्ब्राह्मणमासीनमाचार्यमृषिसत्तमम् ।
तेजोराशिं महात्मानं सत्यसन्धं जितेन्द्रियम् ॥ १२.२१२.४ ॥
ஒரு பிராமணர், அமர்ந்திருந்த ஆசிரியர், முனிவர்களில் சிறந்தவர், ஒளியின் குவியல், மகாத்மா, சத்தியப் பிரதிக்ஞை கொண்டவர், புலன்களை வென்றவர்.
12.212.5
शिष्यः परममेधावी श्रेयोर्थी सुसमाहितः ।
चरणावुपसंगृह्य स्थितः प्राञ्जलिरब्रवीत् ॥ १२.२१२.५ ॥
மிகுந்த அறிவுடைய சீடன், நன்மையை நாடுபவன், நன்கு ஒருமுகப்பட்டவன், குருவின் பாதங்களைப் பற்றி, கைகூப்பி நின்று சொன்னான்.
12.212.6
उपासनात्प्रसन्नोऽसि यदि वै भगवन्मम ।
संशयो मे महान्कश्चित्तं मे व्याख्यातुमर्हसि।
कुतश्चाहं कुतश्च त्वं तत्सम्यग्ब्रूहि यत्परम् ॥ १२.२१२.६ ॥
என் சேவையால் நீர் மகிழ்ந்திருந்தால், ஐயா, என்னிடம் ஒரு பெரிய ஐயம் உள்ளது; அதை விளக்குவதற்கு நீர் தகுதியுடையவர். நான் எங்கிருந்து வந்தவன், நீர் எங்கிருந்து வந்தவர்? அந்த உயர்ந்ததை நன்கு சொல்லுங்கள்.
12.212.7
कथं च सर्वभूतेषु समेषु द्विजसत्तम ।
सम्यग्वृत्ता निवर्तन्ते विपरीताः क्षयोदयाः ॥ १२.२१२.७ ॥
இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, எல்லா உயிர்களிலும் சமமானவற்றில், முறையாக நடப்பவையும் சரியாகச் செல்பவையுமான அழிவும் எழுச்சியும் எவ்வாறு மாறி எதிர்திசையில் திரும்புகின்றன?
12.212.8
वेदेषु चापि यद्वाक्यं लौकिकं व्यापकं च यत् ।
एतद्विद्वन्यथातत्त्वं सर्वं व्याख्यातुमर्हसि ॥ १२.२१२.८ ॥
வேதங்களில் உள்ள வாக்கியமும், உலகியல் சார்ந்ததும் பரவியதுமான வாக்கியமும், அறிஞரே, இந்த வேறுபட்ட உண்மையை முழுவதும் விளக்குவது உமக்குத் தகும்.
12.212.9
शृणु शिष्य महाप्राज्ञ ब्रह्मगुह्यमिदं परम् ।
अध्यात्मं सर्वभूतानामागमानां च यद्वसु ॥ १२.२१२.९ ॥
கேள், சீடனே, மிகு அறிவுடையவனே! இது உயர்ந்த பிரம்மரகசியம்; எல்லா உயிர்களின் ஆன்மீகமும், ஆகமங்களின் செல்வமுமாகும்.
12.212.10
वासुदेवः सर्वमिदं विश्वस्य ब्रह्मणो सुखम् ।
सत्यं दानं तपो यज्ञस्तितिक्षा दम आर्जवम् ॥ १२.२१२.१० ॥
வாசுதேவரே இவை அனைத்தும்; உலகின் பிரம்மத்தின் இன்பம் அவரே. உண்மை, தானம், தவம், யாகம், பொறுமை, அடக்கம், நேர்மை ஆகியவையும் அவரே.
12.212.11
पुरुषं सनातनं विष्णुं यं तं वेदविदो विदुः ।
सर्गप्रलयकर्तारमव्यक्तं ब्रह्म शाश्वतम् ॥ १२.२१२.११ ॥
வேதம் அறிந்தோர் அறியும் நித்தியமான புருஷ விஷ்ணு; படைப்பையும் ஒடுக்கத்தையும் செய்பவர்; வெளிப்படாத நிலைத்த பிரம்மம்.
12.212.12
तदिदं ब्रह्म वार्ष्णोयमितिहासं शृणुष्व मे ।
ब्राह्मणो ब्राह्मणैः श्राव्यो राजन्यः क्षत्रियैस्तता ॥ १२.२१२.१२ ॥
அதுவே அந்த பிரம்மம்; விருஷ்ணி குலத்தின் இந்த இதிகாசத்தை என்னிடமிருந்து கேள். பிராமணர்களால் பிராமணர்களுக்கும், அரசர்களுக்கு க்ஷத்திரியர்களாலும் சொல்லப்பட வேண்டிய இது விரிவாகச் சொல்லப்பட்டது.
12.212.13
वैश्यो वैश्यैस्तथा श्राव्यः शूद्रः शूद्रैर्महामनाः ।
माहात्म्यं देवदेवस्य विष्णोरमिततेजसः ॥ १२.२१२.१३ ॥
வைசியன் வைசியர்களாலும், மகாமனமுள்ள சூத்திரன் சூத்திரர்களாலும் இது கேட்கப்பட வேண்டும் — அளவற்ற தேஜஸ் கொண்ட தேவதேவன் விஷ்ணுவின் மகிமை.
12.212.14
अर्हस्त्वमसि कल्याणं वार्ष्णेयाध्यात्ममुत्तमम् ॥ १२.२१२.१४ ॥
வார்ஷ்ணேயனே, நீ மங்களமான மிக உயர்ந்த ஆன்மீக ஞானத்திற்கு தகுதியானவன்.
12.212.15
यमच्युतं परं नित्यं लिङ्गहीनं च निर्मलम् ।
निर्वाणममृतं श्रीमत्तद्विष्णोः परमं पदम् ॥ १२.२१२.१५ ॥
அழியாததும், மேலானதும், நித்தியமும், லிங்கமற்றதும், தூய்மையானதுமான அது — நிர்வாணம், அமிர்தம், ஒளிமிக்க விஷ்ணுவின் உயர்ந்த நிலை.
12.212.16
भवे च भेदवद्भिन्नं प्रदानं गुणकारकम् ।
तस्मिन्न सज्यते नित्यं स एष पुरुषोऽपरः ॥ १२.२१२.१६ ॥
உலகில் வேறுபாடுகளுடன் பிரிந்ததும், குணங்களை உண்டாக்குவதுமான பிரதானம் உண்டு; அதில் அவன் எப்போதும் பற்றுவதில்லை — இவனே மற்றொரு புருஷன்.
12.212.17
पुरुषाधिष्ठितं नित्यं प्रधानं ब्रह्म कारणम् ।
कालस्वरूपं रूपेण विष्णुना प्रभविष्णुना ॥ १२.२१२.१७ ॥
புருஷனால் ஆளப்படும் நித்திய பிரதானமே பிரம்மம், காரணம்; காலவடிவமாக, தோற்றுவிக்கும் வல்லமையுள்ள விஷ்ணுவால் (இயக்கப்படுகிறது).
12.212.18
क्षोभ्यमाणं सृजत्येव नानाभूतानि भागशः ।
तद्दृष्ट्वा पुरुषोतत्वं साक्षीभूत्वा प्रवर्तते।
तत्प्रविश्य यथायोगमभिन्नो भिन्नलक्षणः ॥ १२.२१२.१८ ॥
கிளர்ந்தெழுந்து அது பல்வேறு உயிர்களைப் பகுதிப் பகுதியாகப் படைக்கிறது; புருஷோத்தமத்துவத்தைக் கண்டு சாட்சியாக நின்று (புருஷன்) செயல்படுகிறான்; தகுந்தபடி அதில் புகுந்து, பிரிவற்றவனாயினும் வேறுபட்ட குறிகளுடையவனாகிறான்.
12.212.19
कालचक्रमनाद्यन्तं भावाभावस्वलक्षणम् ।
त्रैलोक्ये सर्वभूतेषु चक्रवत्परिवर्तते ॥ १२.२१२.१९ ॥
ஆதியும் அந்தமும் இல்லாத, இருப்பு இன்மை ஆகியவற்றையே தன் இயல்பாகக் கொண்ட காலச்சக்கரம், மூவுலகிலும் எல்லா உயிர்களிடையேயும் சக்கரம்போல் சுழல்கிறது.
12.212.20
यत्तदक्षरमव्यक्तममृतं ब्रह्म शाश्वतम् ।
वदन्ति पुरुषव्याघ्र केशवं पुरुषर्षभम् ॥ १२.२१२.२० ॥
அழியாததும், வெளிப்படாததும், அமிருதமானதும், நித்தியமான பிரம்மமுமான அது — ஆண்களில் சிறந்தவனே, அதையே மக்கள் கேசவன் என்கிறார்கள், அவன் மனிதரில் காளை போன்றவன்.
12.212.21
तदक्षरमचिन्त्यं वै भिन्नरूपेण दृश्यते ।
पश्य कालाख्यमनिशं न चोष्णं नातिशीतलम् ॥ १२.२१२.२१ ॥
அந்த அழியாதது சிந்தனைக்கு எட்டாதது; ஆயினும் பிரிந்த வடிவங்களில் காணப்படுகிறது. பார், காலம் எனப்படுவது இடைவிடாமல் வெப்பமும் அல்ல, மிக்க குளிர்ச்சியும் அல்ல.
12.212.22
न सन्त्येते गुणास्तस्मिंतथा तस्मात्प्रवर्तते ।
शीतलोऽयमनुप्राप्तः कालो ग्रीष्मस्तथैव च ॥ १२.२१२.२२ ॥
அதில் இந்த குணங்கள் இல்லை; ஆகையால் அது இவ்வாறே நடக்கிறது. இதோ குளிர்காலம் வந்துவிட்டது; கோடைக்காலமும் அதுபோலவே வருகிறது.
12.212.23
वक्ष्यन्ति सर्वभूतानि ह्येते सूर्योदयं प्रति ।
आगच्छन्ति निवर्तन्ति स कालो गुणराशयः ॥ १२.२१२.२३ ॥
எல்லா உயிர்களும் சூரிய உதயத்தை நோக்கி இவற்றைப் பற்றிப் பேசும். இவை வருகின்றன, திரும்பிச் செல்கின்றன; அந்தக் காலம் குணங்களின் குவியல்.
12.212.24
न चैव प्रकृतिस्थेन कालयुक्तेन नित्यशः ।
गुणैः संभोगमरतिस्तत्वविज्ञानकोविदम्।
पुरुषाधिष्ठिता नित्यं प्रकृतिः सूयते परा ॥ १२.२१२.२४ ॥
பிரகிருதியில் நிலைத்திருப்பவனும், காலத்தோடு பிணைந்தவனுமான ஒருவன் எப்போதும் குணங்களின் அனுபவத்தில் ஈடுபடுவதில்லை; தத்துவ ஞானத்தில் தேர்ந்தவன் விருப்பமின்றி விலகியிருக்கிறான். புருடனால் ஆளப்படும் உயர்ந்த பிரகிருதி எப்போதும் தோன்றுகிறது.
12.212.25
पितॄन्देवानृषींश्चैव तथा वै यक्षराक्षसान् ।
नागासुरमनुष्यांश्च सृजते मनसाऽव्ययः ॥ १२.२१२.२५ ॥
பித்ருக்கள், தேவர்கள், ரிஷிகள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷஸர்கள், நாகர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் ஆகியோரை அழியாதவர் தம் மனத்தால் படைக்கிறார்.
12.212.26
तथैव वेदशास्त्राणि लोकधर्मांश्च शाश्वतान् ।
प्रलये प्रकृतिं यातान्युगादौ सृजते पुनः ॥ १२.२१२.२६ ॥
அதுபோலவே வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் நிலையான உலக தர்மங்களும் பிரளயத்தில் பிரகிருதியில் ஒடுங்குகின்றன; யுகத்தின் தொடக்கத்தில் அவர் அவற்றை மீண்டும் படைக்கிறார்.
12.212.27
यथर्तुष्वृतुलिङ्गानि नानारूपाणि पर्यये ।
दृश्यन्ते तानि तान्येव तथा भावा युगादिषु ॥ १२.२१२.२७ ॥
பருவங்கள் சுழற்சியில் அவற்றுக்குரிய அடையாளங்களுடன் பல வடிவங்களில் தோன்றுவதுபோல, யுகங்களின் தொடக்கத்தில் உயிரின நிலைகளும் அவ்வாறே தோன்றுகின்றன.
12.212.28
अथ यद्यद्यदा भावि कालयोगाद्युगादिषु ।
तत्तदुत्पद्यते ज्ञानं लोकयात्राविधानजम् ॥ १२.२१२.२८ ॥
அப்போது காலத்தின் சேர்க்கையால் யுகங்களின் தொடக்கத்தில் எது எப்போது நிகழவேண்டுமோ, அதுவே உலக வாழ்க்கை ஒழுங்கிலிருந்து பிறக்கும் அறிவாக எழுகிறது.
12.212.29
श्रुतिरेषा समाख्याता तदर्थं कारणात्मना ।
अनाम्नायविधानाद्वै वेदा ह्यन्तर्हिता यथा ॥ १२.२१२.२९ ॥
இந்த ஸ்ருதி அதற்காகவே காரணமாக வகுக்கப்பட்டது; ஓதல் மரபு இல்லாததால் வேதங்களும் மறைந்து போகின்றன.
12.212.30
युगान्ते ह्यस्तभूतानि शास्त्राणि विविधानि च ।
सर्वसत्वविना द्वै जीवात्मनित्यया स्मृताः।
अन्यस्मिन्नण्डसद्भावे वर्तमानानि नित्यशः ॥ १२.२१२.३० ॥
யுகத்தின் முடிவில் உயிர்கள் ஒடுங்குகின்றன; பல்வேறு சாஸ்திரங்களும் அவ்வாறே. எல்லா உயிர்களும் அழிந்த நிலையிலும் அவை ஜீவாத்மாவின் நித்தியத்தால் நினைவில் நிற்கின்றன; வேறொரு அண்ட நிலை இருக்கும்போது அவை எப்போதும் நிலைத்திருக்கின்றன.
12.212.31
युगान्तेऽन्तर्हितान्वेदान्सेतिहासान्महर्षयः ।
लेभिरे तपसा पूर्वमनुज्ञाताः स्वयंभुवा ॥ १२.२१२.३१ ॥
யுகாந்தத்தில் மறைந்திருந்த வேதங்களையும் இதிஹாசங்களையும் மகரிஷிகள் முன்பு தவத்தால் பெற்றனர், சுயம்பு (பிரம்மா) அவர்களுக்கு அனுமதி அளித்தபோது.
12.212.32
नियोगाद्ब्रह्मणो विप्रा लोकतन्त्रप्रवर्तकाः ।
वेदविद्भगवान्ब्रह्मा वेदाङ्गानि बृहस्पतिः।
भार्गवो नीतिशास्त्रं तु जगाद जगतो हितम् ॥ १२.२१२.३२ ॥
பிரம்மாவின் கட்டளையால், உலக ஒழுங்கை நடத்தும் பிராமணர்களில் வேதம் அறிந்த பகவான் பிரம்மா வேதாங்கங்களையும், பிருஹஸ்பதி வேதாங்கங்களையும், பார்கவர் உலக நன்மைக்காக நீதிசாஸ்திரத்தையும் உபதேசித்தனர்.
12.212.33
गान्धर्वं नारदो वेद भरद्वाजो धनुर्ग्रहम् ।
देवर्षिचरितं गर्गो कृष्णात्रेयश्चिकित्सितम् ॥ १२.२१२.३३ ॥
காந்தர்வத்தை நாரதர் அறிந்தார், வில்வித்தையை பரத்வாஜர் அறிந்தார், தேவரிஷிகளின் வரலாற்றை கர்கர் அறிந்தார், மருத்துவத்தை கிருஷ்ணாத்ரேயர் அறிந்தார்.
12.212.34
न्यायतन्त्रं हि कार्त्स्न्येन गौतमो वेद तत्वतः ।
वेदान्तकर्मायोगं च वेदविद्ब्रह्मविद्विभुः।
द्वैपायनो निजग्राह शिल्पशास्त्रं भृगुः पुनः ॥ १२.२१२.३४ ॥
நியாயசாஸ்திரத்தை கௌதமர் முழுவதும் உண்மையாக அறிந்தார்; வேதம் அறிந்த, பிரம்மஞானியான, எங்கும் நிறைந்த த்வைபாயனர் (வியாசர்) வேதாந்தத்தையும் கர்மயோகத்தையும் தேர்ச்சி பெற்றார், பின்னர் பிருகு சிற்பசாஸ்திரத்தை.
12.212.35
न्यायतन्त्राण्यनेकानि तस्तैरुक्तानि वादिभिः ।
हेत्वागमसदाचारैर्यदुक्तं तदुपास्यते ॥ १२.२१२.३५ ॥
நியாயத்தின் பல அமைப்புகள் அந்த வாதிகளால் சொல்லப்பட்டுள்ளன; தர்க்கம், ஆகமம், நல்லொழுக்கம் ஆகியவற்றால் எது சொல்லப்பட்டதோ, அதுவே பின்பற்றப்படுகிறது.
12.212.36
अनाद्यं तत्परं ब्रह्म न देवा नर्षयो विदुः ।
एकस्तद्वेद भगवान्धाता नारायणः प्रभुः ॥ १२.२१२.३६ ॥
அந்த ஆதியற்ற பரப்பிரம்மத்தை தேவர்களும் அறிவதில்லை, ரிஷிகளும் அறிவதில்லை; அதை ஒருவரே அறிவார் — பகவானாகிய தாதா நாராயணன், பிரபு.
12.212.37
नारायणादृषिगणास्तथा मुख्याः सुरासुराः ।
राजर्षयः पुराणाश्च परमं दुःखभेषडम्।
वक्ष्येऽहं तव यत्प्राप्तमृषेद्वैपोयनान्मया ॥ १२.२१२.३७ ॥
நாராயணரிடமிருந்து ரிஷிக் கூட்டங்களும், முக்கிய தேவர்களும் அசுரர்களும், அரச ரிஷிகளும், புராணஅறிஞர்களும் துன்பம் தீர்க்கும் பரம மருந்தைப் பெற்றனர். ரிஷி த்வைபாயனரிடமிருந்து நான் பெற்றதை உனக்குச் சொல்வேன்.
12.212.38
पुरुषाधिष्ठितान्भावान्प्रकृतिः सूयते यदा ।
हेतुयुक्तमतः पूर्वं जगत्संपरिवर्तते ॥ १२.२१२.३८ ॥
புருஷனால் ஆளப்படும் பொருட்களை பிரகிருதி பிறப்பிக்கும்போது, காரணங்களுடன் கூடிய இவ்வுலகம் முன்புபோல் சுழல்கிறது.
12.212.39
दीपादन्ये यथा दीपाः प्रवर्तन्ते सहस्रशः ।
प्रकृतिः सूयते सद्वदानन्त्यान्नापचीयते ॥ १२.२१२.३९ ॥
ஒரு விளக்கிலிருந்து ஆயிரக்கணக்கான பிற விளக்குகள் ஏற்றப்படுவது போல, பிரகிருதி பிறக்கிறது; அதன் முடிவின்மையால் அது குறைவதில்லை.
12.212.40
अव्यक्तकर्मजा बुद्धिरहंकारं प्रसूयते ।
आकाशं चाप्यहंकाराद्वायुराकाशसंभवः ॥ १२.२१२.४० ॥
அவ்யக்தச் செயலிலிருந்து பிறந்த புத்தி அகங்காரத்தைப் பெற்றெடுக்கிறது; அகங்காரத்திலிருந்து ஆகாயம்; ஆகாயத்திலிருந்து வாயு பிறக்கிறது.
12.212.41
वायोस्तेजस्ततश्चाप अद्भ्योऽथ वसुधोद्गता ।
मूलप्रकृतयो ह्यष्टौ जगदेतास्ववस्थितम् ॥ १२.२१२.४१ ॥
காற்றிலிருந்து தேஜஸ், பின் நீர், நீரிலிருந்து பூமி எழுந்தது. இவையே எட்டு மூல பிரகிருதிகள்; இவற்றின் மேல் இவ்வுலகம் நிலைபெற்றுள்ளது.
12.212.42
ज्ञानेन्द्रियाण्यतः पञ्च पञ्च कर्मेन्द्रियाण्यपि ।
विषयाः पञ्च चैकं च विकाराः षोडशं मनः ॥ १२.२१२.४२ ॥
இவற்றிலிருந்து ஐந்து ஞானேந்திரியங்கள், ஐந்து கர்மேந்திரியங்கள், ஐந்து விஷயங்கள், ஒன்று; விகாரங்களில் பதினாறாவதாக மனம்.
12.212.43
श्रोत्रं त्वक्चक्षुषी जिह्वा घ्राणं ज्ञानेन्द्रियाण्यश्च ।
पादौ पायुरुपस्थश्च हस्तौ वाक्कर्मणी अपि ॥ १२.२१२.४३ ॥
செவி, தோல், இரு கண்கள், நாக்கு, மூக்கு ஆகியவை ஞானேந்திரியங்கள். இரு கால்கள், மலவாயில், உறுப்பு, இரு கைகள், வாக் ஆகியவை கர்மேந்திரியங்கள்.
12.212.44
शब्दः स्पर्शश्च रूपं च रसो गन्धस्तथैव च ।
विज्ञेयं व्यापकं चित्तं तेषु सर्वगतं मनः ॥ १२.२१२.४४ ॥
ஒலி, தொடுதல், உருவம், சுவை, மணம்—இவையே புலன்பொருள்கள். அறியத்தக்கது எங்கும் வியாபிக்கும் சித்தம்; இவை அனைத்திலும் பரவியிருப்பது மனம்.
12.212.45
बुद्धीन्द्रियार्था इत्युक्ता दशसंसर्गयोनयः ।
सदसद्भावयोगे च मन इत्यभिधीयते ॥ १२.२१२.४५ ॥
புலன்களின் பொருள்கள் என்று இவை கூறப்பட்டன—பத்து தொடர்புகளின் மூலங்கள். உண்மையும் பொய்மையும் கூடும் நிலையில் அது மனம் என்று சொல்லப்படுகிறது.
12.212.46
व्यवसायगुणा बुद्धिरहंकारोऽभिमानकः ।
न बीजं देहयोगे च कर्मबीजप्रवर्तनात् ॥ १२.२१२.४६ ॥
தீர்மானம் என்ற குணம் கொண்டது புத்தி; அகங்காரம் என்பது செருக்கு. உடலுடன் இணைவதில் இது விதை அல்ல; இது கர்ம விதையை இயக்குவதால்.
12.212.47
रसज्ञाने तु जिह्वेयं व्याहृते वाक्यथैव च ।
इन्द्रियैर्विविधैर्युक्तं सर्वैर्व्यतं मनस्तथा ॥ १२.२१२.४७ ॥
சுவையை அறிவதில் இதுவே நாக்கு; பேச்சில் அதுவே சொல்லும் வாக்கியமும். பல்வேறு புலன்களுடன் இணைந்து, அனைத்தாலும் பின்னப்பட்டதே மனம் ஆகும்.
12.212.48
विद्यात्तु षोडशैतानि दैवतानि विभागशः ।
देहेषु ज्ञानकर्तारमुपासीनमुपासते ॥ १२.२१२.४८ ॥
இந்த பதினாறையும் பகுதி பகுதியாக தெய்வங்கள் என்று அறிய வேண்டும். உடல்களில் அறிவின் செய்தவன் அமர்ந்திருப்பவனை, அவர்கள் உபாசிக்கிறார்கள்.
12.212.49
तत्र सोमगुणा जिह्वा गन्धस्तु पृथिवीगुणः ।
श्रोत्रे शब्दगुणे चैव चक्षुरग्नेर्गुणस्तथा।
स्पर्शं वायुगुणं विद्यात्सर्वभूतेषु सर्वदा ॥ १२.२१२.४९ ॥
அங்கு நாக்கு சோமத்தின் குணம் கொண்டது; மணம் பூமியின் குணம். செவிகள் ஒலியின் குணத்தைக் கொண்டவை; கண் அக்கினியின் குணம். தொடுதல் வாயுவின் குணம் என்று எல்லா உயிர்களிலும் எப்போதும் அறிய வேண்டும்.
12.212.50
मनः सत्वगुणं प्राहु सत्वमव्यक्तजं तथा ।
सर्वभूतात्मभूतस्थं तस्माद्बुद्ध्येत बुद्धिमान् ॥ १२.२१२.५० ॥
மனம் சத்துவ குணம் கொண்டது என்று சொல்லப்படுகிறது; சத்துவமும் அவ்யக்தத்திலிருந்து பிறந்தது. எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாவாக நிலைத்திருப்பதை ஆகவே அறிவாளி அறிய வேண்டும்.
12.212.51
एते भावा जगत्सर्वं बहन्ति सचराचरम् ।
श्रिता विरजसं देवं यमाहुः परमं पदम् ॥ १२.२१२.५१ ॥
இந்த பாவங்கள் அசையும் அசையாத உலகம் முழுவதையும் தாங்குகின்றன. ரஜஸ் அற்ற அந்த தேவனை அடைக்கலமாகக் கொண்டு, அவரையே பரம பதம் என்று அவர்கள் சொல்கின்றனர்.
12.212.52
नवद्वारं पुरं पुण्यमेतैर्भावैः स्मन्वितम् ।
व्याप्य शेते महानात्मा तस्मात्पुरुष उच्यते ॥ १२.२१२.५२ ॥
ஒன்பது வாயில்கள் கொண்ட இந்த புண்ணிய நகரம் இந்த பாவங்களால் கூடியது. அதில் வியாபித்து மகான் ஆத்மா தங்கியிருக்கிறது; ஆகையால் அவர் புருஷன் என்று சொல்லப்படுகிறார்.
12.212.53
अजरश्चामरश्चैव व्यक्ताव्यक्तोपदेशवान् ।
व्यापकः सगुणः सूक्ष्मः सर्वभूतगुणाश्रयः ॥ १२.२१२.५३ ॥
முதுமையற்றவரும் சாவற்றவரும், வியக்தத்தையும் அவ்யக்தத்தையும் உபதேசிப்பவர், வியாபகர், குணங்களுடன் கூடியவர், நுண்ணியவர், எல்லா உயிர்களின் குணங்களுக்கும் ஆதாரமானவர்.
12.212.54
यथा दीपः प्रकाशात्मा ह्रस्वो वा यदि वा महान् ।
ज्ञानात्मानं तथा विद्यात्पुरुषं सर्वजन्तुषु ॥ १२.२१२.५४ ॥
விளக்கு ஒளியையே தன் இயல்பாகக் கொண்டது; அது சிறியதோ பெரியதோ எதுவாயினும். அதுபோலவே எல்லா உயிர்களிலும் புருஷனை ஞானமே தன் ஆத்மாவாகக் கொண்டவனாக அறிய வேண்டும்.
12.212.55
श्रोत्रं वेदयते वेद्यं स शृणोति स पश्यति ।
कारणं तस्य देहोऽयं स कर्ता सर्वकर्मणाम् ॥ १२.२१२.५५ ॥
செவி அறியப்படும் பொருளை உணர்த்துகிறது; அவனே கேட்கிறான், அவனே பார்க்கிறான். இந்த உடல் அவனுக்குக் கருவி; அவனே எல்லாச் செயல்களின் செய்பவன்.
12.212.56
अग्निर्दारुगतो यद्वद्भिन्ने दारौ न दृश्यते ।
तथैवात्मा शरीरस्थ ऋते योगान्न दृश्यते ॥ १२.२१२.५६ ॥
மரத்தில் மறைந்திருக்கும் நெருப்பு மரம் பிளக்கப்படும் போதும் தெரிவதில்லை; அதுபோல உடலில் உறையும் ஆன்மா யோகமின்றி காணப்படுவதில்லை.
12.212.57
अग्निर्यथा ह्युपायेन मथित्वा दारु दृश्यते ।
तथैवात्मा शरीरस्थो योगेनैवात्र दृश्यते ॥ १२.२१२.५७ ॥
ஒரு வழியால் மரத்தைக் கடைந்தால் நெருப்பு தோன்றுவது போல, உடலில் உறையும் ஆன்மா யோகத்தாலேயே இங்கு காணப்படுகிறது.
12.212.58
नदीष्वापो यथा युक्ता यथा सूर्ये मरीचयः ।
संतन्वाना यथा यान्ति तथा देहाः शरीरिणाम् ॥ १२.२१२.५८ ॥
ஆறுகளில் நீர் ஒன்று சேர்வது போலவும், சூரியனின் கதிர்கள் பரவிச் செல்வது போலவும், உயிருள்ளவர்களின் உடல்களும் செல்கின்றன.
12.212.59
स्वप्नयोगे यथैवात्मा पञ्चेन्द्रियसमायुतः ।
देहमुत्सृज्य वै याति तथैवात्मोपलभ्यते ॥ १२.२१२.५९ ॥
கனவு நிலையில் ஐந்து புலன்களோடு கூடிய ஆன்மா உடலை விட்டுச் செல்வது போல, ஆன்மா இவ்வாறே உணரப்படுகிறது.
12.212.60
कर्मणा व्याप्यते सर्वं कर्मणैवोपपद्यते ।
कर्मणा नीयतेऽन्यत्र स्वकृतेन बलीयसा ॥ १२.२१२.६० ॥
எல்லாம் செயலால் வியாபிக்கப்படுகிறது; செயலாலேயே உண்டாகிறது. தன் சொந்தச் செயலின் வலிமையான பலத்தால் ஒருவன் வேறு இடத்திற்கு கொண்டு செல்லப்படுகிறான்.
12.212.61
स तु देहाद्यथा देहं त्यक्त्वाऽन्यं प्रतिपद्यते ।
तथा तं संप्रवक्ष्यामि भूतग्रामं स्वकर्मजम् ॥ १२.२१२.६१ ॥
ஓர் உடலிலிருந்து உயிர் ஒரு உடலை விட்டு வேறொன்றை அடைவது போல, தன் செயலால் பிறக்கும் உயிரினத் தொகுதியைப் பற்றி நான் விளக்குவேன்.