Mahābhārata · Adhyāya 12.214
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.214.1
प्रवृत्तिलक्षणो धर्मो यथा समुपलभ्यते ।
तेषां विज्ञाननिष्ठानामन्यत्तत्वं न रोचते ॥ १२.२१४.१ ॥
Das Dharma, gekennzeichnet durch Tätigkeit, wird so gefunden, wie es ist; doch denen, die im Wissen gegründet sind, gefällt keine andere Wahrheit.
12.214.2
दुर्लभा वेदविद्वांसो वेदोक्तेषु व्यवस्थिताः ।
प्रयोजनं महत्त्वात्तु मार्गमिच्छन्ति संस्तुतम् ॥ १२.२१४.२ ॥
Vedakundige Gelehrte, die fest in dem gegründet sind, was die Veden lehren, sind selten; wegen seiner Größe begehren sie den gepriesenen Pfad.
12.214.3
वेदस्य न विदुर्भावं ज्ञानमार्गप्रतिष्ठितम् ।
सद्भिराचरितत्वात्तु वृत्तमेतदगर्हितम्।
इयं सा बुद्धिरभ्येत्य यथा याति परां गतिम् ॥ १२.२१४.३ ॥
Sie kennen nicht das Wesen des Veda, das auf dem Pfad der Erkenntnis gegründet ist; da es von den Guten geübt wird, ist dieses Verhalten nicht zu tadeln. Dies ist jene Einsicht, durch deren Erlangung man zum höchsten Ziel gelangt.
12.214.4
शरीरवानुपादत्ते मोहात्सर्वान्परिग्रहान् ।
कामक्रोधादिभिर्भावैर्युक्तो राजसतामसैः ॥ १२.२१४.४ ॥
Das verkörperte Wesen ergreift aus Verblendung alle Besitztümer, verbunden mit den Zuständen von Begierde, Zorn und dergleichen, der leidenschaftlichen und finsteren Gunas.
12.214.5
नाशुद्धमाचरेत्तस्मादभीप्सन्देहयापनम् ।
कर्मणां विवरं कुर्वन्न लोकानाप्नुयाच्छुभान् ॥ १२.२१४.५ ॥
Darum soll man nichts Unreines tun, auch nicht aus dem Wunsch nach Erhaltung des Körpers; wer eine Lücke in den Handlungen öffnet, erlangt nicht die glückverheißenden Welten.
12.214.6
लोहयुक्तं तथा हेम विपक्वं न विराजते ।
तथाऽपक्वकषायाख्यं विज्ञानं न प्रकाशते ॥ १२.२१४.६ ॥
Gold, mit unedlem Metall vermischt, glänzt nicht, wenn es nicht gut geläutert ist; ebenso leuchtet das Wissen mit unreifen Verunreinigungen nicht auf.
12.214.7
केचिदात्मगुणं प्राप्तास्ते मुक्ताश्चक्रबन्धनात् ।
इतरे दुःखसन्द्वन्द्वास्तथा दुःखपरायणाः ॥ १२.२१४.७ ॥
Manche, die die Eigenschaft des Selbst erlangt haben, werden vom Band des Rades befreit; andere, in die Paare der Gegensätze und das Leid verstrickt, bleiben dem Schmerz ergeben.
12.214.8
शुकाकर्मानुरूपं ते जायमानाः पुनः पुनः ।
क्रोधलोभमदाविष्टा मूढान्तः करणाः सदा ॥ १२.२१४.८ ॥
Gemäß deinen Taten wirst du immer wieder geboren, besessen von Zorn, Gier und Hochmut, stets mit verwirrtem Inneren.
12.214.9
यथा… संछाया नास्ति नित्यतया परा ।
गुणानेव तथा चिन्त्या सन्त्येति च विदुर्बुधाः ॥ १२.२१४.९ ॥
So wie der Schatten nicht in Beständigkeit das Höchste ist, so sind auch die Eigenschaften zu betrachten; so wissen es die Weisen.
12.214.10
यश्चाधर्मं चरेल्लोभात्कामक्रोधावनुप्लुवन् ।
धर्म्यं पन्थानमुत्क्रम्य सानुबन्धो विनश्यति ॥ १२.२१४.१० ॥
Wer aus Gier Unrecht übt, von Begierde und Zorn fortgerissen, den rechten Pfad überschritten hat, geht samt seinen Folgen zugrunde.
12.214.11
अचलं ज्ञानमप्राप्य चलचित्तश्चलानियात् ।
शब्दादीन्विषयांस्तस्मान्न संरागादुपप्लवेत्।
क्रोधो हर्षो विषादश्च जायन्ते हि परस्परात् ॥ १२.२१४.११ ॥
Wer das unbewegliche Wissen nicht erlangt hat und einen unruhigen Geist besitzt, soll die unruhigen Sinne zügeln; daher soll man sich nicht von starker Anhaftung an Klang und die übrigen Objekte überwältigen lassen. Zorn, Freude und Trauer entstehen eines aus dem anderen.
12.214.12
गुणाः कार्याः क्रोधहर्षौ सुखदुःखे प्रियाप्रिये ।
द्वन्द्वान्यथैवमादीनि विजयेच्चैव सर्ववित् ॥ १२.२१४.१२ ॥
Die Eigenschaften sind als Funktionen zu betrachten; Zorn und Freude, Lust und Schmerz, das Liebe und das Verhasste, und andere derartige Gegensatzpaare soll der Allwissende überwinden.
12.214.13
पञ्चभूतात्मके देहे सत्त्वराजसताभसे ।
कमभिष्टुवते चायं कं वा क्रोशति किं वदन् ॥ १२.२१४.१३ ॥
In diesem aus den fünf Elementen bestehenden Körper, der mit den Eigenschaften von Güte, Leidenschaft und Finsternis begabt ist, wen preist er, oder wen schmäht er, und was sagt er?
12.214.14
स्पर्शरूपरसाद्येषु सङ्गं गच्छन्ति बालिशाः ।
नावगच्छन्ति विज्ञानादात्मानं पार्थिवं गुणम् ॥ १२.२१४.१४ ॥
Die Toren hängen am Tastsinn, an Form, Geschmack und dem Übrigen; durch Erkenntnis erfassen sie nicht das Selbst, das jenseits der irdischen Eigenschaft liegt.
12.214.15
मृन्मयं शरणं यद्वन्मृदैव परिलिप्यते ।
पार्थिवोऽयं तथा देहो मृद्विकारान्न नश्यति ॥ १२.२१४.१५ ॥
So wie eine Zuflucht aus Ton mit Ton verputzt wird, so geht dieser irdische Körper nicht durch die Wandlungen des Tons zugrunde.
12.214.16
मधु तैलं पयः सर्पिर्मांसानि लवणं गुडः ।
धान्यानि फलमूलानि मृद्विकाराः सहाम्भसा ॥ १२.२१४.१६ ॥
Honig, Öl, Milch, Butterschmalz, Fleisch, Salz, Melasse, Getreide, Früchte und Wurzeln — dies sind Wandlungen des Tons zusammen mit Wasser.
12.214.17
यद्वत्कान्तारमातिष्ठन्नौत्सुक्यं समनुव्रजेत् ।
ग्राम्यमाहारमादद्यादस्वाद्वपि हि यापनम् ॥ १२.२१४.१७ ॥
Wie einer, der in die Wildnis geht, nicht begierig die Speise des Dorfes sucht, sondern auch geschmacklose Nahrung nur zum Erhalt des Lebens nimmt,
12.214.18
तद्वत्संसारकान्तारमातिष्ठञ्श्रमतत्परः ।
यात्रार्थमद्यादाहारं व्याधितो भेषजं यथा ॥ १२.२१४.१८ ॥
So auch soll, wer in die Wildnis des weltlichen Daseins geht und sich der Mühe widmet, nur zur Fortführung der Lebensreise essen, wie ein Kranker eine Arznei nimmt.
12.214.19
भक्षणे श्वापदैर्मार्गादिति चारं करोति चेत् ।
एवं संसारमार्गेण यात्रार्थं विषयाणि च ॥ १२.२१४.१९ ॥
Wie jemand, der beim Essen durch wilde Tiere vom Weg abgebracht wird und umherirrt, so soll man auch auf dem Pfad des weltlichen Daseins die Sinnesobjekte für die Reise des Lebens genießen.
12.214.20
न गच्छेद्भोगविज्ञानादुन्मार्गे पद्यते तदा ।
तस्माददुःखतो मार्गमास्थितस्तमनुस्मरेत् ॥ १२.२१४.२० ॥
Man soll nicht dem Wissen um den Genuss folgen, sonst fällt man auf den falschen Weg. Daher soll man, den leidfreien Pfad beschreitend, sich dessen erinnern.
12.214.21
नानापर्णफला वृक्षा बहवः सन्ति तत्र हि ।
भोक्तारो मुनयश्चैव तस्मात्परतरं वनम् ॥ १२.२१४.२१ ॥
Dort gibt es viele Bäume mit verschiedenen Blättern und Früchten, und auch Weise, die sie genießen; deshalb ist jener Wald weit besser.
12.214.22
अनुमानैस्तथाशास्त्रैर्यशसा विक्रमेण च ।
सत्यशौचार्जवत्यागैर्वर्चसा विक्रमेण च।
क्षान्त्या धृत्या च बुद्ध्या च मनसा तपसैव च ॥ १२.२१४.२२ ॥
Durch Schlussfolgerung und die Schriften, durch Ruhm und Tapferkeit; durch Wahrhaftigkeit, Reinheit, Aufrichtigkeit und Entsagung; durch Glanz und Tapferkeit; durch Geduld, Standhaftigkeit, Verstand, Geist und Askese allein.
12.214.23
भावान्सर्वान्यथावृत्तान्संवसेत यथाक्रमम् ।
शान्तिमिच्छन्नदीनात्मा संयच्छेदिन्द्रियाणि च ॥ १२.२१४.२३ ॥
Man soll alle Zustände, wie sie geschehen, der Reihe nach annehmen; Frieden begehrend und mit ungebeugtem Geist soll man die Sinne zügeln.
12.214.24
सत्त्वेन रजसा चैव तमसा चैव मोहिताः ।
चक्रवत्परिवर्तन्ते ह्यज्ञानाज्जन्तवो भृशम् ॥ १२.२१४.२४ ॥
Von Sattva, Rajas und Tamas verblendet, drehen sich die Lebewesen aus Unwissenheit gewaltig wie ein Rad.
12.214.25
तस्मात्सम्यक्परीक्षेत दोषानज्ञानसंभवान् ।
अज्ञानप्रभवं नित्यमहंकारं परित्यजेत् ॥ १२.२१४.२५ ॥
Daher soll man die aus Unwissenheit entstehenden Fehler sorgfältig prüfen und das aus Unwissenheit hervorgehende Ich-Bewusstsein stets ablegen.
12.214.26
महाभूतानीन्द्रियाणि गुणाः सत्त्वं रजस्तमः ।
देहमूलं विजानीहि नैतानि भगवानतः ॥ १२.२१४.२६ ॥
Erkenne, dass die großen Elemente, die Sinne und die Eigenschaften — Sattva, Rajas und Tamas — die Wurzel des Körpers sind; diese, o Erhabener, sind nicht (das Selbst).
12.214.27
उपायतः प्रवक्ष्यामि तं च मृत्युं दुरासदम् ।
त्रैलोक्यं सेश्वरं सर्वमहंकारे प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२१४.२७ ॥
Auf methodische Weise werde ich auch jenen schwer zu besiegenden Tod erklären; die drei Welten samt ihrem Herrn sind alle im Ich-Bewusstsein gegründet.
12.214.28
यथेह नियतः कालो दर्शयत्यार्तवान्गुणान् ।
तद्वद्भतेष्वहंकारं विद्याद्भूतप्रवर्तकम् ॥ १२.२१४.२८ ॥
So wie hier eine bestimmte Zeit die Eigenschaften der Jahreszeiten zeigt, so soll man das Ich-Bewusstsein in den Wesen als den Antrieb der Wesen erkennen.
12.214.29
संमोहकं तमो विद्यात्कृष्णमज्ञानसंभवम् ।
प्रकृतेर्गुणसंजातो महानहंक्रिया ततः ॥ १२.२१४.२९ ॥
Tamas soll man als verwirrend, dunkel und aus Unwissenheit entstanden erkennen. Aus den Eigenschaften der Prakṛti entsteht das Große (der Intellekt), und danach das Wirken des Ich.
12.214.30
अहंकारात्पुनः पश्चाद्भूतग्राममुदाहृतम् ।
अव्यक्तस्य गुणेभ्यस्तु तद्गुणांश्च निबोध तान् ॥ १२.२१४.३० ॥
Aus dem Ich-Bewusstsein entsteht danach, so wird erklärt, die Schar der Elemente; und erkenne auch die Eigenschaften jener, die aus den Eigenschaften des Unmanifestierten hervorgehen.
12.214.31
प्रीतिदुःखनिबद्धांश्च समस्तांस्त्रीनथो गुणान् ।
सत्त्वस्य रजसश्चैव तमसश्च निबोध तान् ॥ १२.२१४.३१ ॥
Verstehe nun die drei Eigenschaften, alle an Freude und Leid gebunden: Sattva, Rajas und Tamas.
12.214.32
प्रसादो हर्षजा प्रीतिरसंदेहो धृतिः स्मृतिः ।
एतान्सत्त्वगुणान्विद्यादिमान्राजसतामसान् ॥ १२.२१४.३२ ॥
Klarheit, aus Freude geborene Zuneigung, zweifelsfreie Gewissheit, Standhaftigkeit und Erinnerung — erkenne dies als Eigenschaften des Sattva, verschieden von Rajas und Tamas.
12.214.33
असन्तोषोऽक्षमाऽधैर्यमतृप्तिर्विषयादिषु ।
राजसाश्च गुणा ह्येते तत्परं तामसाञ्शृणु ॥ १२.२१४.३३ ॥
Unzufriedenheit, Ungeduld, Unbeständigkeit und unersättliches Verlangen nach Sinnesobjekten — dies sind die Eigenschaften des Rajas. Nun höre die Eigenschaften des Tamas, die darüber hinausgehen.
12.214.34
मोहस्तन्द्री तथा दुःखं निद्राऽऽलस्यं प्रमादता ।
विषादी दीर्घसूत्रश्च तत्तामसमुदाहृतम् ॥ १२.२१४.३४ ॥
Verblendung, Dumpfheit, Kummer, Schlaf, Trägheit, Achtlosigkeit, Niedergeschlagenheit und Aufschieben — dies wird als Eigenschaft des Tamas erklärt.
12.214.35
कामक्रोधौ प्रमादश्च लोभमोहौ भयं क्लमः ।
विषादशोकावरतिर्मानदर्पावनार्यता ॥ १२.२१४.३५ ॥
Begierde und Zorn, Achtlosigkeit, Gier und Verblendung, Furcht, Erschöpfung, Niedergeschlagenheit und Kummer, Abneigung, Stolz und Hochmut, und Unedelheit.
12.214.36
दोषाणामेवमादीनां परीक्ष्य गुरुलाघवम् ।
विमृशेदात्मसंस्थानमेकैकमनुसंततम् ॥ १२.२१४.३६ ॥
Nachdem man das Gewicht und die Leichtigkeit solcher Fehler geprüft hat, soll man jeden einzelnen fortwährend im Hinblick auf den Stand des Selbst bedenken.
12.214.37
यस्मिन्प्रतिष्ठितं चेदं यस्मिन्सज्ज्ञाननिर्गतिः ।
सर्वभूताधिकं नित्यमहंकारं विलोकयेत् ॥ १२.२१४.३७ ॥
In dem diese Welt gegründet ist und aus dem wahres Wissen hervorgeht, soll man jenes ewige Ahaṅkāra betrachten, das über allen Wesen steht.
12.214.38
विलोकमानः स तदा स्वबुद्ध्या सूक्ष्मया पुनः ।
तदेव भाति तद्रूपमात्मना यत्सुनिर्मलम् ॥ १२.२१४.३८ ॥
Dann sieht er, während er mit seinem feinen Verstand erneut betrachtet, eben jene Gestalt aufleuchten, die durch das Selbst überaus rein ist.
12.214.39
के दोषा मनसा त्यक्ताः के बुद्ध्या शिथिलीकृताः ।
के पुनः पुनरायान्ति के मोहादचला इव ॥ १२.२१४.३९ ॥
Welche Fehler hat der Geist aufgegeben, welche hat der Verstand gelockert, und welche kehren immer wieder zurück, wie unbeweglich durch Täuschung?
12.214.40
केषां बलाबलं बुद्ध्या हेतुभिर्विमृशेद्बुधः ।
एतन्मे सर्वमाचक्ष्व यथा विद्यामहं विभो।
मह्यं शुश्रूषवे विद्वन्वक्ष्येतद्बुद्धिनिश्चितम् ॥ १२.२१४.४० ॥
Durch welche Gründe und mit welchem Verstand soll der Weise die Stärke und Schwäche von diesen prüfen? O Mächtiger, erkläre mir all dies, damit ich es erkenne. O Gelehrter, dem Lernbegierigen werde ich sagen, was durch den Verstand feststeht.
12.214.41
शान्तत्वादपरान्ताच्च आरम्भादपि चैकतः ।
प्रोक्तो ह्यत्र यथा हेतुरेवमाहुर्मनीषिणः ॥ १२.२१४.४१ ॥
Aus der Ruhe, aus dem Ende, aus dem Anfang und auch von einer Seite her, wie hier der Grund erklärt wurde, so sagen die Weisen.
12.214.42
दोषैर्मूलादवच्छिन्नैर्विशुद्धात्मा विमुच्यते ।
विनाशयति संभूतमयस्मयमयो यथा।
तथा कृतात्मा सहजैर्दोषैर्नश्यति राजसैः ॥ १२.२१४.४२ ॥
Durch die an der Wurzel abgeschnittenen Fehler wird das geläuterte Selbst befreit; wie Eisen, aus Eisen gefertigt, es zerstört, so wird das gezügelte Selbst durch seine angeborenen rajasischen Fehler vernichtet.
12.214.43
सहजैरविशुद्धात्मा दोषैर्नश्यति तामसैः ।
राजसं तामसं चैव शुद्धात्मा कालसंभवम् ॥ १२.२१४.४३ ॥
Die unreine Seele geht durch angeborene, tamasische Fehler zugrunde; Rajas und Tamas, und das aus der Zeit Entstandene — die reine Seele ist davon befreit.
12.214.44
शमयेत्सत्त्वमास्थाय बुद्ध्या केवलया द्विजः ।
त्यजेच्च मनसा चेतः शुद्धात्मा बुद्धिमास्थितः ॥ १२.२१४.४४ ॥
Der Zweimalgeborene soll, sich auf das Sattva stützend, das Denken allein durch reine Einsicht beruhigen und mit dem Geist das Denken aufgeben; die reine Seele, in der Einsicht gegründet, soll so handeln.
12.214.45
तत्सर्वं देहिनां बीजं सत्त्वमात्मवतः समम् ।
तस्मादात्मवता वर्ज्यं रजश्च तम एव च ॥ १२.२१४.४५ ॥
Das alles ist der Keim der verkörperten Wesen; für den Selbstbeherrschten ist das Sattva gleich. Deshalb soll der Selbstbeherrschte Rajas und Tamas meiden.
12.214.46
रजस्तमोभ्यां निर्मुक्तं सत्त्वं निर्मलतामियात् ।
आहारान्वर्जयेन्नित्यं राजसांस्तामसानपि ॥ १२.२१४.४६ ॥
Vom Rajas und Tamas befreit, erlangt das Sattva Reinheit. Man soll stets rajasische und tamasische Speisen meiden.
12.214.47
ते ब्रह्म पुनरायान्ति न मोहादचला इव ।
अथवा मन्त्रवद्ब्रूयुर्मांसादीनां यजुष्कृतम् ॥ १२.२१४.४७ ॥
Sie kehren zum Brahman zurück, nicht aus Verblendung, sondern unbeweglich wie ein Berg. Oder sie mögen, wie ein Mantra, verkünden, dass Fleisch und dergleichen durch das Yajus bereitet wurden.
12.214.48
स वै हेतुरनादाने शुद्धधर्मानुपालने ।
रजसा कामयुक्तानि कार्याण्यपि समाप्नुते ॥ १२.२१४.४८ ॥
Das ist eben die Ursache des Nichtannehmens und des Bewahrens des reinen Dharma; durch Rajas erlangt man sogar Handlungen, die mit Begierde verbunden sind.
12.214.49
अर्थयुक्तानि चात्यर्थं कामान्सर्वांश्च सेवते ।
तमसा लोभयुक्तानि क्रोधजानि च सेवते।
हिंसाविहाराभिरतस्तन्द्रीनिद्रासमन्वितः ॥ १२.२१४.४९ ॥
Er strebt übermäßig nach dem, was mit Reichtum verbunden ist, und nach allen Begierden; durch Tamas verfolgt er, was mit Gier verbunden ist, und was aus Zorn entspringt; an Gewalt und Zerstreuung sich erfreuend, ist er von Trägheit und Schlaf erfüllt.
12.214.50
सत्वस्थः सात्विकान्भावाञ्शुद्धान्पश्यति संश्रितः ।
स देही विमलः श्रीमाञ्श्रद्धाविद्यासमन्वितः ॥ १२.२१४.५० ॥
In sattva verweilend und sich auf die reinen sāttvischen Zustände stützend, schaut er sie; dieses verkörperte Wesen ist makellos, strahlend, mit Glauben und Wissen begabt.