Mahābhārata · Adhyāya 12.220
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.220.1
केन वृत्तेन वृत्तज्ञो जनको मिथिलाधिपः ।
जगाम मोक्षं धर्मज्ञो भोगानुत्सृज्य बुद्धिमान् ॥ १२.२२०.१ ॥
Durch welches Verhalten erlangte Janaka, der Herrscher von Mithilā, der das Dharma kannte und weise war, die Befreiung, nachdem er die Genüsse aufgegeben hatte?
12.220.2
अत्राप्युदाहरन्तीममितिहासं पुरातनम् ।
येन वृत्तेन धर्मज्ञः स जगाम महत्सुखम् ॥ १२.२२०.२ ॥
Auch hier führt man diese alte Geschichte an: Durch das Verhalten, mit dem der Kenner des Dharma großes Glück erlangte.
12.220.3
जनको जनदेवस्तु मिथिलायां जनाधिप ।
और्ध्वदेहिकधर्माणामासीद्युक्तो विचिन्तने ॥ १२.२२०.३ ॥
In Mithilā war Janaka, der Gott des Volkes, Herr der Menschen, in das Nachdenken über die Pflichten der Totenriten versenkt.
12.220.4
तस्य स्म शतमाचार्या वसन्ति सततं गृहे ।
दर्शयन्तः पृथग्धर्मान्नानापाषण्डवादिनः ॥ १२.२२०.४ ॥
Hundert Lehrer wohnten ständig in seinem Haus, zeigten verschiedene Lehren und vertraten die Ansichten verschiedener ketzerischer Schulen.
12.220.5
स तेषां प्रेत्यभावेन प्रेत्य गातौ विनिश्चये ।
आगमस्थः स भूयिष्ठमात्मतत्त्वेन तुष्यन्ति ॥ १२.२२०.५ ॥
Über den Zustand nach dem Tod und den Weg prüfte er ihre Ansichten; in der Schrift verankert, war er meist mit der Wahrheit des Selbst zufrieden.
12.220.6
तत्र पञ्चशिखो नाम कापिलेयो महामुनिः ।
परिधावन्महीं कृत्स्नां जगाम यलामथ ॥ १२.२२०.६ ॥
Dort wanderte der große Weise Pañcaśikha, ein Nachkomme Kapilas, über die ganze Erde und ging zu einem Ort namens Yalā.
12.220.7
सर्वसंन्यासधर्माणां तत्त्वज्ञाननिश्चये ।
सुपर्यवसितार्थश्च निर्द्वन्द्वो नष्टगशयः ॥ १२.२२०.७ ॥
In der festen Entschlossenheit der wahren Erkenntnis aller Pflichten des Entsagens, wer sein Ziel vollständig erreicht hat, frei von den Gegensatzpaaren, dessen innere Anhaftung zerstört ist.
12.220.8
ऋषीणामाहुरेकं यं कामाद…नृषु ।
शाश्वतं सुखमत्यन्तमन्वि…सुदुर्लभम् ॥ १२.२२०.८ ॥
Unter den Weisen sprechen sie von einem, der aus Verlangen … unter den Menschen.
12.220.9
यमाहुः कपिलं साङ्ख्याः परमर्षि प्रजापतिम् ।
समेत्य तेन रूपेण विस्मापयति हि स्वयम् ॥ १२.२२०.९ ॥
Den die Sāṅkhya Kapila nennen, den höchsten Weisen, Herrn der Geschöpfe; wer ihm begegnet, wird durch seine bloße Gestalt in Erstaunen versetzt.
12.220.10
आसुरेः प्रथमं शिष्यं यमाहुश्चिरजीविनम् ।
पञ्चस्रोतसि यः सत्रमास्ते वर्षसहस्रिकम् ॥ १२.२२०.१० ॥
Der erste Schüler Āsuris, den man den Langlebigen nennt, der im Opferdienst am Fluss der fünf Ströme tausend Jahre lang verweilt.
12.220.11
तमासीनं समागम्य कापिलं मण्डलं महत् ।
पञ्चस्रोतसि निष्णातः पञ्चरात्रविशारदः। ॥ १२.२२०.११ ॥
Wer zu ihm trat, der im großen Kreis des Kapila saß, erfahren im Fluss der fünf Ströme, bewandert im Pañcarātra.
12.220.12
पञ्चज्ञः पञ्चकृत्पञ्चगुणः पञ्चशिखः स्मृतः ।
पुरुषावस्थमव्यक्तं परमार्थं न्यवेदयत् ॥ १२.२२०.१२ ॥
Kenner der Fünf, Schöpfer der Fünf, Besitzer der fünf Eigenschaften, als Pañcaśikha erinnert; er verkündete die unmanifeste höchste Wahrheit des Zustandes des Puruṣa.
12.220.13
इष्ट्वा सत्रेण संपृष्टो भूयश्च तपसाऽऽसुरिः ।
क्षेत्रक्षेत्रज्ञयोर्व्यक्तिं बुबुधे देवदर्शनात् ॥ १२.२२०.१३ ॥
Nachdem er ein langes Opfer vollzogen und durch Askese erneut befragt worden war, erkannte Āsuri durch die Schau des Gottes das offenbare Wesen des Feldes und des Feldkenners.
12.220.14
यत्तदेकाक्षरं ब्रह्म नानारूपं प्रदृश्यते ।
बोधायनपरान्विप्रानृषिभावमुपागतः।
आसुरिर्मण्डले तस्मिन्प्रतिपेदे तदव्ययम् ॥ १२.२२०.१४ ॥
Dieses einsilbige Brahman, das in vielen Gestalten erscheint, erlangte Āsuri, nachdem er unter den Brahmanen, die Bodhāyana ergeben waren, den Zustand eines Sehers erreicht hatte; in jener Versammlung erlangte er das Unvergängliche.
12.220.15
तस्य पञ्चशिखः शिष्यो मानुष्याः पयसा भृतः ।
ब्राह्मणी कपिला नाम काचिदासीत्कुटुम्बिनी ॥ १२.२२०.१५ ॥
Sein Schüler war Pañcaśikha, der mit der Milch einer menschlichen Frau genährt wurde; es gab eine gewisse Hausfrau, eine Brahmanin namens Kapilā.
12.220.16
तस्याः पुत्रत्वमागम्य स्त्रियाः स पिबति स्तनौ ।
ततः स कापिलेयत्वं लेभे बुद्धिं च नैष्ठिकीम् ॥ १२.२२०.१६ ॥
Als ihr Sohn gekommen, trinkt er an den Brüsten jener Frau; dann erlangte er den Zustand eines Kapileya-Sohnes und die asketische, feste Einsicht.
12.220.17
एतन्मे भगवानाह कापिलेयस्य संभवम् ।
तस्य तत्कापिलेयत्वं सर्ववित्त्वमनुत्तमम् ॥ १२.२२०.१७ ॥
Der Erhabene hat mir dies über die Geburt des Sohnes Kapilas erzählt; sein Kapileya-Sein und seine höchste Allwissenheit.
12.220.18
सामान्यं जनकं ज्ञात्वा धर्मज्ञानामनुत्तमम् ।
उपेत्य शतमाचार्यान्मोहयामास हेतुभिः ॥ १२.२२०.१८ ॥
Als er den gewöhnlichen Vater erkannte, trat der Vorzüglichste unter den Kennern des Dharma vor hundert Lehrer und verwirrte sie mit Gründen.
12.220.19
निराकरिष्णुस्तान्सर्वांस्तेषां हेतुगुणान्वहून् ।
श्रावयामास मतिमान्मुनिः पञ्चशिखो नृप ॥ १२.२२०.१९ ॥
Der weise Muni Pañcaśikha, der alle ihre vielen Gründe und Eigenschaften widerlegte, ließ sie hören, o König.
12.220.20
जनकस्त्वभिसंरक्तः कापिलेयानुदर्शनात् ।
उत्सृज्य शतमाचार्यान्पृष्ठतोऽनुजगाम तम् ॥ १२.२२०.२० ॥
Janaka aber, beim Anblick der Schüler Kapilas tief angezogen, verließ die hundert Lehrer und folgte ihm nach.
12.220.21
तस्मै परमकल्याय प्रणताय च धर्मतः ।
अब्रवीत्परमं मोक्षं यतः साङ्ख्यं विधीयते ॥ १२.२२०.२१ ॥
Ihm, dem höchst Wohlwollenden und dem Dharma gemäß Verneigten, sprach er von der höchsten Befreiung, durch die das Sāṅkhya vorgeschrieben wird.
12.220.22
जातिनिर्वेदमुक्त्वा स कर्मनिर्वेदमब्रवीत् ।
कर्मनिर्वेदमुक्त्वा च सर्वनिर्वेदमब्रवीत् ॥ १२.२२०.२२ ॥
Nachdem er von der Abkehr von der Geburt gesprochen hatte, sprach er von der Abkehr vom Handeln; und nachdem er von der Abkehr vom Handeln gesprochen hatte, sprach er von der Abkehr von allem.
12.220.23
यदर्थं धर्मसंसर्गः कर्मणां च फलोदयः ।
तमनाश्वासिकं मोहं विनाशि चलमध्रुवम् ॥ १२.२२०.२३ ॥
Das, weswegen die Verbindung mit dem Dharma und das Entstehen der Früchte der Handlungen geschehen, ist eine Täuschung, die keine Zuversicht gibt: vergänglich, unstet und unbeständig.
12.220.24
दृश्यमाने विनाशे च प्रत्यक्षे लोकसाक्षिके ।
आगमात्परमस्तीति ब्रुवन्नपि पराजितः ॥ १२.२२०.२४ ॥
Auch wenn die Vernichtung sichtbar ist, offenkundig und von der Welt bezeugt, wird derjenige besiegt, der aus der Überlieferung sagt: „Es gibt ein Höchstes.“
12.220.25
आत्मना ह्यात्मनो नित्यं क्लेशमृत्युजरामयम् ।
आत्मानं मन्यते मोहात्तदसम्यक्परं मतम् ॥ १२.२२०.२५ ॥
Denn das Selbst ist durch sich selbst stets Leid, Tod, Alter und Krankheit unterworfen; doch aus Verblendung hält man es dafür — jene höchste Ansicht ist nicht richtig.
12.220.26
अथ चेदेवमप्यस्ति यल्लोके नोपपद्यते ।
अजरोऽयममृत्युश्च राजाऽसौ मन्यते तथा ॥ १२.२२०.२६ ॥
Selbst wenn es so wäre — was in der Welt nicht möglich ist —, so denkt jener König (das lebende Selbst) doch: Er sei alterslos und unsterblich.
12.220.27
अस्ति नास्तीति चाप्येतत्तस्मिन्नसति लक्षणे ।
किमधिष्ठाय तद्ब्रूयाल्लोकयात्राविनिश्चयम् ॥ १२.२२०.२७ ॥
»Es ist« und »es ist nicht« wird auch gesagt, wenn jenes Merkmal fehlt. Wer könnte dann, sich darauf stützend, die gewisse Ordnung des weltlichen Lebens verkünden?
12.220.28
प्रत्यक्षं ह्येतयोर्मूलं कृतान्तैतिह्ययोरपि ।
प्रत्यक्षेणागमो भिन्नः कृतान्तो वा न कश्चन ॥ १२.२२०.२८ ॥
Die Wahrnehmung ist in der Tat die Wurzel dieser beiden — auch der Schrift und der Überlieferung. Abgesehen von der Wahrnehmung gibt es kein gesondertes Zeugnis und keine eigene Lehre.
12.220.29
यत्रतत्रानुमानेऽस्मिन्कृतं भावयतोऽपि च ।
नान्यो जीवः शरीरस्य नास्तिकानां मते स्मृतः ॥ १२.२२०.२९ ॥
Hier und dort, bei diesem Schluss, selbst für den, der das Getane betrachtet: Nach Ansicht der Atheisten gilt kein vom Körper verschiedenes Lebewesen als existierend.
12.220.30
रेतो वटकणीकायां घृतपाकाधिवासनम् ।
जातिः स्मृतिरयस्कान्तः सूर्यकान्तोऽम्बुभक्षणम् ॥ १२.२२०.३० ॥
Der Same im Kern des Banyan-Samens, das Durchtränkt-Werden wie beim Kochen von Ghee, Geburt, Gedächtnis, der Magnetstein, der Sonnenstein und das Trinken von Wasser.
12.220.31
प्रेत्य भूताप्ययश्चैव देवताभ्युपयाचनम् ।
मृते कर्मनिवृत्तिश्च प्रमाणमिति निश्चयः ॥ १२.२२०.३१ ॥
Nach dem Tod die Auflösung der Elemente, die Anrufung der Götter, und beim Sterben das Aufhören des Handelns – dies ist der Beweis, so ist es festgestellt.
12.220.32
न त्वेते हेतवः सन्ति ये केचिन्मूर्तिसंस्थिताः ।
अमूर्तस्य हि मूर्तेन सामान्यं नोपपद्यते ॥ १२.२२०.३२ ॥
Doch keine der Ursachen, die in körperlicher Gestalt bestehen, sind diese; denn das Gestaltlose kann mit dem Gestalteten keine Gemeinsamkeit haben.
12.220.33
अविद्याकर्मचेष्टानां केचिदाहुः पुनर्भवे ।
कारणं लोभमोहौ तु दोषाणां च निषेवणम् ॥ १२.२२०.३३ ॥
Manche sagen, dass für die Tätigkeiten von Unwissenheit und Handeln die Ursache der Wiedergeburt Gier und Verblendung sind sowie das Frönen den Fehlern.
12.220.34
अविद्यां क्षेत्रमाहुर्हि कर्मबीजं तथा कृतम् ।
तृष्णासंजननं स्नेह एष तेषां पुनर्भवः ॥ १२.२२०.३४ ॥
Die Unwissenheit nennt man das Feld, und die getane Tat ist der Same; die Anhänglichkeit, die Durst erzeugt, ist ihre Wiedergeburt.
12.220.35
तस्मिन्मूढे च जग्धे च देहे मरणधर्मिणि ।
अन्योऽसौ जायते प्रेतस्तदाहुस्तत्वमक्षयम् ॥ १२.२२०.३५ ॥
In jenem verblendeten, verzehrten, sterblichen Leib wird ein anderer als jener Verstorbene geboren; dies nennt man die unvergängliche Wahrheit.
12.220.36
यदा स्वरूपतश्चान्यो जातितः श्रुतितोऽर्थतः ।
कथमस्मिन्स इत्येवं संबोधः स्यादसंहितः ॥ १२.२२०.३६ ॥
Wenn er der Form, der Art, der Überlieferung und dem Sinn nach ein anderer ist, wie könnte dann die Erkenntnis entstehen: „Er ist in diesem“? Sie wäre unzusammenhängend.
12.220.37
एवं सति च का प्रीतिर्दानविद्यातपोबलैः ।
यद्यदाचरितं कर्म सर्वमन्यत्प्रपद्यते ॥ १२.२२०.३७ ॥
Ist es so, welche Freude gibt es durch die Kraft von Gabe, Wissen und Askese? Jede vollbrachte Tat fällt einem anderen zu.
12.220.38
यदि ह्ययमिहैवान्यैः प्राकृतैर्दुःखितो भवेत् ।
सुखितो दुःखितैर्वाऽपि दृश्यो ह्यस्यविनिर्णयः ॥ १२.२२०.३८ ॥
Wenn er hier selbst von anderen gewöhnlichen Menschen betrübt wird, oder ein Glücklicher von den Betrübten, so ist kein sicheres Urteil darüber zu erkennen.
12.220.39
यदा हि मुसलैर्हन्युः शरीरं न पुनर्भवेत् ।
पृथग्ज्ञानं यदन्यच्च येनैतन्नोपपद्यते ॥ १२.२२०.३९ ॥
Wenn der Körper mit Keulen geschlagen wird, kehrt er nicht wieder; und das getrennte Wissen, durch das dies nicht begründet wird, ist ebenfalls getrennt.
12.220.40
ऋतुसंवत्सरौ तिथ्यः शीतोष्णेऽथ प्रियाप्रिये ।
यथाऽतीता न दृश्यन्ते तादृशः सत्वसंक्षयः ॥ १२.२२०.४० ॥
Jahreszeiten, Jahre, Mondtage, Kälte und Hitze, Angenehmes und Unangenehmes: wie die vergangenen nicht mehr gesehen werden, so ist der Untergang der Wesen.
12.220.41
जरयाऽभिपरीतस्य मृत्युना न विनाशिना ।
दुर्बलं दुर्बलं पूर्वं गृहस्येव विनश्यति ॥ १२.२२०.४१ ॥
Für den, der vom Alter umschlossen ist, noch nicht vom vernichtenden Tod, geht der Schwache, zuerst immer schwächer werdend, zugrunde wie ein Haus.
12.220.42
इन्द्रियाणी मनो वायुः शोणितं मांसमस्थि च ।
आनुपूर्व्या विनश्यन्ति स्वं धातुमुपयान्ति च ॥ १२.२२०.४२ ॥
Die Sinne, der Geist, der Atem, das Blut, das Fleisch und der Knochen vergehen der Reihe nach, und jedes kehrt zu seinem eigenen Element zurück.
12.220.43
लोकयात्राविधानं च दानधर्मफलागमः ।
तदर्थं वेदशब्दाश्च व्यवहाराश्च लौकिकाः ॥ १२.२२०.४३ ॥
Die Ordnung des weltlichen Lebens und das Eintreffen der Frucht von Gabe und Dharma; dazu dienen die Worte der Veden und die weltlichen Gebräuche.
12.220.44
इति सम्यङ्भनस्येते बहवः सन्ति हेतवः ।
एतदासीन्ममास्तीति न कश्चित्प्रतिपद्यते ॥ १२.२२०.४४ ॥
So gibt es viele Ursachen, den Geist völlig zu sammeln. Niemand hält fest: 'Dies war mein, dies ist mein.'
12.220.45
तेषां विमृशतामेवं तत्तत्समभिधावताम् ।
क्वचिन्निविशते बुद्धिस्तत्र जीर्यति वृक्षवत् ॥ १२.२२०.४५ ॥
Während sie so überlegen und jedem Gegenstand nachjagen, lässt sich ihr Verstand irgendwo nieder, und dort verfällt er wie ein Baum.
12.220.46
एवमर्थैरनर्थैश्च दुःखिताः सर्वजन्तवः ।
आगमैरपकृष्यन्ते हस्तिपैर्हस्तिनो यथा ॥ १२.२२०.४६ ॥
So werden alle Wesen, von Gewinn und Verlust betrübt, durch die Ankünfte fortgezogen, wie Elefanten von den Elefantenführern.
12.220.47
न जातु कामः कामानामुपभोगेन शाम्यति ।
हविषा कृष्णवर्त्मेव भूय एवाभिवर्धते ॥ १२.२२०.४७ ॥
Das Verlangen wird niemals durch den Genuss der Begierden gestillt; vielmehr wächst es, wie das Feuer des schwarzen Pfades durch das Opfer mit Butterschmalz, immer wieder von Neuem.
12.220.48
अर्थांस्तथाऽत्यन्तमुखावहांश्च ।
लिप्सन्त एते बहवो विशुष्काः।
महत्तरं दुःखमनुप्रपन्ना ।
हित्वा सुखं मृत्युवशं प्रयान्ति ॥ १२.२२०.४८ ॥
Viele dieser ausgetrockneten Menschen, nach Zielen gierend, die höchstes Glück bringen, verfallen in größeres Leid, verlassen das Glück und gehen unter die Macht des Todes.
12.220.49
विनाशिनो ह्यध्नुवजीवितस्य ।
किं बन्धुभिर्मित्रपरिग्रहैश्च।
विहाय यो गच्छति सर्वमेव ।
क्षणेन गत्वा न निवर्तते च ॥ १२.२२०.४९ ॥
Was nützen Verwandte und das Sammeln von Freunden in einem vergänglichen, unbeständigen Leben? Wer alles zurücklässt und in einem Augenblick geht, kehrt nicht zurück.
12.220.50
भूव्योमतोयानलवायवोऽपि ।
सदा शरीरं प्रतिपालयन्ति।
इतीदमालक्ष्य रतिः कुतो भवे ।
द्विनाशिनो ह्यस्य न कर्म विद्यते ॥ १२.२२०.५० ॥
Erde, Himmel, Wasser, Feuer und Luft erhalten ebenso stets den Körper. Wenn man dies erkennt, wie könnte Freude am Dasein entstehen? Denn das doppelt Vergängliche hat kein dauerhaftes Handeln.
12.220.51
इदमनुपधिवाक्यमच्छलं ।
परमनिरामयमात्मसाक्षिकम्।
नरपतिरभिवीक्ष्य विस्मितः ।
पुनरनुयोक्तुमिदं प्रचक्रमे ॥ १२.२२०.५१ ॥
Diese arglose, bedingungslose, höchste und makellose Rede wird vom Selbst bezeugt. Der König, erstaunt darüber, begann erneut, ihn darüber zu befragen.