Mahābhārata · Adhyāya 12.221
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.221.1
जनको नरदेवस्तु ज्ञापितः परमर्षिणा ।
पुनरेवानुपप्रच्छ सांपराये भवाभवौ ॥ १२.२२१.१ ॥
König Janaka, Herr der Menschen, von dem höchsten Weisen belehrt, fragte erneut nach Dasein und Nichtdasein im Jenseits.
12.221.2
भगवन्यदिदं प्रेत्य संज्ञा भवति कस्यचित् ।
एवं सति किमज्ञानं ज्ञानं वा किं करिष्यति ॥ १२.२२१.२ ॥
Ehrwürdiger, wenn jemandem nach dem Tod Bewusstsein bleibt, was wird dann Unwissenheit tun, oder was wird Wissen tun?
12.221.3
विवादादेव सिद्धोऽसौ कारणस्येव वेदना ।
चेतनो विद्यते ह्यत्र हैतुकं च मनोगतम् ॥ १२.२२१.३ ॥
Es wird allein durch Streit festgestellt, wie Schmerz aus einer Ursache. Hier besteht das bewusste Wesen, und auch das Logische und das im Geist Verweilende.
12.221.4
आगमादेव सिद्धोऽसौ स्वताः सिद्धा इति श्रुतिः ।
वर्तते पृथगन्योन्यं न ह्यपःश्रित्य कर्मसु ॥ १२.२२१.४ ॥
Es wird allein durch die Schrift festgestellt; die Śruti sagt, sie seien selbst begründet. Sie bestehen getrennt voneinander und stützen sich bei den Handlungen nicht auf Wasser.
12.221.5
चेतनो ह्यंशवस्तत्र स्वमूर्तं धारयन्त्यतः ।
स्वभावं पौरुषं कर्म ह्यात्मानं तमुपाश्रितम्।
तमाश्रित्य प्रवर्तन्ते देहिनो देहबन्धनाः ॥ १२.२२१.५ ॥
Die Teile des bewussten Wesens nehmen dort ihre eigene Gestalt an; daher gehen Natur, menschliche Anstrengung und Handlung gestützt auf dieses Selbst voran. Auf es gestützt, werden die an Körper gebundenen Verkörperten tätig.
12.221.6
गुणज्ञानमभिज्ञानं तस्य लिङ्गानुशब्दयत् ।
पृथिव्यादिषु भूतेषु तत्तदाहुर्निदर्शनम् ॥ १२.२२१.६ ॥
Das Wissen um seine Eigenschaften ist das Erkennen, durch Merkmale angezeigt; unter den Elementen wie Erde wird jedes eine Veranschaulichung von ihm genannt.
12.221.7
आत्माऽसौ वर्तते भिन्नस्तत्रतत्र समन्वितः ।
परमात्मा तथीवैको देवेऽस्मिन्निति वै श्रुतिः ॥ १२.२२१.७ ॥
Jenes Selbst (ātman) besteht, geteilt und jeweils mit jedem Ort verbunden; das höchste Selbst (Paramātman) ist ebenso eines — in diesem Gott, so lehrt die śruti.
12.221.8
आकाशं वायुरूष्भा च स्नेहो यच्चापि पार्थिवम् ।
यथा त्रिधा प्रवर्तन्ते तथाऽसौ पुरुषः स्मृतः ॥ १२.२२१.८ ॥
Raum, Luft, Wärme, Feuchtigkeit und was irdisch ist: Wie diese sich auf dreifache Weise entfalten, so wird jener Puruṣa überliefert.
12.221.9
पपस्यन्तर्हितं यद्वत्तद्वद्व्याप्तं महात्मकम् ।
पूर्वं नैश्चर्ययोगेन तस्मादेतन्न शेपवान् ॥ १२.२२१.९ ॥
Wie das Verborgene im Innern, so ist jene durchdringende Gestalt des großen Selbst; einst durch das Yoga der Herrschaft; darum ist sie nicht begrenzt.
12.221.10
शब्दाः कालः क्रिया देहो ममैकस्वैव कल्पना ।
स्वभावं तन्मयं त्वेदं मायारूपं तु भेदवत् ॥ १२.२२१.१० ॥
Klang, Zeit, Handlung, Leib — sind allein eine einzige Vorstellung von mir; dieses, aus seiner eigenen Natur gemacht, hat die Gestalt der Māyā und erscheint doch geteilt.
12.221.11
नानाख्यं परं शुद्धं निर्विकल्पं परात्मकम् ।
लिङ्गादि देवमध्यास्ते ज्ञानं देवस्य तत्तथा ॥ १२.२२१.११ ॥
Vielnamig, höchst, rein, ohne Unterscheidung, aus dem höchsten Selbst bestehend — der Gott weilt im Liṅga und dergleichen; das Wissen vom Gott ist ebenso.
12.221.12
चिन्मयोऽयं हि नादाख्यः शब्दश्चासौ मनो महान् ।
गतिमानुत संधत्ते वर्णमत्तत्पदान्वितम् ॥ १२.२२१.१२ ॥
Dies besteht aus Bewusstsein; der Laut namens nāda; das ist der große Geist, der sich bewegend den mit Lauten versehenen, mit jenen Wörtern verbundenen Klang fügt.
12.221.13
कायो नास्ति च तेषां वै अवकाशस्तथा परम् ।
एतेनोढा इति चाख्याताः सर्वे ते धर्मदूषकाः ॥ १२.२२१.१३ ॥
Sie haben keinen Körper und auch keinen Ort der Ruhe. Deshalb heißen sie Verirrte; sie alle sind Verderber des Dharma.
12.221.14
अवन्धनमविज्ञानाज्ज्ञानं तद्भुवमव्ययम् ।
नानाभेदविकल्पने येषामात्मा स्मृतः सदा ॥ १२.२२१.१४ ॥
Jenes Wissen, nicht durch Unwissenheit gebunden, ist beständig und unvergänglich; bei denen das Selbst in der Vorstellung vielfacher Unterscheidungen stets so gedacht wird.
12.221.15
प्रकृतेरपरस्तेषां बहवोऽप्यात्मवादिनः ।
विरोधो ह्यात्मसन्मायां न तेषां सिद्ध एव हि।
अन्यदा च गृहीतै…वेदबाह्यास्ततः स्मृताः ॥ १२.२२१.१५ ॥
Unter ihnen gibt es jedoch viele, die ein von der Natur verschiedenes Selbst lehren. Ihre Lehre von der Illusion des Selbst ist widersprüchlich und für sie nicht gesichert. Zu anderer Zeit angenommen…; deshalb gelten sie als außerhalb des Veda.
12.221.16
एकानेकात्मकं तेषां प्रतिषेधो हि भेदनुत् ।
तस्माद्वेदस्य हृदयमद्वैध्यमिति विद्धि तत् ॥ १२.२२१.१६ ॥
Die Widerlegung ihrer Natur des Einen-und-Vielen vertreibt die Trennung. Wisse daher, dass dies das Herz des Veda ist: die Nicht-Dualität.
12.221.17
वेदादृष्टेरयं लोकः सर्वार्थेषु प्रवर्तते ।
तस्माच्च स्मृतयो जाताः सेतिहासाः पृथग्विधाः ॥ १२.२२१.१७ ॥
Durch die unsichtbare Kraft des Veda vollzieht sich diese Welt in all ihren Angelegenheiten. Deshalb entstanden die Smṛti-Texte mit den Legenden, in vielerlei Art.
12.221.18
न यन्न साध्यं तद्ब्रह्म नादिमध्यं न चान्तवत् ।
इन्द्रियाणि च भूरीणि परा च प्रकृतिर्मनः ॥ १२.२२१.१८ ॥
Was nicht zu vollbringen ist, das ist Brahman; es hat weder Anfang noch Mitte noch Ende. Die Sinne sind zahlreich, und die höchste Natur ist der Geist.
12.221.19
आत्मा च परमः शुद्धः प्रोक्तोऽसौ परमः पुमान् ॥ १२.२२१.१९ ॥
Das Selbst wird als das höchste und reine erklärt; jener ist der höchste Puruṣa.
12.221.20
उत्पत्तिलक्षणं चेदं विपरीतमथोभयोः ।
यो वेत्ति प्रकृतिं नित्यं तथा चैवात्मनस्तु ताम्।
प्रदहत्येष कर्माख्यं दावोद्भूत इवानलः ॥ १२.२२१.२० ॥
Dies ist das Kennzeichen des Ursprungs, dem beiden entgegengesetzt. Wer stets prakṛti und ebenso das Selbst erkennt, verbrennt dieses sogenannte karma, wie ein aus einem Waldbrand entstandenes Feuer.
12.221.21
चिन्मात्रपरमः शुद्धः सर्वाकृतिषु वर्तते ॥ १२.२२१.२१ ॥
Der als reines Bewusstsein allein höchste Reine weilt in allen Gestalten.
12.221.22
आकाशकल्पं विमलं नानाशक्तिसमन्वितम् ।
तापनं सर्वभूतानां ज्योतिषां मध्यमस्थितिम्।
दुःखमस्ति न निर्दुःखं तद्विद्वान्न च लिप्यति ॥ १२.२२१.२२ ॥
Dem Raum gleich, makellos, mit vielfachen Kräften begabt, alle Wesen erhitzend, in der Mitte der Lichter stehend; in ihm ist Leid, und doch ist er leidfrei; der Weise wird davon nicht befleckt.
12.221.23
असावश्नाति यद्वत्तद्वमरोऽश्नाति यन्मधु ।
एवमेव महानात्मा नात्मानमवबुध्यते ॥ १२.२२१.२३ ॥
So wie jener isst, und wie der Unsterbliche den Honig isst, so erkennt das große Selbst sich selbst nicht.
12.221.24
एवंभूतस्त्वमित्यत्र स्वाधितो बुद्ध्यते परम ।
बुधस्य बोधनं तत्र क्रियते सद्भिरित्युत।
न बुधस्येति वै कश्चिन्न तथावच्छृणुष्व मे ॥ १२.२२१.२४ ॥
„Du bist eben dies“ – hier wird das Höchste durch Selbstbelehrung von selbst verstanden. Das Erwecken des Weisen geschieht durch die Guten; doch gibt es niemanden, der „des Weisen“ wäre. Höre mich so, wie es ist.
12.221.25
शोकमस्य न गत्वा ते शास्त्राणां शास्त्रदस्यवः ।
लोकं निध्नन्ति संभिन्ना ज्ञातिनोत्र वदन्त्युत ॥ १२.२२१.२५ ॥
Ohne ihren Schmerz zu kennen, zerstören die Räuber der Schriften, verwirrt und zerrissen, die Welt; hier sprechen sie so.
12.221.26
एवं तस्य विभोः कृत्यं धातुरस्य महात्मनः ।
क्षमन्ति ते महात्मानः सर्वद्वन्द्वविवर्जिताः ॥ १२.२२१.२६ ॥
So verzeihen die großen Seelen, frei von allen Gegensatzpaaren, das Werk jenes allgegenwärtigen Schöpfers, der große Seele ist.
12.221.27
अतोऽन्यथा महात्मानमन्यथा प्रतिपद्यते ।
किं तेन न कृतं पापं चोरेणात्मापहारिणा ॥ १२.२२१.२७ ॥
Welches Unrecht hat also der nicht begangen, der die große Seele anders betrachtet? Welches Unrecht hat der Dieb nicht begangen, der das Selbst raubt?
12.221.28
तस्य संयोगयोगेन शुचिरप्यशुचिर्भवेत् ।
अशुचिश्च शुचिश्चापि ज्ञानाद्देहादयो यथा ॥ १२.२२१.२८ ॥
Durch die Verbindung des Zusammenhangs mit ihm kann das Reine unrein werden und das Unreine rein, wie Körper und das Übrige durch das Wissen.
12.221.29
दृश्यं न चैव दृष्टं स्याद्दृष्टं दृश्यं तु नैव च ॥ १२.२२१.२९ ॥
Das Gesehene kann nicht der Sehende werden, noch der Sehende das Gesehene.
12.221.30
अतीतत्रितयाः सिद्धा ज्ञानरूपेण सर्वदा ।
एवं न प्रतिपद्यन्ते रागमोहमदान्विताः ॥ १२.२२१.३० ॥
Die Vollendeten, die die drei überschritten haben, verweilen stets in der Form des Wissens; doch die mit Anhaftung, Verblendung und Hochmut behafteten erlangen es so nicht.
12.221.31
वेदबाह्या दुरात्मानः संसारे दुःखभागिनः ।
आगमानुगतज्ञाना बुद्धियुक्ता भवन्ति ते ॥ १२.२२१.३१ ॥
Die außerhalb des Veda stehenden, böse gesinnten, haben Anteil am Leid im Saṃsāra. Wessen Erkenntnis dem Āgama folgt, wird mit Einsicht begabt.
12.221.32
बुद्ध्या भवति बुद्ध्या त्वं यद्बुद्धं चात्मरूपवत् ।
तमस्यन्धे न संदेहात्परं यान्ति न संशयः ॥ १२.२२१.३२ ॥
Es geschieht durch den Verstand, und was du erkannt hast, gleicht der Gestalt des Selbst. Nicht in tiefer Finsternis und nicht durch Zweifel erlangen sie das Höchste; daran ist kein Zweifel.
12.221.33
नित्यनैमित्तिकान्कृत्वा पापहानिमवाप्य च ।
शुद्धसत्वा महात्मानो ज्ञाननिर्धूतकल्मषाः ॥ १२.२२१.३३ ॥
Nachdem sie die ständigen und gelegentlichen Riten vollzogen und die Vernichtung der Sünde erlangt haben, sind die großen Seelen von reiner Natur durch Erkenntnis von ihren Makeln gereinigt.
12.221.34
असक्ताः परिवर्तन्ते संसरन्त्यथ वायुवत् ।
न युज्यन्तेऽथवा क्लेशैरहंभावोद्भवैः सह ॥ १२.२२१.३४ ॥
Ungebunden bewegen sie sich und wandern im Saṃsāra wie der Wind. Oder sie sind nicht verbunden mit den Qualen, die aus dem Ich-Gefühl entstehen.
12.221.35
इतस्ततः समाहृत्य ज्ञानं निर्वर्णयन्त्युत ।
ज्ञानान्वितस्तमो हन्यादर्कवत्स महामतिः ॥ १२.२२१.३५ ॥
Das Wissen von hier und dort sammelnd, bestimmen sie es. Mit Erkenntnis begabt, soll der Großgesinnte die Finsternis vertreiben wie die Sonne.
12.221.36
एवमात्मानमन्वीक्ष्य नानादुःखसमन्वितम् ।
देहं पङ्कमले मग्नं निर्मलं परमार्थतः ॥ १२.२२१.३६ ॥
So, nachdem man das Selbst geprüft hat, das mit vielfachem Leid behaftet ist, und den Leib, der in Schlamm und Schmutz versunken ist, und ihn im höchsten Sinne als makellos erkannt hat.
12.221.37
तमेवं सर्वदुःखात्तु मोचयेत्परमात्मवान् ।
ब्रह्मचर्यव्रतोपेतः सर्वसङ्गबहिष्कृतः।
लघ्वाहारो विशुद्धात्मा परं निर्वाणमृच्छति ॥ १२.२२१.३७ ॥
Der die höchste Seele kennt, befreie ihn von allem Leid. Wer das Gelübde der Keuschheit hält, sich von allen Anhaftungen löst, wenig isst und eine gereinigte Seele hat, erlangt das höchste Nirvāṇa.
12.221.38
इन्द्रियाणि मनो वायुः शोणितं मांसमस्थि च ।
आनुपूर्व्याद्विनश्यन्ति स्वं धातुमुपयान्ति च ॥ १२.२२१.३८ ॥
Die Sinne, der Geist, der Atem, das Blut, das Fleisch und die Knochen vergehen der Reihe nach, und jedes kehrt zu seinem eigenen Element zurück.
12.221.39
कारणानुगतं कार्यं यदि तच्च विनश्यति ।
अलिङ्गस्य कथं लिङ्गं युज्यते तन्मृषा दृढम् ॥ १२.२२१.३९ ॥
Wenn auch eine Wirkung, die ihrer Ursache folgt, vergeht, wie kann dann dem Merkmallosen ein Merkmal zugeschrieben werden? Das ist fest falsch.
12.221.40
न त्वेव हेतवः सन्ति ये केचिन्मूर्तिसंस्थिताः ।
अमर्त्यस्य च मर्त्येन सामान्यं नोपपद्यते ॥ १२.२२१.४० ॥
Doch gibt es keine Ursachen, die in einer Gestalt verankert sind. Eine Gemeinsamkeit des Unsterblichen mit dem Sterblichen ist nicht haltbar.
12.221.41
लोकदृष्टो यथा जातेः स्वेदजः पुरुषः स्त्रियाम् ।
कृतानुस्मरणात्सिद्धो वेदगम्यः परः पुमान् ॥ १२.२२१.४१ ॥
Wie in der Welt ein Mann, der von einer Frau geboren wurde, an seiner Geburt erkannt wird, so existiert der höchste Puruṣa, durch Erinnerung an getane Taten festgestellt und durch das Veda erkennbar.
12.221.42
प्रत्यक्षानुगतो वेदो नामहेतुभिरिष्यते ॥ १२.२२१.४२ ॥
Das Veda, das der Wahrnehmung folgt, wird durch die Gründe der Namen anerkannt.
12.221.43
यथा शाखा हि वै शाखा तरोः संबध्यते तदा ।
श्रुत्या तथापरोप्यात्मा दृश्यते सोऽप्यलिङ्गवान्।
अलिङ्गसाध्यं तद्ब्रह्म बहवः सन्ति हेतवः ॥ १२.२२१.४३ ॥
Wie ein Ast mit seinem Baum verbunden ist, so wird das Selbst, obwohl ohne Merkmale, durch die Schrift zugeschrieben gesehen. Brahman, ohne Merkmale, ist durch merkmallose Mittel zu erlangen; es gibt viele Wege dazu.
12.221.44
लोकयात्राविधानं च दानधर्मफलागमः ।
तदर्थं वेदशब्दाश्च व्यवहाराश्च लौकिकाः ॥ १२.२२१.४४ ॥
Die Ordnung des weltlichen Lebens und das Eintreten der Frucht von Gabe und Dharma – dafür bestehen die Worte der Veden und die weltlichen Gepflogenheiten.
12.221.45
इति सम्यङ्भनस्येते बहवः सन्ति हेतवः ।
एतदस्तीदमस्तीति न किंचित्प्रतिदृश्यते ॥ १२.२२१.४५ ॥
So, wenn der Geist es gut betrachtet, gibt es viele Ursachen. Nichts wird klar gesehen als 'dies ist, dies ist'.
12.221.46
तेषां विमृशतामेवं तत्तत्समभिधावताम् ।
क्वचिन्निविशते बुद्धिस्तत्र जीर्यति वृक्षवत् ॥ १२.२२१.४६ ॥
Bei jenen, die so nachdenken und jeder Sache nachlaufen, setzt sich der Verstand irgendwo fest, und dort verfällt er wie ein Baum.
12.221.47
एवमर्थैरनर्थैश्च दुःखिताः सर्वजन्तवः ।
आगमैरपकृष्यन्ति हस्तिनो हस्तिपैर्यथा ॥ १२.२२१.४७ ॥
So werden alle Wesen, von Zielen und Ziellosem bedrängt, von den Lehren der Āgamas fortgezogen, wie Elefanten von ihren Mahouts gezogen werden.
12.221.48
न जातु कामः कामामामुपभोगेन शाम्यति ।
हविषा कृष्णवर्त्मेव भूय एवाभिर्वधते ॥ १२.२२१.४८ ॥
Das Verlangen wird niemals durch den Genuss der Gegenstände der Begierde gestillt; wie das Feuer durch Ghee höher lodert, so wächst es immer wieder.
12.221.49
अर्थांस्तथाऽत्यन्तदुःखाबहांश्च ।
लिप्सन्त एके बहवो विशुष्काः।
महत्तरं दुःखमभिप्रपन्ना ।
हित्वा सुखं मृत्युवशं प्रयान्ति ॥ १२.२२१.४९ ॥
Manche, viele ausgedörrte Menschen, die nach Reichtum verlangen, der äußerstes Leid bringt, geraten in noch größeres Leid, verlassen das Glück und gehen unter die Macht des Todes.
12.221.50
विनाशिनो ह्यध्रुवजीवितस्य ।
किं बन्धुभिर्मन्त्रपरिग्रहैश्च।
विहाय यो गच्छति सर्वमेव ।
क्षणेन गत्वा न निवर्तते च ॥ १२.२२१.५० ॥
Was nützen Verwandte und gesammelte Ratschläge dem, dessen Leben vergänglich und unbeständig ist? Wer alles zurücklässt und in einem Augenblick geht, kehrt nicht zurück.
12.221.51
स्वं भूमितोयानलवायवो हि ।
सदा शरीरं प्रतिपालयन्ति।
इतीदमालक्ष्य कुतो रतिर्भवे ।
द्विनाशिनो ह्यस्य न कर्म विद्यते ॥ १२.२२१.५१ ॥
Erde, Wasser, Feuer und Luft erhalten stets den Körper. Wenn man dies erkennt, woher soll Anhaftung in dieser Welt kommen? Er ist in zweifacher Weise vergänglich, und in ihm gibt es kein dauerhaftes Handeln.
12.221.52
इदमनुपधिवाक्यमच्छलं ।
परमनिरामयमात्मसाक्षिकम्।
नरपतिरनुवीक्ष्य विस्मितः ।
पुनरनुयोक्तुमिदं प्रचक्रमे ॥ १२.२२१.५२ ॥
Als der König diese arglosen, arglistfreien, höchsten, makellosen und durch das Selbst bezeugten Worte sah, geriet er in Staunen und begann erneut, darüber zu fragen.