மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.221
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.221.1
जनको नरदेवस्तु ज्ञापितः परमर्षिणा ।
पुनरेवानुपप्रच्छ सांपराये भवाभवौ ॥ १२.२२१.१ ॥
மனிதர்களின் தலைவரான ஜனகர், பரம ரிஷியால் உபதேசம் பெற்று, மறுமைபற்றி பிறவி மற்றும் இல்லாமை குறித்து மீண்டும் கேட்டார்.
12.221.2
भगवन्यदिदं प्रेत्य संज्ञा भवति कस्यचित् ।
एवं सति किमज्ञानं ज्ञानं वा किं करिष्यति ॥ १२.२२१.२ ॥
பகவானே, மரணத்திற்குப் பிறகு ஒருவருக்கு உணர்வு இருக்குமானால், அப்படியிருக்கையில் அறியாமை என்ன செய்யும், அல்லது அறிவு என்ன செய்யும்?
12.221.3
विवादादेव सिद्धोऽसौ कारणस्येव वेदना ।
चेतनो विद्यते ह्यत्र हैतुकं च मनोगतम् ॥ १२.२२१.३ ॥
வாதத்தினாலேயே அது நிறுவப்படுகிறது; காரணத்திலிருந்து வேதனை போல. இங்கு உணர்வுள்ள உயிர் உண்டு; தர்க்கத்தாலும் மனத்திலும் உள்ளது.
12.221.4
आगमादेव सिद्धोऽसौ स्वताः सिद्धा इति श्रुतिः ।
वर्तते पृथगन्योन्यं न ह्यपःश्रित्य कर्मसु ॥ १२.२२१.४ ॥
வேதத்தின் அடிப்படையிலேயே அது நிறுவப்படுகிறது; தானாகவே நிறுவப்பட்டவை என்று சுருதி கூறுகிறது. அவை ஒன்றுக்கொன்று தனியாக நிற்கின்றன; செயல்களில் நீரை ஆதாரமாகக் கொள்ளாமல்.
12.221.5
चेतनो ह्यंशवस्तत्र स्वमूर्तं धारयन्त्यतः ।
स्वभावं पौरुषं कर्म ह्यात्मानं तमुपाश्रितम्।
तमाश्रित्य प्रवर्तन्ते देहिनो देहबन्धनाः ॥ १२.२२१.५ ॥
உணர்வுள்ள அம்சங்கள் அங்கே தங்கள் சொந்த வடிவத்தைத் தாங்குகின்றன; ஆகவே இயல்பு, முயற்சி, செயல் ஆகியவை அந்த ஆன்மாவை அடைந்து நிற்கின்றன. அவனை ஆதாரமாகக் கொண்டு உடலுடன் பிணைக்கப்பட்ட உயிர்கள் செயல்படுகின்றன.
12.221.6
गुणज्ञानमभिज्ञानं तस्य लिङ्गानुशब्दयत् ।
पृथिव्यादिषु भूतेषु तत्तदाहुर्निदर्शनम् ॥ १२.२२१.६ ॥
அவனுடைய குணஅறிவே அடையாளம்; அது அடையாளங்களால் குறிக்கப்படுகிறது. பூமி முதலிய பூதங்களில் ஒவ்வொன்றையும் சான்றாகக் கூறுவர்.
12.221.7
आत्माऽसौ वर्तते भिन्नस्तत्रतत्र समन्वितः ।
परमात्मा तथीवैको देवेऽस्मिन्निति वै श्रुतिः ॥ १२.२२१.७ ॥
அந்த ஆத்மா வெவ்வேறு இடங்களில் பிரிந்திருந்து அவற்றுடன் இணைந்து நிற்கிறது; பரமாத்மாவும் அவ்வாறே ஒன்றாகவே இருக்கிறான் — இந்த தேவனில் என்று ஸ்ருதி கூறுகிறது.
12.221.8
आकाशं वायुरूष्भा च स्नेहो यच्चापि पार्थिवम् ।
यथा त्रिधा प्रवर्तन्ते तथाऽसौ पुरुषः स्मृतः ॥ १२.२२१.८ ॥
ஆகாயம், வாயு, வெப்பம், நீர்மை, மற்றும் பார்த்திவமானதும் — இவை மூன்று வகையாகச் செயல்படுவது போல, அந்தப் புருஷன் நினைவுகூரப்படுகிறான்.
12.221.9
पपस्यन्तर्हितं यद्वत्तद्वद्व्याप्तं महात्मकम् ।
पूर्वं नैश्चर्ययोगेन तस्मादेतन्न शेपवान् ॥ १२.२२१.९ ॥
உள்ளே மறைந்திருப்பது போல, அவ்வாறே பரவியிருக்கும் மகாத்மா-ரூபம் இது; முன்பே ஐஸ்வரிய யோகத்தால் — ஆகவே இது எஞ்சியதல்ல.
12.221.10
शब्दाः कालः क्रिया देहो ममैकस्वैव कल्पना ।
स्वभावं तन्मयं त्वेदं मायारूपं तु भेदवत् ॥ १२.२२१.१० ॥
ஒலி, காலம், செயல், உடல் — என்னுடைய ஒன்றேயான கற்பனை; இது அவனது இயல்பால் ஆனது, மாயையின் வடிவம்; இருப்பினும் பேதம் உடையது போல் தோன்றுகிறது.
12.221.11
नानाख्यं परं शुद्धं निर्विकल्पं परात्मकम् ।
लिङ्गादि देवमध्यास्ते ज्ञानं देवस्य तत्तथा ॥ १२.२२१.११ ॥
பல பெயர்களைக் கொண்ட, பரமான, தூய, நிர்விகல்பமான, பராத்மாவான — லிங்கம் முதலியவற்றில் தேவன் வீற்றிருக்கிறான்; தேவனைப் பற்றிய ஞானமும் அவ்வாறே.
12.221.12
चिन्मयोऽयं हि नादाख्यः शब्दश्चासौ मनो महान् ।
गतिमानुत संधत्ते वर्णमत्तत्पदान्वितम् ॥ १२.२२१.१२ ॥
இது சின்மயமானது; நாதம் எனப்படும் சொல்; அதுவே மகத்தான மனம்; அது இயங்கி வர்ணங்களுடன், அந்தப் பதங்களுடன் கூடிய சொல்லை இணைக்கிறது.
12.221.13
कायो नास्ति च तेषां वै अवकाशस्तथा परम् ।
एतेनोढा इति चाख्याताः सर्वे ते धर्मदूषकाः ॥ १२.२२१.१३ ॥
அவர்களுக்கு உடல் இல்லை, அவர்களுக்கு இடமும் இல்லை. இதனால் அவர்கள் மயக்கமுற்றவர்கள் என்று கூறப்படுகிறார்கள்; அவர்கள் அனைவரும் தர்மத்தைக் கெடுப்பவர்கள்.
12.221.14
अवन्धनमविज्ञानाज्ज्ञानं तद्भुवमव्ययम् ।
नानाभेदविकल्पने येषामात्मा स्मृतः सदा ॥ १२.२२१.१४ ॥
அறியாமையினால் பிணிக்கப்படாத அந்த அறிவு நிலையானதும் அழியாததுமாகும்; பலவகை வேறுபாடுகளைக் கற்பனை செய்பவர்களுக்கு ஆத்மா எப்போதும் அவ்வாறே நினைக்கப்படுகிறது.
12.221.15
प्रकृतेरपरस्तेषां बहवोऽप्यात्मवादिनः ।
विरोधो ह्यात्मसन्मायां न तेषां सिद्ध एव हि।
अन्यदा च गृहीतै…वेदबाह्यास्ततः स्मृताः ॥ १२.२२१.१५ ॥
அவர்களில் இயற்கையைத் தவிர வேறாக ஆத்மாவைக் கூறும் பலரும் உள்ளனர். ஆத்மாவின் மாயையில் அவர்களுக்கு முரண்பாடு உண்டு, அது அவர்களுக்கு நிலைநாட்டப்படவில்லை. வேறொரு சமயத்தில் பற்றிக்கொள்ளப்பட்ட…; ஆதலால் அவர்கள் வேதத்திற்கு வெளியே எனக் கருதப்படுகிறார்கள்.
12.221.16
एकानेकात्मकं तेषां प्रतिषेधो हि भेदनुत् ।
तस्माद्वेदस्य हृदयमद्वैध्यमिति विद्धि तत् ॥ १२.२२१.१६ ॥
அவர்களின் ஒன்று-பல தன்மையை மறுப்பது வேறுபாட்டை அழிக்கிறது. ஆகையால், அதை வேதத்தின் இதயம் என்று அறிவாயாக; அது அத்வைதம்.
12.221.17
वेदादृष्टेरयं लोकः सर्वार्थेषु प्रवर्तते ।
तस्माच्च स्मृतयो जाताः सेतिहासाः पृथग्विधाः ॥ १२.२२१.१७ ॥
வேதத்தின் காணாத ஆற்றலால் இவ்வுலகம் எல்லாச் செயல்களிலும் இயங்குகிறது. ஆதலால் இதிகாசங்களுடன் பல வகையான ஸ்மிருதிகள் தோன்றின.
12.221.18
न यन्न साध्यं तद्ब्रह्म नादिमध्यं न चान्तवत् ।
इन्द्रियाणि च भूरीणि परा च प्रकृतिर्मनः ॥ १२.२२१.१८ ॥
எது அடையத்தக்கது அல்ல, அதுவே பிரம்மம்; அதற்கு ஆதியும் நடுவும் முடிவும் இல்லை. புலன்கள் பலவாகும்; மனமே உயர்ந்த இயற்கை.
12.221.19
आत्मा च परमः शुद्धः प्रोक्तोऽसौ परमः पुमान् ॥ १२.२२१.१९ ॥
ஆத்மா மிக உயர்ந்தவரும் தூய்மையானவரும் என்று கூறப்பட்டது; அவரே பரம புருஷன்.
12.221.20
उत्पत्तिलक्षणं चेदं विपरीतमथोभयोः ।
यो वेत्ति प्रकृतिं नित्यं तथा चैवात्मनस्तु ताम्।
प्रदहत्येष कर्माख्यं दावोद्भूत इवानलः ॥ १२.२२१.२० ॥
இது உற்பத்தியின் அடையாளம்; இருவருக்கும் மாறானது. எவன் எப்போதும் பிரகிருதியையும் ஆத்மாவையும் அறிகிறானோ, அவன் காட்டுத் தீ போல எழுந்த அக்கினி போல கர்மம் என்று சொல்லப்படுவதை எரித்துவிடுகிறான்.
12.221.21
चिन्मात्रपरमः शुद्धः सर्वाकृतिषु वर्तते ॥ १२.२२१.२१ ॥
சித்மாத்திரமே மிக உயர்ந்ததாகக் கொண்ட தூய்மையானவர் எல்லா வடிவங்களிலும் நிலைபெற்றுள்ளார்.
12.221.22
आकाशकल्पं विमलं नानाशक्तिसमन्वितम् ।
तापनं सर्वभूतानां ज्योतिषां मध्यमस्थितिम्।
दुःखमस्ति न निर्दुःखं तद्विद्वान्न च लिप्यति ॥ १२.२२१.२२ ॥
ஆகாயம் போன்ற தூய்மையானது, பல சக்திகளுடன் கூடியது; எல்லா உயிர்களையும் வெப்பமூட்டுவது, ஒளிகளின் நடுவில் நிலைபெற்றது. துக்கம் உண்டு, ஆனால் துக்கமற்றதும் ஆகும்; அதை அறிந்த ஞானி அதில் ஒட்டுவதில்லை.
12.221.23
असावश्नाति यद्वत्तद्वमरोऽश्नाति यन्मधु ।
एवमेव महानात्मा नात्मानमवबुध्यते ॥ १२.२२१.२३ ॥
அவர் உண்பது போல, தேவன் தேனை உண்கிறான்; அதுபோலவே மகத்தான ஆத்மா தன்னை அறிவதில்லை.
12.221.24
एवंभूतस्त्वमित्यत्र स्वाधितो बुद्ध्यते परम ।
बुधस्य बोधनं तत्र क्रियते सद्भिरित्युत।
न बुधस्येति वै कश्चिन्न तथावच्छृणुष्व मे ॥ १२.२२१.२४ ॥
'நீ இப்படிப்பட்டவன்' என்பதில் தானாகவே மேலான உணர்வு விளங்குகிறது. ஞானியை விழிப்பிப்பது நல்லோர் செய்யும் செயல்; ஞானிக்கு அது தேவையில்லை. அப்படியே என்னிடம் கேள்.
12.221.25
शोकमस्य न गत्वा ते शास्त्राणां शास्त्रदस्यवः ।
लोकं निध्नन्ति संभिन्ना ज्ञातिनोत्र वदन्त्युत ॥ १२.२२१.२५ ॥
இவனது துயரை அறியாமல், சாஸ்திரங்களைக் கொள்ளையடிப்போர், குழம்பியவர்களாக, உலகை அழிக்கிறார்கள்; இங்கு அவ்வாறு கூறுகிறார்கள்.
12.221.26
एवं तस्य विभोः कृत्यं धातुरस्य महात्मनः ।
क्षमन्ति ते महात्मानः सर्वद्वन्द्वविवर्जिताः ॥ १२.२२१.२६ ॥
இவ்வாறு அந்த விபுவின், இந்த மகாத்மா படைப்பாளியின் செயலை, எல்லா இரட்டைகளிலிருந்தும் விடுபட்ட அந்த மகாத்மாக்கள் பொறுத்துக்கொள்கிறார்கள்.
12.221.27
अतोऽन्यथा महात्मानमन्यथा प्रतिपद्यते ।
किं तेन न कृतं पापं चोरेणात्मापहारिणा ॥ १२.२२१.२७ ॥
ஆகவே மகாத்மாவை வேறுவிதமாகக் கருதுபவன் எந்தப் பாவத்தைச் செய்யவில்லை? அந்த ஆன்மாவைக் கவரும் திருடனால் எந்தப் பாவம் செய்யப்படவில்லை?
12.221.28
तस्य संयोगयोगेन शुचिरप्यशुचिर्भवेत् ।
अशुचिश्च शुचिश्चापि ज्ञानाद्देहादयो यथा ॥ १२.२२१.२८ ॥
அதனுடன் சேர்க்கை என்னும் யோகத்தால் தூயதும் தூயதற்றதாகலாம்; தூயதற்றதும் தூயதாகலாம்; ஞானத்தால் உடல் முதலானவை போல.
12.221.29
दृश्यं न चैव दृष्टं स्याद्दृष्टं दृश्यं तु नैव च ॥ १२.२२१.२९ ॥
காணப்படுவது காண்பவனாக ஆகாது; காண்பவனும் காணப்படுவதாக ஆகாது.
12.221.30
अतीतत्रितयाः सिद्धा ज्ञानरूपेण सर्वदा ।
एवं न प्रतिपद्यन्ते रागमोहमदान्विताः ॥ १२.२२१.३० ॥
மூன்றையும் கடந்த சித்தர்கள் எப்போதும் ஞான வடிவில் நிலைத்திருக்கின்றனர்; ஆனால் ராகம், மோகம், மதம் கொண்டவர்கள் இவ்வாறு அடைவதில்லை.
12.221.31
वेदबाह्या दुरात्मानः संसारे दुःखभागिनः ।
आगमानुगतज्ञाना बुद्धियुक्ता भवन्ति ते ॥ १२.२२१.३१ ॥
வேதத்திற்கு வெளியே இருக்கும் தீய உள்ளம் கொண்டவர்கள் சம்சாரத்தில் துன்பத்தைப் பெறுகிறார்கள். ஆகமத்தைப் பின்பற்றும் ஞானம் உடையவர்கள் புத்தியுடையவர்களாகிறார்கள்.
12.221.32
बुद्ध्या भवति बुद्ध्या त्वं यद्बुद्धं चात्मरूपवत् ।
तमस्यन्धे न संदेहात्परं यान्ति न संशयः ॥ १२.२२१.३२ ॥
புத்தியாலேயே ஆகிறது; நீ அறிந்தது ஆத்ம வடிவம் போன்றது. அடர்ந்த இருளில் சந்தேகத்தால் அல்ல, அவர்கள் உயர்ந்ததை அடைகிறார்கள்; இதில் ஐயமில்லை.
12.221.33
नित्यनैमित्तिकान्कृत्वा पापहानिमवाप्य च ।
शुद्धसत्वा महात्मानो ज्ञाननिर्धूतकल्मषाः ॥ १२.२२१.३३ ॥
நித்திய, நைமித்திக கர்மங்களைச் செய்து, பாவத்தின் அழிவை அடைந்து, தூய சத்துவம் உடைய மகாத்மாக்கள் ஞானத்தால் கறை கழுவப்பட்டவர்கள்.
12.221.34
असक्ताः परिवर्तन्ते संसरन्त्यथ वायुवत् ।
न युज्यन्तेऽथवा क्लेशैरहंभावोद्भवैः सह ॥ १२.२२१.३४ ॥
அவர்கள் பற்றற்றவர்களாய்க் காற்றைப் போல் திரிகிறார்கள், சம்சாரத்தில் அலைகிறார்கள். அல்லது அகங்காரத்திலிருந்து எழும் துன்பங்களுடன் அவர்கள் சேர்வதில்லை.
12.221.35
इतस्ततः समाहृत्य ज्ञानं निर्वर्णयन्त्युत ।
ज्ञानान्वितस्तमो हन्यादर्कवत्स महामतिः ॥ १२.२२१.३५ ॥
இங்கும் அங்கும் ஞானத்தைச் சேகரித்து அதை அவர்கள் தெளிவாக அறிகிறார்கள். ஞானம் பெற்ற மகாமதி சூரியனைப் போல் இருளை அழிக்கட்டும்.
12.221.36
एवमात्मानमन्वीक्ष्य नानादुःखसमन्वितम् ।
देहं पङ्कमले मग्नं निर्मलं परमार्थतः ॥ १२.२२१.३६ ॥
இவ்வாறு பல துன்பங்களுடன் கூடிய ஆத்மாவை ஆராய்ந்து, சேறும் அழுக்கும் மூழ்கிய உடலை, பரமார்த்தத்தில் களங்கமற்றதாக அறிந்து.
12.221.37
तमेवं सर्वदुःखात्तु मोचयेत्परमात्मवान् ।
ब्रह्मचर्यव्रतोपेतः सर्वसङ्गबहिष्कृतः।
लघ्वाहारो विशुद्धात्मा परं निर्वाणमृच्छति ॥ १२.२२१.३७ ॥
பரமாத்மாவை அறிந்தவன் அவனை எல்லா துக்கங்களிலிருந்தும் விடுவிக்கட்டும். பிரம்மச்சரிய விரதம் கொண்டவன், எல்லா பற்றுகளிலிருந்தும் விலகியவன், குறைவாக உண்பவன், தூய ஆத்மா உள்ளவன் பரம நிர்வாணத்தை அடைகிறான்.
12.221.38
इन्द्रियाणि मनो वायुः शोणितं मांसमस्थि च ।
आनुपूर्व्याद्विनश्यन्ति स्वं धातुमुपयान्ति च ॥ १२.२२१.३८ ॥
புலன்கள், மனம், பிராணவாயு, இரத்தம், தசை, எலும்பு ஆகியவை வரிசையாக அழிகின்றன; தம் தம் தாதுவுக்குத் திரும்புகின்றன.
12.221.39
कारणानुगतं कार्यं यदि तच्च विनश्यति ।
अलिङ्गस्य कथं लिङ्गं युज्यते तन्मृषा दृढम् ॥ १२.२२१.३९ ॥
காரணத்தைப் பின்பற்றும் காரியமும் அழிந்தால், அடையாளமற்றதற்கு அடையாளம் எவ்வாறு பொருந்தும்? அது உறுதியாகப் பொய்யே.
12.221.40
न त्वेव हेतवः सन्ति ये केचिन्मूर्तिसंस्थिताः ।
अमर्त्यस्य च मर्त्येन सामान्यं नोपपद्यते ॥ १२.२२१.४० ॥
ஆனால் உருவத்தில் நிலைபெற்ற எந்தக் காரணங்களும் இல்லை. அமரனுக்கும் மரணமுள்ளவனுக்கும் பொதுத்தன்மை பொருந்தாது.
12.221.41
लोकदृष्टो यथा जातेः स्वेदजः पुरुषः स्त्रियाम् ।
कृतानुस्मरणात्सिद्धो वेदगम्यः परः पुमान् ॥ १२.२२१.४१ ॥
உலகில் காணப்படுவது போல, பெண்ணிடமிருந்து பிறக்கும் மனிதன் (பிறப்பில்) காணப்படுவது போல, செய்த செயல்களின் நினைவால் நிறுவப்பட்டதும், வேதத்தால் அறியத்தக்கதுமான பரம புருஷன் உள்ளான்.
12.221.42
प्रत्यक्षानुगतो वेदो नामहेतुभिरिष्यते ॥ १२.२२१.४२ ॥
நேர்ப்புலனை பின்பற்றும் வேதம், பெயர்க் காரணங்களால் (பிரமாணமாக) ஏற்கப்படுகிறது.
12.221.43
यथा शाखा हि वै शाखा तरोः संबध्यते तदा ।
श्रुत्या तथापरोप्यात्मा दृश्यते सोऽप्यलिङ्गवान्।
अलिङ्गसाध्यं तद्ब्रह्म बहवः सन्ति हेतवः ॥ १२.२२१.४३ ॥
ஒரு மரத்தின் கிளை அதனுடன் இணைந்திருப்பது போல, வேதத்தால் நிறுவப்பட்ட ஆன்மா காணப்படுகிறது, அது அடையாளங்கள் அற்றதாக இருந்தாலும். அடையாளங்கள் அற்ற அந்த பிரம்மம் அடையப்படுகிறது; அதற்கு பல வழிகள் உள்ளன.
12.221.44
लोकयात्राविधानं च दानधर्मफलागमः ।
तदर्थं वेदशब्दाश्च व्यवहाराश्च लौकिकाः ॥ १२.२२१.४४ ॥
உலக வாழ்க்கையின் ஒழுங்கும், தானதர்மத்தின் பலன் வருவதும்; அதற்காகவே வேதச் சொற்களும் உலகியல் நடைமுறைகளும் உள்ளன.
12.221.45
इति सम्यङ्भनस्येते बहवः सन्ति हेतवः ।
एतदस्तीदमस्तीति न किंचित्प्रतिदृश्यते ॥ १२.२२१.४५ ॥
இவ்வாறு மனதால் நன்கு ஆராய்ந்தால் இவை பல காரணங்களாகும். 'இது உள்ளது, இது உள்ளது' என்று எதுவும் தெளிவாகக் காணப்படுவதில்லை.
12.221.46
तेषां विमृशतामेवं तत्तत्समभिधावताम् ।
क्वचिन्निविशते बुद्धिस्तत्र जीर्यति वृक्षवत् ॥ १२.२२१.४६ ॥
இவ்வாறு ஆராய்ந்து ஒவ்வொன்றின் பின்னும் ஓடுகிறவர்களின் புத்தி எங்கேயோ நிலைகொள்கிறது; அங்கேயே மரம் போல் அது பழுத்து அழிகிறது.
12.221.47
एवमर्थैरनर्थैश्च दुःखिताः सर्वजन्तवः ।
आगमैरपकृष्यन्ति हस्तिनो हस्तिपैर्यथा ॥ १२.२२१.४७ ॥
இவ்வாறு பொருள்களாலும் பொருளற்றவற்றாலும் துன்புறும் எல்லா உயிர்களும், யானைகள் பாகர்களால் இழுக்கப்படுவது போல, ஆகமங்களால் இழுக்கப்படுகின்றன.
12.221.48
न जातु कामः कामामामुपभोगेन शाम्यति ।
हविषा कृष्णवर्त्मेव भूय एवाभिर्वधते ॥ १२.२२१.४८ ॥
ஆசை எப்போதும் போகங்களை அனுபவிப்பதால் அடங்குவதில்லை; நெய்யால் நெருப்பு மேலும் வளர்வது போல, அது மேலும் பெருகுகிறது.
12.221.49
अर्थांस्तथाऽत्यन्तदुःखाबहांश्च ।
लिप्सन्त एके बहवो विशुष्काः।
महत्तरं दुःखमभिप्रपन्ना ।
हित्वा सुखं मृत्युवशं प्रयान्ति ॥ १२.२२१.४९ ॥
அதிக துன்பத்தைத் தரும் செல்வங்களை விரும்பும் பலர், மெலிந்து வாடிப்போய், பெரும் துன்பத்தில் வீழ்ந்து, இன்பத்தைக் கைவிட்டு மரணத்தின் வசத்திற்குச் செல்கிறார்கள்.
12.221.50
विनाशिनो ह्यध्रुवजीवितस्य ।
किं बन्धुभिर्मन्त्रपरिग्रहैश्च।
विहाय यो गच्छति सर्वमेव ।
क्षणेन गत्वा न निवर्तते च ॥ १२.२२१.५० ॥
அழியக்கூடியதும் நிலையற்றதுமான வாழ்வுக்கு உறவினர்களாலும், பெற்ற ஆலோசனைகளாலும் என்ன பயன்? எல்லாவற்றையும் விட்டு ஒரு கணத்தில் போய்விடுபவன் திரும்பி வருவதில்லை.
12.221.51
स्वं भूमितोयानलवायवो हि ।
सदा शरीरं प्रतिपालयन्ति।
इतीदमालक्ष्य कुतो रतिर्भवे ।
द्विनाशिनो ह्यस्य न कर्म विद्यते ॥ १२.२२१.५१ ॥
நிலம், நீர், நெருப்பு, காற்று ஆகியவையே எப்போதும் உடலைப் பேணுகின்றன. இதை உணர்ந்த பின் இவ்வுலகில் பற்று எங்கிருந்து? இது இருமுறை அழியக்கூடியது; இதன் செயலுக்கும் நிலைத்த பலன் இல்லை.
12.221.52
इदमनुपधिवाक्यमच्छलं ।
परमनिरामयमात्मसाक्षिकम्।
नरपतिरनुवीक्ष्य विस्मितः ।
पुनरनुयोक्तुमिदं प्रचक्रमे ॥ १२.२२१.५२ ॥
இந்தக் கபடமற்ற, களங்கமற்ற, உயர்ந்த, குறையற்ற, ஆன்மாவுக்கே சாட்சியான சொல்லைக் கேட்டு அரசன் வியப்புற்று, மீண்டும் இதைப்பற்றி கேட்கத் தொடங்கினான்.