Mahābhārata · Adhyāya 12.221
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.221.1
जनको नरदेवस्तु ज्ञापितः परमर्षिणा ।
पुनरेवानुपप्रच्छ सांपराये भवाभवौ ॥ १२.२२१.१ ॥
O rei Janaka, senhor dos homens, instruído pelo sábio supremo, perguntou novamente sobre o ser e o não ser no além.
12.221.2
भगवन्यदिदं प्रेत्य संज्ञा भवति कस्यचित् ।
एवं सति किमज्ञानं ज्ञानं वा किं करिष्यति ॥ १२.२२१.२ ॥
Venerável, se alguém mantém a consciência após a morte, então o que fará a ignorância, ou o que fará o conhecimento?
12.221.3
विवादादेव सिद्धोऽसौ कारणस्येव वेदना ।
चेतनो विद्यते ह्यत्र हैतुकं च मनोगतम् ॥ १२.२२१.३ ॥
Isso se estabelece apenas pela disputa, como a dor a partir de uma causa. Aqui existe o ser consciente, e também o lógico e o que habita a mente.
12.221.4
आगमादेव सिद्धोऽसौ स्वताः सिद्धा इति श्रुतिः ।
वर्तते पृथगन्योन्यं न ह्यपःश्रित्य कर्मसु ॥ १२.२२१.४ ॥
Isso se estabelece apenas pela escritura; a śruti diz que são autoestabelecidos. Existem separadamente uns dos outros, não se apoiando na água nas ações.
12.221.5
चेतनो ह्यंशवस्तत्र स्वमूर्तं धारयन्त्यतः ।
स्वभावं पौरुषं कर्म ह्यात्मानं तमुपाश्रितम्।
तमाश्रित्य प्रवर्तन्ते देहिनो देहबन्धनाः ॥ १२.२२१.५ ॥
As partes do ser consciente ali assumem sua própria forma; por isso a natureza, o esforço humano e a ação procedem apoiados naquele eu. Apoiados nele, os seres encarnados presos a corpos tornam-se ativos.
12.221.6
गुणज्ञानमभिज्ञानं तस्य लिङ्गानुशब्दयत् ।
पृथिव्यादिषु भूतेषु तत्तदाहुर्निदर्शनम् ॥ १२.२२१.६ ॥
O conhecimento de suas qualidades é o reconhecimento, indicado por sinais; entre os elementos, como a terra, cada um é chamado demonstração dele.
12.221.7
आत्माऽसौ वर्तते भिन्नस्तत्रतत्र समन्वितः ।
परमात्मा तथीवैको देवेऽस्मिन्निति वै श्रुतिः ॥ १२.२२१.७ ॥
Aquele ātman existe dividido, unido a cada lugar por sua vez; o Paramātman igualmente é um — neste deus, assim diz a śruti.
12.221.8
आकाशं वायुरूष्भा च स्नेहो यच्चापि पार्थिवम् ।
यथा त्रिधा प्रवर्तन्ते तथाऽसौ पुरुषः स्मृतः ॥ १२.२२१.८ ॥
O espaço, o ar, o calor, a umidade e o que é terreno: assim como estes se desenvolvem de três modos, assim é lembrado aquele puruṣa.
12.221.9
पपस्यन्तर्हितं यद्वत्तद्वद्व्याप्तं महात्मकम् ।
पूर्वं नैश्चर्ययोगेन तस्मादेतन्न शेपवान् ॥ १२.२२१.९ ॥
Como o que está oculto dentro, assim é a forma penetrante do grande eu; outrora, pelo yoga da soberania; por isso não é limitada.
12.221.10
शब्दाः कालः क्रिया देहो ममैकस्वैव कल्पना ।
स्वभावं तन्मयं त्वेदं मायारूपं तु भेदवत् ॥ १२.२२१.१० ॥
Som, tempo, ação, corpo — são apenas uma concepção minha; isto, feito de sua própria natureza, tem a forma de māyā, embora pareça dividido.
12.221.11
नानाख्यं परं शुद्धं निर्विकल्पं परात्मकम् ।
लिङ्गादि देवमध्यास्ते ज्ञानं देवस्य तत्तथा ॥ १२.२२१.११ ॥
De muitos nomes, supremo, puro, sem alternativas, feito do eu supremo — o deus habita no liṅga e similares; o conhecimento do deus é igualmente assim.
12.221.12
चिन्मयोऽयं हि नादाख्यः शब्दश्चासौ मनो महान् ।
गतिमानुत संधत्ते वर्णमत्तत्पदान्वितम् ॥ १२.२२१.१२ ॥
Isto é feito de consciência; o som chamado nāda; essa é a grande mente, que, em movimento, une o som dotado de letras e ligado àquelas palavras.
12.221.13
कायो नास्ति च तेषां वै अवकाशस्तथा परम् ।
एतेनोढा इति चाख्याताः सर्वे ते धर्मदूषकाः ॥ १२.२२१.१३ ॥
Eles não têm corpo, nem têm lugar de repouso. Por essa razão são chamados de extraviados; todos eles são corruptores do dharma.
12.221.14
अवन्धनमविज्ञानाज्ज्ञानं तद्भुवमव्ययम् ।
नानाभेदविकल्पने येषामात्मा स्मृतः सदा ॥ १२.२२१.१४ ॥
Esse conhecimento, não atado pela ignorância, é firme e imperecível; para aqueles cujo eu é sempre assim concebido na imaginação de múltiplas distinções.
12.221.15
प्रकृतेरपरस्तेषां बहवोऽप्यात्मवादिनः ।
विरोधो ह्यात्मसन्मायां न तेषां सिद्ध एव हि।
अन्यदा च गृहीतै…वेदबाह्यास्ततः स्मृताः ॥ १२.२२१.१५ ॥
Entre eles, porém, há muitos que ensinam um eu distinto da natureza. Sua doutrina da ilusão do eu é contraditória e não se firma para eles. Adotado em outro momento…; por isso são considerados fora do Veda.
12.221.16
एकानेकात्मकं तेषां प्रतिषेधो हि भेदनुत् ।
तस्माद्वेदस्य हृदयमद्वैध्यमिति विद्धि तत् ॥ १२.२२१.१६ ॥
A refutação da natureza uno-e-múltiplo deles dissipa a divisão. Saiba, portanto, que esse é o coração do Veda: a não dualidade.
12.221.17
वेदादृष्टेरयं लोकः सर्वार्थेषु प्रवर्तते ।
तस्माच्च स्मृतयो जाताः सेतिहासाः पृथग्विधाः ॥ १२.२२१.१७ ॥
Pelo poder invisível do Veda, este mundo prossegue em todos os seus assuntos. Por isso surgiram os textos da memória, junto com as lendas, de muitos tipos.
12.221.18
न यन्न साध्यं तद्ब्रह्म नादिमध्यं न चान्तवत् ।
इन्द्रियाणि च भूरीणि परा च प्रकृतिर्मनः ॥ १२.२२१.१८ ॥
Aquilo que não pode ser realizado é Brahman; não tem começo, meio nem fim. Os sentidos são muitos, e a natureza suprema é a mente.
12.221.19
आत्मा च परमः शुद्धः प्रोक्तोऽसौ परमः पुमान् ॥ १२.२२१.१९ ॥
O ātman é declarado supremo e puro; esse é o puruṣa supremo.
12.221.20
उत्पत्तिलक्षणं चेदं विपरीतमथोभयोः ।
यो वेत्ति प्रकृतिं नित्यं तथा चैवात्मनस्तु ताम्।
प्रदहत्येष कर्माख्यं दावोद्भूत इवानलः ॥ १२.२२१.२० ॥
Este é o sinal da origem, oposto a ambos. Quem sempre conhece a prakṛti e igualmente o ātman, queima isto chamado karma, como um fogo surgido de um incêndio florestal.
12.221.21
चिन्मात्रपरमः शुद्धः सर्वाकृतिषु वर्तते ॥ १२.२२१.२१ ॥
Supremo como pura consciência apenas, o puro permanece em todas as formas.
12.221.22
आकाशकल्पं विमलं नानाशक्तिसमन्वितम् ।
तापनं सर्वभूतानां ज्योतिषां मध्यमस्थितिम्।
दुःखमस्ति न निर्दुःखं तद्विद्वान्न च लिप्यति ॥ १२.२२१.२२ ॥
Semelhante ao espaço, imaculado, dotado de múltiplos poderes, aquecendo todos os seres, situado no meio das luzes; há sofrimento nele, e contudo ele é livre de sofrimento; o sábio não é afetado por ele.
12.221.23
असावश्नाति यद्वत्तद्वमरोऽश्नाति यन्मधु ।
एवमेव महानात्मा नात्मानमवबुध्यते ॥ १२.२२१.२३ ॥
Assim como aquele come, e o imortal come o mel, assim o grande ātman não se percebe a si mesmo.
12.221.24
एवंभूतस्त्वमित्यत्र स्वाधितो बुद्ध्यते परम ।
बुधस्य बोधनं तत्र क्रियते सद्भिरित्युत।
न बुधस्येति वै कश्चिन्न तथावच्छृणुष्व मे ॥ १२.२२१.२४ ॥
"Tu és precisamente isto": aqui o supremo é compreendido por si mesmo, pelo autoensinamento. O despertar do sábio é feito pelos bons; contudo, não há ninguém "do sábio". Ouve-me como é.
12.221.25
शोकमस्य न गत्वा ते शास्त्राणां शास्त्रदस्यवः ।
लोकं निध्नन्ति संभिन्ना ज्ञातिनोत्र वदन्त्युत ॥ १२.२२१.२५ ॥
Sem conhecer sua dor, os saqueadores das escrituras, confusos e divididos, destroem o mundo; aqui assim falam.
12.221.26
एवं तस्य विभोः कृत्यं धातुरस्य महात्मनः ।
क्षमन्ति ते महात्मानः सर्वद्वन्द्वविवर्जिताः ॥ १२.२२१.२६ ॥
Assim, as grandes almas, livres de todos os pares de opostos, perdoam a obra daquele criador onipresente, a grande alma.
12.221.27
अतोऽन्यथा महात्मानमन्यथा प्रतिपद्यते ।
किं तेन न कृतं पापं चोरेणात्मापहारिणा ॥ १२.२२१.२७ ॥
Portanto, que pecado não foi cometido por aquele que considera de outro modo a grande alma? Que pecado não cometeu o ladrão que rouba o eu?
12.221.28
तस्य संयोगयोगेन शुचिरप्यशुचिर्भवेत् ।
अशुचिश्च शुचिश्चापि ज्ञानाद्देहादयो यथा ॥ १२.२२१.२८ ॥
Pela união da conexão com ele, o puro pode tornar-se impuro, e o impuro puro, como o corpo e o resto pelo conhecimento.
12.221.29
दृश्यं न चैव दृष्टं स्याद्दृष्टं दृश्यं तु नैव च ॥ १२.२२१.२९ ॥
O visto não pode ser o vidente, nem o vidente o visto.
12.221.30
अतीतत्रितयाः सिद्धा ज्ञानरूपेण सर्वदा ।
एवं न प्रतिपद्यन्ते रागमोहमदान्विताः ॥ १२.२२१.३० ॥
Os perfeitos que transcenderam os três permanecem sempre na forma do conhecimento; mas os dotados de apego, ilusão e orgulho não o alcançam assim.
12.221.31
वेदबाह्या दुरात्मानः संसारे दुःखभागिनः ।
आगमानुगतज्ञाना बुद्धियुक्ता भवन्ति ते ॥ १२.२२१.३१ ॥
Os que estão fora do Veda, de almas más, partilham o sofrimento no saṃsāra. Os que têm conhecimento conforme o āgama tornam-se dotados de discernimento.
12.221.32
बुद्ध्या भवति बुद्ध्या त्वं यद्बुद्धं चात्मरूपवत् ।
तमस्यन्धे न संदेहात्परं यान्ति न संशयः ॥ १२.२२१.३२ ॥
Acontece pelo intelecto, e o que você conheceu é como a forma do eu. Não na escuridão profunda nem pela dúvida alcançam o supremo; não há dúvida.
12.221.33
नित्यनैमित्तिकान्कृत्वा पापहानिमवाप्य च ।
शुद्धसत्वा महात्मानो ज्ञाननिर्धूतकल्मषाः ॥ १२.२२१.३३ ॥
Tendo realizado os ritos constantes e ocasionais e obtido a perda do pecado, as grandes almas de natureza pura têm suas manchas lavadas pelo conhecimento.
12.221.34
असक्ताः परिवर्तन्ते संसरन्त्यथ वायुवत् ।
न युज्यन्तेऽथवा क्लेशैरहंभावोद्भवैः सह ॥ १२.२२१.३४ ॥
Desapegados, movem-se e vagueiam pelo saṃsāra como o vento. Ou não se unem às aflições que surgem do sentido do 'eu'.
12.221.35
इतस्ततः समाहृत्य ज्ञानं निर्वर्णयन्त्युत ।
ज्ञानान्वितस्तमो हन्यादर्कवत्स महामतिः ॥ १२.२२१.३५ ॥
Reunindo o conhecimento daqui e dali, eles o determinam. Dotado de conhecimento, o de grande mente deve destruir as trevas como o sol.
12.221.36
एवमात्मानमन्वीक्ष्य नानादुःखसमन्वितम् ।
देहं पङ्कमले मग्नं निर्मलं परमार्थतः ॥ १२.२२१.३६ ॥
Assim, tendo examinado o eu, dotado de muitos sofrimentos, e o corpo afundado na lama e na imundície, sabendo-o imaculado na verdade suprema.
12.221.37
तमेवं सर्वदुःखात्तु मोचयेत्परमात्मवान् ।
ब्रह्मचर्यव्रतोपेतः सर्वसङ्गबहिष्कृतः।
लघ्वाहारो विशुद्धात्मा परं निर्वाणमृच्छति ॥ १२.२२१.३७ ॥
Que quem conhece o Ātman supremo o liberte de todo sofrimento. Quem possui o voto de castidade, afastado de todo apego, come pouco e tem a alma purificada, alcança o nirvāṇa supremo.
12.221.38
इन्द्रियाणि मनो वायुः शोणितं मांसमस्थि च ।
आनुपूर्व्याद्विनश्यन्ति स्वं धातुमुपयान्ति च ॥ १२.२२१.३८ ॥
Os sentidos, a mente, o sopro, o sangue, a carne e o osso perecem em ordem, e cada um retorna ao seu próprio elemento.
12.221.39
कारणानुगतं कार्यं यदि तच्च विनश्यति ।
अलिङ्गस्य कथं लिङ्गं युज्यते तन्मृषा दृढम् ॥ १२.२२१.३९ ॥
Se até um efeito que segue sua causa perece, como atribuir uma marca ao sem marca? Isso é firmemente falso.
12.221.40
न त्वेव हेतवः सन्ति ये केचिन्मूर्तिसंस्थिताः ।
अमर्त्यस्य च मर्त्येन सामान्यं नोपपद्यते ॥ १२.२२१.४० ॥
Mas não existem causas fixadas em forma. A comunidade entre o imortal e o mortal não se sustenta.
12.221.41
लोकदृष्टो यथा जातेः स्वेदजः पुरुषः स्त्रियाम् ।
कृतानुस्मरणात्सिद्धो वेदगम्यः परः पुमान् ॥ १२.२२१.४१ ॥
Assim como no mundo um homem nascido de uma mulher é visto por seu nascimento, existe o Puruṣa supremo, estabelecido pela lembrança das ações feitas e cognoscível pelo Veda.
12.221.42
प्रत्यक्षानुगतो वेदो नामहेतुभिरिष्यते ॥ १२.२२१.४२ ॥
O Veda, que segue a percepção, é aceito pelas razões dos nomes.
12.221.43
यथा शाखा हि वै शाखा तरोः संबध्यते तदा ।
श्रुत्या तथापरोप्यात्मा दृश्यते सोऽप्यलिङ्गवान्।
अलिङ्गसाध्यं तद्ब्रह्म बहवः सन्ति हेतवः ॥ १२.२२१.४३ ॥
Assim como o galho está unido à árvore, o ātman, embora sem marcas, é visto como atribuído pela escritura. Brahman, sem marcas, é alcançado; há muitos meios para ele.
12.221.44
लोकयात्राविधानं च दानधर्मफलागमः ।
तदर्थं वेदशब्दाश्च व्यवहाराश्च लौकिकाः ॥ १२.२२१.४४ ॥
A ordenação da vida mundana e a chegada do fruto da doação e do dharma: para isso existem as palavras dos Vedas e as práticas mundanas.
12.221.45
इति सम्यङ्भनस्येते बहवः सन्ति हेतवः ।
एतदस्तीदमस्तीति न किंचित्प्रतिदृश्यते ॥ १२.२२१.४५ ॥
Assim, quando a mente considera bem, há muitas causas. Nada se vê claramente como 'isto é, isto é'.
12.221.46
तेषां विमृशतामेवं तत्तत्समभिधावताम् ।
क्वचिन्निविशते बुद्धिस्तत्र जीर्यति वृक्षवत् ॥ १२.२२१.४६ ॥
Para aqueles que refletem assim, correndo atrás de cada coisa, o intelecto se fixa em algum ponto, e ali decai como uma árvore.
12.221.47
एवमर्थैरनर्थैश्च दुःखिताः सर्वजन्तवः ।
आगमैरपकृष्यन्ति हस्तिनो हस्तिपैर्यथा ॥ १२.२२१.४७ ॥
Assim, todas as criaturas, afligidas pelos fins e pelo que é sem fim, são arrastadas pelos ensinamentos dos āgamas, como elefantes são arrastados por seus condutores.
12.221.48
न जातु कामः कामामामुपभोगेन शाम्यति ।
हविषा कृष्णवर्त्मेव भूय एवाभिर्वधते ॥ १२.२२१.४८ ॥
O desejo nunca se acalma com o gozo dos objetos; como o fogo se aviva com manteiga clarificada, assim ele cresce de novo, e de novo.
12.221.49
अर्थांस्तथाऽत्यन्तदुःखाबहांश्च ।
लिप्सन्त एके बहवो विशुष्काः।
महत्तरं दुःखमभिप्रपन्ना ।
हित्वा सुखं मृत्युवशं प्रयान्ति ॥ १२.२२१.४९ ॥
Alguns, muitos ressecados, desejando riquezas que trazem extremo sofrimento, caem em um sofrimento maior, abandonam a felicidade e passam ao poder da morte.
12.221.50
विनाशिनो ह्यध्रुवजीवितस्य ।
किं बन्धुभिर्मन्त्रपरिग्रहैश्च।
विहाय यो गच्छति सर्वमेव ।
क्षणेन गत्वा न निवर्तते च ॥ १२.२२१.५० ॥
De que servem parentes e conselhos reunidos para quem tem uma vida perecível e instável? Quem deixa tudo e parte em um instante não retorna.
12.221.51
स्वं भूमितोयानलवायवो हि ।
सदा शरीरं प्रतिपालयन्ति।
इतीदमालक्ष्य कुतो रतिर्भवे ।
द्विनाशिनो ह्यस्य न कर्म विद्यते ॥ १२.२२१.५१ ॥
A terra, a água, o fogo e o ar sempre sustentam o corpo. Sabendo disso, de onde vem o apego neste mundo? Ele é perecível de duas maneiras, e nele não há ação duradoura.
12.221.52
इदमनुपधिवाक्यमच्छलं ।
परमनिरामयमात्मसाक्षिकम्।
नरपतिरनुवीक्ष्य विस्मितः ।
पुनरनुयोक्तुमिदं प्रचक्रमे ॥ १२.२२१.५२ ॥
Ao ver estas palavras sem engano, sem artifício, supremas, livres de defeito e testemunhadas pelo próprio eu, o rei ficou espantado e começou novamente a questioná-lo sobre isso.