Mahābhārata · Adhyāya 12.222
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.222.1
जनको नरदेवस्तु ज्ञापितः परमर्षिणा ।
पुनरेवानुपप्रच्छ सांपराये भवाभवौ ॥ १२.२२२.१ ॥
König Janaka, obwohl vom höchsten Weisen belehrt, fragte erneut nach Sein und Nichtsein im Leben nach dem Tod.
12.222.2
भगवन्यदि न प्रेत्य संज्ञा भवति कस्यचित् ।
एवं सति किमज्ञानं ज्ञानं वा किं करिष्यति ॥ १२.२२२.२ ॥
Ehrwürdiger Herr, wenn nach dem Tod niemand das Bewusstsein behält, was wird dann die Unwissenheit tun, oder was das Wissen?
12.222.3
सर्वमुच्छेदनिष्ठं स्यात्पश्य चैतद्द्विजोत्तम ।
अप्रमत्तः प्रमत्तो वा किं विशेषं करिष्यति ॥ १२.२२२.३ ॥
Bester der Zweimalgeborenen, sieh, dass alles in der Vernichtung endet. Ob man wachsam oder unachtsam ist, welchen Unterschied wird das machen?
12.222.4
असंसर्गो हि भूतेषु संसर्गो वा विनाशिषु ।
कस्मै क्रियेत तत्वेन निश्चयः कोऽत्र तत्त्वतः ॥ १२.२२२.४ ॥
Nichtanhaftung an Wesen oder Anhaftung an Vergängliches: Für wen sollte dies wirklich entschieden werden? Was ist hier in Wahrheit die Gewissheit?
12.222.5
तमसा हि प्रतिच्छन्नं विभ्रान्तमिव चातुरम् ।
पुनः प्रशमयन्वाक्यैः कविः पञ्चशिखोऽब्रवीत् ॥ १२.२२२.५ ॥
Den, der von Finsternis umhüllt, verwirrt und bekümmert schien, wieder mit Worten beruhigend, sprach der Weise Pañcaśikha.
12.222.6
उच्छेदनिष्ठा नेहास्ति भा निष्ठा न विद्यते ।
अयं ह्यपि समाहारः शरीरेन्द्रियचेतसाम्।
वर्तते पृथगन्योन्यमप्यपाश्रित्य कर्मसु ॥ १२.२२२.६ ॥
Hier gibt es keine im Vergehen gründende Gewissheit, und auch keine im Licht gründende Gewissheit ist zu finden. Diese Verbindung ist die von Körper, Sinnen und Geist; getrennt, wirken sie doch in den Handlungen, einander gegenseitig stützend.
12.222.7
धावतः पञ्च तेषां तु खं वायुर्ज्योतिरम्बु भूः ।
ते स्वभावेन तिष्ठन्ति वियुज्यन्ते स्वभावतः ॥ १२.२२२.७ ॥
Für den, der läuft, sind diese fünf: Raum, Luft, Feuer, Wasser und Erde. Sie bestehen aus ihrer eigenen Natur und trennen sich aus ihrer eigenen Natur.
12.222.8
आकाशो वायुरूष्मा च स्नेहो यश्चापि पार्थिवः ।
एष पञ्चसमाहारः शरीरमपि नैकधा ॥ १२.२२२.८ ॥
Raum, Luft, Wärme, Feuchtigkeit und was irdisch ist: dies ist die Vereinigung der fünf; auch der Körper ist nicht von einer einzigen Art.
12.222.9
अहं वाच्यं द्विजानां यद्विशिष्टं बुद्धिरूपवत् ।
वाचामगोचरं नित्यं ज्ञेयमेवं भविष्यति ॥ १२.२२२.९ ॥
Ich werde sprechen über das, was den Zweimalgeborenen eigen ist, was die Gestalt des Verstandes hat; es ist stets jenseits der Reichweite der Rede, und so wird es erkannt werden.
12.222.10
ज्ञानं ज्ञेयं तथा ज्ञानं त्रिविधं ज्ञानमुच्यते ।
ज्ञानमूष्मा च वायुश्च त्रिविधः कर्मसंग्रहः ॥ १२.२२२.१० ॥
Erkenntnis, das Erkennbare und ebenso die Erkenntnis: Erkenntnis heißt dreifach. Erkenntnis, Wärme und Luft: die Sammlung der Handlungen ist dreifach.
12.222.11
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थाश्च स्वभावश्चेतना मनः ।
प्राणापानौ विकारश्च धातवश्चात्र निःसृताः ॥ १२.२२२.११ ॥
Die Sinne, die Sinnesobjekte, die Natur, das Bewusstsein, der Geist, Atem und Abatem, die Veränderung und die Bestandteile: diese sind von hier hervorgegangen.
12.222.12
प्राणादयस्तथा स्पर्शा न संबाधगतास्तथा ।
पुत्राधीनं भविष्येत चिन्मात्रः स परः पुमान् ॥ १२.२२२.१२ ॥
Atem und das Übrige und die Berührungen sind nicht in einem engen Raum gebunden; ebenso wäre es von Söhnen abhängig. Jene höchste Person ist allein reines Bewusstsein.
12.222.13
श्रवणं स्पर्शनं जिह्वा दृष्टिर्नासा तथैव च ।
इन्द्रियाणीति पञ्चैते चित्तपूर्वगमा गुणाः ॥ १२.२२२.१३ ॥
Gehör, Tastsinn, Zunge, Gesicht und Geruch – das sind die fünf Sinne, deren Eigenschaften dem Geist vorausgehen.
12.222.14
तत्र विज्ञानसंयुक्ता त्रिविधा चेतना ध्रुवा ।
सुखदुःखेति यामाहुरदुःखेत्यसुखेति च ॥ १२.२२२.१४ ॥
Dort ist das dreifache, mit Erkenntnis verbundene Bewusstsein beständig; man nennt es Lust und Leid, und auch Nicht-Leid und Nicht-Lust.
12.222.15
शब्दः स्पर्शश्च रूपं च रसो गन्धश्च मूर्तयः ।
एते ह्यामरणात्पञ्च षङ्गुणा ज्ञानसिद्धये ॥ १२.२२२.१५ ॥
Klang, Berührung, Gestalt, Geschmack und Geruch sind die verkörperten Objekte; diese fünf, zusammen mit der sechsten Eigenschaft, dienen bis zum Tod der Erlangung der Erkenntnis.
12.222.16
तेषु कर्मविसर्गश्च सर्वतत्वार्थनिश्चयः ।
तमाहुः परमं शुक्रं पारे च रजसः प्रभुम् ॥ १२.२२२.१६ ॥
In diesen liegen das Loslassen des Handelns und die Gewissheit über den Sinn aller Prinzipien; das nennt man den höchsten, reinen Herrn jenseits der Leidenschaft.
12.222.17
विरागाद्वर्तते तस्मिन्मतो रजसि नित्यगम् ।
तस्मिन्प्रसन्ने संपश्ये द्वुद्धिरित्यव्ययं महत् ॥ १२.२२२.१७ ॥
Aus Leidenschaftslosigkeit verweilt es in ihm, was als stets in der Leidenschaft wandelnd gilt; wenn er heiter ist, soll man es ganz sehen: dieser Verstand ist unvergänglich und groß.
12.222.18
इमं गुणसमाहारमात्मभावेन पश्यतः ।
असम्यद्गर्शिनो दुःखमनन्तं नोपशाम्यति ॥ १२.२२२.१८ ॥
Für den, der diese Summe der Eigenschaften als sein eigenes Selbst betrachtet und nicht richtig sieht, legt sich das endlose Leid nicht.
12.222.19
तस्मादेतेषु मेधावी न प्रसज्येत बुद्धिमान् ।
अनात्मेति च यद्दृष्टं तन्नाहं न ममेत्यपि।
वर्तते किमधिष्ठाना प्रसक्ता दुःखसंततिः ॥ १२.२२२.१९ ॥
Deshalb soll der weise, verständige Mensch sich nicht an diese Dinge binden. Worauf beruht das, was als 'Nicht-Selbst' (anātman) gesehen wird und als 'ich bin nicht, auch nicht das Meine' — sodass der ununterbrochene Strom des Leidens haften bleibt?
12.222.20
यत्र सम्यङ्भनो नाम त्यागमात्रमनुत्तमम् ।
शृणु यत्तव मोक्षाय भाष्यमाणं भविष्यति ॥ १२.२२२.२० ॥
Wo unter dem Namen 'rechter Geist' (samyak-manas) der bloße Verzicht das Höchste ist — höre, was zu deiner Befreiung gesagt werden wird.
12.222.21
त्याग एव हि सर्वेषां युक्तानामपि कर्मणाम् ।
नित्यदुःखविनीतानां श्लेषो दुःखवहो हतः ॥ १२.२२२.२१ ॥
Für alle, auch für jene, die im Handeln stehen, ist allein der Verzicht entscheidend. Bei denen, die ständig vom Leid geschult sind, wird die Anhaftung, die Leid trägt, vernichtet.
12.222.22
द्रव्यत्यागे तु कर्माणि भोगत्यागे व्रतान्यपि ।
सुखत्यागे तपोयोगं सर्वत्यागे समापना ॥ १२.२२२.२२ ॥
Beim Aufgeben von Besitz gibt es Handlungen; beim Aufgeben des Genusses auch Gelübde. Beim Aufgeben des Glücks das Yoga der Askese; beim Aufgeben von allem erlangt man (Befreiung).
12.222.23
तस्य मार्गोऽयमद्वैधः सर्वत्यागस्य दर्शितः ।
विप्रहाणाय दुःखस्य दुर्गतिस्त्वन्यथा भवेत् ॥ १२.२२२.२३ ॥
Dieser nicht-duale Weg der völligen Entsagung wurde zu diesem Zweck gezeigt: die vollständige Aufgabe des Leidens. Andernfalls gäbe es ein schlechtes Schicksal.
12.222.24
शेते जरामृत्युभयैर्विमुक्तः ।
क्षीणे पुण्ये विगते च पापे।
तपोनिमित्ते विगते च निष्ठे ।
फले यथाऽऽकाशमलिङ्ग एव ॥ १२.२२२.२४ ॥
Befreit von den Ängsten des Alters und des Todes, ruht er. Wenn das Verdienst erschöpft ist, die Sünde vergangen und die Ursache der Askese sowie der feste Zustand vergangen sind, bleibt er in der Frucht wie der Raum, ohne Merkmale.
12.222.25
पञ्चज्ञानेन्द्रियाण्युक्त्वा मनःषष्ठानि चेतसि ।
मनःषष्ठानि वक्ष्यामि पञ्चकर्मेन्द्रियाणि तु ॥ १२.२२२.२५ ॥
Nachdem ich die fünf Erkenntnissinne im Geist, mit dem Geist als sechstem, dargelegt habe, will ich nun die fünf Tatsinne, mit dem Geist als sechstem, beschreiben.
12.222.26
हस्तौ कर्मेन्द्रियं ज्ञेयमथ पादौ गतीन्द्रियम् ।
प्रजनानन्दयोः शेफो निसर्गे पायुरिन्द्रियम् ॥ १२.२२२.२६ ॥
Die beiden Hände sind als Tatsinne zu erkennen, die beiden Füße als Organ der Fortbewegung. Das Geschlechtsorgan dient der Zeugung und Lust, der After ist das Organ der Ausscheidung.
12.222.27
वाक्च शब्दविशेषार्थं गतिं पञ्चान्वितां विदुः ।
एवमेकादशैतानि बुद्ध्या तूपहतं मनः ॥ १२.२२२.२७ ॥
Die Rede dient dem besonderen Zweck des Klanges; die Bewegung, so sagt man, ist mit den fünf verbunden. So sind es elf, und durch den Verstand wird der Geist getrübt.
12.222.28
कर्णौ शब्दश्च चित्तं च त्रयः श्रवणसंग्रहे ।
तथा स्पर्शे तथा रूपे तथैव रसगन्धयोः ॥ १२.२२२.२८ ॥
Die beiden Ohren, der Klang und der Geist — diese drei gehören zum Erfassen des Hörens. Ebenso beim Tasten, ebenso bei der Gestalt, und ebenso bei Geschmack und Geruch.
12.222.29
एवं पञ्चत्रिका ह्येते गुणास्तदुपलब्धये ।
येनायं त्रिविधो भावः पर्यायात्समुंपस्थितः ॥ १२.२२२.२९ ॥
So sind dies die drei fünffachen Eigenschaftsreihen, zu deren Erfassung; durch sie erscheint dieser dreifache Zustand der Reihe nach.
12.222.30
सात्विको राजसश्चापि तामसश्चापि ते त्रयः ।
त्रिविधा वेदना येषु प्रसूताः सर्वसाधनाः ॥ १२.२२२.३० ॥
Sattvisch, rajasisch und tamasisch — diese drei. In ihnen entstehen dreifache Empfindungen und alle Mittel.
12.222.31
प्रहर्षः प्रीतिरानन्दः सुखं संशान्तचित्तता ।
अकुतश्चित्कुतश्चिद्वा चिन्तितः सात्विको गुणः ॥ १२.२२२.३१ ॥
Freude, Zuneigung, Glückseligkeit, Glück und Seelenruhe — ob sie ohne oder aus einem Grund entstehen — sind als die Eigenschaft sattva zu erkennen.
12.222.32
अतुष्टिः परितापश्च शोको लोभस्तथाऽक्षमा ।
लिङ्गानि रजसस्तानि दृश्यन्ते हेत्वहेतुतः ॥ १२.२२२.३२ ॥
Unzufriedenheit, Qual, Kummer, Gier und Ungeduld — dies sind die Kennzeichen von rajas, die mit oder ohne Ursache erscheinen.
12.222.33
अविवेकस्तथा मोहः प्रमादः स्वप्नतन्द्रिता ।
कथंचिदपि वर्तन्ते विविधास्तामसा गुणाः ॥ १२.२२२.३३ ॥
Mangel an Unterscheidungskraft, Verblendung, Achtlosigkeit, Schlaf und Schläfrigkeit — dies sind die verschiedenen Eigenschaften von tamas, die auf irgendeine Weise fortbestehen.
12.222.34
तत्र यत्प्रीतिसंयुक्तं काये मनसि वा भवेत् ।
वर्तते सात्विको भाव इत्यपेक्षेत तत्तथा ॥ १२.२२२.३४ ॥
Was, mit Freude verbunden, im Körper oder im Geist vorhanden ist, ist ein sattvischer Zustand, und so soll man es betrachten.
12.222.35
यत्तु सन्तापसंयुक्तमप्रीतिकरमात्मनः ।
प्रवृत्तं रज इत्येवं ततस्तदपि चिन्तयेत् ॥ १२.२२२.३५ ॥
Was aber, mit Qual verbunden und dem eigenen Selbst zuwider, als Tätigkeit hervortritt, das ist rajas, und auch dies soll man so betrachten.
12.222.36
अथ यन्मोहसंयुक्तं काये मनसि वा भवेत् ।
अप्रतर्क्यमविज्ञेयं तमस्तदुपधारयेत् ॥ १२.२२२.३६ ॥
Was nun, mit Verblendung verbunden, im Körper oder im Geist entsteht, jenseits des Denkens und unerkennbar ist — das soll man als tamas erkennen.
12.222.37
श्रोत्रं व्योमाश्रितं भूतं शब्दः श्रोत्रं समाश्रितः ।
नोभयं शब्दविज्ञाने विज्ञानस्तेतरस्य वा ॥ १२.२२२.३७ ॥
Das Ohr ist ein im Raum ruhendes Element, und der Klang ruht auf dem Ohr; bei der Erkenntnis des Klanges sind nicht beide es, oder der Erkennende gehört dem anderen an.
12.222.38
एवं त्वक्चक्षुषी जिह्वा नासिका चेति पञ्चमी ।
स्पर्शे रूपे रसे गन्धे तानि चेतो मनश्च तत् ॥ १२.२२२.३८ ॥
So auch die Haut, die beiden Augen, die Zunge und die Nase, die fünfte; diese sind für Berührung, Form, Geschmack und Geruch; diese, zusammen mit Denken und Geist, sind jenes.
12.222.39
स्वकर्मयुगपद्भावो दशस्वेतेषु तिष्ठति ।
चित्तमेकादशं विद्धि बुद्धिर्द्वादशमी भवेत् ॥ १२.२२२.३९ ॥
Das gleichzeitige Wirken der je eigenen Funktion verweilt in diesen Zehn; erkenne den Geist als den elften, und der Verstand wird der zwölfte.
12.222.40
तेषामयुगपद्भाव उच्छेदो नास्ति तामसः ।
आस्थितो युगपद्भावे व्यवहारः स लौकिकः ॥ १२.२२२.४० ॥
Ihr nicht gleichzeitiges Wirken ist nicht Vernichtung, auch nicht von der Natur des tamas; das auf gleichzeitigem Wirken beruhende Verhalten ist das weltliche.
12.222.41
इन्द्रियाण्युपसृत्यापि दृष्ट्वा पूर्वं श्रुतागमात् ।
चिन्तयन्ननुपर्येति त्रिभिरेवान्वितो गुणैः ॥ १२.२२२.४१ ॥
Auch wenn er sich den Sinnen nähert, nachdem er zuvor gesehen hat und aus der gehörten Überlieferung, sinnend, wandelt er nur mit diesen drei Eigenschaften begabt umher.
12.222.42
यत्तमोपहतं चित्तमाशुसंचारमध्रुवम् ।
करोत्युपरमं काये तदाहुस्तामसं सुखम् ॥ १२.२२२.४२ ॥
Der vom tamas getroffene Geist, schnell umherschweifend und unbeständig, bewirkt im Körper das Aufhören; das nennen sie tamasisches Glück.
12.222.43
यद्यदागमसंयुक्तं न कृच्छ्रादुपशाम्यति ।
अथ तत्राप्युपादत्ते तमो व्यक्तमिवानृतम् ॥ १२.२२२.४३ ॥
Was immer mit der Überlieferung verbunden ist, beruhigt sich nur mit Mühe; dann ergreift auch dort die Unwissenheit, als wäre sie offenkundige Unwahrheit.
12.222.44
एवमेव प्रसङ्ख्यातः स्वकर्मप्रत्ययो गुणः ।
कथंचिद्वर्तते सम्यक्केषांचिद्वा निवर्तते ॥ १२.२२२.४४ ॥
Ebenso wird die aus dem eigenen Handeln entstehende Eigenschaft gut gezählt: Sie besteht irgendwie fort, oder sie hört bei manchen ganz auf.
12.222.45
अहमित्येष वै भावो नान्यत्र प्रतितिष्ठति ।
यस्य भावो दृढो नित्यं स वै विद्वांस्तथेतरः ॥ १२.२२२.४५ ॥
Diese Vorstellung des 'Ich' allein bleibt wirklich und hat anderswo keinen Halt. Wessen Vorstellung stets fest ist, der ist der Weise; der andere ist nicht so.
12.222.46
देहधर्मस्तथा नित्यं सर्वभूतेषु वै दृढः ।
एतेनैवानुमानेन त्याज्यो धर्मस्तथा ह्यसौ ॥ १२.२२२.४६ ॥
Die Pflicht des Körpers ist ebenso stets fest in allen Wesen; durch eben diesen Schluss ist auch diese Pflicht aufzugeben.
12.222.47
ज्ञानेन मुच्यते जन्तुर्धर्मात्मा ज्ञानवान्भवेत् ।
धर्मेण धार्यते लोकः सर्वं धर्मे प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२२२.४७ ॥
Durch Erkenntnis wird das Lebewesen befreit; der Gerechtgesinnte soll wissend werden. Durch Dharma wird die Welt getragen; alles gründet im Dharma.
12.222.48
सर्वार्थजनकश्चैव धर्मः सर्वस्य कारणम् ।
सर्वो हि दृश्यते लोके न सर्वार्थः कथंचन ॥ १२.२२२.४८ ॥
Dharma selbst ist der Erzeuger aller Ziele und die Ursache von allem; in der Welt wird alles gesehen, doch alle Ziele werden keineswegs gesehen.
12.222.49
सर्वत्यागे कृते तस्मात्परमात्मा प्रसीदति ।
व्यक्तादव्यक्तमतुलं लोकेषु परिवर्तते ॥ १२.२२२.४९ ॥
Wenn alles aufgegeben wurde, ist das höchste Selbst erfreut; vom Manifesten zum Nichtmanifesten wendet er sich unvergleichlich in den Welten.
12.222.50
एतदाहुः समाहारं क्षेत्रमध्यात्मचिन्तकाः ।
स्थितो मनसि यो भावः स वै क्षेत्रज्ञ उच्यते ॥ १२.२२२.५० ॥
Die Nachdenkenden über das Selbst nennen dies die Gesamtheit des Feldes; der Zustand, der im Geist verweilt, heißt der Kenner des Feldes.
12.222.51
एवं सति क उच्छेदः शाश्वतो वा कथं भवेत् ।
स्वभावाद्वर्तमानेषु सर्वभूतेषु हेतुषु ॥ १२.२२२.५१ ॥
Wenn dem so ist, was ist dann Vernichtung, oder wie könnte Ewigkeit sein, unter allen Wesen, die aus ihrer Natur existieren, unter den Ursachen?
12.222.52
यथार्णवगता नद्यो व्यक्तीर्जहति नाम च ।
नतु स्वतां नियच्छन्ति तादृशः सत्वसंक्षयः ॥ १२.२२२.५२ ॥
Wie die Flüsse, die in den Ozean gegangen sind, ihre Gestalten und Namen aufgeben, aber ihre eigene Identität nicht bewahren, so ist die Auflösung der Wesen.
12.222.53
एवं सति कुतः संज्ञा प्रेत्यभावे पुनर्भवेत् ।
प्रतिसंमिश्रिते जीवे गृह्यमाणे च सर्वतः ॥ १२.२२२.५३ ॥
Wenn dem so ist, wie könnte es nach dem Tod einen Namen für Wiedergeburt geben, wenn das lebende Selbst wieder vermischt und von allen Seiten ergriffen wird?
12.222.54
इमां च यो वेद विमोक्षबुद्धि ।
मात्मानमन्विच्छति चाप्रमत्तः।
न लिप्यते कर्मफलैरनिष्टैः ।
पत्रं बिसस्येव जलेन सिक्तम् ॥ १२.२२२.५४ ॥
Wer diesen Geist der Befreiung kennt und wachsam das Selbst sucht, wird von den unerwünschten Früchten des Handelns nicht befleckt, wie das Blatt des Lotusstängels nicht nass wird, wenn es mit Wasser besprengt wird.
12.222.55
दृढैर्हि पाशैर्बहुभिर्विमुक्तः ।
प्रजानिमित्तैरपि दैवतैश्च।
यदा ह्यसौ सुखदुःखे जहाति ।
मुक्तस्तदाग्र्यां गतिमेत्यलिङ्गः ॥ १२.२२२.५५ ॥
Wenn der Mensch, befreit von den vielen festen Fesseln, selbst jenen, die von Wesen und Göttern verursacht sind, Freude und Leid aufgibt, dann erreicht er, befreit und ohne Merkmale, das höchste Ziel.
12.222.56
मास्थाय पश्यन्ति महत्यसक्ताः ॥ १२.२२२.५६ ॥
Die Unanhänglichen, die sich an das Große halten, sehen es.
12.222.57
यथोर्णनाभिः परिवर्तमान ।
स्तन्तुक्षये तिष्ठति पात्यमानः।
तथा विमुक्तः प्रजहाति दुःखं ।
बिध्वंसते लोष्ठ इवाद्रिमृच्छन् ॥ १२.२२२.५७ ॥
Wie die Spinne, die sich dreht und, wenn ihr Faden erschöpft ist, herabhängend verharrt, so gibt der Befreite das Leid auf; wie ein Erdklumpen, der an einen Felsen schlägt, zerbricht, so wird es zerstört.
12.222.58
यथा रुरुः शृङ्गमथो पुराणं ।
हित्वा त्वचं वाऽप्युरगो यथा च।
विहाय गच्छत्यनवेक्षमाण ।
स्तथा विमुक्तो विजहाति दुःखम् ॥ १२.२२२.५८ ॥
Wie der Ruru-Hirsch sein altes Geweih oder die Schlange ihre Haut abwirft und ohne zurückzublicken davongeht, so gibt der Befreite das Leid auf.
12.222.59
द्रुमं यथावाऽप्युदकै पतन्त ।
मुत्सृज्य पक्षी निपतत्यसक्तः।
तथा ह्यसौ सुखदुःखे विहाय ।
मुक्तः पराद्धर्यां गतिमेत्यलिङ्गः ॥ १२.२२२.५९ ॥
Wie ein Vogel, unanhänglich, einen Baum verlässt, der ins Wasser fällt, und sich anderswo niederlässt, so erreicht er, Freude und Leid aufgebend, befreit und ohne Merkmale, das höchste Ziel.
12.222.60
ह्यहं तदन्तर्ह्यहमेव भोक्ता ॥ १२.२२२.६० ॥
Ich bin jenes; innen bin ich selbst der Genießende.
12.222.61
अपिच भवति मैथिलेन गीतं ।
नगरमुपाहितमग्निनाऽभिवीक्ष्य।
न खलु मम तुषोऽपि दह्यतेऽत्र ।
स्वयमिदमाह किल स्म भूमिपालः ॥ १२.२२२.६१ ॥
Außerdem sang der König von Mithilā: Als er die Stadt von Feuer umschlossen brennen sah, sprach er selbst: »Nicht einmal meine Spreu brennt hier.«
12.222.62
इदममृतपदं विदेहराजा ।
स्वयमिह पञ्चशिखेन भाष्यमाणम्।
निखिलमभिसमीक्ष्य निश्चितार्थः ।
परमसुखी विजहार वीतशोकः ॥ १२.२२२.६२ ॥
Der König von Videha, der diesen unsterblichen Zustand, von Pañcaśikha hier verkündet, vollständig erwogen hatte, fest in seinem Entschluss und frei von Kummer, verweilte in höchstem Glück.
12.222.63
इमं हि यः पठति विमोक्षनिश्चयं ।
महीपते सततमवेक्षते तथा।
उपद्रवान्नानुभवत्यदुःखितः ।
प्रमुच्यते कपिलमिवैत्य मैथिलः ॥ १२.२२२.६३ ॥
O Herr der Erde, wer diesen Entschluss zur Befreiung rezitiert und ihn beständig betrachtet, unbekümmert, erfährt keine Heimsuchungen und wird befreit, so wie der König von Mithilā, nachdem er sich Kapila genähert hatte, befreit wurde.