மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.222
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.222.1
जनको नरदेवस्तु ज्ञापितः परमर्षिणा ।
पुनरेवानुपप्रच्छ सांपराये भवाभवौ ॥ १२.२२२.१ ॥
பரம ரிஷியால் அறிவுறுத்தப்பட்ட மன்னர் ஜனகர், மரணத்திற்குப் பின் நிகழ்வதைப் பற்றி இருப்பும் இன்மையும் குறித்து மீண்டும் கேட்டார்.
12.222.2
भगवन्यदि न प्रेत्य संज्ञा भवति कस्यचित् ।
एवं सति किमज्ञानं ज्ञानं वा किं करिष्यति ॥ १२.२२२.२ ॥
ஐயனே, மரணத்திற்குப் பின் ஒருவருக்கும் உணர்வு இல்லையெனில், அப்போது அறியாமை என்ன செய்யும், அல்லது அறிவுதான் என்ன செய்யும்?
12.222.3
सर्वमुच्छेदनिष्ठं स्यात्पश्य चैतद्द्विजोत्तम ।
अप्रमत्तः प्रमत्तो वा किं विशेषं करिष्यति ॥ १२.२२२.३ ॥
இருபிறப்பாளர்களில் சிறந்தவரே, எல்லாமே அழிவில் முடிவடைகிறது என்று பாருங்கள். விழிப்புடன் இருந்தாலும் கவனமின்றி இருந்தாலும் என்ன வேறுபாடு ஏற்படும்?
12.222.4
असंसर्गो हि भूतेषु संसर्गो वा विनाशिषु ।
कस्मै क्रियेत तत्वेन निश्चयः कोऽत्र तत्त्वतः ॥ १२.२२२.४ ॥
உயிர்களிடமிருந்து விலகியிருத்தலும், அழியும் பொருட்களுடன் தொடர்புகொள்ளுதலும் — யாருக்காக அது உண்மையில் உறுதிசெய்யப்படுவது? இங்கு உண்மையில் எது உறுதியானது?
12.222.5
तमसा हि प्रतिच्छन्नं विभ्रान्तमिव चातुरम् ।
पुनः प्रशमयन्वाक्यैः कविः पञ्चशिखोऽब्रवीत् ॥ १२.२२२.५ ॥
இருளால் மூடப்பட்டு, குழம்பிக் கலங்கியவரைப் போல இருந்தவரை, மீண்டும் சொற்களால் தேற்றியபடி கவியாகிய பஞ்சசிகர் கூறினார்.
12.222.6
उच्छेदनिष्ठा नेहास्ति भा निष्ठा न विद्यते ।
अयं ह्यपि समाहारः शरीरेन्द्रियचेतसाम्।
वर्तते पृथगन्योन्यमप्यपाश्रित्य कर्मसु ॥ १२.२२२.६ ॥
இங்கு அழிவில் நிலைபெற்ற உறுதி இல்லை; ஒளியில் நிலைபெற்ற உறுதியும் காணப்படுவதில்லை. இந்தக் கூட்டும் உடல், புலன்கள், மனம் ஆகியவற்றின் சேர்க்கையே; அவை தனித்தனியாக இருந்தாலும் செயல்களில் ஒன்றையொன்று சார்ந்தே நடக்கின்றன.
12.222.7
धावतः पञ्च तेषां तु खं वायुर्ज्योतिरम्बु भूः ।
ते स्वभावेन तिष्ठन्ति वियुज्यन्ते स्वभावतः ॥ १२.२२२.७ ॥
ஓடுகின்ற அந்த (உடலுக்கு) ஐந்து: ஆகாசம், வாயு, ஒளி, நீர், பூமி. அவை அவற்றின் இயல்பாலேயே நிலைத்திருக்கின்றன; அவற்றின் இயல்பாலேயே பிரிந்துவிடுகின்றன.
12.222.8
आकाशो वायुरूष्मा च स्नेहो यश्चापि पार्थिवः ।
एष पञ्चसमाहारः शरीरमपि नैकधा ॥ १२.२२२.८ ॥
ஆகாசம், வாயு, வெப்பம், ஈரம், மற்றும் பார்த்திவமானதும் — இந்த ஐந்தின் சேர்க்கையே; உடலும் ஒரே வகையானது அல்ல.
12.222.9
अहं वाच्यं द्विजानां यद्विशिष्टं बुद्धिरूपवत् ।
वाचामगोचरं नित्यं ज्ञेयमेवं भविष्यति ॥ १२.२२२.९ ॥
இரு பிறப்பாளர்களுக்குச் சொல்லத்தக்க சிறப்பானதை — புத்தி வடிவானதை — நான் சொல்கிறேன்; அது எப்போதும் வாக்கிற்கு எட்டாதது; இவ்வாறே அது அறியத்தக்கதாகும்.
12.222.10
ज्ञानं ज्ञेयं तथा ज्ञानं त्रिविधं ज्ञानमुच्यते ।
ज्ञानमूष्मा च वायुश्च त्रिविधः कर्मसंग्रहः ॥ १२.२२२.१० ॥
ஞானம், ஞேயம், அவ்வாறே ஞானம் — ஞானம் மூன்றுவகை என்று சொல்லப்படுகிறது; ஞானமும் வெப்பமும் வாயுவும்; கர்மத்தின் தொகுப்பு மூன்றுவகை.
12.222.11
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थाश्च स्वभावश्चेतना मनः ।
प्राणापानौ विकारश्च धातवश्चात्र निःसृताः ॥ १२.२२२.११ ॥
புலன்கள், புலன்களின் விஷயங்கள், இயல்பு, உணர்வு, மனம், பிராணன் அபானன், விகாரம், தாதுக்கள் — இவை இங்கிருந்து வெளிப்பட்டன.
12.222.12
प्राणादयस्तथा स्पर्शा न संबाधगतास्तथा ।
पुत्राधीनं भविष्येत चिन्मात्रः स परः पुमान् ॥ १२.२२२.१२ ॥
பிராணன் முதலியவையும், ஸ்பரிசங்களும் குறுகிய நிலையில் இல்லை; அவ்வாறே புதல்வர்களைச் சார்ந்ததாகும்; அந்த பரம புருஷன் வெறும் சித்மாத்திரமே.
12.222.13
श्रवणं स्पर्शनं जिह्वा दृष्टिर्नासा तथैव च ।
इन्द्रियाणीति पञ्चैते चित्तपूर्वगमा गुणाः ॥ १२.२२२.१३ ॥
செவி, தொடு உணர்வு, நாக்கு, பார்வை, மூக்கு — இவையே ஐந்து புலன்கள்; இவற்றின் குணங்கள் மனத்தை முன்னிட்டுச் செல்கின்றன.
12.222.14
तत्र विज्ञानसंयुक्ता त्रिविधा चेतना ध्रुवा ।
सुखदुःखेति यामाहुरदुःखेत्यसुखेति च ॥ १२.२२२.१४ ॥
அங்கே அறிவுடன் கூடிய மூவகை உணர்வு நிலையானது; அதை இன்பம், துன்பம் என்றும், துன்பமற்றது, இன்பமற்றது என்றும் சொல்வர்.
12.222.15
शब्दः स्पर्शश्च रूपं च रसो गन्धश्च मूर्तयः ।
एते ह्यामरणात्पञ्च षङ्गुणा ज्ञानसिद्धये ॥ १२.२२२.१५ ॥
ஒலி, தொடு உணர்வு, உருவம், சுவை, மணம் — இவையே பருப்பொருள் வடிவுகள்; இவை மரணம் வரை ஐந்தும் ஆறும் குணங்களாய் ஞானசித்திக்கு உள்ளன.
12.222.16
तेषु कर्मविसर्गश्च सर्वतत्वार्थनिश्चयः ।
तमाहुः परमं शुक्रं पारे च रजसः प्रभुम् ॥ १२.२२२.१६ ॥
அவற்றில் செயல் துறத்தலும், எல்லாத் தத்துவங்களின் பொருளைத் தெளிவாக அறுதியிடுவதும் உண்டு; அதனை உயர்ந்தது, தூய்மையானது, ரஜஸுக்கு அப்பாற்பட்ட இறைவன் என்பர்.
12.222.17
विरागाद्वर्तते तस्मिन्मतो रजसि नित्यगम् ।
तस्मिन्प्रसन्ने संपश्ये द्वुद्धिरित्यव्ययं महत् ॥ १२.२२२.१७ ॥
விராகத்தால் அவனுள் நிலைபெறுகிறது; ரஜஸில் நிலைத்துச் செல்வதாகக் கருதப்படுவது; அவன் தெளிந்திருக்கும்போது முழுதாகக் காண வேண்டும் — அது அழியாத, பெரிய புத்தி.
12.222.18
इमं गुणसमाहारमात्मभावेन पश्यतः ।
असम्यद्गर्शिनो दुःखमनन्तं नोपशाम्यति ॥ १२.२२२.१८ ॥
இக்குணத் தொகுப்பைத் தன்னுணர்வாகக் காண்பவனுக்கு, முழுமையாகக் காணாதவனுக்கு, முடிவற்ற துன்பம் அடங்குவதில்லை.
12.222.19
तस्मादेतेषु मेधावी न प्रसज्येत बुद्धिमान् ।
अनात्मेति च यद्दृष्टं तन्नाहं न ममेत्यपि।
वर्तते किमधिष्ठाना प्रसक्ता दुःखसंततिः ॥ १२.२२२.१९ ॥
ஆகையால் அறிவுள்ள விவேகி இவற்றில் பற்றுக் கொள்ளக்கூடாது. 'அனாத்மா' எனவும், 'நான் அல்ல, என்னுடையதும் அல்ல' எனவும் காணப்பட்டவை எதன் அடிப்படையில் நிலைக்கின்றன — அதனால் தொடர்ந்த துக்கப் பெருக்கு பற்றிக்கொள்கிறது?
12.222.20
यत्र सम्यङ्भनो नाम त्यागमात्रमनुत्तमम् ।
शृणु यत्तव मोक्षाय भाष्यमाणं भविष्यति ॥ १२.२२२.२० ॥
'சம்யக் மனஸ்' எனும் பெயரில் வெறும் துறவே மிக உயர்ந்தது — உனது விடுதலைக்காக இப்போது சொல்லப்படுவதைக் கேள்.
12.222.21
त्याग एव हि सर्वेषां युक्तानामपि कर्मणाम् ।
नित्यदुःखविनीतानां श्लेषो दुःखवहो हतः ॥ १२.२२२.२१ ॥
அனைவருக்கும், செயல்களில் ஈடுபட்டிருந்தாலும், துறவே (சிறந்தது). நித்திய துக்கத்தால் பயிற்றுவிக்கப்பட்டவர்களுக்கு, துக்கத்தைச் சுமக்கும் பற்று அழிந்துவிடுகிறது.
12.222.22
द्रव्यत्यागे तु कर्माणि भोगत्यागे व्रतान्यपि ।
सुखत्यागे तपोयोगं सर्वत्यागे समापना ॥ १२.२२२.२२ ॥
பொருள் துறப்பதில் செயல்களும், இன்பம் துறப்பதில் விரதங்களும் உண்டு. சுகத்தைத் துறப்பதில் தபோயோகம், எல்லாவற்றையும் துறப்பதில் (முக்தியை) அடைகிறார்கள்.
12.222.23
तस्य मार्गोऽयमद्वैधः सर्वत्यागस्य दर्शितः ।
विप्रहाणाय दुःखस्य दुर्गतिस्त्वन्यथा भवेत् ॥ १२.२२२.२३ ॥
முழுத் துறவின் இந்த அத்வைத வழி அதற்காகவே காட்டப்பட்டது — துக்கத்தை முழுமையாக விடுவதற்கு; இல்லையெனில் துர்கதி உண்டாகும்.
12.222.24
शेते जरामृत्युभयैर्विमुक्तः ।
क्षीणे पुण्ये विगते च पापे।
तपोनिमित्ते विगते च निष्ठे ।
फले यथाऽऽकाशमलिङ्ग एव ॥ १२.२२२.२४ ॥
முதுமை, மரணம் ஆகிய பயங்களிலிருந்து விடுபட்டவனாக அவன் நிலைகொள்கிறான். புண்ணியம் தேய்ந்து பாவம் கடந்தபின், தபோ காரணம் கடந்து நிஷ்டை கடந்தபின், பலனில் ஆகாயம் போல் குறியற்றவனாக இருக்கிறான்.
12.222.25
पञ्चज्ञानेन्द्रियाण्युक्त्वा मनःषष्ठानि चेतसि ।
मनःषष्ठानि वक्ष्यामि पञ्चकर्मेन्द्रियाणि तु ॥ १२.२२२.२५ ॥
மனதை ஆறாவதாகக் கொண்ட ஐந்து ஞானப் புலன்களைச் சித்தத்தில் கூறிய பின், மனதை ஆறாவதாகக் கொண்ட ஐந்து செயல் புலன்களை நான் இப்போது சொல்வேன்.
12.222.26
हस्तौ कर्मेन्द्रियं ज्ञेयमथ पादौ गतीन्द्रियम् ।
प्रजनानन्दयोः शेफो निसर्गे पायुरिन्द्रियम् ॥ १२.२२२.२६ ॥
இரு கைகளும் செயல் புலன்கள் என அறியப்பட வேண்டும்; இரு கால்களும் நடையின் புலன். இனப்பெருக்கத்திலும் இன்பத்திலும் குய்யம்; வெளியேற்றத்தில் குதம் புலன்.
12.222.27
वाक्च शब्दविशेषार्थं गतिं पञ्चान्वितां विदुः ।
एवमेकादशैतानि बुद्ध्या तूपहतं मनः ॥ १२.२२२.२७ ॥
பேச்சு ஒலியின் சிறப்புக்காக; நடை ஐந்தோடு கூடியது என்று அறிவர். இவ்வாறு இவை பதினொன்று; அறிவால் மனம் கலங்கும்.
12.222.28
कर्णौ शब्दश्च चित्तं च त्रयः श्रवणसंग्रहे ।
तथा स्पर्शे तथा रूपे तथैव रसगन्धयोः ॥ १२.२२२.२८ ॥
இரு காதுகள், ஒலி, சித்தம் ஆகிய மூன்றும் கேட்டலின் தொகுப்பில் உள்ளன. அதுபோலவே தொடுதலிலும், அதுபோலவே உருவிலும், அதுபோலவே சுவை மணங்களிலும்.
12.222.29
एवं पञ्चत्रिका ह्येते गुणास्तदुपलब्धये ।
येनायं त्रिविधो भावः पर्यायात्समुंपस्थितः ॥ १२.२२२.२९ ॥
இவ்வாறு இவை ஐவர் ஐவராக மூவகைக் குணங்கள்; அவற்றை அறிவதற்காக. அதனால் இந்த மூவகை நிலை முறையாகத் தோன்றுகிறது.
12.222.30
सात्विको राजसश्चापि तामसश्चापि ते त्रयः ।
त्रिविधा वेदना येषु प्रसूताः सर्वसाधनाः ॥ १२.२२२.३० ॥
சாத்துவிகம், இராசதம், தாமதம்—இவை மூன்று. இவற்றில் மூவகை வேதனைகள் தோன்றுகின்றன; எல்லா வழிமுறைகளும்.
12.222.31
प्रहर्षः प्रीतिरानन्दः सुखं संशान्तचित्तता ।
अकुतश्चित्कुतश्चिद्वा चिन्तितः सात्विको गुणः ॥ १२.२२२.३१ ॥
மகிழ்ச்சி, அன்பு, ஆனந்தம், சுகம், மனத்தின் அமைதி — காரணமின்றியோ காரணத்தோடோ தோன்றினாலும் இவற்றை சாத்திவிக குணம் என்று அறிய வேண்டும்.
12.222.32
अतुष्टिः परितापश्च शोको लोभस्तथाऽक्षमा ।
लिङ्गानि रजसस्तानि दृश्यन्ते हेत्वहेतुतः ॥ १२.२२२.३२ ॥
அதிருப்தி, துயரம், சோகம், பேராசை, பொறுமையின்மை — இவையே ரஜோ குணத்தின் அடையாளங்கள்; காரணமுள்ளதாகவோ இல்லாததாகவோ இவை காணப்படுகின்றன.
12.222.33
अविवेकस्तथा मोहः प्रमादः स्वप्नतन्द्रिता ।
कथंचिदपि वर्तन्ते विविधास्तामसा गुणाः ॥ १२.२२२.३३ ॥
பகுத்தறிவின்மை, மயக்கம், கவனக்குறைவு, தூக்கம் மற்றும் சோம்பல் — இவையே பலவகைப்பட்ட தாமச குணங்கள்; எப்படியாவது இவை நிலைக்கின்றன.
12.222.34
तत्र यत्प्रीतिसंयुक्तं काये मनसि वा भवेत् ।
वर्तते सात्विको भाव इत्यपेक्षेत तत्तथा ॥ १२.२२२.३४ ॥
அவற்றில் அன்புடன் கூடியது உடலிலோ மனத்திலோ இருந்தால், அது சாத்திவிக பாவம்; அவ்வாறே அதைக் கவனிக்க வேண்டும்.
12.222.35
यत्तु सन्तापसंयुक्तमप्रीतिकरमात्मनः ।
प्रवृत्तं रज इत्येवं ततस्तदपि चिन्तयेत् ॥ १२.२२२.३५ ॥
ஆனால் துயரத்துடன் கூடியதும், தனக்கே விருப்பமற்றதுமாக எழுவது ரஜோ குணம்; அதையும் இவ்வாறு சிந்திக்க வேண்டும்.
12.222.36
अथ यन्मोहसंयुक्तं काये मनसि वा भवेत् ।
अप्रतर्क्यमविज्ञेयं तमस्तदुपधारयेत् ॥ १२.२२२.३६ ॥
இப்போது மயக்கத்துடன் கூடியதும், உடலிலோ மனத்திலோ இருப்பதும், தர்க்கத்திற்கு எட்டாததும், அறிய முடியாததுமாகிய அது தாமசம் என்று அறிய வேண்டும்.
12.222.37
श्रोत्रं व्योमाश्रितं भूतं शब्दः श्रोत्रं समाश्रितः ।
नोभयं शब्दविज्ञाने विज्ञानस्तेतरस्य वा ॥ १२.२२२.३७ ॥
செவி ஆகாயத்தில் சார்ந்த பூதம்; ஒலி செவியைச் சார்ந்துள்ளது. ஒலியை அறிவதில் இரண்டும் அல்ல; அறிபவன் மற்றதற்குரியவன்.
12.222.38
एवं त्वक्चक्षुषी जिह्वा नासिका चेति पञ्चमी ।
स्पर्शे रूपे रसे गन्धे तानि चेतो मनश्च तत् ॥ १२.२२२.३८ ॥
இவ்வாறே தோல், இரு கண்கள், நாக்கு, மூக்கு ஆகியவை ஐந்தாவதாக; அவை தொடுதல், உருவம், சுவை, மணம் ஆகியவற்றிற்கு; அவையும், சித்தமும், மனமும் அதுவே.
12.222.39
स्वकर्मयुगपद्भावो दशस्वेतेषु तिष्ठति ।
चित्तमेकादशं विद्धि बुद्धिर्द्वादशमी भवेत् ॥ १२.२२२.३९ ॥
தத்தம் செயல்களின் ஒருசேர்ச்சி இந்தப் பத்திலும் நிலைக்கும்; சித்தத்தைப் பதினொன்றாவதாக அறிக; புத்தி பன்னிரண்டாவதாகும்.
12.222.40
तेषामयुगपद्भाव उच्छेदो नास्ति तामसः ।
आस्थितो युगपद्भावे व्यवहारः स लौकिकः ॥ १२.२२२.४० ॥
அவற்றின் ஒருசேரா நிலை அழிவு அல்ல; தாமசம் அல்ல. ஒருசேர்ச்சியை நம்பியிருக்கும் செயல் அது உலகியல்.
12.222.41
इन्द्रियाण्युपसृत्यापि दृष्ट्वा पूर्वं श्रुतागमात् ।
चिन्तयन्ननुपर्येति त्रिभिरेवान्वितो गुणैः ॥ १२.२२२.४१ ॥
புலன்களை அணுகியும், முன்பு கண்டும் கேட்ட நூலின் வழியாகவும், சிந்தித்தவாறு, மூன்று குணங்களுடன் கூடியவனாகவே சுற்றித் திரிகிறான்.
12.222.42
यत्तमोपहतं चित्तमाशुसंचारमध्रुवम् ।
करोत्युपरमं काये तदाहुस्तामसं सुखम् ॥ १२.२२२.४२ ॥
தமசால் தாக்கப்பட்ட, விரைவாக அலைந்து நிலையற்ற சித்தம் உடலில் ஓய்வை உண்டாக்குகிறது; அதைத் தாமசமான சுகம் என்கின்றனர்.
12.222.43
यद्यदागमसंयुक्तं न कृच्छ्रादुपशाम्यति ।
अथ तत्राप्युपादत्ते तमो व्यक्तमिवानृतम् ॥ १२.२२२.४३ ॥
ஆகமத்துடன் இணைந்தது எதுவோ, அது கடினமாகவே அமைதியடைகிறது. பிறகு அதிலும் அறியாமை பற்றிக்கொள்கிறது, அது வெளிப்படையான பொய் போல.
12.222.44
एवमेव प्रसङ्ख्यातः स्वकर्मप्रत्ययो गुणः ।
कथंचिद्वर्तते सम्यक्केषांचिद्वा निवर्तते ॥ १२.२२२.४४ ॥
இவ்வாறே, தன் கர்மத்தால் உண்டாகும் குணம் நன்கு எண்ணப்பட்டுள்ளது. அது ஏதோ விதத்தில் நீடிக்கிறது, அல்லது சிலரிடம் முழுவதும் நின்றுவிடுகிறது.
12.222.45
अहमित्येष वै भावो नान्यत्र प्रतितिष्ठति ।
यस्य भावो दृढो नित्यं स वै विद्वांस्तथेतरः ॥ १२.२२२.४५ ॥
'நான்' என்ற இந்த உணர்வே உண்மையில் உள்ளது; அது வேறு எங்கும் நிலைபெறுவதில்லை. எவனுக்கு இந்த உணர்வு எப்போதும் உறுதியாக இருக்கிறதோ, அவனே அறிஞன்; மற்றவன் அவ்வாறல்ல.
12.222.46
देहधर्मस्तथा नित्यं सर्वभूतेषु वै दृढः ।
एतेनैवानुमानेन त्याज्यो धर्मस्तथा ह्यसौ ॥ १२.२२२.४६ ॥
உடலின் தர்மமும் அவ்வாறே எல்லா உயிர்களிலும் எப்போதும் உறுதியாக உள்ளது. இதே அனுமானத்தால், அந்த தர்மமும் கைவிடப்பட வேண்டும்.
12.222.47
ज्ञानेन मुच्यते जन्तुर्धर्मात्मा ज्ञानवान्भवेत् ।
धर्मेण धार्यते लोकः सर्वं धर्मे प्रतिष्ठितम् ॥ १२.२२२.४७ ॥
ஞானத்தால் உயிர் விடுதலை பெறுகிறது; தர்மாத்மா ஞானவானாக ஆகட்டும். தர்மத்தால் உலகம் தாங்கப்படுகிறது; அனைத்தும் தர்மத்திலேயே நிலைபெற்றுள்ளன.
12.222.48
सर्वार्थजनकश्चैव धर्मः सर्वस्य कारणम् ।
सर्वो हि दृश्यते लोके न सर्वार्थः कथंचन ॥ १२.२२२.४८ ॥
தர்மமே எல்லா பயன்களையும் உண்டாக்குவது; அனைத்திற்கும் காரணம். உலகில் எல்லாம் காணப்படுகிறது, ஆனால் எல்லா பயன்களும் எவ்வகையிலும் காணப்படுவதில்லை.
12.222.49
सर्वत्यागे कृते तस्मात्परमात्मा प्रसीदति ।
व्यक्तादव्यक्तमतुलं लोकेषु परिवर्तते ॥ १२.२२२.४९ ॥
அனைத்தையும் துறந்தால் பரமாத்மா மகிழ்கிறார். வெளிப்பட்டதிலிருந்து வெளிப்படாததற்கு, ஒப்பற்ற முறையில், உலகங்களில் அவர் மாறிச்செல்கிறார்.
12.222.50
एतदाहुः समाहारं क्षेत्रमध्यात्मचिन्तकाः ।
स्थितो मनसि यो भावः स वै क्षेत्रज्ञ उच्यते ॥ १२.२२२.५० ॥
ஆன்மிக சிந்தனையாளர்கள் இதை க்ஷேத்திரத்தின் தொகுப்பு என்கின்றனர். மனதில் நிலைத்திருக்கும் எந்த நிலையோ, அதுவே க்ஷேத்திரஜ்ஞன் எனப்படுகிறது.
12.222.51
एवं सति क उच्छेदः शाश्वतो वा कथं भवेत् ।
स्वभावाद्वर्तमानेषु सर्वभूतेषु हेतुषु ॥ १२.२२२.५१ ॥
அது அப்படியிருக்கும்போது அழிவு என்ன, அல்லது நித்தியம் எவ்வாறு இருக்கும்? இயல்பால் நிலவும் எல்லா உயிர்களிலும், காரணங்களில்.
12.222.52
यथार्णवगता नद्यो व्यक्तीर्जहति नाम च ।
नतु स्वतां नियच्छन्ति तादृशः सत्वसंक्षयः ॥ १२.२२२.५२ ॥
கடலில் கலந்த ஆறுகள் தங்கள் வடிவையும் பெயரையும் விடுகின்றன, ஆனால் தங்கள் தன்மையைத் தக்கவைப்பதில்லை; உயிர்களின் அழிவும் அப்படியே.
12.222.53
एवं सति कुतः संज्ञा प्रेत्यभावे पुनर्भवेत् ।
प्रतिसंमिश्रिते जीवे गृह्यमाणे च सर्वतः ॥ १२.२२२.५३ ॥
அது அப்படியிருந்தால், மரணத்திற்குப் பிறகு மீண்டும் பிறப்பு என்ற பெயர் எப்படி வரும்? உயிர் மீண்டும் கலந்து எல்லாப்பக்கமும் பற்றப்படும்போது.
12.222.54
इमां च यो वेद विमोक्षबुद्धि ।
मात्मानमन्विच्छति चाप्रमत्तः।
न लिप्यते कर्मफलैरनिष्टैः ।
पत्रं बिसस्येव जलेन सिक्तम् ॥ १२.२२२.५४ ॥
இந்த விடுதலை-புத்தியை அறிந்து, விழிப்புடன் ஆன்மாவைத் தேடுபவன் தீய கர்மபலன்களால் கறைபடுவதில்லை; தாமரைத்தண்டின் இலை நீரால் நனைக்கப்பட்டாலும் நனையாதது போல.
12.222.55
दृढैर्हि पाशैर्बहुभिर्विमुक्तः ।
प्रजानिमित्तैरपि दैवतैश्च।
यदा ह्यसौ सुखदुःखे जहाति ।
मुक्तस्तदाग्र्यां गतिमेत्यलिङ्गः ॥ १२.२२२.५५ ॥
பல உறுதியான பாசங்களிலிருந்தும், உயிர்களாலும் தெய்வங்களாலும் ஏற்படும் தளைகளிலிருந்தும் விடுபட்டவன், இன்பதுன்பங்களை விடும்போது, விடுதலை பெற்று குறியற்றவனாய் உயர்ந்த கதியை அடைகிறான்.
12.222.56
मास्थाय पश्यन्ति महत्यसक्ताः ॥ १२.२२२.५६ ॥
பற்றற்றவர்கள் பெரியதை அடைந்து (அதைக்) காண்கிறார்கள்.
12.222.57
यथोर्णनाभिः परिवर्तमान ।
स्तन्तुक्षये तिष्ठति पात्यमानः।
तथा विमुक्तः प्रजहाति दुःखं ।
बिध्वंसते लोष्ठ इवाद्रिमृच्छन् ॥ १२.२२२.५७ ॥
சிலந்தி சுழன்று தன் நூல் தீர்ந்ததும் தொங்கியபடி நிற்பதுபோல், விடுபட்டவன் துன்பத்தை விடுகிறான்; கல்லில் மோதிய மண்கட்டி சிதறுவதுபோல் அது அழிகிறது.
12.222.58
यथा रुरुः शृङ्गमथो पुराणं ।
हित्वा त्वचं वाऽप्युरगो यथा च।
विहाय गच्छत्यनवेक्षमाण ।
स्तथा विमुक्तो विजहाति दुःखम् ॥ १२.२२२.५८ ॥
ருரு மான் தன் பழைய கொம்பையும், பாம்பு தன் தோலையும் விடுவதுபோல், திரும்பிப் பாராமல் செல்வதுபோல், விடுபட்டவன் துன்பத்தை விடுகிறான்.
12.222.59
द्रुमं यथावाऽप्युदकै पतन्त ।
मुत्सृज्य पक्षी निपतत्यसक्तः।
तथा ह्यसौ सुखदुःखे विहाय ।
मुक्तः पराद्धर्यां गतिमेत्यलिङ्गः ॥ १२.२२२.५९ ॥
நீரால் விழுகின்ற மரத்தை விட்டுப் பறவை பற்றின்றி இறங்குவதுபோல், அவன் இன்பதுன்பங்களை விட்டு, விடுதலை பெற்று குறியற்றவனாய் உயர்ந்த கதியை அடைகிறான்.
12.222.60
ह्यहं तदन्तर्ह्यहमेव भोक्ता ॥ १२.२२२.६० ॥
நான் அது; உள்ளே நானே அனுபவிப்பவன்.
12.222.61
अपिच भवति मैथिलेन गीतं ।
नगरमुपाहितमग्निनाऽभिवीक्ष्य।
न खलु मम तुषोऽपि दह्यतेऽत्र ।
स्वयमिदमाह किल स्म भूमिपालः ॥ १२.२२२.६१ ॥
மேலும், மிதிலை அரசன் பாடியதாவது: நகரம் நெருப்பால் சூழப்பட்டு எரிவதைக் கண்டாலும், இங்கே என் உமியும் கூட எரியவில்லை — இதை அந்த அரசனே தானே கூறினான்.
12.222.62
इदममृतपदं विदेहराजा ।
स्वयमिह पञ्चशिखेन भाष्यमाणम्।
निखिलमभिसमीक्ष्य निश्चितार्थः ।
परमसुखी विजहार वीतशोकः ॥ १२.२२२.६२ ॥
விதேஹ அரசன், இங்கே பஞ்சசிகனால் கூறப்பட்ட இந்த அமிர்த நிலையை முழுவதுமாக ஆராய்ந்து, உறுதியான நோக்கத்துடன், துயரற்றவனாய் மிக்க மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தான்.
12.222.63
इमं हि यः पठति विमोक्षनिश्चयं ।
महीपते सततमवेक्षते तथा।
उपद्रवान्नानुभवत्यदुःखितः ।
प्रमुच्यते कपिलमिवैत्य मैथिलः ॥ १२.२२२.६३ ॥
ஓ மன்னா, இந்த விடுதலை உறுதியைப் படித்து இடைவிடாமல் சிந்திப்பவன் துன்பமுறாமல் இடர்களை அனுபவிப்பதில்லை; மிதிலை அரசன் கபிலரை அணுகி விடுதலை பெற்றது போல அவனும் விடுதலை பெறுகிறான்.