மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.226
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.226.1
द्विजातयो व्रतोपेता यदिदं भुञ्जते हविः ।
अन्नं ब्राह्मणकामाय कथमेतत्पितामह ॥ १२.२२६.१ ॥
பிதாமகரே, விரதங்களுடன் கூடிய இருபிறப்பாளர்கள் பிராமணர்களை மகிழ்விக்கும் நோக்கத்தோடு இந்த ஹவிஸையும் அன்னத்தையும் உண்கின்றனர் — இது எவ்வாறு?
12.226.2
अवेदोक्तव्रतोपेता भुञ्जानाः कार्यकारिणः ।
वेदोक्तेषु च भुञ्जाना व्रतलुब्धा युधिष्ठिर ॥ १२.२२६.२ ॥
வேதத்தில் கூறப்படாத விரதங்களுடன் உண்பவர்கள் தம் கடமையைச் செய்பவர்கள்; வேதத்தில் கூறப்பட்டவற்றில் உண்பவர்கள் விரதத்தில் பேராசை கொண்டவர்கள், யுதிஷ்டிரா.
12.226.3
यदिदं तप इत्याहुरुपवासं पृथग्जनाः ।
एतत्तपो महाराज उताहो किं तपो भवेत् ॥ १२.२२६.३ ॥
சாதாரண மக்கள் உபவாசத்தை இதுவே தவம் என்கின்றனர் — மகாராஜா, இதுவே தவமா, அல்லது வேறு எதுவோ தவமாக இருக்குமா?
12.226.4
मासपक्षोपवासेन मन्यन्ते यत्तपो जनाः ।
आत्मतन्त्रोघातस्तु न तपस्तत्सतां मतम् ॥ १२.२२६.४ ॥
மாதம், பக்ஷம் முழுவதும் உபவாசம் இருப்பதை மக்கள் தவம் என நினைக்கின்றனர்; ஆனால் அது தன் உடலமைப்பைச் சிதைப்பதே, அது தவம் அல்ல — இது சான்றோரின் கருத்து.
12.226.5
त्यागश्च सन्नतिश्चैव शिष्यते तप उत्तमम् ।
सदोपवासी स भवेद्ब्रह्मचारी सदा भवेत् ॥ १२.२२६.५ ॥
துறவும் பணிவுமே உயர்ந்த தவமாகக் கூறப்படுகின்றன; அவன் எப்போதும் உபவாசம் இருப்பவனாகவும், எப்போதும் பிரம்மசாரியாகவும் இருக்க வேண்டும்.
12.226.6
मुनिश्च स्यात्सदा विप्रो दैवतं च सदा भवेत् ।
कुटुम्बिको धर्मपरः सदाऽस्वप्नश्च भारत ॥ १२.२२६.६ ॥
பிராமணன் எப்போதும் முனியாக இருக்கட்டும், எப்போதும் தெய்வமாகவும் இருக்கட்டும்; அவன் இல்லறத்தான், எப்போதும் தர்மத்தில் நிலைத்தவன், எப்போதும் உறங்காதவன், பாரதா.
12.226.7
अमांसादी सदा च स्यात्पवित्री च सदा भवेत् ।
अमृताशी सदा च स्यान्न च स्याद्विषभोजनः ॥ १२.२२६.७ ॥
எப்போதும் இறைச்சி உண்ணாதவனாகவும், எப்போதும் தூய்மையானவனாகவும் இருக்க வேண்டும்; எப்போதும் அமுத உணவை உண்பவனாக இருக்க வேண்டும்; விஷ உணவை உண்பவனாக இருக்கக் கூடாது.
12.226.8
विधसाशी सदा च स्यात्सदा चैवातिथिप्रियः ।
श्रद्दधानः सदा च स्याद्देवताद्विजपूजकः ॥ १२.२२६.८ ॥
எப்போதும் வேள்விக்கு எஞ்சிய உணவை உண்பவனாகவும், எப்போதும் விருந்தினரை விரும்புபவனாகவும், எப்போதும் நம்பிக்கை உடையவனாகவும், தேவர்களையும் துவிஜர்களையும் வணங்குபவனாகவும் இருக்க வேண்டும்.
12.226.9
कथं सदोपवासी स्याद्ब्रह्मचारी कथं भवेत् ।
विघसाशी कथं च स्यात्सदा चैवातिथिप्रियः ॥ १२.२२६.९ ॥
எப்படி எப்போதும் உபவாசியாக இருக்க வேண்டும், எப்படி பிரம்மசாரியாக இருக்க வேண்டும், எப்படி விகச-உணவை உண்பவனாக இருக்க வேண்டும், எப்படி எப்போதும் விருந்தினரை விரும்புபவனாக இருக்க வேண்டும்?
12.226.10
अन्तरा प्रातराशं च सायमाशं तथैव च ।
सदोपवासी स भवेद्यो न भुङ्क्तेऽन्तरा पुनः ॥ १२.२२६.१० ॥
காலை உணவுக்கும் மாலை உணவுக்கும் இடையில் மீண்டும் எதையும் உண்ணாதவன் எப்போதும் உபவாசியாவான்.
12.226.11
भार्यां गच्छन्ब्रह्मचारी ऋतौ भवति ब्राह्मणः ।
ऋतवादी भवेन्नित्यं ज्ञाननित्यश्च यो नरः ॥ १२.२२६.११ ॥
ருது காலத்தில் மட்டும் மனைவியை அணுகும் பிராமணன் பிரம்மசாரியாகிறான்; எப்போதும் சத்தியம் பேசுபவனும், எப்போதும் ஞானத்தில் நிலைத்திருப்பவனுமான மனிதன்.
12.226.12
न भक्षयेद्वृथा मांसममांसाशी भवत्यपि ।
दाननित्यः पवित्रीस्यादस्वप्नश्च दिवाऽस्वपन् ॥ १२.२२६.१२ ॥
வீணாக இறைச்சி உண்ணக்கூடாது; அவ்வாறு செய்பவன் இறைச்சி உண்ணாதவனும் ஆவான். எப்போதும் தானத்தில் நிலைத்தவன் தூய்மையானவன்; பகலில் உறங்காதவன் உறக்கமற்றவன்.
12.226.13
भृत्यातिथिषु यो भुङ्क्ते भुक्तवत्सु सदा नरः ।
अमृतं केवलं भुङ्क्ते इति विद्धि युधिष्ठिर ॥ १२.२२६.१३ ॥
ஓ யுதிஷ்டிரா, பணியாளர்களும் விருந்தினர்களும் உண்ட பின்பு எப்போதும் உண்பவன் மனிதன் — அவன் அமிர்தத்தையே உண்பவன் என்று அறிவாயாக.
12.226.14
अभुक्तवत्सु भुञ्जानो विषमश्नाति वै द्विजः ।
अदत्त्वा योऽतिथिभ्योऽन्नं न भुङ्क्ते सोतिथिप्रियः।
अभुक्त्वा दैवतेभ्यश्च यो न भुङ्क्ते सदैवतम् ॥ १२.२२६.१४ ॥
அவர்கள் உண்ணாதிருக்கையில் உண்ணும் துவிஜன் நிச்சயமாக விஷத்தை உண்கிறான். விருந்தினர்களுக்கு உணவு கொடுக்காமல் உண்ணாதவன் விருந்தினருக்கு பிரியமானவன். தேவர்களுக்கு நிவேதனம் செய்யாமல் உண்ணாதவன் தேவர்களுடன் உண்ணுகிறான்.
12.226.15
देवताभ्यः पितृभ्यश्च भृत्येभ्योऽतिथिभिः सह ।
अवशिष्टं तु योऽश्नाति तमाहुर्विघसाशिनम् ॥ १२.२२६.१५ ॥
தேவர்களுக்கும், பித்ருக்களுக்கும், பணியாளர்களுக்கும், விருந்தினர்களுக்கும் பின் மீதமிருப்பதை உண்பவனை 'விகசாசி' (எச்சம் உண்பவன்) என்று அழைக்கின்றனர்.
12.226.16
तेषां लोका ह्यपर्यन्ताः सदने ब्रह्मणा सह ।
उपस्थिताश्चाप्सरोभिः परियान्ति दिवौकसः ॥ १२.२२६.१६ ॥
அவர்களுக்கான உலகங்கள் முடிவற்றவை; பிரம்மாவுடன் அவர்களின் இருப்பிடத்தில் இருக்கின்றனர். அப்சரஸ்களுடன் சேர்ந்து, தேவலோகவாசிகளாய் அவர்கள் சஞ்சரிக்கின்றனர்.
12.226.17
देवताभिश्च ये सार्धं पितृभ्यश्चोपभुञ्जते ।
रमन्ते पुत्रपौत्रैश्च तेषां गतिरनुत्तमा ॥ १२.२२६.१७ ॥
தேவர்களுடனும் பித்ருக்களுடனும் சேர்ந்து உண்பவர்கள், மகன்கள் பேரன்களுடன் மகிழ்கின்றனர்; அவர்களின் கதி மிகச் சிறந்தது.