மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.241
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.241.1
त्रयीं विद्यामवेक्षेत वेदेपूत्तमतां गतः ।
ऋक्सामवर्णाक्षरतो यजुषोऽथर्वणस्तथा ॥ १२.२४१.१ ॥
வேதங்களில் ஒப்பற்றவனாக ஆன ஒருவன், ரிக், சாம, யஜுர், அதர்வ வேதங்களின் எழுத்துக்களிலிருந்து மூவகை வித்தையை ஆராய வேண்டும்.
12.241.2
तिष्ठत्येतेषु भगवान्षट्सु कर्मसु संस्थितः ।
वेदवादेषु कुशला ह्यध्यात्मकुशलाश्च ये ॥ १२.२४१.२ ॥
இந்த ஆறு கர்மங்களில் பகவான் நிலைபெற்றிருக்கிறார்; வேத வாக்கியங்களில் திறமையுள்ளவர்களும் ஆன்மிக ஞானத்தில் திறமையுள்ளவர்களும் அவ்வாறே.
12.241.3
सत्ववन्तो महाभागाः पश्यन्ति प्रभवाप्ययौ ।
एवं धर्मेण वर्तेत क्रियाः शिष्टवदाचरेत् ॥ १२.२४१.३ ॥
சத்துவ குணமுள்ள பெரும் பாக்கியசாலிகள் தோற்றத்தையும் அழிவையும் காண்கிறார்கள். இவ்வாறு தர்மப்படி நடக்க வேண்டும்; சான்றோர்களைப் போல் கர்மங்களைச் செய்ய வேண்டும்.
12.241.4
असंरोधेन भूतानां वृत्तिं लिप्सेत वै द्विजः ।
सद्भ्य आगतविज्ञानः शिष्टः शास्त्रविचक्षणः ॥ १२.२४१.४ ॥
இருபிறப்பாளன் உயிர்களுக்குத் தடையின்றி வாழ்வாதாரத்தை நாட வேண்டும்; நல்லோர்களிடமிருந்து ஞானம் பெற்று, சான்றோனும் சாஸ்திரங்களில் வல்லவனுமாக இருக்க வேண்டும்.
12.241.5
स्वधर्मेण क्रिया लोके कुर्वाणः सोऽप्यसङ्करः ।
तिष्ठते तेषु गृहवान्षट्सु कर्मसु स द्विजः ॥ १२.२४१.५ ॥
தன் தர்மத்தின்படி உலகில் கர்மங்களைச் செய்பவன், கலப்பற்றவனாக இருக்கிறான்; அந்த இல்லறத்தான் இருபிறப்பாளன் இந்த ஆறு கர்மங்களில் நிலைபெற்றிருக்கிறான்.
12.241.6
पञ्चभिः सततं यज्ञैः श्रद्दधानो यजेत च ।
धृतिमानप्रमत्तश्च दान्तो धर्मविदात्मवान्।
वीतहर्षमदक्रोधो ब्राह्मणो नावसीदति ॥ १२.२४१.६ ॥
நம்பிக்கையுடன் எப்போதும் ஐந்து யஜ்ஞங்களால் யஜிக்க வேண்டும்; திடமும், கவனமும், அடக்கமும், தர்மம் அறிந்தவனும், ஆத்மவானும், மகிழ்ச்சி, செருக்கு, கோபம் அற்றவனுமான பிராமணன் வீழ்வதில்லை.
12.241.7
दानमध्ययनं यज्ञस्तपो ह्रीरार्जवं दमः ।
एतैर्विवर्धते तेजः पाप्मानं चापकर्षति ॥ १२.२४१.७ ॥
தானம், கல்வி, யாகம், தவம், நாணம், நேர்மை, அடக்கம் — இவற்றால் ஒளி வளர்கிறது; பாவம் விலகுகிறது.
12.241.8
धूतपाप्मा च मेधावी लघ्वाहारो जितेन्द्रियः ।
कामक्रोधौ वशे कृत्वा निनीषेद्ब्रह्मणः पदम् ॥ १२.२४१.८ ॥
பாவங்களை உதறியவனும், அறிவுள்ளவனும், எளிய உணவு உண்பவனும், புலன்களை வென்றவனும் — காமத்தையும் கோபத்தையும் அடக்கி பிரம்மபதத்தை அடைய முயல வேண்டும்.
12.241.9
अग्नींश्च ब्राह्मणांश्चार्चेद्देवताः प्रणमेत च ।
वर्जयेदुशतीं वाचं हिंसां चाधर्मसंहिताम् ॥ १२.२४१.९ ॥
நெருப்புகளையும் பிராமணர்களையும் வழிபட வேண்டும்; தேவர்களை வணங்க வேண்டும்; கடுஞ்சொல்லையும் அதர்மம் கலந்த வன்முறையையும் விலக்க வேண்டும்.
12.241.10
एषा पूर्वतरा वृत्तिर्ब्राह्मणस्य विधीयते ।
ज्ञानागमेन कर्माणि कुर्वन्कर्मसु सिद्ध्यति ॥ १२.२४१.१० ॥
இதுவே பிராமணனுக்கு முதன்மையான நடத்தையாக விதிக்கப்படுகிறது; அறிவாலும் மரபாலும் செயல்களைச் செய்பவன் செயல்களில் சித்தி அடைகிறான்.
12.241.11
पञ्चेन्द्रियजलां घोरां लोभकूलां सुदुस्तराम् ।
मन्युपङ्कामनाधृष्यां नदीं तरति बुद्धिमान् ॥ १२.२४१.११ ॥
ஐந்து புலன்களாகிய நீரும், பேராசையாகிய கரைகளும், கோபமாகிய சேறும் கொண்ட, அஞ்சத்தக்க, கடக்க அரிய, வெல்ல முடியாத ஆற்றை அறிவுள்ளவன் கடக்கிறான்.
12.241.12
कालमभ्युद्यतं पश्येन्नित्यमत्यन्तमोहनम् ॥ १२.२४१.१२ ॥
எழுந்து வரும் காலத்தை எப்போதும் காண வேண்டும்; அது மிகவும் மயக்கும் தன்மை கொண்டது.
12.241.13
महता विधिदृष्टेन बलिनाऽप्रतिघातिना ।
स्वभावस्रोतसा वृत्तमुह्यते सततं जगत् ॥ १२.२४१.१३ ॥
விதியால் காணப்பட்ட, பெரிய, வலிமையும் தடுக்கமுடியாததுமான இயற்கையின் ஓட்டத்தால் உலகின் போக்கு தொடர்ந்து அடித்துச் செல்லப்படுகிறது.
12.241.14
कालोदकेन महता वर्षावर्तेन संततम् ।
मासोर्मिणर्तुवेगेन पक्षोलपतृणेन च ॥ १२.२४१.१४ ॥
காலமாகிய பெரிய நீரால், மழைச் சுழலால் இடைவிடாமல், மாதங்களின் அலைகளால், பருவங்களின் வேகத்தால், பக்ஷங்களாகிய நாணல் புல்லுடன்.
12.241.15
निमेषोन्मेषफेनेन अहोरात्रजवेन च ।
कामग्राहेण घोरेण वेदयज्ञप्लवेन च ॥ १२.२४१.१५ ॥
இமைத்தல், திறத்தல் ஆகிய நுரையால், பகல் இரவின் வேகத்தால், ஆசையாகிய கொடிய முதலையால், வேதயாகங்களின் படகால்.
12.241.16
धर्मद्वीपेन भूतानां चार्थकामरवेण च ।
ऋतवाङ्मोक्षतीरेण विहिंसातरुवाहिना ॥ १२.२४१.१६ ॥
உயிர்களின் தர்மமாகிய தீவாலும், பொருள் காமத்தின் முழக்கத்தாலும், ரத வாக்கும் மோட்சக் கரையும், துன்புறுத்தல் எனும் மரங்களை அடித்துச் செல்லும் ஆற்றாலும்.
12.241.17
युगह्रदौघमध्येन ब्रह्मप्रायभवेन च ।
धात्रा सृष्टानि भूतानि कृष्यन्ते यमसादनम् ॥ १२.२४१.१७ ॥
யுகங்களாகிய ஏரியின் வெள்ளத்தின் நடுவே, பிரம்மத்தை ஒத்த மூலத்துடன், தாதாவால் படைக்கப்பட்ட உயிர்கள் யமனின் இருப்பிடத்திற்கு இழுக்கப்படுகின்றன.
12.241.18
एतत्प्रज्ञामयैर्धीरा निस्तरन्ति मनीषिणः ।
प्लवैरप्लववन्तो हि किं करिष्यन्त्यचेतसः ॥ १२.२४१.१८ ॥
இதை அறிவாகிய படகுகளால் தீரர்களும் சிந்தனையாளர்களும் கடந்து செல்கின்றனர்; படகில்லாதவர்களாகிய மதியற்றவர்கள் என்ன செய்வார்கள்?
12.241.19
उपपन्नं हि यत्प्राज्ञो निस्तरेन्नेतरो जनः ।
दूरतो गुणदोषौ हि प्राज्ञः सर्वत्र पश्यति ॥ १२.२४१.१९ ॥
ஞானி கடந்து செல்வது பொருத்தமே, மற்றவர் அல்ல; ஞானி தொலைவிலிருந்தே நன்மையையும் குற்றத்தையும் எங்கும் காண்கிறான்.
12.241.20
संशयात्तु स कामात्मा चलचित्तोऽल्पचेतनः ।
अप्राज्ञो न तरत्येनं यो ह्यास्ते न स गच्छति ॥ १२.२४१.२० ॥
சந்தேகத்தால் ஆசையால் நிறைந்த, நிலையற்ற மனமும் குறைந்த அறிவும் கொண்ட அறிவிலி இதைக் கடப்பதில்லை; அமர்ந்திருப்பவன் முன்னேறுவதில்லை.
12.241.21
अप्लवो हि महादोषं मुह्यमानो न गच्छति ।
कामग्राहगृहीतस्य ज्ञानमप्यस्य न प्लवः ॥ १२.२४१.२१ ॥
படகு இல்லாதவன், பெரிய குற்றத்தால் மயங்கி முன்னேறுவதில்லை; ஆசை எனும் முதலையால் பிடிபட்டவனுக்கு அவனுடைய அறிவும் படகு அல்ல.
12.241.22
तस्मादुन्मज्जनस्यार्थे प्रयतेत विचक्षणः ।
एतदुन्मज्जनं तस्य यदयं ब्राह्मणो भवेत् ॥ १२.२४१.२२ ॥
ஆகவே விவேகி மேலெழுவதற்காக முயல வேண்டும்; அவனுடைய மேலெழுச்சி இதுவே, அவன் பிராமணனாக ஆவதுதான்.
12.241.23
त्र्यवदाते कुले जातस्त्रिसंदेहस्त्रिकर्मकृत् ।
तस्मादुन्मज्जनं तिष्ठेत्प्रज्ञया निस्तरेद्यथा ॥ १२.२४१.२३ ॥
மூன்றுவித தூய குலத்தில் பிறந்து, மூன்று சந்தேகங்களிலிருந்து விடுபட்டு, மூன்று கடமைகளைச் செய்பவன்; ஆகவே மேலெழுந்த நிலையில் நிலைத்திருக்க வேண்டும், அதனால் ஞானத்தால் கடக்க முடியும்.
12.241.24
संस्कृतस्य हि दान्तस्य नियतस्य यतात्मनः ।
प्राज्ञस्यानन्तरा सिद्धिरिह लोके परत्र च ॥ १२.२४१.२४ ॥
பண்படுத்தப்பட்ட, அடக்கமுள்ள, ஒழுங்குடைய, தன்னடக்கம் கொண்ட ஞானிக்கு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் உடனடி சித்தி உண்டு.
12.241.25
वर्तेत तेषु गृहवानक्रुध्यन्ननसूयकः ।
पञ्चभिः सततं यज्ञैर्विघसाशी यजेत च ॥ १२.२४१.२५ ॥
இல்லறத்தான் அவர்களிடையே வாழவேண்டும்; சினமின்றி, பொறாமையின்றி இருக்கவேண்டும்; ஐந்து யज्ञங்களால் எப்போதும் யजனம் செய்து, யज्ञ-शेषத்தை உண்ணவேண்டும்.
12.241.26
सतां धर्मेण वर्तेत क्रियां शिष्टवदाचरेत् ।
असंरोधेन लोकस्य वृत्तिं लिप्सेदगर्हिताम् ॥ १२.२४१.२६ ॥
நல்லோரின் தர்மப்படி நடக்கவேண்டும்; சான்றோரைப் போல் கருமங்களைச் செய்யவேண்டும்; உலகத்தைத் தடுக்காமல், பழிக்கப்படாத வாழ்க்கையை நாடவேண்டும்.
12.241.27
श्रुतविज्ञानतत्त्वज्ञः शिष्टाचारविचक्षणः ।
स्वधर्मेण क्रियावांश्च कर्मणा सोऽप्यसंकरः ॥ १२.२४१.२७ ॥
கேள்வியறிவு மற்றும் ஞானத்தின் தத்துவத்தை அறிந்தவன், சான்றோரின் ஒழுக்கத்தில் திறமையுள்ளவன், தன் தர்மத்தாலும் கருமத்தாலும் கிரியாவான் ஆனவன்; அவனும் கலப்பற்றவன்.
12.241.28
क्रियावाञ्श्रद्दधानो कहि दान्तः प्रायोऽनसूयकः ।
धमार्धर्मविशेषज्ञः सर्वं तरति दुस्तरम् ॥ १२.२४१.२८ ॥
கருமம் செய்பவன், நம்பிக்கையுள்ளவன், அடக்கமுள்ளவன், பெரும்பாலும் பொறாமையற்றவன், தர்மம் அதர்மம் என்ற வேறுபாட்டை அறிந்தவன் — அவன் கடக்கமுடியாத அனைத்தையும் கடக்கிறான்.
12.241.29
धृतिमानप्रमत्तश्च दान्तो धर्मविदात्मवान् ।
वीतहर्षमदक्रोधो ब्राह्मणो नावसीदति ॥ १२.२४१.२९ ॥
திடமானவன், கவனமுள்ளவன், அடக்கமுள்ளவன், தர்மம் அறிந்தவன், தன்னடக்கமுள்ளவன், மகிழ்ச்சி, மதம், சினம் அற்றவன் — அந்தணன் வீழ்வதில்லை.
12.241.30
एषा पुरातनी वृत्तिर्ब्राह्मणस्य विधीयते ।
ज्ञानवृद्ध्यैव कर्माणि कुर्वन्सर्वत्र सिध्यति ॥ १२.२४१.३० ॥
இது அந்தணனின் பழைய வாழ்க்கைமுறை என விதிக்கப்படுகிறது; ஞான வளர்ச்சியாலேயே கருமங்களைச் செய்து அவன் எங்கும் சித்தியடைகிறான்.
12.241.31
अधर्मं धर्मकामो हि करोति ह्यविचक्षणः ।
धर्मं वा धर्मसंकाशं शोचन्निव करोति सः ॥ १२.२४१.३१ ॥
தர்மத்தை விரும்பும் அறிவற்றவன் உண்மையில் அதர்மத்தைச் செய்கிறான்; அல்லது தர்மம் போலத் தோன்றுவதை, துயருற்றவன் போலச் செய்கிறான்.
12.241.32
धर्मं करोमीति करोत्यधर्म ।
मधर्मकामश्च करोति धर्मम्।
उभे बालः कर्मणी न प्रजानम् ।
संजायते म्रियते चापि देही ॥ १२.२४१.३२ ॥
'நான் தர்மம் செய்கிறேன்' என்று சொல்லி அதர்மம் செய்கிறான்; அதர்மத்தை விரும்புபவனும் தர்மம் செய்கிறான். மூடன் இரண்டு செயல்களையும் அறியாதவன்; உடலுடையவன் பிறக்கிறான், இறக்கவும் செய்கிறான்.