Mahābhārata · Adhyāya 12.241
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.241.1
त्रयीं विद्यामवेक्षेत वेदेपूत्तमतां गतः ।
ऋक्सामवर्णाक्षरतो यजुषोऽथर्वणस्तथा ॥ १२.२४१.१ ॥
Quem alcançou maestria incomparável nos Vedas deve contemplar o conhecimento triplo, a partir das letras e sílabas do Ṛg, do Sāman, do Yajus e também do Atharva.
12.241.2
तिष्ठत्येतेषु भगवान्षट्सु कर्मसु संस्थितः ।
वेदवादेषु कुशला ह्यध्यात्मकुशलाश्च ये ॥ १२.२४१.२ ॥
O bem-aventurado permanece estabelecido nestes seis ritos; assim também os que são hábeis nas palavras dos Vedas e hábeis no eu interior.
12.241.3
सत्ववन्तो महाभागाः पश्यन्ति प्रभवाप्ययौ ।
एवं धर्मेण वर्तेत क्रियाः शिष्टवदाचरेत् ॥ १२.२४१.३ ॥
Os de grande fortuna, dotados de bondade, veem a origem e a dissolução. Assim deve-se conduzir pelo dharma e realizar os ritos como fazem os virtuosos.
12.241.4
असंरोधेन भूतानां वृत्तिं लिप्सेत वै द्विजः ।
सद्भ्य आगतविज्ञानः शिष्टः शास्त्रविचक्षणः ॥ १२.२४१.४ ॥
O dvija deve buscar o sustento sem obstruir os seres; tendo obtido conhecimento dos bons, deve ser virtuoso e hábil nas escrituras.
12.241.5
स्वधर्मेण क्रिया लोके कुर्वाणः सोऽप्यसङ्करः ।
तिष्ठते तेषु गृहवान्षट्सु कर्मसु स द्विजः ॥ १२.२४१.५ ॥
Quem realiza ritos no mundo pelo seu próprio dharma permanece também sem mistura; esse dvija chefe de família mantém-se firme nestes seis ritos.
12.241.6
पञ्चभिः सततं यज्ञैः श्रद्दधानो यजेत च ।
धृतिमानप्रमत्तश्च दान्तो धर्मविदात्मवान्।
वीतहर्षमदक्रोधो ब्राह्मणो नावसीदति ॥ १२.२४१.६ ॥
Cheio de fé, deve sempre sacrificar com os cinco sacrifícios; o brâmane que é firme, atento, senhor de si, conhecedor do dharma, dono de si e livre de alegria, orgulho e ira, não decai.
12.241.7
दानमध्ययनं यज्ञस्तपो ह्रीरार्जवं दमः ।
एतैर्विवर्धते तेजः पाप्मानं चापकर्षति ॥ १२.२४१.७ ॥
Doação, estudo, sacrifício, austeridade, pudor, retidão e autocontrole — por estes o esplendor cresce e o pecado se afasta.
12.241.8
धूतपाप्मा च मेधावी लघ्वाहारो जितेन्द्रियः ।
कामक्रोधौ वशे कृत्वा निनीषेद्ब्रह्मणः पदम् ॥ १२.२४१.८ ॥
Aquele que sacudiu seus pecados, é sábio, come com leveza e domina os sentidos: tendo submetido o desejo e a ira, aspire ao estado de Brahman.
12.241.9
अग्नींश्च ब्राह्मणांश्चार्चेद्देवताः प्रणमेत च ।
वर्जयेदुशतीं वाचं हिंसां चाधर्मसंहिताम् ॥ १२.२४१.९ ॥
Que honre os fogos e os brâmanes e se incline diante dos deuses; que evite a fala ferina e a violência unida à injustiça.
12.241.10
एषा पूर्वतरा वृत्तिर्ब्राह्मणस्य विधीयते ।
ज्ञानागमेन कर्माणि कुर्वन्कर्मसु सिद्ध्यति ॥ १२.२४१.१० ॥
Esta é a conduta anterior prescrita ao brâmane: quem age por meio do conhecimento e da tradição alcança o sucesso em suas ações.
12.241.11
पञ्चेन्द्रियजलां घोरां लोभकूलां सुदुस्तराम् ।
मन्युपङ्कामनाधृष्यां नदीं तरति बुद्धिमान् ॥ १२.२४१.११ ॥
O sábio atravessa o rio — terrível, com os cinco sentidos por águas, a cobiça por margens e a ira por lama, muito difícil de cruzar e inatacável.
12.241.12
कालमभ्युद्यतं पश्येन्नित्यमत्यन्तमोहनम् ॥ १२.२४१.१२ ॥
Deve sempre contemplar o tempo que se levanta, que confunde por completo.
12.241.13
महता विधिदृष्टेन बलिनाऽप्रतिघातिना ।
स्वभावस्रोतसा वृत्तमुह्यते सततं जगत् ॥ १२.२४१.१३ ॥
Continuamente arrastado pela grande corrente da natureza, visto pelo destino ordenado, poderoso e irresistível, o mundo é levado adiante.
12.241.14
कालोदकेन महता वर्षावर्तेन संततम् ।
मासोर्मिणर्तुवेगेन पक्षोलपतृणेन च ॥ १२.२४१.१४ ॥
Com a grande água do tempo, o redemoinho constante das chuvas, as ondas dos meses, a força das estações e as quinzenas como juncos e capim.
12.241.15
निमेषोन्मेषफेनेन अहोरात्रजवेन च ।
कामग्राहेण घोरेण वेदयज्ञप्लवेन च ॥ १२.२४१.१५ ॥
Com a espuma do piscar e abrir dos olhos, a velocidade do dia e da noite, o terrível crocodilo do desejo e a jangada dos Vedas e sacrifícios.
12.241.16
धर्मद्वीपेन भूतानां चार्थकामरवेण च ।
ऋतवाङ्मोक्षतीरेण विहिंसातरुवाहिना ॥ १२.२४१.१६ ॥
Com a ilha do dharma para os seres, o rugido da riqueza e do desejo, a margem da libertação e da palavra verdadeira, e o rio que arrasta as árvores da violência.
12.241.17
युगह्रदौघमध्येन ब्रह्मप्रायभवेन च ।
धात्रा सृष्टानि भूतानि कृष्यन्ते यमसादनम् ॥ १२.२४१.१७ ॥
No meio da corrente do lago das eras, com uma origem quase como a de Brahman, os seres criados por Dhātṛ são arrastados para a morada de Yama.
12.241.18
एतत्प्रज्ञामयैर्धीरा निस्तरन्ति मनीषिणः ।
प्लवैरप्लववन्तो हि किं करिष्यन्त्यचेतसः ॥ १२.२४१.१८ ॥
Com estas jangadas feitas de sabedoria os firmes e os sábios atravessam; os que não têm jangada, os insensatos, o que farão?
12.241.19
उपपन्नं हि यत्प्राज्ञो निस्तरेन्नेतरो जनः ।
दूरतो गुणदोषौ हि प्राज्ञः सर्वत्र पश्यति ॥ १२.२४१.१९ ॥
É justo que o sábio atravesse, e não outra pessoa; de longe o sábio vê em toda parte o mérito e a falta.
12.241.20
संशयात्तु स कामात्मा चलचित्तोऽल्पचेतनः ।
अप्राज्ञो न तरत्येनं यो ह्यास्ते न स गच्छति ॥ १२.२४१.२० ॥
O insensato, movido pelo desejo, de mente volúvel e pouca compreensão, cheio de dúvida, não atravessa isso; quem permanece sentado não avança.
12.241.21
अप्लवो हि महादोषं मुह्यमानो न गच्छति ।
कामग्राहगृहीतस्य ज्ञानमप्यस्य न प्लवः ॥ १२.२४१.२१ ॥
Quem não tem jangada, confundido por uma grande falta, não avança; para quem é agarrado pelo crocodilo do desejo, nem mesmo o seu conhecimento é uma jangada.
12.241.22
तस्मादुन्मज्जनस्यार्थे प्रयतेत विचक्षणः ।
एतदुन्मज्जनं तस्य यदयं ब्राह्मणो भवेत् ॥ १२.२४१.२२ ॥
Portanto, o homem discernente deve esforçar-se para emergir; a sua emersão é esta: que se torne brâmane.
12.241.23
त्र्यवदाते कुले जातस्त्रिसंदेहस्त्रिकर्मकृत् ।
तस्मादुन्मज्जनं तिष्ठेत्प्रज्ञया निस्तरेद्यथा ॥ १२.२४१.२३ ॥
Nascido numa linhagem de tríplice pureza, livre da tríplice dúvida, cumprindo os três deveres; portanto, tendo emergido, deve permanecer firme, para atravessar pela sabedoria.
12.241.24
संस्कृतस्य हि दान्तस्य नियतस्य यतात्मनः ।
प्राज्ञस्यानन्तरा सिद्धिरिह लोके परत्र च ॥ १२.२४१.२४ ॥
Para o sábio refinado, dominado, disciplinado, de alma contida, o sucesso é imediato, tanto aqui neste mundo quanto no outro.
12.241.25
वर्तेत तेषु गृहवानक्रुध्यन्ननसूयकः ।
पञ्चभिः सततं यज्ञैर्विघसाशी यजेत च ॥ १२.२४१.२५ ॥
O chefe de família deve viver entre eles, sem ira e livre de inveja; sacrificando continuamente com os cinco sacrifícios e comendo o que resta após o sacrifício.
12.241.26
सतां धर्मेण वर्तेत क्रियां शिष्टवदाचरेत् ।
असंरोधेन लोकस्य वृत्तिं लिप्सेदगर्हिताम् ॥ १२.२४१.२६ ॥
Deve conduzir-se segundo o dharma dos bons, realizar seus ritos como fazem os sábios e, sem obstruir o mundo, buscar um sustento irrepreensível.
12.241.27
श्रुतविज्ञानतत्त्वज्ञः शिष्टाचारविचक्षणः ।
स्वधर्मेण क्रियावांश्च कर्मणा सोऽप्यसंकरः ॥ १२.२४१.२७ ॥
Quem conhece a verdade do saber e do entendimento, hábil na conduta dos sábios, ativo nos ritos pelo seu próprio dharma e ação — também ele está livre de mistura.
12.241.28
क्रियावाञ्श्रद्दधानो कहि दान्तः प्रायोऽनसूयकः ।
धमार्धर्मविशेषज्ञः सर्वं तरति दुस्तरम् ॥ १२.२४१.२८ ॥
Quem age, tem fé, é dominado em si, em grande parte livre de inveja e conhece a distinção entre dharma e adharma — atravessa tudo o que é difícil de atravessar.
12.241.29
धृतिमानप्रमत्तश्च दान्तो धर्मविदात्मवान् ।
वीतहर्षमदक्रोधो ब्राह्मणो नावसीदति ॥ १२.२४१.२९ ॥
O brâmane firme, vigilante, dominado em si, conhecedor do dharma, senhor de si, livre de alegria, orgulho e ira, não afunda.
12.241.30
एषा पुरातनी वृत्तिर्ब्राह्मणस्य विधीयते ।
ज्ञानवृद्ध्यैव कर्माणि कुर्वन्सर्वत्र सिध्यति ॥ १२.२४१.३० ॥
Esta é a antiga forma de vida prescrita ao brâmane; realizando ações somente pelo crescimento do saber, ele prospera em toda parte.
12.241.31
अधर्मं धर्मकामो हि करोति ह्यविचक्षणः ।
धर्मं वा धर्मसंकाशं शोचन्निव करोति सः ॥ १२.२४१.३१ ॥
O insensato que deseja o dharma, de fato, pratica o adharma; ou, como quem lamenta, faz o que se parece com o dharma.
12.241.32
धर्मं करोमीति करोत्यधर्म ।
मधर्मकामश्च करोति धर्मम्।
उभे बालः कर्मणी न प्रजानम् ।
संजायते म्रियते चापि देही ॥ १२.२४१.३२ ॥
Dizendo «eu pratico o dharma», ele pratica o adharma; quem deseja o adharma pratica o dharma. O tolo não conhece essas duas ações; o ser encarnado nasce e também morre.