Mahābhārata · Adhyāya 12.245
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.245.1
इत्युक्तोऽभिप्रशस्यैतत्परमर्षेस्तु शासनम् ।
मोक्षधर्मार्थसंयुक्तमिदं प्रष्टुं प्रचक्रमे ॥ १२.२४५.१ ॥
So angesprochen und die Belehrung des höchsten Weisen lobend, begann er, dieses zu fragen, das mit Befreiung, Dharma und Besitz verbunden ist.
12.245.2
प्रजावाञ्श्रोत्रियो यज्वा कृतप्रज्ञोऽनसूयकः ।
अनागतमनैतिह्यं कथं ब्रह्माधिगच्छति ॥ १२.२४५.२ ॥
Wie erlangt ein Mensch mit Nachkommen, der in den Veden bewandert ist, Opfer vollzieht, vollendete Weisheit besitzt und frei von Neid ist, das Brahman, das noch nicht gekommen ist und nicht auf Überlieferung beruht?
12.245.3
तपसा ब्रह्मचर्येण सर्वत्यागेन मेधया ।
साङ्ख्ये वा यदि वा योग एतत्पृष्टो वदस्व मे ॥ १२.२४५.३ ॥
Durch Askese, keusche Zucht, den Verzicht auf alles oder durch Einsicht, sei es im Sāṅkhya oder im Yoga — da ich danach frage, sag es mir.
12.245.4
मनसश्चेन्द्रियाणां च यथैकाग्र्यमवाप्यते ।
येनोपायेन पुरुषैस्तत्त्वं व्याख्यातुमर्हसि ॥ १२.२४५.४ ॥
Durch welches Mittel erlangt man die Einspitzigkeit von Geist und Sinnen, und durch welche Methode können Menschen die Wahrheit darlegen? Du solltest dies erklären.
12.245.5
नान्यत्र विद्यातपसोर्नान्यत्रेन्द्रियनिग्रहात् ।
नान्यत्र लोभसंत्यागात्सिद्धिं विन्दति कश्चन ॥ १२.२४५.५ ॥
Niemand erlangt Vollkommenheit außer durch Wissen und Askese, außer durch Zügelung der Sinne und außer durch Aufgabe der Gier.
12.245.6
महाभूतानि सर्वाणि पूर्वसृष्टिः स्वयंभुवः ।
भूयिष्ठं प्राणभृत्काये निविष्टानि शरीरिषु ॥ १२.२४५.६ ॥
Alle großen Elemente, die erste Schöpfung des Selbstexistenten, sind größtenteils in die Körper der verkörperten Wesen eingegangen, in die Körper der lebenden Geschöpfe.
12.245.7
भूमेर्देहो जलास्त्रोतो ज्योतिषश्चक्षुषी स्मृते ।
प्राणापानाश्रयो वायुः स्वेष्वाकाशं शरीरिणाम् ॥ १२.२४५.७ ॥
Der Körper gehört der Erde, die Wasserkanäle sind ihre Ströme, die beiden Augen gelten als dem Licht zugehörig. Der Wind ist die Stütze von Prāṇa und Apāna, und bei den verkörperten Wesen wohnt der Raum an seinen eigenen Stellen.
12.245.8
क्रान्ते विष्णुर्बले शक्रः कोष्ठेऽग्निर्भोक्तुमिच्छति ।
कर्णयोः प्रदिशः श्रोत्रे जिह्वायां वाक् सरस्वती ॥ १२.२४५.८ ॥
Im Schreiten ist Viṣṇu; in der Kraft Indra; im Bauch Agni, der zu essen begehrt. In den Ohren sind die Himmelsrichtungen; im Hören die Himmelsrichtungen; in der Zunge die Rede, Sarasvatī.
12.245.9
कर्णौ त्वक्चक्षुषी जिह्वा नासिका चैव पञ्चमी ।
दश तानीन्द्रियोक्तानि द्वाराण्याहारसिद्धये ॥ १२.२४५.९ ॥
Die beiden Ohren, die Haut, die beiden Augen, die Zunge und als fünftes die Nase: diese zehn werden als Sinne genannt, Tore zur Vollendung der Aufnahme.
12.245.10
शब्दः स्पर्शस्तथा रूपं रसो गन्धश्च पञ्चमः ।
इन्द्रियाणि पृथक्स्वार्थान्मनसा दर्शयन्त्युत ॥ १२.२४५.१० ॥
Schall, Berührung, ebenso Gestalt, Geschmack und als fünftes Geruch: Die Sinne zeigen ihre eigenen Gegenstände getrennt, durch den Geist.
12.245.11
इन्द्रियाणि मनो युङ्क्ते वश्यान्यन्तेव वाजिनः ।
मनश्चापि सदा भुक्ते भूतात्मा हृदयाश्रितः ॥ १२.२४५.११ ॥
Der Geist spannt die Sinne an wie gefügige Pferde an; und das Selbst der Wesen, im Herzen wohnend, genießt stets.
12.245.12
इन्द्रियाणां तथैवैषां सर्वेषामीश्वरं मनः ।
नियमे च विसर्गे च भूतात्मा मानसस्तथा ॥ १२.२४५.१२ ॥
Über die Sinne und über sie alle ist der Geist der Herr; und in der Zügelung wie in der Loslassung ist das Selbst der Wesen mental, ebenso.
12.245.13
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थाश्च स्वभावश्चेतना मनः ।
प्राणापानौ च जीवश्च नित्यं देहेषु देहिनाम् ॥ १२.२४५.१३ ॥
Die Sinne, die Sinnesobjekte, die Natur, das Bewusstsein, der Geist, der Lebensatem und der Abatem, und das lebendige Selbst — sie wohnen stets in den Körpern der verkörperten Wesen.
12.245.14
आश्रयो नास्ति सत्वस्य गुणः सत्त्वस्य चेतना ।
सत्वं हि तेजः सृजति न गुणान्वै कथंचन ॥ १२.२४५.१४ ॥
Das Sattva hat keinen Träger; das Bewusstsein ist eine Eigenschaft des Sattva. Das Sattva erzeugt zwar den Glanz, aber keineswegs die Eigenschaften.
12.245.15
एवं सप्तदशं देहे वृतं षोडशभिर्गुणैः ।
मनीषीमनसा विप्रः पश्यत्यात्मानमात्मनि ॥ १२.२४५.१५ ॥
So ist das Siebzehnte, das Selbst, im Körper von den sechzehn Eigenschaften umhüllt. Der weise Brahmane sieht mit dem Geist das Selbst im eigenen Selbst.
12.245.16
न ह्ययं चक्षुषा दृश्यो न च सर्वैरपीन्द्रियैः ।
मनसा दीपभूतेन महानात्मा प्रकाशते ॥ १२.२४५.१६ ॥
Dieses Selbst wird nicht durch das Auge gesehen, auch nicht durch alle Sinne; durch den Geist, der zur Lampe geworden ist, leuchtet das große Selbst auf.
12.245.17
अशब्दस्पर्शरूपं तदरसागन्धमव्ययम् ।
अशरीरं शरीरेषु निरीक्षते निरिन्द्रियम् ॥ १२.२४५.१७ ॥
Dieses Selbst ist ohne Klang, Berührung, Gestalt, Geschmack und Geruch, unvergänglich; unter den Körpern körperlos, beobachtet es ohne Sinne.
12.245.18
अव्यक्तं सर्वदेहेषु मर्त्येष्वमृतमाहितम् ।
योऽनुपश्यति स प्रेत्य कल्पते ब्रह्मभूयसे ॥ १२.२४५.१८ ॥
Wer das Unoffenbare und Unsterbliche erkennt, das in allen Körpern und in den sterblichen Wesen gegründet ist, der wird nach dem Tod fähig zum Zustand des Brahman.
12.245.19
विद्याभिजनसंपन्ने ब्राह्मणे गवि हस्तिनि ।
शुनि चैव श्वपाके च पण्डिताः समदर्शिनः ॥ १२.२४५.१९ ॥
Die Weisen, die mit gleichem Blick sehen, betrachten einen mit Wissen und edler Geburt begabten Brahmanen, eine Kuh, einen Elefanten, einen Hund und selbst einen Caṇḍāla gleich.
12.245.20
स हि सर्वेषु भूतेषु जङ्गमेषु ध्रुवेषु च ।
वसत्येको महानात्मा येन सर्वमिदं ततम् ॥ १२.२४५.२० ॥
Dieses eine große Selbst wohnt in allen Wesen, in den beweglichen wie in den unbeweglichen; von ihm ist all dies durchdrungen.
12.245.21
सर्वभूतेषु चात्मानं सर्वभूतानि चात्मनि ।
यदा पश्यति भूतात्मा ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.२४५.२१ ॥
Wenn der Seelenkern der Wesen das Selbst in allen Wesen und alle Wesen im Selbst sieht, dann wird er eins mit Brahman.
12.245.22
यावानात्मनि मे ह्यात्मा तावानात्मा परात्मनि ।
य एवं सततं वेद सोऽमृतत्वाय कल्पते ॥ १२.२४५.२२ ॥
So groß das Selbst in mir ist, so groß ist das Selbst im höchsten Selbst. Wer dies so beständig erkennt, ist fähig zur Unsterblichkeit.
12.245.23
सर्वभूतात्मभूतस्य सर्वभूतहितस्य च ।
देवाऽपि मार्गे मुह्यन्ति अपदस्य पदैषिणः ॥ १२.२४५.२३ ॥
Selbst die Götter, die einen Platz suchen, verirren sich auf dem Weg dessen, der das Selbst aller Wesen und das Wohl aller Wesen geworden ist, des Ortlosen.
12.245.24
शकुन्तानामिवाकाशे मत्स्यानामिव चोदके ।
यथा गतिर्न दृश्येत तथा ज्ञानविदां गतिः ॥ १२.२४५.२४ ॥
Wie der Weg der Vögel am Himmel und der Fische im Wasser nicht gesehen wird, so wird auch der Weg der Wissenden nicht gesehen.
12.245.25
कालः पचति भूतानि सर्वाण्येवात्मनाऽऽत्मनि ।
यस्मिंस्तु पच्यते कालस्तं वेदेह न कश्चन ॥ १२.२४५.२५ ॥
Die Zeit kocht alle Wesen, durch sich selbst, in sich selbst. O Videha, den, durch den die Zeit selbst gekocht wird, kennt niemand.
12.245.26
न स ऊर्ध्वं न तिर्यक्च नाधश्चरति यः पुनः ।
न मध्ये प्रतिगृह्णीते नैव किंचित्कुतश्चन ॥ १२.२४५.२६ ॥
Er bewegt sich weder nach oben noch seitwärts noch nach unten; auch in der Mitte nimmt er nichts an und empfängt nichts von irgendwoher.
12.245.27
सर्वेऽन्तस्था इमे लोका बाह्यमेषां न किंचन ।
यः सहस्र समा गच्छेद्यथा बाणो गुणच्युतः ॥ १२.२४५.२७ ॥
Alle diese Welten sind in ihm enthalten; außerhalb von ihnen ist nichts. Wer tausend Jahre lang ginge, wie ein von der Sehne gelöster Pfeil.
12.245.28
नैवान्तं कारणस्येयाद्यद्यपि स्यान्मनोजवः ।
तस्मात्सूक्ष्मात्सूक्ष्मतरं नास्ति स्थूलतरं ततः ॥ १२.२४५.२८ ॥
Selbst wer so schnell wäre wie der Geist, könnte das Ende der Ursache nie erreichen. Darum gibt es nichts Feineres als das Feine und nichts Gröberes als jenes.
12.245.29
सर्वतः पाणिपादं तत्सर्वतोक्षिशिरोमुखम् ।
सर्वतः श्रुतिमल्लोके सर्वमावृरत्य तिष्ठति ॥ १२.२४५.२९ ॥
Überall hat er Hände und Füße, überall Augen, Haupt und Gesicht; überall in der Welt hat er Ohren. Alles umhüllend, steht er da.
12.245.30
तदेवाणोरणुतरं तन्महद्भ्यो महत्तरम् ।
तदन्तः सर्वभूतानां ध्रुवं तिष्ठन्न दृश्यते ॥ १२.२४५.३० ॥
Dieses selbst ist kleiner als das Atom und größer als das Große. Fest in allen Wesen stehend, wird es nicht gesehen.
12.245.31
अक्षरं च क्षरं चैव द्वैधीभावोऽयमात्मनः ।
क्षरः सर्वेषु भूतेषु दिवि ह्यमृतमक्षरम् ॥ १२.२४५.३१ ॥
Das Unvergängliche und das Vergängliche – das ist die zweifache Natur des Selbst. In allen Wesen das Vergängliche; im Himmel das Unsterbliche, Unvergängliche.
12.245.32
नवद्वारं पुरं गत्वा हंसो हि नियतो वशी ।
ईशः सर्वस्य भूतस्य स्थावरस्य चरस्य च ॥ १२.२४५.३२ ॥
Nachdem der Schwan die Stadt mit neun Toren betreten hat, ist er, gezügelt und selbstbeherrscht, der Herr aller Wesen, der unbeweglichen wie der beweglichen.
12.245.33
हानिभङ्गविकल्पानां नवानां संचयेन च ।
शरीराणामजस्याहुर्हंसत्वं पारदर्शिनः ॥ १२.२४५.३३ ॥
Durch Verlust, Zerbrechen und die vielfältigen Wechsel sowie durch die Ansammlung der neun Körper nennen die Hellsichtigen das Schwansein des Ungeborenen.
12.245.34
हंसोक्तं चाक्षरं चैव कूटस्थं यत्तदक्षरम् ।
तद्विद्वानक्षरं प्राप्य जहाति प्राणजन्मनी ॥ १२.२४५.३४ ॥
Das vom Schwan Verkündete und das unveränderliche, unbewegliche Unvergängliche – das ist es. Nachdem der Weise jenes Unvergängliche erlangt hat, legt er die Geburten des Lebensatems ab.