மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.245
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.245.1
इत्युक्तोऽभिप्रशस्यैतत्परमर्षेस्तु शासनम् ।
मोक्षधर्मार्थसंयुक्तमिदं प्रष्टुं प्रचक्रमे ॥ १२.२४५.१ ॥
இவ்வாறு கூறப்பட்டதும், பரம ரிஷியின் இந்தப் போதனையைப் புகழ்ந்து, மோக்ஷம், தர்மம், அர்த்தம் சார்ந்த இதைக் கேட்கத் தொடங்கினான்.
12.245.2
प्रजावाञ्श्रोत्रियो यज्वा कृतप्रज्ञोऽनसूयकः ।
अनागतमनैतिह्यं कथं ब्रह्माधिगच्छति ॥ १२.२४५.२ ॥
சந்ததியுடையவனும், வேதம் கற்றவனும், யாகம் செய்பவனும், முதிர்ந்த ஞானமுடையவனும், பொறாமையற்றவனுமான மனிதன், இனிமேல் வரவிருப்பதும் பாரம்பரியத்தால் அல்லாததுமான பிரம்மத்தை எவ்வாறு அடைகிறான்?
12.245.3
तपसा ब्रह्मचर्येण सर्वत्यागेन मेधया ।
साङ्ख्ये वा यदि वा योग एतत्पृष्टो वदस्व मे ॥ १२.२४५.३ ॥
தவத்தாலும், பிரம்மசரியத்தாலும், எல்லாவற்றையும் துறப்பதாலும், மேதையாலும், சாங்கியத்திலோ அல்லது யோகத்திலோ — இதை நான் கேட்கிறேன், எனக்குச் சொல்லுங்கள்.
12.245.4
मनसश्चेन्द्रियाणां च यथैकाग्र्यमवाप्यते ।
येनोपायेन पुरुषैस्तत्त्वं व्याख्यातुमर्हसि ॥ १२.२४५.४ ॥
மனம் மற்றும் புலன்களின் ஒருமுகப்பாடு எவ்வாறு அடையப்படுகிறது, மனிதர்கள் எந்த உபாயத்தால் தத்துவத்தை விளக்க முடியும் — அதை நீங்கள் விளக்க வேண்டும்.
12.245.5
नान्यत्र विद्यातपसोर्नान्यत्रेन्द्रियनिग्रहात् ।
नान्यत्र लोभसंत्यागात्सिद्धिं विन्दति कश्चन ॥ १२.२४५.५ ॥
கல்வியும் தவமும் அன்றி, புலன் அடக்கம் அன்றி, பேராசை துறப்பது அன்றி, எவரும் சித்தியை அடைவதில்லை.
12.245.6
महाभूतानि सर्वाणि पूर्वसृष्टिः स्वयंभुवः ।
भूयिष्ठं प्राणभृत्काये निविष्टानि शरीरिषु ॥ १२.२४५.६ ॥
எல்லா மகாபூதங்களும், சுயம்பூவின் முந்தைய படைப்பும், பெரும்பாலும் உயிருள்ளவற்றின் உடலில், உடலுடையவர்களுக்குள் புகுந்துள்ளன.
12.245.7
भूमेर्देहो जलास्त्रोतो ज्योतिषश्चक्षुषी स्मृते ।
प्राणापानाश्रयो वायुः स्वेष्वाकाशं शरीरिणाम् ॥ १२.२४५.७ ॥
உடல் நிலத்திற்குரியது; நீர்ப்பாதைகள் அதன் ஓட்டங்கள்; ஒளியின் இரண்டு கண்கள் எனக் கருதப்படுகின்றன. பிராணன், அபானன் ஆகியவற்றின் ஆதாரம் வாயு; உடலுடையவர்களில் அவரவர் இடத்தில் ஆகாயம் உள்ளது.
12.245.8
क्रान्ते विष्णुर्बले शक्रः कोष्ठेऽग्निर्भोक्तुमिच्छति ।
कर्णयोः प्रदिशः श्रोत्रे जिह्वायां वाक् सरस्वती ॥ १२.२४५.८ ॥
அடியெடுத்து வைப்பதில் விஷ்ணு; வலிமையில் இந்திரன்; வயிற்றில் உண்ண விரும்பும் அக்னி; செவிகளில் திசைகள்; கேட்டலில் திசைகள்; நாவில் வாக்கு, சரஸ்வதி.
12.245.9
कर्णौ त्वक्चक्षुषी जिह्वा नासिका चैव पञ्चमी ।
दश तानीन्द्रियोक्तानि द्वाराण्याहारसिद्धये ॥ १२.२४५.९ ॥
இரு செவிகள், தோல், இரு கண்கள், நாக்கு, ஐந்தாவதாக மூக்கு — இவை பத்து இந்திரியங்கள் என்று சொல்லப்பட்டவை; உணவை ஏற்கும் வாயில்கள்.
12.245.10
शब्दः स्पर्शस्तथा रूपं रसो गन्धश्च पञ्चमः ।
इन्द्रियाणि पृथक्स्वार्थान्मनसा दर्शयन्त्युत ॥ १२.२४५.१० ॥
ஒலி, தொடுதல், அவ்வாறே உருவம், சுவை, ஐந்தாவதாக மணம் — இந்திரியங்கள் தத்தம் விஷயங்களைத் தனித்தனியாக மனத்தின் மூலம் காட்டுகின்றன.
12.245.11
इन्द्रियाणि मनो युङ्क्ते वश्यान्यन्तेव वाजिनः ।
मनश्चापि सदा भुक्ते भूतात्मा हृदयाश्रितः ॥ १२.२४५.११ ॥
மனம் இந்திரியங்களை அடங்கிய குதிரைகளைப் பூட்டுவது போல் பூட்டுகிறது; இதயத்தில் உறையும் பூதாத்மா எப்போதும் அனுபவிக்கிறான்.
12.245.12
इन्द्रियाणां तथैवैषां सर्वेषामीश्वरं मनः ।
नियमे च विसर्गे च भूतात्मा मानसस्तथा ॥ १२.२४५.१२ ॥
இந்திரியங்கள் அனைத்துக்கும், இவற்றின் அனைத்துக்கும், ஈசுவரன் மனமே; அடக்குதலிலும் விடுதலிலும் பூதாத்மா மானசமானது, அவ்வாறே.
12.245.13
इन्द्रियाणीन्द्रियार्थाश्च स्वभावश्चेतना मनः ।
प्राणापानौ च जीवश्च नित्यं देहेषु देहिनाम् ॥ १२.२४५.१३ ॥
புலன்கள், புலன்களின் பொருட்கள், இயல்பு, உணர்வு, மனம், பிராணன் மற்றும் அபானன், மற்றும் ஜீவன் — இவை எப்போதும் உடலுள்ள உயிரினங்களின் உடல்களில் உள்ளன.
12.245.14
आश्रयो नास्ति सत्वस्य गुणः सत्त्वस्य चेतना ।
सत्वं हि तेजः सृजति न गुणान्वै कथंचन ॥ १२.२४५.१४ ॥
சத்துவத்திற்கு ஆதாரம் இல்லை; உணர்வு சத்துவத்தின் குணமாகும். சத்துவமே ஒளியை உண்டாக்குகிறது; குணங்களை எவ்விதத்திலும் அல்ல.
12.245.15
एवं सप्तदशं देहे वृतं षोडशभिर्गुणैः ।
मनीषीमनसा विप्रः पश्यत्यात्मानमात्मनि ॥ १२.२४५.१५ ॥
இவ்வாறு உடலில் பதினேழாவது (ஆன்மா) பதினாறு குணங்களால் சூழப்பட்டுள்ளது. ஞானியான அந்தணன் தன் மனத்தால் தன்னுள் ஆன்மாவைக் காண்கிறான்.
12.245.16
न ह्ययं चक्षुषा दृश्यो न च सर्वैरपीन्द्रियैः ।
मनसा दीपभूतेन महानात्मा प्रकाशते ॥ १२.२४५.१६ ॥
இந்த ஆன்மா கண்ணால் காணப்படுவதில்லை, எல்லா புலன்களாலும் கூட அல்ல; விளக்காக ஆன மனத்தால் மகத்தான ஆன்மா ஒளிர்கிறது.
12.245.17
अशब्दस्पर्शरूपं तदरसागन्धमव्ययम् ।
अशरीरं शरीरेषु निरीक्षते निरिन्द्रियम् ॥ १२.२४५.१७ ॥
அந்த ஆன்மா ஒலி, தொடுதல், உருவம், சுவை, மணம் இல்லாதது, அழிவற்றது; உடல்களுக்குள் இருந்தும் உடலற்றதும் புலனற்றதுமாக அது நோக்குகிறது.
12.245.18
अव्यक्तं सर्वदेहेषु मर्त्येष्वमृतमाहितम् ।
योऽनुपश्यति स प्रेत्य कल्पते ब्रह्मभूयसे ॥ १२.२४५.१८ ॥
எல்லா உடல்களிலும், மரணமுள்ள உயிர்களில் நிலைபெற்ற அவ்யக்தமும் அமிருதமுமானதைக் காண்பவன், இறந்த பின் பிரம்மநிலைக்கு தகுதி பெறுகிறான்.
12.245.19
विद्याभिजनसंपन्ने ब्राह्मणे गवि हस्तिनि ।
शुनि चैव श्वपाके च पण्डिताः समदर्शिनः ॥ १२.२४५.१९ ॥
கல்வியும் உயர்குடிப் பிறப்பும் பெற்ற அந்தணனிடத்திலும், பசுவிலும், யானையிலும், நாயிலும், சண்டாளனிலும் ஞானிகள் சமமாகவே காண்கின்றனர்.
12.245.20
स हि सर्वेषु भूतेषु जङ्गमेषु ध्रुवेषु च ।
वसत्येको महानात्मा येन सर्वमिदं ततम् ॥ १२.२४५.२० ॥
அந்த ஒரே மகத்தான ஆத்மா எல்லா உயிர்களிலும், நகர்வனவற்றிலும் நிலையானவற்றிலும் வாழ்கிறது; அவனாலேயே இவை அனைத்தும் வியாபிக்கப்பட்டுள்ளன.
12.245.21
सर्वभूतेषु चात्मानं सर्वभूतानि चात्मनि ।
यदा पश्यति भूतात्मा ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.२४५.२१ ॥
எல்லா உயிர்களிலும் ஆத்மாவையும், ஆத்மாவிலும் எல்லா உயிர்களையும் ஒருவன் காணும்போது, அப்போது அவன் பிரம்மத்துடன் ஒன்றாகிறான்.
12.245.22
यावानात्मनि मे ह्यात्मा तावानात्मा परात्मनि ।
य एवं सततं वेद सोऽमृतत्वाय कल्पते ॥ १२.२४५.२२ ॥
என் ஆத்மாவில் எவ்வளவு ஆத்மா உள்ளதோ, அவ்வளவு ஆத்மா பரமாத்மாவில் உள்ளது. இவ்வாறு எப்போதும் அறிபவன் அமரத்துவத்திற்குத் தகுதியுடையவனாகிறான்.
12.245.23
सर्वभूतात्मभूतस्य सर्वभूतहितस्य च ।
देवाऽपि मार्गे मुह्यन्ति अपदस्य पदैषिणः ॥ १२.२४५.२३ ॥
எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாவாகி, எல்லா உயிர்களின் நலனுக்காக நிற்பவனும், அடிச்சுவடற்றவனுமானவனின் வழியில் நிலைகொள்ள விரும்பும் தேவர்களும்கூட குழம்பித் தடுமாறுகின்றனர்.
12.245.24
शकुन्तानामिवाकाशे मत्स्यानामिव चोदके ।
यथा गतिर्न दृश्येत तथा ज्ञानविदां गतिः ॥ १२.२४५.२४ ॥
ஆகாயத்தில் பறவைகளின் வழியும், நீரில் மீன்களின் வழியும் காணப்படாததுபோல, ஞானிகளின் வழியும் காணப்படுவதில்லை.
12.245.25
कालः पचति भूतानि सर्वाण्येवात्मनाऽऽत्मनि ।
यस्मिंस्तु पच्यते कालस्तं वेदेह न कश्चन ॥ १२.२४५.२५ ॥
காலம் அனைத்து உயிரினங்களையும் தன்னாலேயே தன்னுள் பக்குவப்படுத்துகிறது. ஓ விதேஹனே, எவரால் காலமே பக்குவப்படுத்தப்படுகிறதோ அவரை எவரும் அறிவதில்லை.
12.245.26
न स ऊर्ध्वं न तिर्यक्च नाधश्चरति यः पुनः ।
न मध्ये प्रतिगृह्णीते नैव किंचित्कुतश्चन ॥ १२.२४५.२६ ॥
அவர் மேலும் செல்வதில்லை, குறுக்காகவும் இல்லை, கீழேயும் சஞ்சரிப்பதில்லை. அவர் நடுவிலும் எதையும் ஏற்பதில்லை, எங்கிருந்தும் எதையும் பெறுவதில்லை.
12.245.27
सर्वेऽन्तस्था इमे लोका बाह्यमेषां न किंचन ।
यः सहस्र समा गच्छेद्यथा बाणो गुणच्युतः ॥ १२.२४५.२७ ॥
இந்த உலகங்கள் அனைத்தும் அவருக்குள்ளேயே நிலைபெற்றுள்ளன; இவற்றுக்கு வெளியே எதுவும் இல்லை. ஆயிரம் ஆண்டுகள் செல்லக்கூடியவன் கூட, நாணிலிருந்து விடுபட்ட அம்பைப் போல.
12.245.28
नैवान्तं कारणस्येयाद्यद्यपि स्यान्मनोजवः ।
तस्मात्सूक्ष्मात्सूक्ष्मतरं नास्ति स्थूलतरं ततः ॥ १२.२४५.२८ ॥
மனத்தைப் போல வேகமானவனாக இருந்தாலும், காரணத்தின் முடிவை ஒருவன் அடைய முடியாது. ஆகையால், நுட்பத்திலிருந்து நுட்பமானது எதுவும் இல்லை; அதைவிடப் பருமையானதும் எதுவும் இல்லை.
12.245.29
सर्वतः पाणिपादं तत्सर्वतोक्षिशिरोमुखम् ।
सर्वतः श्रुतिमल्लोके सर्वमावृरत्य तिष्ठति ॥ १२.२४५.२९ ॥
அது எல்லாப் பக்கங்களிலும் கைகளும் கால்களும் உடையது; எல்லாப் பக்கங்களிலும் கண்களும் தலையும் முகமும் உடையது. உலகில் எல்லாப் பக்கங்களிலும் செவியுடையது; எல்லாவற்றையும் சூழ்ந்து நிற்கிறது.
12.245.30
तदेवाणोरणुतरं तन्महद्भ्यो महत्तरम् ।
तदन्तः सर्वभूतानां ध्रुवं तिष्ठन्न दृश्यते ॥ १२.२४५.३० ॥
அதுவே அணுவை விடச் சிறியது, பெரியவற்றை விடப் பெரியது. அது எல்லா உயிர்களுக்குள்ளும் உறுதியாக நிலைத்திருக்கிறது, ஆனாலும் காணப்படுவதில்லை.
12.245.31
अक्षरं च क्षरं चैव द्वैधीभावोऽयमात्मनः ।
क्षरः सर्वेषु भूतेषु दिवि ह्यमृतमक्षरम् ॥ १२.२४५.३१ ॥
அழியாததும் அழிவதும் ஆன்மாவின் இரட்டைத் தன்மையாகும். எல்லா உயிரினங்களிலும் அழிவது; வானில் உள்ள அமிருதமான அழியாதது.
12.245.32
नवद्वारं पुरं गत्वा हंसो हि नियतो वशी ।
ईशः सर्वस्य भूतस्य स्थावरस्य चरस्य च ॥ १२.२४५.३२ ॥
ஒன்பது வாயில்களுடைய நகரில் புகுந்த அன்னப்பறவை, கட்டுப்பட்டவனும் அடக்கியவனுமாக, நிலையானவற்றும் அசைவனவற்றும் ஆன எல்லா உயிர்களுக்கும் ஈசனாவான்.
12.245.33
हानिभङ्गविकल्पानां नवानां संचयेन च ।
शरीराणामजस्याहुर्हंसत्वं पारदर्शिनः ॥ १२.२४५.३३ ॥
இழப்பு, முறிவு, மாற்றங்கள் ஆகியவற்றாலும் ஒன்பது உடல்களின் திரட்சியாலும், பிறப்பற்றவனின் அன்னத்தன்மையை எல்லையைக் கண்டவர்கள் சொல்கின்றனர்.
12.245.34
हंसोक्तं चाक्षरं चैव कूटस्थं यत्तदक्षरम् ।
तद्विद्वानक्षरं प्राप्य जहाति प्राणजन्मनी ॥ १२.२४५.३४ ॥
அன்னம் சொன்ன அழியாததும், மாறாத நிலையான அழியாததும் அதுவே. அந்த அழியாததைப் பெற்ற அறிஞன் உயிர்ப்பையும் பிறப்பையும் விட்டுவிடுகிறான்.