Mahābhārata · Adhyāya 12.247
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.247.1
यदिदं वेदवचनं कुरु कर्म त्यजेति च ।
कां दिशं विद्यया यान्ति कां च गच्छन्ति कर्मणा ॥ १२.२४७.१ ॥
Was bedeutet der vedische Ausspruch »Handle« und »Entsage dem Handeln«? In welche Richtung gelangt man durch Wissen, und was erreicht man durch Handeln?
12.247.2
एतद्वै श्रोतुमिच्छामि तद्भवान्प्रब्रवीतु मे ।
एतच्चान्योन्यवैरूप्ये वर्तेते प्रतिकूलतः ॥ १२.२४७.२ ॥
Genau dies möchte ich hören; erklärt es mir bitte. Diese beiden bestehen in gegenseitigem Widerspruch, einander entgegengesetzt.
12.247.3
इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं पराशरसुतः सुतम् ।
कर्मविद्यामयावेतौ व्याख्यास्यामि क्षराक्षरौ ॥ १२.२४७.३ ॥
So angesprochen antwortete der Sohn des Parāśara seinem Sohn: »Diese beiden, aus Handeln und Wissen bestehend, das Vergängliche und das Unvergängliche, werde ich erklären.«
12.247.4
यां दिशं विद्यया यान्ति यां च गच्छन्ति कर्मणा ।
शृणुष्वैकमना वत्स गह्वरं ह्येतदन्तरम् ॥ १२.२४७.४ ॥
Höre mit einem einzigen Sinn, mein Lieber, auf die Richtung, zu der man durch Wissen gelangt, und auf das, was man durch Handeln erreicht; dies ist der tiefe Abgrund zwischen beiden.
12.247.5
अस्ति धर्म इति ह्युक्त्वा नास्तीत्यत्रैव यो वदेत् ।
तस्य पक्षस्य सदृशमिदं मम भवेदथ ॥ १२.२४७.५ ॥
Wer sagt »Dharma ist« und hier gleich darauf »Er ist nicht«, dessen Standpunkt gliche meiner eigenen Rede.
12.247.6
द्वाविमावथ पन्थानौ यत्र वेदाः प्रतिष्ठिताः ।
प्रवृत्तिलक्षणो धर्मो निवृत्तौ च व्यवस्थितः ॥ १२.२४७.६ ॥
Nun gibt es zwei Pfade, auf denen die Veden gegründet sind: der Dharma, gekennzeichnet durch Tätigkeit (pravṛtti), und der Dharma, der im Rückzug gründet (nivṛtti).
12.247.7
कर्मणा बध्यते जन्तुर्विद्यया तु प्रमुच्यते ।
तस्मात्कर्म न कुर्वन्ति यतयः पारदर्शिनः ॥ १२.२४७.७ ॥
Ein Lebewesen wird durch Handeln gebunden und durch Wissen befreit; darum handeln die Asketen, die das jenseitige Ufer sehen, nicht.
12.247.8
कर्मणा जायते प्रेत्य मूर्तिमान्षोडशात्मकः ।
विद्यया जायते नित्यमव्ययो ह्यक्षरात्मकः ॥ १२.२४७.८ ॥
Durch Handeln wird nach dem Tod das verkörperte Wesen aus sechzehn Teilen geboren; durch Wissen wird das ewige, unvergängliche, aus dem Unvergänglichen bestehende geboren.
12.247.9
कर्म त्वेके प्रशंसन्ति स्वल्पबुद्धितया नराः ।
तेन ते देहजालानि रमयन्त उपासते ॥ १२.२४७.९ ॥
Einige Menschen aber preisen aus geringer Einsicht das Handeln; darum verweilen sie erfreut in den Netzen der Körper und verehren sie.
12.247.10
ये स्म बुद्धिं परां प्राप्ता धमैर्नपुण्यदर्शिनः ।
न ते कर्म प्रशंसन्ति कूपं नद्यां पिबन्निव ॥ १२.२४७.१० ॥
Wer die höchste Einsicht erlangt hat und durch die Pflichten nicht das Verdienst sieht, preist das Handeln nicht — wie einer, der im Fluss stehend Wasser aus dem Brunnen trinkt.
12.247.11
कर्मणः फलमाप्नोति सुखदुःखे भवाभवौ ।
विद्यया तदवाप्नोति यत्र गत्वा न शोचति ॥ १२.२४७.११ ॥
Aus dem Handeln erlangt man die Frucht: Freude und Leid, Dasein und Nichtdasein; durch Wissen erlangt man jenen Zustand, wo man, dorthin gelangt, nicht mehr trauert.
12.247.12
यत्र गत्वा न म्रियते यत्र गत्वा न जायते ।
न जीर्यते यत्र गत्वा यत्र गत्वा न वर्धते ॥ १२.२४७.१२ ॥
Wohin man gelangt und nicht stirbt; wohin man gelangt und nicht geboren wird; wohin man gelangt und nicht altert; wohin man gelangt und nicht wächst.
12.247.13
यत्र तद्ब्रह्म परममव्यक्तमचलं ध्रवम् ।
अव्याहतमनायासममृतं चावियोगि च ॥ १२.२४७.१३ ॥
Wo jenes höchste Brahman ist — unoffenbart, unbewegt, fest, ungehindert, mühelos, unsterblich und unzertrennlich.
12.247.14
द्वन्द्वैर्न यत्र बाध्यन्ते मानसेन च कर्मणा ।
समाः सर्वत्र मैत्राश्च सर्वभूतहिते रताः ॥ १२.२४७.१४ ॥
Wo man nicht von den Gegensätzen, nicht von Geist oder Handlung bedrängt wird; die überall gleichmütig, freundlich und am Wohl aller Wesen erfreut sind.
12.247.15
विद्यामयोऽन्यः पुरुषस्तात कर्ममयोऽपरः ।
विद्धि चन्द्रमसं दर्शे सूक्ष्मया कलया स्थितम्।
विद्यामयं तं पुरुषं नित्यं ज्ञानगुणात्मकम् ॥ १२.२४७.१५ ॥
Lieber, der eine Mensch ist aus Wissen gemacht, der andere aus Handlung. Erkenne den Mond, der am Neumondtag in seiner feinen Phase steht; erkenne jene ewige Person aus Wissen, deren Wesen die Eigenschaft des Erkennens ist.
12.247.16
तदेतदृषिणा प्रोक्तं विस्तरेणानुमीयते ।
नवं तु शशिनं दृष्ट्वा वक्रतन्तुमिवाम्बरे ॥ १२.२४७.१६ ॥
Dies hat der Weise ausführlich dargelegt, und es lässt sich erschließen, wie man beim Anblick des Neumonds am Himmel auf einen krummen Faden schließt.
12.247.17
एकादशविकारात्मा कलासंभारसंभृतः ।
मृर्तिमानिति तं विद्धि तात कर्म गुणात्मकम् ॥ १२.२४७.१७ ॥
Erkenne ihn als verkörpert, dessen Selbst die elf Veränderungen sind, erfüllt von der Zusammenfügung der Phasen; Lieber, erkenne ihn als den, dessen Wesen die Eigenschaft der Handlung ist.
12.247.18
तस्मिन्यः संस्थितो ह्यग्निर्नित्यंस्थाल्यामिवाहितः ।
आत्मानं तं विजानीहि नित्यं त्यागजितात्मकं ॥ १२.२४७.१८ ॥
Das Feuer, das immer in ihm verweilt, gleichsam in einen Topf gelegt — erkenne es als das Selbst; erkenne es als ewig, von einer durch Entsagung errungenen Natur.
12.247.19
देवो यः संश्रितस्तस्मिन्नब्विन्दुरिव पुष्करे ।
क्षेत्रज्ञं तं विजानीयान्नित्यं योगजितात्मकम् ॥ १२.२४७.१९ ॥
Der Gott, der darin weilt, wie ein Wassertropfen auf einem Lotusblatt, soll man als den Kenner des Feldes (kṣetrajña) erkennen, dessen Wesen stets durch Yoga gezähmt ist.
12.247.20
तमोरजश्च सत्त्वं च विद्धि जीवगुणात्मकम् ।
जीवमात्मगुणं विद्यादात्मानं प…नः ॥ १२.२४७.२० ॥
Erkenne, dass Tamas, Rajas und Sattva aus den Eigenschaften des Lebewesens bestehen. Das Lebewesen soll man als Eigenschaft des Selbst erkennen, und das Selbst als …
12.247.21
अचेतनं जीवगुणं वदन्ति ।
स चेष्टते चेष्टयते च सर्वम्
ततः परं क्षेत्रविदो वदन्ति ।
प्राकल्पयद्यो भुवनानि सप्त ॥ १२.२४७.२१ ॥
Das Unbewusste nennt man eine Eigenschaft des Lebewesens. Er bewegt sich und lässt alles sich bewegen. Darüber hinaus sprechen die Kenner des Feldes von dem, der die sieben Welten geordnet hat.