மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.247
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.247.1
यदिदं वेदवचनं कुरु कर्म त्यजेति च ।
कां दिशं विद्यया यान्ति कां च गच्छन्ति कर्मणा ॥ १२.२४७.१ ॥
வேத வாக்கியமான 'கர்மம் செய், கர்மத்தை விடு' என்பது எது? அறிவால் எந்தத் திசையை அடைகிறார்கள், கர்மத்தால் எதை அடைகிறார்கள்?
12.247.2
एतद्वै श्रोतुमिच्छामि तद्भवान्प्रब्रवीतु मे ।
एतच्चान्योन्यवैरूप्ये वर्तेते प्रतिकूलतः ॥ १२.२४७.२ ॥
இதைத்தான் நான் கேட்க விரும்புகிறேன்; அதை நீங்கள் எனக்கு விளக்குங்கள். இவை இரண்டும் ஒன்றுக்கொன்று முரணாக, எதிரெதிராக நிலைபெற்றுள்ளன.
12.247.3
इत्युक्तः प्रत्युवाचेदं पराशरसुतः सुतम् ।
कर्मविद्यामयावेतौ व्याख्यास्यामि क्षराक्षरौ ॥ १२.२४७.३ ॥
இவ்வாறு கேட்கப்பட்டதும், பராசரரின் மகன் தன் மகனுக்கு இவ்வாறு பதிலளித்தார்: 'கர்மமும் வித்தையுமான இவை இரண்டையும், அழிவதும் அழியாததுமான இவற்றை நான் விளக்குவேன்.'
12.247.4
यां दिशं विद्यया यान्ति यां च गच्छन्ति कर्मणा ।
शृणुष्वैकमना वत्स गह्वरं ह्येतदन्तरम् ॥ १२.२४७.४ ॥
அறிவால் எந்தத் திசையை அடைகிறார்கள், கர்மத்தால் எதை அடைகிறார்கள் என்பதை ஒருமனதாகக் கேள், அன்பு மகனே; இதுவே இரண்டுக்கும் இடையிலான ஆழமான பிளவு.
12.247.5
अस्ति धर्म इति ह्युक्त्वा नास्तीत्यत्रैव यो वदेत् ।
तस्य पक्षस्य सदृशमिदं मम भवेदथ ॥ १२.२४७.५ ॥
'தர்மம் உண்டு' என்று சொல்லி, இங்கேயே 'இல்லை' என்றும் சொல்பவனின் கருத்துக்கு இதுவும் ஒத்ததாக என்னுடையதும் ஆகலாம்.
12.247.6
द्वाविमावथ पन्थानौ यत्र वेदाः प्रतिष्ठिताः ।
प्रवृत्तिलक्षणो धर्मो निवृत्तौ च व्यवस्थितः ॥ १२.२४७.६ ॥
இப்போது இவை இரண்டு பாதைகள், இவற்றில் வேதங்கள் நிலைபெற்றுள்ளன: பற்றுதல் குறிக்கும் தர்மம், மற்றும் துறவில் நிலைபெற்ற தர்மம்.
12.247.7
कर्मणा बध्यते जन्तुर्विद्यया तु प्रमुच्यते ।
तस्मात्कर्म न कुर्वन्ति यतयः पारदर्शिनः ॥ १२.२४७.७ ॥
செயலால் உயிர் பிணைக்கப்படுகிறது; அறிவால் விடுவிக்கப்படுகிறது. ஆகையால் அக்கரையைக் காணும் யதிகள் செயல் செய்வதில்லை.
12.247.8
कर्मणा जायते प्रेत्य मूर्तिमान्षोडशात्मकः ।
विद्यया जायते नित्यमव्ययो ह्यक्षरात्मकः ॥ १२.२४७.८ ॥
செயலால் இறந்த பின் பதினாறு அங்கங்கள் கொண்ட உருவுடையது பிறக்கிறது; அறிவால் நித்தியமான, அழியாத, அக்கர இயல்புடையது பிறக்கிறது.
12.247.9
कर्म त्वेके प्रशंसन्ति स्वल्पबुद्धितया नराः ।
तेन ते देहजालानि रमयन्त उपासते ॥ १२.२४७.९ ॥
ஆனால் சில மனிதர்கள் சிறிய அறிவினால் செயலைப் புகழ்கின்றனர். அதனால் அவர்கள் உடல்-வலைகளில் மகிழ்ந்து அவற்றையே வழிபடுகின்றனர்.
12.247.10
ये स्म बुद्धिं परां प्राप्ता धमैर्नपुण्यदर्शिनः ।
न ते कर्म प्रशंसन्ति कूपं नद्यां पिबन्निव ॥ १२.२४७.१० ॥
உயர்ந்த அறிவைப் பெற்றவர்கள், தர்மங்களினால் புண்ணியம் காண்பவர்கள் அல்லாதவர்கள், செயலைப் புகழ்வதில்லை — ஆற்றில் இருந்துகொண்டு கிணற்று நீரைக் குடிப்பவரைப் போல.
12.247.11
कर्मणः फलमाप्नोति सुखदुःखे भवाभवौ ।
विद्यया तदवाप्नोति यत्र गत्वा न शोचति ॥ १२.२४७.११ ॥
செயலின் பலனாக இன்பதுன்பங்கள், பிறப்பு-இறப்பு கிடைக்கின்றன. அறிவால் அதை அடைகிறான்; அங்கே சென்றால் துயரம் இல்லை.
12.247.12
यत्र गत्वा न म्रियते यत्र गत्वा न जायते ।
न जीर्यते यत्र गत्वा यत्र गत्वा न वर्धते ॥ १२.२४७.१२ ॥
அங்கே சென்றால் இறப்பு இல்லை; அங்கே சென்றால் பிறப்பு இல்லை; அங்கே சென்றால் முதுமை இல்லை; அங்கே சென்றால் வளர்ச்சியும் இல்லை.
12.247.13
यत्र तद्ब्रह्म परममव्यक्तमचलं ध्रवम् ।
अव्याहतमनायासममृतं चावियोगि च ॥ १२.२४७.१३ ॥
எங்கு அந்தப் பரம பிரம்மம் உள்ளதோ — அது வெளிப்படாதது, அசைவற்றது, நிலையானது, தடையற்றது, சிரமமற்றது, அமரத்துவமுடையது, பிரியாதது.
12.247.14
द्वन्द्वैर्न यत्र बाध्यन्ते मानसेन च कर्मणा ।
समाः सर्वत्र मैत्राश्च सर्वभूतहिते रताः ॥ १२.२४७.१४ ॥
எங்கு இருமைகளாலும், மனத்தாலும், செயலாலும் துன்புறுத்தப்படுவதில்லையோ — எல்லாவற்றிலும் சமமானவர்கள், நட்பானவர்கள், எல்லா உயிர்களின் நலனில் மகிழ்பவர்கள்.
12.247.15
विद्यामयोऽन्यः पुरुषस्तात कर्ममयोऽपरः ।
विद्धि चन्द्रमसं दर्शे सूक्ष्मया कलया स्थितम्।
विद्यामयं तं पुरुषं नित्यं ज्ञानगुणात्मकम् ॥ १२.२४७.१५ ॥
அன்பே, ஒரு புருஷன் வித்யாமயன்; மற்றொருவன் கர்மமயன். அமாவாசையில் நுண்ணிய கலையில் நிலைத்திருக்கும் சந்திரனை அறிக. நித்தியமும், ஞானகுணமுள்ளதுமான அந்த வித்யாமய புருஷனை அறிக.
12.247.16
तदेतदृषिणा प्रोक्तं विस्तरेणानुमीयते ।
नवं तु शशिनं दृष्ट्वा वक्रतन्तुमिवाम्बरे ॥ १२.२४७.१६ ॥
இதை ரிஷி விரிவாகச் சொல்லியுள்ளார்; ஆகாயத்தில் புதிய சந்திரனைக் கண்டு வளைந்த நூலை ஊகிப்பது போல இது ஊகிக்கப்படுகிறது.
12.247.17
एकादशविकारात्मा कलासंभारसंभृतः ।
मृर्तिमानिति तं विद्धि तात कर्म गुणात्मकम् ॥ १२.२४७.१७ ॥
பதினொரு விகாரங்களை ஆத்மாவாகக் கொண்டவனும், கலைகளின் தொகுப்பால் நிரம்பியவனுமான அவனை உருவுள்ளவன் என அறிக; அன்பே, அவனை கர்மகுணாத்மகன் என அறிக.
12.247.18
तस्मिन्यः संस्थितो ह्यग्निर्नित्यंस्थाल्यामिवाहितः ।
आत्मानं तं विजानीहि नित्यं त्यागजितात्मकं ॥ १२.२४७.१८ ॥
அதில் நிலைத்திருக்கும் அக்னி — பாத்திரத்தில் வைக்கப்பட்ட நெருப்பைப் போல நித்தியமாக இருப்பது — அதை ஆத்மா என அறிக. அதை நித்தியமும் துறவால் வென்றடையப்பட்ட இயல்புடையதுமாக அறிக.
12.247.19
देवो यः संश्रितस्तस्मिन्नब्विन्दुरिव पुष्करे ।
क्षेत्रज्ञं तं विजानीयान्नित्यं योगजितात्मकम् ॥ १२.२४७.१९ ॥
எது அதில் ஆதாரமாக நிற்கும் தேவனோ, தாமரை இலையில் நீர்த்துளி போல, அவனை எப்போதும் யோகத்தால் வென்ற இயல்புடைய க்ஷேத்ரஜ்ஞனாக அறிய வேண்டும்.
12.247.20
तमोरजश्च सत्त्वं च विद्धि जीवगुणात्मकम् ।
जीवमात्मगुणं विद्यादात्मानं प…नः ॥ १२.२४७.२० ॥
தமஸ், ரஜஸ், சத்துவம் ஆகியவற்றை ஜீவனின் குணங்களால் ஆனவை என்று அறிவாய். ஜீவனை ஆத்மாவின் குணமாக அறிய வேண்டும்; ஆத்மாவை …ந.
12.247.21
अचेतनं जीवगुणं वदन्ति ।
स चेष्टते चेष्टयते च सर्वम्
ततः परं क्षेत्रविदो वदन्ति ।
प्राकल्पयद्यो भुवनानि सप्त ॥ १२.२४७.२१ ॥
அறிவற்றதை ஜீவனின் குணம் என்கின்றனர். அவன் செயல்படுகிறான், எல்லாவற்றையும் செயல்படுத்துகிறான். அதற்கு அப்பால் க்ஷேத்ரவித்துகள் கூறுவது, ஏழு உலகங்களை அமைத்தவன்.