Mahābhārata · Adhyāya 12.268
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.268.1
इत्युक्तः स तदा तेन तुलाधारेण धीमता ।
प्रोवाच वचनं धीमाञ्जाजलिर्जपतांवरः ॥ १२.२६८.१ ॥
So angesprochen von jenem weisen Waagenhalter, sprach der weise Jājali, der Beste unter den Rezitierenden, mit gefalteten Händen.
12.268.2
विक्रीणतः सर्वरसान्सर्वगन्धांश्च वाणिज ।
वनस्पतीनोषधीश्च तेषां मूलफलानि च ॥ १२.२६८.२ ॥
O Kaufmann, du verkaufst alle Säfte und alle Düfte, Bäume und Kräuter sowie deren Wurzeln und Früchte.
12.268.3
अग्र्या सा नैष्ठिकी बुद्धिः कुतस्त्वामियमागता ।
एतदाचक्ष्व मे सर्वं निखिलेन महामते ॥ १२.२६८.३ ॥
Woher ist dir diese höchste, beständige Einsicht gekommen? O Großgesinnter, erzähle mir alles vollständig.
12.268.4
एवमुक्तस्तुलाधारो ब्राह्मणेन यशस्विना ।
उवाच धर्मसूक्ष्माणि वैश्यो धर्मार्थतत्त्ववित् ॥ १२.२६८.४ ॥
So angesprochen vom berühmten Brahmanen, sprach der Vaiśya Tulādhāra, der die Wahrheiten von Dharma und Artha kennt, über die feinen Punkte des Dharma.
12.268.5
वेदाहं जाजले धर्मं सरहस्यं सनातनम् ।
सर्वभूतहितं मैत्रं पुराणं यं जना विदुः ॥ १२.२६८.५ ॥
O Jājali, ich kenne den ewigen Dharma mit seinem Geheimnis, der allen Wesen zuträglich, freundlich und uralt ist, den die Menschen kennen.
12.268.6
अद्रोहेणैव भूतानामल्पद्रोहेण वा पुनः ।
या वृत्तिः स परो धर्मस्तेन जीवामि जाजले ॥ १२.२६८.६ ॥
Der Lebensunterhalt, der ohne Schädigung der Wesen oder nur mit geringer Schädigung betrieben wird, ist der höchste Dharma; davon lebe ich, o Jājali.
12.268.7
परिच्छिन्नैः काष्ठतृणैर्मयेदं शरणं कृतम् ।
अलक्तं पद्मकं तुङ्गं गन्धांश्चोच्चावचांस्तथा ॥ १२.२६८.७ ॥
Aus geschnittenem Holz und Gras habe ich diese Unterkunft gebaut; Lack, Padmaka, Holz hoher Bäume und Düfte vielerlei Art (ich verkaufe).
12.268.8
रसांश्च तांस्तान्विप्रर्षे मद्यवर्ज्यान्बहूनहम् ।
क्रीत्वा वै प्रतिविक्रीणे परहस्तादमायया ॥ १२.२६८.८ ॥
O bester der Brahmanen, ohne Rauschtrank kaufe ich viele Säfte aus fremder Hand und verkaufe sie ohne List weiter.
12.268.9
सर्वेषां यः सुहृन्नित्यं सर्वेषां च हिते रतः ।
कर्मणा मनसा वाचा स धर्मं वेद जाजले ॥ १२.२६८.९ ॥
Wer stets der Freund aller ist und an dem Wohl aller Freude hat, durch Tat, Geist und Rede — der kennt das Dharma, o Jājali.
12.268.10
नानुरुध्ये विरुध्ये वा न द्वेष्मि न च कामये ।
समोऽहं सर्वभूतेषु पश्य मे जाजले व्रतम्।
तुला मे सर्वभूतेषु समा तिष्ठति जाजले ॥ १२.२६८.१० ॥
Ich begünstige nicht und widerstreite nicht, hasse nicht und begehre nicht. Ich bin gleich gegenüber allen Wesen; sieh mein Gelübde, o Jājali. Meine Waage steht gleich gegenüber allen Wesen, o Jājali.
12.268.11
नाहं परेषां कृत्यानि प्रशंसामि न गर्हये ।
आकाशस्येव विप्रेन्द्र पश्यँल्लोकस्य चित्रताम् ॥ १२.२६८.११ ॥
Ich lobe nicht und tadle nicht die Taten anderer; o Herr der Brahmanen, die Vielfalt der Welt betrachtend wie der Himmel.
12.268.12
कृपा मे सर्वभूतेषु समा तिष्ठति जाजले ।
इष्टानिष्टनियुक्तस्य प्रियद्वेषौ बहिष्कृतौ ॥ १२.२६८.१२ ॥
Mein Mitgefühl steht gleich gegenüber allen Wesen, o Jājali. Liebe und Hass dessen, der an Angenehmes und Unangenehmes gebunden ist, sind von mir verstoßen.
12.268.13
इति मां त्वं विजानीहि सर्वलोकस्य जाजले ।
समं मतिमतां श्रेष्ठ समलोष्टाश्मकाञ्चनम् ॥ १२.२६८.१३ ॥
So erkenne mich, Jājali, als gleichmütig gegenüber der ganzen Welt. Bester der Klugen, für mich sind Erdklumpen, Stein und Gold gleich.
12.268.14
यथाऽन्धबधिरोत्मत्ता उच्छ्वासपरमाः सदा ।
देवैरपिहितद्वाराः सोपमा पश्यतो मम ॥ १२.२६८.१४ ॥
Wie die Blinden, Tauben und Wahnsinnigen, die immer nur ans Atmen denken, deren Türen die Götter verschlossen haben, so ist das Gleichnis, das man an mir sieht.
12.268.15
यथा वृद्धातुरकृशा निस्पृहा विषयान्प्रति ।
तथाऽर्थकामभोगेषु ममापि विगता स्पृहा ॥ १२.२६८.१५ ॥
Wie die Alten, Kranken und Ausgemergelten frei von Verlangen nach den Sinnesobjekten werden, so ist auch in mir das Verlangen nach Reichtum, Lust und Genuss geschwunden.
12.268.16
यदा चायं न बिभेति यदा चास्मान्न बिभ्यति ।
यदा नेच्छति न द्वेष्टि तदा सिद्ध्यति वै द्विज ॥ १२.२६८.१६ ॥
Wenn dieser sich nicht fürchtet und niemand sich vor ihm fürchtet, wenn er weder begehrt noch hasst, dann, o Zweimalgeborener, erlangt er gewiss die Vollendung.
12.268.17
यदा न कुरुते भावं सर्वभूतेषु पापकम् ।
कर्मणा मनसा वाचा ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.२६८.१७ ॥
Wenn man gegenüber allen Wesen keine schädliche Gesinnung hegt, weder in Tat, Geist noch Rede, dann erlangt man Brahman.
12.268.18
न भूतो न भविष्योऽस्ति न च धर्मोस्ति कश्चन ।
योऽभयः सर्वभूतानां स प्राप्नोत्यभयं पदम् ॥ १२.२६८.१८ ॥
Weder hat es in der Vergangenheit noch wird es in der Zukunft eine Pflicht geben, die höher wäre: Wer allen Wesen furchtlos ist, erreicht den Zustand der Furchtlosigkeit.
12.268.19
यस्मादुद्विजते लोकः सर्वो मृत्युमुखादिव ।
वाक्क्रूराद्दण्डपरुषात्स प्राप्नोति महद्भयम् ॥ १२.२६८.१९ ॥
Denn die ganze Welt erschrickt, als stünde sie am Rachen des Todes; wer andere mit grausamen Worten und harter Strafe schreckt, erlangt große Furcht.
12.268.20
यथावद्वर्तमानानां वृद्धानां पुत्रपौत्रिणाम् ।
अनुवर्तामहे वृत्तमहिंस्त्राणां महात्मनाम् ॥ १२.२६८.२० ॥
Wie wir dem Verhalten der Alten folgen, die recht handeln und Söhne und Enkel haben, so folgen wir dem Verhalten der Hochgesinnten, die gewaltlos sind.
12.268.21
प्रनष्टः शाश्वतो धर्मः सदाचारेण मोहितः ।
तेन वैद्यस्तपस्वी वा बलवान्वा विमुह्यते ॥ १२.२६८.२१ ॥
Der ewige Dharma geht verloren und wird durch schlechtes Verhalten verwirrt; wenn er zerstört ist, verwirrt er durch sich selbst sogar den Arzt, den Asketen oder den Starken.
12.268.22
आचाराज्जाजले प्राज्ञः क्षिप्रं धर्ममवाप्नुयात् ।
एवं यः साधुभिर्दान्तश्चरेदद्रोहचेतसा ॥ १२.२६८.२२ ॥
Durch gutes Verhalten, o Jājali, erlangt der Weise rasch den Dharma; so auch derjenige, der, von den Guten gezügelt, mit einem Geist ohne Feindseligkeit handelt.
12.268.23
नद्यां चेह यथा काष्ठमुह्यमानं यदृच्छया ।
यदृच्छयैव काष्ठेन सन्धि गच्छेत केनचित् ॥ १२.२६८.२३ ॥
Wie ein Holzstück, das im Fluss dahintreibt, zufällig auf ein anderes Holzstück trifft.
12.268.24
तत्रापराणि दारूणि संसृज्यन्ते ततस्ततः ।
तृणकाष्ठकरीपाणि कदाचिन्न समीक्षया ॥ १२.२६८.२४ ॥
Dort vereinigen sich andere Holzstücke hier und dort – Gras, Stöcke und Dungfladen – niemals durch wohlüberlegte Wahl.
12.268.25
यस्मान्नोद्विजते भूतं जातु किंचित्कथंचन ।
अभयं सर्वभूतेभ्यः स प्राप्नोति सदा मुने ॥ १२.२६८.२५ ॥
Weil kein Wesen sich jemals auf irgendeine Weise fürchtet, erlangt er stets Furchtlosigkeit von allen Wesen, o Weiser.
12.268.26
यस्मादुद्विजते विद्वन्सर्वलोको वृकादिव ।
क्रोशतस्तीरमासाद्य यथा सर्वे जलेचराः ॥ १२.२६८.२६ ॥
Denn, o Gelehrter, die ganze Welt fürchtet sich wie vor einem Wolf, so wie alle Wassertiere, die am Ufer angelangt schreien.
12.268.27
एवमेवायमाचारः प्रादुर्भूतो यतस्ततः ।
सहायवान्द्रव्यवान्यः सुभगोऽथ परस्तथा ॥ १२.२६८.२७ ॥
Ebenso ist dieses Verhalten hier und dort entstanden: Wer Helfer und Reichtum hat, ist glücklich, und ein anderer ebenso.
12.268.28
ततस्तानेव कवयः शास्त्रेषु प्रवदन्त्युत ।
कीर्त्यर्थमल्पहृल्लेखाः पटवः कृत्स्ननिर्णयाः ॥ १२.२६८.२८ ॥
Dann verkünden eben jene die Dichter in den Lehrbüchern, um des Ruhmes willen — die wenig Herzensschrift haben, geschickt sind und vollständige Entscheidungen treffen.
12.268.29
तपोभिर्यज्ञदानैश्च वाक्यैः प्रज्ञाश्रितैस्तथा ।
प्राप्नोत्यभयदानस्य यद्यत्फलमिहाश्नुते ॥ १२.२६८.२९ ॥
Durch Askese, Opfer und Gaben, und ebenso durch Worte, die auf Weisheit gründen, genießt man jede Frucht der Gabe der Furchtlosigkeit, die man hier erlangt.
12.268.30
लोके यः सर्वभूतेभ्यो ददात्यभयदक्षिणाम् ।
स सत्ययज्ञैरीजानः प्राप्नोत्यभयदक्षिणाम् ॥ १२.२६८.३० ॥
Wer in der Welt allen Wesen die Opfergabe der Furchtlosigkeit gibt, indem er mit wahren Opfern opfert, erlangt die Opfergabe der Furchtlosigkeit.
12.268.31
न भूतानामहिंसाया ज्यायान्धर्मोऽस्ति कश्चन ।
यस्मान्नोद्विजते भूतं जातु किंचित्कथंचन।
सोऽभयं सर्वभूतेभ्यः संप्राप्नोति महामुने ॥ १२.२६८.३१ ॥
Es gibt kein Dharma, das größer wäre als die Gewaltlosigkeit gegenüber den Wesen, denn kein Wesen fürchtet sich jemals auf irgendeine Weise. Er erlangt Furchtlosigkeit von allen Wesen, o großer Weiser.
12.268.32
यस्मादुद्विजते लोकः सर्पाद्वेश्मगतादिव ।
न स धर्ममवाप्नोति इह लोके परत्र च ॥ १२.२६८.३२ ॥
Die Welt fürchtet ihn, wie man sich vor einer Schlange im Haus fürchtet; er erlangt kein Dharma, weder in dieser Welt noch in der nächsten.
12.268.33
सर्वभूतात्मभूतस्य सर्वभूतानि पश्यतः ।
देवाऽपि मार्गे मुह्यन्ति ह्यपदस्य पदैपिणः ॥ १२.२६८.३३ ॥
Auf dem Pfad dessen, der das Selbst aller Wesen geworden ist und alle Wesen sieht, verwirren sich selbst die Götter, obwohl sie den spurlosen, verborgenen Zustand suchen.
12.268.34
दानं भूताभयस्याहुः सर्वदानेभ्य उत्तमम् ।
ब्रवीमि ते सत्यमिदं श्रद्धत्स्व मम जाजले ॥ १२.२६८.३४ ॥
Man nennt die Gabe der Furchtlosigkeit gegenüber den Wesen die höchste aller Gaben. Ich sage dir diese Wahrheit, o Jājali; schenke ihr Vertrauen.
12.268.35
स एव सुभगो भूत्वा पुनर्भवति दुर्भगः ।
व्यापत्तिं कर्मणां दृष्ट्वा जुगुप्सन्ति जनाः सदा ॥ १२.२६८.३५ ॥
Derselbe Mensch, der glücklich geworden ist, wird wieder unglücklich; wenn die Menschen den Untergang seiner Taten sehen, verachten sie ihn stets.
12.268.36
अकारणो हि नैवास्ति धर्मः सूक्ष्मो हि जाजले ।
भूतभव्यार्थमेवेह धर्मप्रवचनं कृतम् ॥ १२.२६८.३६ ॥
Es gibt kein Dharma ohne Grund, o Jājali; das Dharma ist subtil. Hier wurde die Lehre vom Dharma nur zum Wohl dessen gegeben, was ist und was sein wird.
12.268.37
सूक्ष्मत्वान्न स विज्ञातुं शक्यते बहुनिह्नवः ।
उपलभ्यान्तरा चान्यानाचारानवबुध्यते ॥ १२.२६८.३७ ॥
Weil das Dharma subtil ist, kann es nicht leicht erkannt werden, denn viele verbergen es. Wer es erkennt, indem er das Verhalten anderer beobachtet, begreift es.
12.268.38
ये च च्छिन्दन्ति वृषणान्ये च भिन्दन्ति नस्तकान् ।
वहन्ति महतो भारान्बध्नन्ति दमयन्ति च।
हत्वा सत्वानि खादन्ति तान्कथं न विगर्हसे ॥ १२.२६८.३८ ॥
Warum verurteilst du nicht jene, die Tieren die Hoden abschneiden, ihre Nasen durchbohren, sie schwere Lasten tragen lassen, sie fesseln und zähmen und lebende Wesen töten, um sie zu essen?
12.268.39
मानुषा मानुपानेव दासभोगेन भुञ्जते ।
वधबन्धनिरोधेन कारयन्ति दिवानिशम् ॥ १२.२६८.३९ ॥
Menschen machen andere Menschen zu Sklaven und genießen durch sie das Leben; durch Töten, Fesseln und Einsperren lassen sie sie Tag und Nacht arbeiten.
12.268.40
आत्मनश्चापि जानाति यद्दुःखं वधबन्धने ।
पञ्चेन्द्रियेषु भूतेषु सर्वं वसति दैवतम् ॥ १२.२६८.४० ॥
Wer den Schmerz des Getötetwerdens und des Gefesseltseins an sich selbst kennt, weiß, dass das ganze Göttliche in allen Wesen mit den fünf Sinnen wohnt.
12.268.41
आदित्यश्चन्द्रमा वायुर्ब्रह्मा प्राणः क्रतुर्यमः ।
तानि जीवानि विक्रीय का मृतेषु विचारणा ॥ १२.२६८.४१ ॥
Sonne, Mond, Wind, Brahmā, Atem, das Opferritual und Yama sind alle lebende Wesen. Was gibt es über die Toten zu bedenken, nachdem man sie verkauft hat?
12.268.42
अजोऽग्निर्वरुणो मेपः सूर्योऽश्वः पृथिवी विराट् ।
धेनुर्वत्सश्च सोमो वै विक्रीयैतन्न सिध्यति ॥ १२.२६८.४२ ॥
Ziege, Feuer, Varuṇa, Widder, Sonne, Pferd, Erde, Virāj, Kuh, Kalb und Soma – selbst wenn man all dies verkauft, gelingt es nicht.
12.268.43
का तैले का धृते ब्रह्मन्मधुन्यप्स्वोषधीषु वा ॥ १२.२६८.४३ ॥
O Brahmane, was ist im Öl, im Ghī, im Honig, in den Wassern oder in den Kräutern?
12.268.44
अदंशमशके देशे सुखसंवर्धितान्पशून् ।
तांश्च मातुः प्रियाञ्जानन्नाक्रम्य बहुधा नराः ॥ १२.२६८.४४ ॥
Die Menschen, die wissen, dass das in einem mücken- und fliegenfreien Land bequem aufgezogene Vieh der Mutter lieb ist, setzen ihm dennoch auf vielerlei Weise zu...
12.268.45
बहुदंशाकुलान्देशान्नयन्ति बहुकर्दमान् ।
वाहसंपीडिता धुर्याः सीदन्त्यविधिना परे ॥ १२.२६८.४५ ॥
Sie führen sie in Länder voller Mücken und tiefem Schlamm; die Zugtiere, vom Joch gequält, und andere sinken unsachgemäß ein.
12.268.46
न मन्ये भ्रूणहत्याऽपि विशिष्टा तेन कर्मणा ।
कृपिं साध्विति मन्यन्ते सा च वृत्तिः सुदारुणा ॥ १२.२६८.४६ ॥
Ich halte nicht einmal die Tötung eines Embryos für schlimmer als diese Tat; dennoch halten die Menschen das Pflügen für gut, und diese Lebensweise ist sehr grausam.
12.268.47
भूमिं भूमिशयांश्चैव हन्ति काष्ठैरयोमुखैः ।
तथैवानडुहो युक्तान्क्षुत्तृष्णाश्रमकर्शितान् ॥ १२.२६८.४७ ॥
Mit eisenspitzigen Stöcken schlägt er die Erde und die Geschöpfe, die auf ihr liegen, ebenso die angespannten Ochsen, die von Hunger, Durst und Mühsal abgemagert sind.
12.268.48
अध्न्या इति गवां नाम क एता हन्तुमर्हति ।
महच्चकाराकुशलं वृथा यो गां निहन्ति ह ॥ १२.२६८.४८ ॥
»Adhnyā« ist der Name der Kühe; wer verdient es, sie zu töten? Wer eine Kuh umsonst tötet, begeht eine große unheilsame Tat.
12.268.49
ऋपयो यतयो ह्येतन्नहुपे प्रत्यवेदयन् ।
गां मातरं चाप्यवधीर्वृपभं च प्रजापतिम्।
अकार्यं नहुपाकापींर्लप्स्यामस्त्वत्कृते व्यथाम् ॥ १२.२६८.४९ ॥
Die Weisen und Asketen erklärten dies Nahuṣa: Du hast die Kuh, die Mutter, und den Stier, den Herrn der Geschöpfe, getötet. Dies ist eine unrechte Tat; durch dich werden wir Leid erfahren.
12.268.50
शतं चैकं च रोगाणां सर्वभूतेष्वपातयन् ।
ऋपयस्ते महाभागाः प्रशस्तास्ते च जाजले ॥ १२.२६८.५० ॥
O Jājali, jene hochgesegneten Weisen ließen hunderteins Krankheiten über alle Wesen fallen; sie werden gepriesen.
12.268.51
भ्रृणहं नहुषं त्वाहुर्न तं भोक्ष्यामहे वयम् ।
इत्युक्त्वा ते महात्मानः सर्वे तत्त्वार्थदर्शिनः।
ऋषयो यतयः शान्तास्तपसा प्रत्येषधयन् ॥ १२.२६८.५१ ॥
Sie sagten: »Man nennt dich Nahuṣa, den Embryonenmörder; wir werden nicht von seiner Speise essen.« Nachdem sie dies gesagt hatten, vertrieben jene großherzigen Weisen und Asketen, Seher des wahren Sinnes und ruhig, ihn durch Askese.
12.268.52
ईदृशानशिवान्घोरानाचारानिह जाजले ।
केवलाचरितत्वात्तु निपुणो नावबुध्यसे ॥ १२.२६८.५२ ॥
O Jājali, hier erkennst du solche unheilvollen, schrecklichen Verhaltensweisen nicht, weil du nur für dich selbst gehandelt hast, obwohl du geschickt bist.
12.268.53
कारणाद्धर्ममन्विच्छन्न लोकं विरसं चरेत् ॥ १२.२६८.५३ ॥
Wer aus einem Grund nach dem Dharma sucht, soll nicht so leben, dass er die Welt freudlos macht.
12.268.54
यो हन्याद्यश्च मां स्तौति तत्रापि शृणु जाजले ।
समौ तावपि मे स्थातां न हि मे स्तः प्रियाप्रिये।
एतदीदृशकं धर्मं प्रशंसन्ति मनीषिणः ॥ १२.२६८.५४ ॥
Höre auch über den, der mich tötet, und den, der mich lobt, o Jājali: Beide mögen mir gleich sein; für mich gibt es weder Liebes noch Unliebes. Weise preisen einen solchen Dharma.
12.268.55
उपपत्त्या हि संपन्नो यतिभिश्चैव सेव्यते ।
सततं धर्मशीलैश्च निपुणेनोपलक्षितः ॥ १२.२६८.५५ ॥
Wer mit vernünftiger Einsicht ausgestattet ist, wird von den Asketen gepflegt, wird ständig von den Tugendhaften befolgt und wird vom Kundigen erkannt.