Mahābhārata · Adhyāya 12.268
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.268.1
इत्युक्तः स तदा तेन तुलाधारेण धीमता ।
प्रोवाच वचनं धीमाञ्जाजलिर्जपतांवरः ॥ १२.२६८.१ ॥
Assim interpelado então por aquele sábio pesador, o sábio Jājali, o melhor dos que recitam, falou com as mãos postas.
12.268.2
विक्रीणतः सर्वरसान्सर्वगन्धांश्च वाणिज ।
वनस्पतीनोषधीश्च तेषां मूलफलानि च ॥ १२.२६८.२ ॥
Ó comerciante, vendes todos os sucos e todas as fragrâncias, árvores e ervas, e as suas raízes e frutos.
12.268.3
अग्र्या सा नैष्ठिकी बुद्धिः कुतस्त्वामियमागता ।
एतदाचक्ष्व मे सर्वं निखिलेन महामते ॥ १२.२६८.३ ॥
De onde te veio esta suprema e firme sabedoria? Ó de grande mente, conta-me tudo por inteiro.
12.268.4
एवमुक्तस्तुलाधारो ब्राह्मणेन यशस्विना ।
उवाच धर्मसूक्ष्माणि वैश्यो धर्मार्थतत्त्ववित् ॥ १२.२६८.४ ॥
Assim interpelado pelo célebre brâmane, o vaiśya Tulādhāra, conhecedor das verdades do dharma e do artha, expôs as sutilezas do dharma.
12.268.5
वेदाहं जाजले धर्मं सरहस्यं सनातनम् ।
सर्वभूतहितं मैत्रं पुराणं यं जना विदुः ॥ १२.२६८.५ ॥
Ó Jājali, conheço o dharma eterno com o seu segredo, benéfico a todos os seres, amigável, antigo, aquele que os homens conhecem.
12.268.6
अद्रोहेणैव भूतानामल्पद्रोहेण वा पुनः ।
या वृत्तिः स परो धर्मस्तेन जीवामि जाजले ॥ १२.२६८.६ ॥
O meio de vida praticado sem prejudicar os seres, ou com um prejuízo mínimo, é o dharma supremo; por ele vivo, ó Jājali.
12.268.7
परिच्छिन्नैः काष्ठतृणैर्मयेदं शरणं कृतम् ।
अलक्तं पद्मकं तुङ्गं गन्धांश्चोच्चावचांस्तथा ॥ १२.२६८.७ ॥
Com lenha cortada e capim construí este abrigo; laca, padmaka, madeira de árvores altas e perfumes de muitos tipos (vendo).
12.268.8
रसांश्च तांस्तान्विप्रर्षे मद्यवर्ज्यान्बहूनहम् ।
क्रीत्वा वै प्रतिविक्रीणे परहस्तादमायया ॥ १२.२६८.८ ॥
Ó melhor dos brâmanes, excluindo as bebidas alcoólicas, compro muitos sucos da mão de outrem e os revendo sem engano.
12.268.9
सर्वेषां यः सुहृन्नित्यं सर्वेषां च हिते रतः ।
कर्मणा मनसा वाचा स धर्मं वेद जाजले ॥ १२.२६८.९ ॥
Aquele que é sempre amigo de todos e se regozija no bem de todos, por ação, mente e palavra — esse conhece o dharma, ó Jājali.
12.268.10
नानुरुध्ये विरुध्ये वा न द्वेष्मि न च कामये ।
समोऽहं सर्वभूतेषु पश्य मे जाजले व्रतम्।
तुला मे सर्वभूतेषु समा तिष्ठति जाजले ॥ १२.२६८.१० ॥
Não favoreço nem me oponho, não odeio nem desejo. Sou igual para com todos os seres; vê o meu voto, ó Jājali. Minha balança se mantém igual para com todos os seres, ó Jājali.
12.268.11
नाहं परेषां कृत्यानि प्रशंसामि न गर्हये ।
आकाशस्येव विप्रेन्द्र पश्यँल्लोकस्य चित्रताम् ॥ १२.२६८.११ ॥
Não louvo nem censuro as ações dos outros; ó senhor dos brâmanes, contemplando a variedade do mundo como o céu.
12.268.12
कृपा मे सर्वभूतेषु समा तिष्ठति जाजले ।
इष्टानिष्टनियुक्तस्य प्रियद्वेषौ बहिष्कृतौ ॥ १२.२६८.१२ ॥
Minha compaixão se mantém igual para com todos os seres, ó Jājali. O afeto e o ódio de quem está preso ao agradável e ao desagradável foram afastados de mim.
12.268.13
इति मां त्वं विजानीहि सर्वलोकस्य जाजले ।
समं मतिमतां श्रेष्ठ समलोष्टाश्मकाञ्चनम् ॥ १२.२६८.१३ ॥
Assim, ó Jājali, reconhece-me igual para com todo o mundo. Melhor dos sábios, para mim um torrão, uma pedra e o ouro são o mesmo.
12.268.14
यथाऽन्धबधिरोत्मत्ता उच्छ्वासपरमाः सदा ।
देवैरपिहितद्वाराः सोपमा पश्यतो मम ॥ १२.२६८.१४ ॥
Como os cegos, os surdos e os loucos, sempre absortos apenas em respirar, com as portas fechadas pelos deuses, assim é a semelhança vista em mim.
12.268.15
यथा वृद्धातुरकृशा निस्पृहा विषयान्प्रति ।
तथाऽर्थकामभोगेषु ममापि विगता स्पृहा ॥ १२.२६८.१५ ॥
Assim como os velhos, os doentes e os esquálidos ficam livres do desejo pelos objetos dos sentidos, também em mim se extinguiu o anseio por riqueza, desejo e fruição.
12.268.16
यदा चायं न बिभेति यदा चास्मान्न बिभ्यति ।
यदा नेच्छति न द्वेष्टि तदा सिद्ध्यति वै द्विज ॥ १२.२६८.१६ ॥
Quando este não teme e ninguém o teme, quando não deseja nem odeia, então, ó dvija, certamente alcança a perfeição.
12.268.17
यदा न कुरुते भावं सर्वभूतेषु पापकम् ।
कर्मणा मनसा वाचा ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.२६८.१७ ॥
Quando não se alimenta nenhuma disposição nociva para com todos os seres, em ação, mente ou palavra, então alcança Brahman.
12.268.18
न भूतो न भविष्योऽस्ति न च धर्मोस्ति कश्चन ।
योऽभयः सर्वभूतानां स प्राप्नोत्यभयं पदम् ॥ १२.२६८.१८ ॥
Não houve passado, nem haverá futuro, nem há dever maior do que este: quem é sem temor para com todos os seres alcança o estado de ausência de temor.
12.268.19
यस्मादुद्विजते लोकः सर्वो मृत्युमुखादिव ।
वाक्क्रूराद्दण्डपरुषात्स प्राप्नोति महद्भयम् ॥ १२.२६८.१९ ॥
Pois o mundo inteiro se assusta como se estivesse diante da boca da morte; quem aterroriza os outros com palavras cruéis e castigos severos obtém grande temor.
12.268.20
यथावद्वर्तमानानां वृद्धानां पुत्रपौत्रिणाम् ।
अनुवर्तामहे वृत्तमहिंस्त्राणां महात्मनाम् ॥ १२.२६८.२० ॥
Assim como seguimos a conduta dos anciãos que agem corretamente e têm filhos e netos, seguimos a conduta dos magnânimos, que não são violentos.
12.268.21
प्रनष्टः शाश्वतो धर्मः सदाचारेण मोहितः ।
तेन वैद्यस्तपस्वी वा बलवान्वा विमुह्यते ॥ १२.२६८.२१ ॥
O dharma eterno se perde e se confunde pela má conduta; quando é destruído, por causa dele até o médico, o asceta ou o homem forte se desorientam.
12.268.22
आचाराज्जाजले प्राज्ञः क्षिप्रं धर्ममवाप्नुयात् ।
एवं यः साधुभिर्दान्तश्चरेदद्रोहचेतसा ॥ १२.२६८.२२ ॥
Pela boa conduta, ó Jājali, o sábio obtém rapidamente o dharma; assim quem, contido pelos bons, se conduz com um coração livre de malícia.
12.268.23
नद्यां चेह यथा काष्ठमुह्यमानं यदृच्छया ।
यदृच्छयैव काष्ठेन सन्धि गच्छेत केनचित् ॥ १२.२६८.२३ ॥
Como um pedaço de madeira arrastado por um rio poderia, por acaso, encontrar outro pedaço de madeira.
12.268.24
तत्रापराणि दारूणि संसृज्यन्ते ततस्ततः ।
तृणकाष्ठकरीपाणि कदाचिन्न समीक्षया ॥ १२.२६८.२४ ॥
Ali outros pedaços de madeira se juntam aqui e ali — capim, gravetos e bostas secas —, nunca por escolha deliberada.
12.268.25
यस्मान्नोद्विजते भूतं जातु किंचित्कथंचन ।
अभयं सर्वभूतेभ्यः स प्राप्नोति सदा मुने ॥ १२.२६८.२५ ॥
Porque nenhum ser jamais se assusta de maneira alguma, ele sempre obtém a ausência de medo de todos os seres, ó sábio.
12.268.26
यस्मादुद्विजते विद्वन्सर्वलोको वृकादिव ।
क्रोशतस्तीरमासाद्य यथा सर्वे जलेचराः ॥ १२.२६८.२६ ॥
Porque, ó erudito, todo o mundo se assusta, como diante de um lobo, assim como todos os habitantes das águas que, ao chegar à margem, gritam.
12.268.27
एवमेवायमाचारः प्रादुर्भूतो यतस्ततः ।
सहायवान्द्रव्यवान्यः सुभगोऽथ परस्तथा ॥ १२.२६८.२७ ॥
Assim mesmo, esta conduta surgiu daqui e dali: quem tem auxiliares e riqueza é afortunado, e outro também da mesma forma.
12.268.28
ततस्तानेव कवयः शास्त्रेषु प्रवदन्त्युत ।
कीर्त्यर्थमल्पहृल्लेखाः पटवः कृत्स्ननिर्णयाः ॥ १२.२६८.२८ ॥
Então os poetas proclamam exatamente esses nos tratados, por causa da fama: os de pouca escrita do coração, hábeis, de conclusões completas.
12.268.29
तपोभिर्यज्ञदानैश्च वाक्यैः प्रज्ञाश्रितैस्तथा ।
प्राप्नोत्यभयदानस्य यद्यत्फलमिहाश्नुते ॥ १२.२६८.२९ ॥
Por meio de austeridades, sacrifícios e doações, e igualmente por palavras fundadas na sabedoria, desfruta-se de qualquer fruto do dom da ausência de medo que aqui se obtém.
12.268.30
लोके यः सर्वभूतेभ्यो ददात्यभयदक्षिणाम् ।
स सत्ययज्ञैरीजानः प्राप्नोत्यभयदक्षिणाम् ॥ १२.२६८.३० ॥
Quem no mundo dá a todos os seres a oferenda da ausência de medo, sacrificando com verdadeiros sacrifícios, obtém a oferenda da ausência de medo.
12.268.31
न भूतानामहिंसाया ज्यायान्धर्मोऽस्ति कश्चन ।
यस्मान्नोद्विजते भूतं जातु किंचित्कथंचन।
सोऽभयं सर्वभूतेभ्यः संप्राप्नोति महामुने ॥ १२.२६८.३१ ॥
Não há dharma maior que a não violência para com os seres, pois nenhum ser jamais se assusta de qualquer maneira. Ele obtém a intrepidez de todos os seres, ó grande sábio.
12.268.32
यस्मादुद्विजते लोकः सर्पाद्वेश्मगतादिव ।
न स धर्ममवाप्नोति इह लोके परत्र च ॥ १२.२६८.३२ ॥
O mundo o teme como se teme uma serpente que entrou na casa; ele não obtém o dharma, nem neste mundo nem no outro.
12.268.33
सर्वभूतात्मभूतस्य सर्वभूतानि पश्यतः ।
देवाऽपि मार्गे मुह्यन्ति ह्यपदस्य पदैपिणः ॥ १२.२६८.३३ ॥
No caminho daquele que se tornou o eu de todos os seres e os vê a todos, até os deuses se confundem, embora busquem o estado oculto e sem pegadas.
12.268.34
दानं भूताभयस्याहुः सर्वदानेभ्य उत्तमम् ।
ब्रवीमि ते सत्यमिदं श्रद्धत्स्व मम जाजले ॥ १२.२६८.३४ ॥
Dizem que o dom da intrepidez aos seres é o mais elevado de todos os dons. Digo-te esta verdade, ó Jājali; confia nela.
12.268.35
स एव सुभगो भूत्वा पुनर्भवति दुर्भगः ।
व्यापत्तिं कर्मणां दृष्ट्वा जुगुप्सन्ति जनाः सदा ॥ १२.२६८.३५ ॥
Esse mesmo homem, tendo se tornado afortunado, torna-se novamente desafortunado; ao ver a ruína de suas ações, as pessoas sempre o desprezam.
12.268.36
अकारणो हि नैवास्ति धर्मः सूक्ष्मो हि जाजले ।
भूतभव्यार्थमेवेह धर्मप्रवचनं कृतम् ॥ १२.२६८.३६ ॥
Não há dharma sem razão, ó Jājali; o dharma é sutil. Aqui o ensinamento do dharma foi dado apenas para o bem do que é e do que será.
12.268.37
सूक्ष्मत्वान्न स विज्ञातुं शक्यते बहुनिह्नवः ।
उपलभ्यान्तरा चान्यानाचारानवबुध्यते ॥ १२.२६८.३७ ॥
Por ser sutil, o dharma não pode ser facilmente conhecido, pois muitos o ocultam. Quem o percebe observando a conduta dos outros chega a compreendê-lo.
12.268.38
ये च च्छिन्दन्ति वृषणान्ये च भिन्दन्ति नस्तकान् ।
वहन्ति महतो भारान्बध्नन्ति दमयन्ति च।
हत्वा सत्वानि खादन्ति तान्कथं न विगर्हसे ॥ १२.२६८.३८ ॥
Por que não condenas aqueles que castram os animais, lhes perfuram as narinas, os fazem carregar grandes fardos, os amarram e domam, e matam seres vivos para comê-los?
12.268.39
मानुषा मानुपानेव दासभोगेन भुञ्जते ।
वधबन्धनिरोधेन कारयन्ति दिवानिशम् ॥ १२.२६८.३९ ॥
Os humanos transformam outros humanos em escravos e desfrutam por meio deles; pela morte, pelas correntes e pelo cárcere, fazem-nos trabalhar dia e noite.
12.268.40
आत्मनश्चापि जानाति यद्दुःखं वधबन्धने ।
पञ्चेन्द्रियेषु भूतेषु सर्वं वसति दैवतम् ॥ १२.२६८.४० ॥
Quem conhece em si mesmo a dor de ser morto e acorrentado sabe que todo o divino habita em todos os seres que possuem os cinco sentidos.
12.268.41
आदित्यश्चन्द्रमा वायुर्ब्रह्मा प्राणः क्रतुर्यमः ।
तानि जीवानि विक्रीय का मृतेषु विचारणा ॥ १२.२६८.४१ ॥
O sol, a lua, o vento, Brahmā, o alento, o rito sacrificial e Yama são todos seres vivos. Tendo-os vendido, que resta a considerar sobre os mortos?
12.268.42
अजोऽग्निर्वरुणो मेपः सूर्योऽश्वः पृथिवी विराट् ।
धेनुर्वत्सश्च सोमो वै विक्रीयैतन्न सिध्यति ॥ १२.२६८.४२ ॥
Cabra, fogo, Varuṇa, carneiro, sol, cavalo, terra, Virāj, vaca, bezerro e Soma: mesmo tendo vendido tudo isso, nada se realiza.
12.268.43
का तैले का धृते ब्रह्मन्मधुन्यप्स्वोषधीषु वा ॥ १२.२६८.४३ ॥
Ó brâmane, o que há no óleo, no ghee, no mel, nas águas ou nas ervas?
12.268.44
अदंशमशके देशे सुखसंवर्धितान्पशून् ।
तांश्च मातुः प्रियाञ्जानन्नाक्रम्य बहुधा नराः ॥ १२.२६८.४४ ॥
Os homens, sabendo que o gado criado com conforto numa terra sem mosquitos nem moscas é querido pela sua mãe, atacam-no de muitas maneiras...
12.268.45
बहुदंशाकुलान्देशान्नयन्ति बहुकर्दमान् ।
वाहसंपीडिता धुर्याः सीदन्त्यविधिना परे ॥ १२.२६८.४५ ॥
Levam-nos para terras cheias de mosquitos e de muita lama; os animais de tiro, atormentados pelo jugo, e outros afundam-se, mal tratados.
12.268.46
न मन्ये भ्रूणहत्याऽपि विशिष्टा तेन कर्मणा ।
कृपिं साध्विति मन्यन्ते सा च वृत्तिः सुदारुणा ॥ १२.२६८.४६ ॥
Não creio que até o assassinato de um embrião seja pior do que esse ato; contudo, as pessoas consideram boa a lavoura, e esse modo de vida é muito cruel.
12.268.47
भूमिं भूमिशयांश्चैव हन्ति काष्ठैरयोमुखैः ।
तथैवानडुहो युक्तान्क्षुत्तृष्णाश्रमकर्शितान् ॥ १२.२६८.४७ ॥
Com varas de ponta de ferro, fere a terra e as criaturas que nela jazem, e igualmente os bois atrelados, esgotados pela fome, pela sede e pelo cansaço.
12.268.48
अध्न्या इति गवां नाम क एता हन्तुमर्हति ।
महच्चकाराकुशलं वृथा यो गां निहन्ति ह ॥ १२.२६८.४८ ॥
«Adhnyā» é o nome das vacas; quem merece matá-las? Quem mata uma vaca em vão comete uma grande ação não virtuosa.
12.268.49
ऋपयो यतयो ह्येतन्नहुपे प्रत्यवेदयन् ।
गां मातरं चाप्यवधीर्वृपभं च प्रजापतिम्।
अकार्यं नहुपाकापींर्लप्स्यामस्त्वत्कृते व्यथाम् ॥ १२.२६८.४९ ॥
Os sábios e ascetas declararam isto a Nahuṣa: você matou a vaca, a mãe e o touro, senhor das criaturas. Este é um ato indevido; por sua causa sofreremos aflição.
12.268.50
शतं चैकं च रोगाणां सर्वभूतेष्वपातयन् ।
ऋपयस्ते महाभागाः प्रशस्तास्ते च जाजले ॥ १२.२६८.५० ॥
Ó Jājali, aqueles sábios de grande fortuna fizeram cair cento e uma doenças sobre todos os seres; são louvados.
12.268.51
भ्रृणहं नहुषं त्वाहुर्न तं भोक्ष्यामहे वयम् ।
इत्युक्त्वा ते महात्मानः सर्वे तत्त्वार्थदर्शिनः।
ऋषयो यतयः शान्तास्तपसा प्रत्येषधयन् ॥ १२.२६८.५१ ॥
Disseram: «Chamam-te Nahuṣa, o assassino de embriões; não comeremos de seu alimento». Tendo dito isso, aqueles sábios e ascetas de grande alma, videntes do sentido verdadeiro e serenos, o afastaram pela austeridade.
12.268.52
ईदृशानशिवान्घोरानाचारानिह जाजले ।
केवलाचरितत्वात्तु निपुणो नावबुध्यसे ॥ १२.२६८.५२ ॥
Ó Jājali, aqui não percebes tais condutas nefastas e terríveis, porque agiste apenas por ti mesmo, embora sejas hábil.
12.268.53
कारणाद्धर्ममन्विच्छन्न लोकं विरसं चरेत् ॥ १२.२६८.५३ ॥
Quem busca o dharma por uma razão não deve viver tornando o mundo sem alegria.
12.268.54
यो हन्याद्यश्च मां स्तौति तत्रापि शृणु जाजले ।
समौ तावपि मे स्थातां न हि मे स्तः प्रियाप्रिये।
एतदीदृशकं धर्मं प्रशंसन्ति मनीषिणः ॥ १२.२६८.५४ ॥
Ouve também sobre quem me mata e quem me louva, ó Jājali: que ambos sejam iguais para mim; para mim não há nem querido nem não querido. Os sábios louvam um dharma assim.
12.268.55
उपपत्त्या हि संपन्नो यतिभिश्चैव सेव्यते ।
सततं धर्मशीलैश्च निपुणेनोपलक्षितः ॥ १२.२६८.५५ ॥
Aquele que é dotado de compreensão racional é praticado pelos ascetas, é seguido constantemente pelos de conduta virtuosa e é reconhecido pelo perspicaz.