மகாபாரதம் · அத்தியாயம் 12.268
हिन्दी · தமிழ் · తెలుగు · ಕನ್ನಡ · മലയാളം · বাংলা · मराठी · ગુજરાતી · ਪੰਜਾਬੀ · ଓଡ଼ିଆ · اردو · English · Español · Français · Deutsch · Português · Русский · 中文 · 日本語 · العربية · Bahasa Indonesia · ไทย
12.268.1
इत्युक्तः स तदा तेन तुलाधारेण धीमता ।
प्रोवाच वचनं धीमाञ्जाजलिर्जपतांवरः ॥ १२.२६८.१ ॥
அப்போது அந்த அறிவுள்ள துலாதாரனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, ஜபம் செய்பவர்களில் சிறந்தவனாகிய அறிவுள்ள ஜாஜலி கைகூப்பி வார்த்தை சொன்னார்.
12.268.2
विक्रीणतः सर्वरसान्सर्वगन्धांश्च वाणिज ।
वनस्पतीनोषधीश्च तेषां मूलफलानि च ॥ १२.२६८.२ ॥
ஓ வணிகனே, நீ எல்லா வகை சாறுகளையும் எல்லா வாசனைப் பொருட்களையும், மரங்கள், மூலிகைகள் மற்றும் அவற்றின் வேர்களையும் பழங்களையும் விற்கிறாய்.
12.268.3
अग्र्या सा नैष्ठिकी बुद्धिः कुतस्त्वामियमागता ।
एतदाचक्ष्व मे सर्वं निखिलेन महामते ॥ १२.२६८.३ ॥
இந்த உயர்ந்த, உறுதியான அறிவு உனக்கு எங்கிருந்து வந்தது? ஓ பெருமதியாளனே, இவை அனைத்தையும் முழுமையாக எனக்குச் சொல்.
12.268.4
एवमुक्तस्तुलाधारो ब्राह्मणेन यशस्विना ।
उवाच धर्मसूक्ष्माणि वैश्यो धर्मार्थतत्त्ववित् ॥ १२.२६८.४ ॥
புகழ்பெற்ற பிராமணனால் இவ்வாறு சொல்லப்பட்டபோது, தர்மமும் அர்த்தமும் அறிந்த வைசியனான துலாதாரன் தர்மத்தின் நுட்பங்களைச் சொன்னான்.
12.268.5
वेदाहं जाजले धर्मं सरहस्यं सनातनम् ।
सर्वभूतहितं मैत्रं पुराणं यं जना विदुः ॥ १२.२६८.५ ॥
ஓ ஜாஜலி, ரகசியத்துடன் கூடிய சனாதன தர்மத்தை நான் அறிவேன்; அது எல்லா உயிர்களுக்கும் நலம் தருவது, நட்பானது, பழமையானது, மக்கள் அறிந்ததே.
12.268.6
अद्रोहेणैव भूतानामल्पद्रोहेण वा पुनः ।
या वृत्तिः स परो धर्मस्तेन जीवामि जाजले ॥ १२.२६८.६ ॥
உயிர்களுக்குத் தீங்கின்றி, அல்லது மிகச் சிறிய தீங்குடன் நடத்தும் வாழ்க்கைமுறையே உயர்ந்த தர்மம்; அதனால் நான் வாழ்கிறேன், ஓ ஜாஜலி.
12.268.7
परिच्छिन्नैः काष्ठतृणैर्मयेदं शरणं कृतम् ।
अलक्तं पद्मकं तुङ्गं गन्धांश्चोच्चावचांस्तथा ॥ १२.२६८.७ ॥
நான் வெட்டப்பட்ட மரக்கட்டைகளாலும் புற்களாலும் இந்த இருப்பிடத்தை அமைத்தேன். அரக்கு, பத்மகம், உயர்ந்த மரங்கள், பல்வேறு வாசனைப் பொருட்களையும் (விற்கிறேன்).
12.268.8
रसांश्च तांस्तान्विप्रर्षे मद्यवर्ज्यान्बहूनहम् ।
क्रीत्वा वै प्रतिविक्रीणे परहस्तादमायया ॥ १२.२६८.८ ॥
அந்தணர்களில் சிறந்தவரே, மதுவைத் தவிர்த்து பல வகையான சாறுகளையும் நான் பிறரிடமிருந்து வாங்கி, வஞ்சனையின்றி மீண்டும் விற்கிறேன்.
12.268.9
सर्वेषां यः सुहृन्नित्यं सर्वेषां च हिते रतः ।
कर्मणा मनसा वाचा स धर्मं वेद जाजले ॥ १२.२६८.९ ॥
எப்போதும் அனைவருக்கும் நண்பனாக இருந்து அனைவரின் நலனில் ஈடுபடுபவன், செயலாலும் மனதாலும் வாக்காலும் — அவனே தர்மத்தை அறிவான், ஓ ஜாஜலியே.
12.268.10
नानुरुध्ये विरुध्ये वा न द्वेष्मि न च कामये ।
समोऽहं सर्वभूतेषु पश्य मे जाजले व्रतम्।
तुला मे सर्वभूतेषु समा तिष्ठति जाजले ॥ १२.२६८.१० ॥
நான் எவரையும் ஆதரிப்பதில்லை, எதிர்ப்பதில்லை, வெறுப்பதுமில்லை, விரும்புவதுமில்லை. நான் எல்லா உயிர்களிடத்தும் சமமாக இருக்கிறேன்; ஓ ஜாஜலியே, என் விரதத்தைப் பார். ஓ ஜாஜலியே, என் தராசு எல்லா உயிர்களிடத்தும் சமமாக நிற்கிறது.
12.268.11
नाहं परेषां कृत्यानि प्रशंसामि न गर्हये ।
आकाशस्येव विप्रेन्द्र पश्यँल्लोकस्य चित्रताम् ॥ १२.२६८.११ ॥
நான் பிறருடைய செயல்களைப் புகழ்வதுமில்லை, இகழ்வதுமில்லை; ஓ விப்ரேந்திரா, ஆகாயத்தைப் போல உலகின் பல்வகைமையைக் காண்கிறேன்.
12.268.12
कृपा मे सर्वभूतेषु समा तिष्ठति जाजले ।
इष्टानिष्टनियुक्तस्य प्रियद्वेषौ बहिष्कृतौ ॥ १२.२६८.१२ ॥
ஓ ஜாஜலியே, என் கருணை எல்லா உயிர்களிடத்தும் சமமாக நிற்கிறது. விருப்பத்திற்குரியதும் விரும்பத்தகாததுமான நிலைகளில் ஈடுபட்டவனின் விருப்பும் வெறுப்பும் என்னிடமிருந்து விலக்கப்பட்டுள்ளன.
12.268.13
इति मां त्वं विजानीहि सर्वलोकस्य जाजले ।
समं मतिमतां श्रेष्ठ समलोष्टाश्मकाञ्चनम् ॥ १२.२६८.१३ ॥
ஜாஜலியே, இவ்வாறு என்னை எல்லா உலகங்களின் மீதும் சமமானவனாக அறிந்துகொள். அறிவாளிகளில் சிறந்தவனே, எனக்கு மண்கட்டியும் கல்லும் பொன்னும் சமமே.
12.268.14
यथाऽन्धबधिरोत्मत्ता उच्छ्वासपरमाः सदा ।
देवैरपिहितद्वाराः सोपमा पश्यतो मम ॥ १२.२६८.१४ ॥
குருடர், செவிடர், பித்தர் போல எப்போதும் மூச்சுவிடுவதில் மட்டுமே ஈடுபட்டிருப்பவர்களும், தேவர்களால் வாயில்கள் அடைக்கப்பட்டவர்களும் போல, என்னில் அதே உவமையைக் காண்பாய்.
12.268.15
यथा वृद्धातुरकृशा निस्पृहा विषयान्प्रति ।
तथाऽर्थकामभोगेषु ममापि विगता स्पृहा ॥ १२.२६८.१५ ॥
முதியோரும் நோயாளிகளும் மெலிந்தோரும் புலன்சுவைகளின் மீது ஆசையற்றிருப்பது போல, பொருள், இன்பம், போகங்கள் மீதான விருப்பம் எனக்கும் நீங்கிவிட்டது.
12.268.16
यदा चायं न बिभेति यदा चास्मान्न बिभ्यति ।
यदा नेच्छति न द्वेष्टि तदा सिद्ध्यति वै द्विज ॥ १२.२६८.१६ ॥
இவன் எவரையும் அஞ்சாதபோதும், இவனை எவரும் அஞ்சாதபோதும், இவன் விரும்பாமலும் வெறுக்காமலும் இருக்கும்போது, இருபிறப்பாளனே, அப்போது அவன் நிச்சயமாக சித்தியடைகிறான்.
12.268.17
यदा न कुरुते भावं सर्वभूतेषु पापकम् ।
कर्मणा मनसा वाचा ब्रह्म संपद्यते तदा ॥ १२.२६८.१७ ॥
எல்லா உயிர்கள் மீதும் செயலாலும் மனத்தாலும் வாக்காலும் தீய எண்ணம் கொள்ளாதபோது, அப்போது அவன் பிரம்மத்தை அடைகிறான்.
12.268.18
न भूतो न भविष्योऽस्ति न च धर्मोस्ति कश्चन ।
योऽभयः सर्वभूतानां स प्राप्नोत्यभयं पदम् ॥ १२.२६८.१८ ॥
கடந்த காலத்திலும் எதிர்காலத்திலும் அதுபோன்ற தர்மம் எதுவும் இல்லை; எல்லா உயிர்களுக்கும் அபயம் அளிப்பவனே அபயமான நிலையை அடைகிறான்.
12.268.19
यस्मादुद्विजते लोकः सर्वो मृत्युमुखादिव ।
वाक्क्रूराद्दण्डपरुषात्स प्राप्नोति महद्भयम् ॥ १२.२६८.१९ ॥
ஏனெனில் உலகம் அனைத்தும் மரணத்தின் வாயிலிருந்தது போல் அஞ்சுகிறது; கொடிய வார்த்தையாலும் கடுமையான தண்டனையாலும் (பிறரை அச்சுறுத்துபவன்) பெரும் பயத்தை அடைகிறான்.
12.268.20
यथावद्वर्तमानानां वृद्धानां पुत्रपौत्रिणाम् ।
अनुवर्तामहे वृत्तमहिंस्त्राणां महात्मनाम् ॥ १२.२६८.२० ॥
முறையாக நடந்துகொள்ளும் மகன்களும் பேரன்களும் உள்ள பெரியவர்களின் நடத்தையை, அதுபோல் அகிம்சையுடைய மகாத்மாக்களின் நடத்தையை நாம் பின்பற்றுகிறோம்.
12.268.21
प्रनष्टः शाश्वतो धर्मः सदाचारेण मोहितः ।
तेन वैद्यस्तपस्वी वा बलवान्वा विमुह्यते ॥ १२.२६८.२१ ॥
நிலையான தர்மம் நற்செயலால் (மட்டுமே நிற்கிறது); அது அழிந்து மக்கள் மயக்கமடையும்போது, அதனால் மருத்துவரும் தவசியும் வலியவனும் குழம்பிப் போகிறார்கள்.
12.268.22
आचाराज्जाजले प्राज्ञः क्षिप्रं धर्ममवाप्नुयात् ।
एवं यः साधुभिर्दान्तश्चरेदद्रोहचेतसा ॥ १२.२६८.२२ ॥
நற்செயலால், ஞானி ஜாஜலியே, விரைவில் தர்மத்தை அடையலாம்; இவ்வாறு நல்லோரால் அடக்கப்பட்டு, துரோகமற்ற மனத்துடன் நடப்பவன் (தர்மத்தை அடைவான்).
12.268.23
नद्यां चेह यथा काष्ठमुह्यमानं यदृच्छया ।
यदृच्छयैव काष्ठेन सन्धि गच्छेत केनचित् ॥ १२.२६८.२३ ॥
ஆற்றில் அடித்துச் செல்லப்படும் ஒரு மரக்கட்டை, தற்செயலாகவே வேறொரு மரக்கட்டையுடன் சேர்ந்துவிடுவது போல்.
12.268.24
तत्रापराणि दारूणि संसृज्यन्ते ततस्ततः ।
तृणकाष्ठकरीपाणि कदाचिन्न समीक्षया ॥ १२.२६८.२४ ॥
அங்கே மற்ற மரக்கட்டைகள் இங்கும் அங்கும் ஒன்றோடொன்று சேர்கின்றன—புல், குச்சி, சாணிக்கட்டிகள்—ஒருபோதும் ஆராய்ச்சியால் அல்ல.
12.268.25
यस्मान्नोद्विजते भूतं जातु किंचित्कथंचन ।
अभयं सर्वभूतेभ्यः स प्राप्नोति सदा मुने ॥ १२.२६८.२५ ॥
எந்த உயிரும் எவ்வகையிலும் ஒருபோதும் அஞ்சாதவனிடமிருந்து, அவன் எல்லா உயிர்களிடமிருந்தும் எப்போதும் அபயத்தைப் பெறுகிறான், ஓ முனிவரே.
12.268.26
यस्मादुद्विजते विद्वन्सर्वलोको वृकादिव ।
क्रोशतस्तीरमासाद्य यथा सर्वे जलेचराः ॥ १२.२६८.२६ ॥
ஓ அறிஞரே, ஓநாயைக் கண்டு அஞ்சுவது போல் எல்லா உலகமும் அஞ்சுகிறது; கரையை அடைந்து கூச்சலிடும் எல்லா நீர்வாழ் உயிர்களைப் போல.
12.268.27
एवमेवायमाचारः प्रादुर्भूतो यतस्ततः ।
सहायवान्द्रव्यवान्यः सुभगोऽथ परस्तथा ॥ १२.२६८.२७ ॥
இவ்வாறே இந்த நடத்தை இங்கும் அங்குமாக எழுந்தது; உதவியாளர்களும் செல்வமும் உள்ளவன் அதிர்ஷ்டசாலி, மற்றவனும் அப்படியே.
12.268.28
ततस्तानेव कवयः शास्त्रेषु प्रवदन्त्युत ।
कीर्त्यर्थमल्पहृल्लेखाः पटवः कृत्स्ननिर्णयाः ॥ १२.२६८.२८ ॥
பின்னர் அவர்களையே கவிஞர்கள் சாஸ்திரங்களில் பிரகடனம் செய்கிறார்கள் — புகழுக்காக, சிறிய மனத்து எழுத்துடையவர்களும், திறமையுள்ளவர்களும், முழு முடிவுகளையுடையவர்களும்.
12.268.29
तपोभिर्यज्ञदानैश्च वाक्यैः प्रज्ञाश्रितैस्तथा ।
प्राप्नोत्यभयदानस्य यद्यत्फलमिहाश्नुते ॥ १२.२६८.२९ ॥
தவங்களாலும், யாகங்களாலும், தானங்களாலும், ஞானத்தில் நிலைத்த சொற்களாலும் — அபயதானத்தின் எந்தெந்த பலனை இங்கு அடைகிறானோ அதையே அவன் அனுபவிக்கிறான்.
12.268.30
लोके यः सर्वभूतेभ्यो ददात्यभयदक्षिणाम् ।
स सत्ययज्ञैरीजानः प्राप्नोत्यभयदक्षिणाम् ॥ १२.२६८.३० ॥
உலகில் எல்லா உயிர்களுக்கும் அபயதட்சிணை அளிப்பவன், சத்திய யாகங்களால் யாகம் செய்து அபயதட்சிணையைப் பெறுகிறான்.
12.268.31
न भूतानामहिंसाया ज्यायान्धर्मोऽस्ति कश्चन ।
यस्मान्नोद्विजते भूतं जातु किंचित्कथंचन।
सोऽभयं सर्वभूतेभ्यः संप्राप्नोति महामुने ॥ १२.२६८.३१ ॥
உயிரினங்களுக்கு இம்சை செய்யாமையைவிட உயர்ந்த தர்மம் எதுவும் இல்லை. ஏனெனில் எந்த உயிரும் எவ்வகையிலும் எப்போதும் அஞ்சுவதில்லை. அவன் எல்லா உயிர்களிடமிருந்தும் அபயத்தைப் பெறுகிறான், ஓ மகாமுனியே.
12.268.32
यस्मादुद्विजते लोकः सर्पाद्वेश्मगतादिव ।
न स धर्ममवाप्नोति इह लोके परत्र च ॥ १२.२६८.३२ ॥
வீட்டிற்குள் புகுந்த பாம்பைக் கண்டு அஞ்சுவது போல உலகம் எவனுக்கு அஞ்சுகிறதோ, அவன் இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் தர்மத்தைப் பெறுவதில்லை.
12.268.33
सर्वभूतात्मभूतस्य सर्वभूतानि पश्यतः ।
देवाऽपि मार्गे मुह्यन्ति ह्यपदस्य पदैपिणः ॥ १२.२६८.३३ ॥
எல்லா உயிர்களின் ஆத்மாவாகி எல்லா உயிர்களையும் காண்பவனின் பாதையில், அந்த அடிச்சுவடில்லாத நிலையைத் தேடுபவர்களாகிய தேவர்களும்கூட மயங்குகின்றனர்.
12.268.34
दानं भूताभयस्याहुः सर्वदानेभ्य उत्तमम् ।
ब्रवीमि ते सत्यमिदं श्रद्धत्स्व मम जाजले ॥ १२.२६८.३४ ॥
உயிர்களுக்கு அபயம் அளிக்கும் தானமே எல்லா தானங்களிலும் உயர்ந்தது என்று சொல்கின்றனர். ஓ ஜாஜலியே, நான் உனக்கு இந்த உண்மையைச் சொல்கிறேன், இதில் நம்பிக்கை கொள்.
12.268.35
स एव सुभगो भूत्वा पुनर्भवति दुर्भगः ।
व्यापत्तिं कर्मणां दृष्ट्वा जुगुप्सन्ति जनाः सदा ॥ १२.२६८.३५ ॥
அவனே நல்ல பாக்கியம் பெற்றவனாக இருந்து மீண்டும் துரதிர்ஷ்டசாலியாகிறான். செயல்களின் அழிவைக் கண்டு மக்கள் எப்போதும் அவனை இகழ்கின்றனர்.
12.268.36
अकारणो हि नैवास्ति धर्मः सूक्ष्मो हि जाजले ।
भूतभव्यार्थमेवेह धर्मप्रवचनं कृतम् ॥ १२.२६८.३६ ॥
ஓ ஜாஜலியே, தர்மம் காரணமின்றி இல்லை; அது நுட்பமானது. இங்கு தர்மத்தின் உபதேசம் உயிர்களின் நிகழ்வுக்கும் எதிர்கால நலனுக்குமாகவே செய்யப்பட்டது.
12.268.37
सूक्ष्मत्वान्न स विज्ञातुं शक्यते बहुनिह्नवः ।
उपलभ्यान्तरा चान्यानाचारानवबुध्यते ॥ १२.२६८.३७ ॥
அது நுட்பமானது என்பதால் எளிதில் அறியப்பட முடியாது; அதை மறைப்பவர்கள் பலர். பிறருடைய நடத்தைகளின் இடையே கவனித்து அறிபவனே அதைப் புரிந்துகொள்கிறான்.
12.268.38
ये च च्छिन्दन्ति वृषणान्ये च भिन्दन्ति नस्तकान् ।
वहन्ति महतो भारान्बध्नन्ति दमयन्ति च।
हत्वा सत्वानि खादन्ति तान्कथं न विगर्हसे ॥ १२.२६८.३८ ॥
விலங்குகளின் விதைப்பைகளை அறுப்பவர்களையும், மூக்கைத் துளைப்பவர்களையும், பெரும் சுமைகளைச் சுமக்கச் செய்பவர்களையும், கட்டி அடக்குபவர்களையும், உயிர்களைக் கொன்று உண்பவர்களையும் நீ ஏன் கண்டிக்கவில்லை?
12.268.39
मानुषा मानुपानेव दासभोगेन भुञ्जते ।
वधबन्धनिरोधेन कारयन्ति दिवानिशम् ॥ १२.२६८.३९ ॥
மனிதர்கள் மனிதர்களையே அடிமைகளாக்கி அவர்களைக் கொண்டு இன்பம் அனுபவிக்கின்றனர்; கொலை, கட்டுதல், சிறையிடுதல் மூலம் இரவும் பகலும் அவர்களை வேலை வாங்குகின்றனர்.
12.268.40
आत्मनश्चापि जानाति यद्दुःखं वधबन्धने ।
पञ्चेन्द्रियेषु भूतेषु सर्वं वसति दैवतम् ॥ १२.२६८.४० ॥
கொலையிலும் கட்டுதலிலும் உண்டாகும் துன்பத்தை தானே அறிபவன், ஐந்து புலன்களுடைய எல்லா உயிர்களிலும் தெய்வம் முழுவதும் வசிக்கிறது என்பதையும் அறிவான்.
12.268.41
आदित्यश्चन्द्रमा वायुर्ब्रह्मा प्राणः क्रतुर्यमः ।
तानि जीवानि विक्रीय का मृतेषु विचारणा ॥ १२.२६८.४१ ॥
சூரியன், சந்திரன், காற்று, பிரம்மா, பிராணன், யாகம், யமன் — இவை அனைத்தும் உயிருள்ளவை. இவற்றை விற்றுவிட்டு இறந்தவைகளைப் பற்றி ஆராய்வது எதற்கு?
12.268.42
अजोऽग्निर्वरुणो मेपः सूर्योऽश्वः पृथिवी विराट् ।
धेनुर्वत्सश्च सोमो वै विक्रीयैतन्न सिध्यति ॥ १२.२६८.४२ ॥
ஆடு, அக்னி, வருணன், செம்மறி, சூரியன், குதிரை, பூமி, விராட், பசு, கன்று, சோமன் — இவற்றை விற்றாலும் இது சித்தியடையாது.
12.268.43
का तैले का धृते ब्रह्मन्मधुन्यप्स्वोषधीषु वा ॥ १२.२६८.४३ ॥
பிரமனே, எண்ணெயிலோ, நெய்யிலோ, தேனிலோ, நீரிலோ, அல்லது மூலிகைகளிலோ (எது உள்ளது?)
12.268.44
अदंशमशके देशे सुखसंवर्धितान्पशून् ।
तांश्च मातुः प्रियाञ्जानन्नाक्रम्य बहुधा नराः ॥ १२.२६८.४४ ॥
கொசுக்களும் ஈக்களும் இல்லாத நாட்டில் இன்பமாக வளர்க்கப்பட்ட கால்நடைகளை, அவை தாய்க்குப் பிரியமானவை என அறிந்தும், மனிதர்கள் பலவாறு துன்புறுத்துகின்றனர்.
12.268.45
बहुदंशाकुलान्देशान्नयन्ति बहुकर्दमान् ।
वाहसंपीडिता धुर्याः सीदन्त्यविधिना परे ॥ १२.२६८.४५ ॥
கொசுக்கள் மிகுந்த, மிகுந்த சேறுள்ள நாடுகளுக்கு அவர்கள் (விலங்குகளை) கொண்டு செல்கின்றனர்; நுகத்தால் வருந்திய சுமை சுமக்கும் விலங்குகள், மற்றவையும், முறையின்றி விழுந்து மடிகின்றன.
12.268.46
न मन्ये भ्रूणहत्याऽपि विशिष्टा तेन कर्मणा ।
कृपिं साध्विति मन्यन्ते सा च वृत्तिः सुदारुणा ॥ १२.२६८.४६ ॥
அந்தச் செயலால் கருக்கொலையும் அதைவிட மேலானது என நான் கருதவில்லை; ஆயினும் மக்கள் உழவை நல்லது என்று கருதுகின்றனர், அந்த வாழ்க்கைத் தொழில் மிகவும் கொடியது.
12.268.47
भूमिं भूमिशयांश्चैव हन्ति काष्ठैरयोमुखैः ।
तथैवानडुहो युक्तान्क्षुत्तृष्णाश्रमकर्शितान् ॥ १२.२६८.४७ ॥
இரும்பு முனைக் குச்சிகளால் அவன் நிலத்தையும், நிலத்தில் வாழும் உயிர்களையும் தாக்குகிறான்; அதேபோல் பசி, தாகம், களைப்பால் மெலிந்த நுகத்தில் பூட்டிய எருதுகளையும் அடிக்கிறான்.
12.268.48
अध्न्या इति गवां नाम क एता हन्तुमर्हति ।
महच्चकाराकुशलं वृथा यो गां निहन्ति ह ॥ १२.२६८.४८ ॥
'அத்னியா' என்பது பசுக்களின் பெயர்; இவற்றைக் கொல்லத் தகுதியுள்ளவன் யார்? வீணாகப் பசுவைக் கொல்பவன் பெரும் தீய செயலைச் செய்கிறான்.
12.268.49
ऋपयो यतयो ह्येतन्नहुपे प्रत्यवेदयन् ।
गां मातरं चाप्यवधीर्वृपभं च प्रजापतिम्।
अकार्यं नहुपाकापींर्लप्स्यामस्त्वत्कृते व्यथाम् ॥ १२.२६८.४९ ॥
முனிவர்களும் யதிகளும் நகுஷனிடம் இதைத் தெரிவித்தனர்: நீ பசுவையும், தாயையும், பிரஜாபதியான காளையையும் கொன்றாய். இது செய்யத்தகாத செயல்; உன்னால் நாங்கள் துன்பம் அடைவோம்.
12.268.50
शतं चैकं च रोगाणां सर्वभूतेष्वपातयन् ।
ऋपयस्ते महाभागाः प्रशस्तास्ते च जाजले ॥ १२.२६८.५० ॥
ஜாஜலியே! அந்த மகாபாக்கியம் பெற்ற முனிவர்கள் எல்லா உயிர்களின் மீதும் நூற்றொரு நோய்களை வீழ்த்தினர்; அவர்கள் புகழ்பெற்றவர்கள்.
12.268.51
भ्रृणहं नहुषं त्वाहुर्न तं भोक्ष्यामहे वयम् ।
इत्युक्त्वा ते महात्मानः सर्वे तत्त्वार्थदर्शिनः।
ऋषयो यतयः शान्तास्तपसा प्रत्येषधयन् ॥ १२.२६८.५१ ॥
"உன்னை கருக்கொலை செய்தவன் நகுஷன் என்கின்றனர்; அவனிடம் நாங்கள் உணவு ஏற்கமாட்டோம்" என்று கூறி, உண்மையின் பொருளை அறிந்த அந்த மகாத்மாக்களான முனிவர்களும் யதிகளும் அமைதியுடன் தவத்தால் அவனை விரட்டினர்.
12.268.52
ईदृशानशिवान्घोरानाचारानिह जाजले ।
केवलाचरितत्वात्तु निपुणो नावबुध्यसे ॥ १२.२६८.५२ ॥
ஜாஜலியே! இவ்வுலகில் இப்படிப்பட்ட அமங்கலமான, கொடிய ஒழுக்கங்களை நீ தனியாகச் செயல்பட்டதால் அறியவில்லை; நீ திறமையுள்ளவனாக இருந்தும்.
12.268.53
कारणाद्धर्ममन्विच्छन्न लोकं विरसं चरेत् ॥ १२.२६८.५३ ॥
காரணத்தால் தர்மத்தை நாடுபவன், உலகை வெறுமையாக்கி வாழக்கூடாது.
12.268.54
यो हन्याद्यश्च मां स्तौति तत्रापि शृणु जाजले ।
समौ तावपि मे स्थातां न हि मे स्तः प्रियाप्रिये।
एतदीदृशकं धर्मं प्रशंसन्ति मनीषिणः ॥ १२.२६८.५४ ॥
என்னைக் கொல்பவனும், என்னைப் புகழ்பவனும் — அவர்களைப் பற்றியும் கேள், ஜாஜலியே: அவர்கள் இருவரும் எனக்கு சமமாக இருக்கட்டும்; எனக்கு பிரியமானவரும் அப்பிரியமானவரும் இல்லை. இப்படிப்பட்ட தர்மத்தை ஞானிகள் புகழ்கின்றனர்.
12.268.55
उपपत्त्या हि संपन्नो यतिभिश्चैव सेव्यते ।
सततं धर्मशीलैश्च निपुणेनोपलक्षितः ॥ १२.२६८.५५ ॥
ஆராய்ச்சியறிவால் நிறைந்ததாக இது உள்ளது; துறவிகளாலும் இது பின்பற்றப்படுகிறது. தர்மசீலர்களால் எப்போதும் இது கடைப்பிடிக்கப்படுகிறது; திறமையுடையோரால் இது அறியப்படுகிறது.